Με μια αραχνοΰφαντη αυτοκριτική από το Πολιτικό Συμβούλιο της Κυριακής 9 Ιουλίου, η ΛΑΕ προχωρά σε εκλογική κάθοδο, μέσα σε βαρύ κλίμα που σημαδεύεται από την έντονη αναστάτωση στη βάση της μετά τη «βαριά πολιτική ήττα» (απόφαση Π.Σ.). Ενώ ο κόσμος της ΛΑΕ αναζητεί βαθύτερες πολιτικές και στρατηγικές απαντήσεις, βλέπει τον Π. Λαφαζάνη να αναπαράγει σε αλλεπάλληλες συνεντεύξεις τις απόψεις που ηττήθηκαν –παρά την παραίτησή του από γραμματέας της ΛΑΕ– και το Π.Σ. να επιχειρεί περισσότερο μια διαχείριση της ήττας παρά την έναρξη μιας ουσιαστικής πορείας αναπροσανατολισμού.

Το Πολιτικό Συμβούλιο μιλά για «πολιτικά λάθη, λανθασμένες εκτιμήσεις, μεγάλα οργανωτικά ελλείμματα και δημόσια παρουσία με σοβαρά προβλήματα», καθώς και για «εκλογικίστικη στρατηγική». Χαρακτηριστικό της άτολμης αυτοκριτικής είναι η εκτίμηση για τη στάση απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών: «Αποτύχαμε να συνδυάσουμε την αναγκαία αντινατοϊκή και αντιΕΕ αιχμή και τη θεώρηση από τη σκοπιά του λαϊκού αντιιμπεριαλιστικού πατριωτισμού με την επίσης αναγκαία αντιπαράθεση με τον εθνικιστικό χώρο».

Μιλώντας για την Αριστερά της επόμενης μέρας, επανέρχεται μια ρεφορμιστική κατεύθυνση με αόρατη τη ρήξη και την ανατροπή: μεταβατικό πρόγραμμα εναλλακτικό στη λιτότητα, «για να ανοίξει ο δρόμος στους αναγκαίους παραγωγικούς, οικολογικούς και κοινωνικούς μετασχηματισμούς, που θα μετατρέπουν τη σοσιαλιστική προοπτική, από ουτοπικό όραμα σε ρεαλιστική κατεύθυνση».
Όσον αφορά τις εκλογικές συνεργασίας, σημειώνεται πως η ΛΑΕ «επεδίωξε με σταθερότητα και συνέπεια και πρότεινε εκλογική συνεργασία με δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και με δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις (Πλεύση Ελευθερίας), η οποία δεν προχώρησε, χωρίς δική μας ευθύνη». Χωρίς στροφή ή αυτοκριτική αναφέρεται πως «στη συγκυρία που διαμορφώθηκε, επαναφέραμε την πρόταση της ΛΑΕ για εκλογική συνεργασία με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες μάχιμες δυνάμεις της Αριστεράς στην οποία δεν είχαμε ανταπόκριση». Από την Πλεύση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όλα στο μίξερ… Την απόφαση δεν στήριξαν οι εξ αριστερών συνιστώσες της ΛΑΕ και –από άλλη σκοπιά– ο Π. Λαφαζάνης.

Ντίνα Χαριτάτου

πηγη:  prin.gr

Navtex για άσκηση με πραγματικά πυρά μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου - Την απόφαση να ανοίξει η Αμμόχωστος έλαβε το «κοινοβούλιο» του ψευδοκράτους και ανακοινώθηκε ότι θα αρχίσει διαβουλεύσεις με την Άγκυρα. 

Με τη «βοήθεια» των «συμμάχων»… 

Συγκεκριμένα, ο Τζ.Πάιατ, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ μοιράζονται την ίδια οπτική με την ΕΕ για τις εξελίξεις στα ύδατα της Κύπρου, υποστηρίζοντας: «Μίλησα με σαφήνεια για αυτά τα θέματα την περασμένη εβδομάδα στις δημόσιες παρατηρήσεις μου στην Ουάσινγκτον και ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών κατά το Σαββατοκύριακο επιβεβαίωσε την ισχυρή αντίληψη των ΗΠΑ ότι τώρα είναι η ώρα για διάλογο και όχι για περαιτέρω κλιμακούμενες προκλητικές ενέργειες». 

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να εμφανίσει την ΕΕ σαν υπερασπιστή των κυπριακών και ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.  Ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας είχε σήμερα το πρωί  τηλεφωνική επικοινωνία με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ. Ζήτησε  το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το οποίο θα συνέλθει το διήμερο 20-21 Ιουνίου, με σκοπό να καταδικάσει παράνομες ενέργειες της Τουρκίας στην Κυπριακή ΑΟΖ και να εξετάσει συγκεκριμένα μέτρα, κατά των εμπλεκόμενων στις παράνομες δραστηριότητες, εφόσον η Τουρκία επιμείνει στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

Χαρακτηριστικό, δε, των τουρκικών προκλήσεων είναι πως  στα 3.000 μέτρα βρίσκεται η γεώτρηση του γεωτρύπανου Πορθητής (Φατίχ),  όπως δήλωσε ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Φατίχ Ντονμέζ, προσθέτοντας ότι μέχρι τα τέλη Ιουλίου θα έχει ολοκληρώσει την εργασία του στο Finiki 1. Ανακοίνωσε επίσης ότι το δεύτερο γεωτρύπανο της Τουρκίας Γιαβούζ, ξεκινά την Πέμπτη για το σημείο γεώτρησης στην Ανατολική Μεσόγειο και ότι θα ξεκινήσει εργασίες αρχές Ιουλίου.

Σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Ανατολού, από την Ιαπωνία όπου βρίσκεται για τη Σύνοδο των Υπουργών Ενέργειας των χωρών των G20, o Τούρκος υπουργός Ενέργειας είπε ότι το γεωτρύπανο Φατίχ (Πορθητής) συνεχίζει τη γεώτρησή του στο Finike 1, αναφέροντας ότι το βάθος του νερού εκεί είναι 2.300 μέτρα περίπου. “ Αυτή τη στιγμή έχει ξεπεράσει τα 3 χιλιάδες (μέτρα). Στόχος είναι να φτάσει 5 με 5.500 χιλιάδες μέτρα κάτω από τον βυθό της θάλασσας. Έχουμε περίπου 100-120 μέρες δουλειάς. Μέχρι τέλη Ιουλίου θα έχουμε φτάσει στον στόχο μας”, δήλωσε. Πρόσθεσε ότι από την αρχή λένε πως δεν υπάρχει εγγύηση για τίποτα. «Χωρίς να κάνουμε γεώτρηση δεν υπάρχει δυνατότητα να γνωρίζουμε τι υπάρχει. Διατηρούμε την ελπίδα μας ασφαλώς κι εκεί. Αυτοί που προσπαθούν να πετάξουν την Τουρκία από την ενεργειακή εξίσωση της ανατολικής Μεσογείου, αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχει ρεαλιστική λύση χωρίς την Τουρκία, αλλά δεν μπορούν να το εκφράσουν”, είπε ο Φατίχ Ντονμέζ. Ανέφερε περαιτέρω ότι θα στηρίξουν τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων στην Κύπρο μέχρι τέλους και στηρίζουν τον ίσο διαμοιρασμό.

Πρόσθεσε ότι συνεχίζουν όλες τις εργασίες τους με βάση το διεθνές δίκαιο και θα συνεχίσουν και από δω και πέρα με αποφασιστικότητα. “ Και το δεύτερό μας πλοίο είναι έτοιμο σχεδόν. Αυτή τη στιγμή συνεχίζονται οι εργασίες αναβάθμισής τους στο ναυπηγείο. Θα το αποχαιρετήσουμε την Πέμπτη. Αρχές Ιουλίου θα ξεκινήσει την πρώτη του γεώτρηση στην περιοχή που η ‘τδβκ’ μας έχει αδειοδοτήσει”, ανέφερε. Ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας είπε ότι για τη διακρίβωση αυτών των περιοχών έχουν γίνει λεπτομερείς εργασίες, προσθέτοντας ότι είναι μια καθαρά τεχνολογική επιχείρηση. Επανέλαβε ότι τα δύο αυτά γεωτρύπανα είναι από τα 15-16 στον κόσμο που έχουν αυτές τις ιδιότητες και ανέφερε ότι οι επιχειρήσεις αυτές γίνονται σε μεγάλο βαθμό από ντόπιο προσωπικό και όσο προχωρούν το ντόπιο προσωπικό αυξάνεται. Τέλος, ο κ. Ντονμέζ είπε ότι αυτή τη στιγμή το ερευνητικό πλοίο Μπαρμπαρός βρίσκεται νοτίως του νησιού συνεχίζοντας τις έρευνές του. Για το Ορούτζ Ρέις που το έχουν ενοικιάσει ανέφερε ότι εργάστηκε για κάποιο διάστημα στη Μαύρη Θάλασσα και τώρα διεξάγει έρευνες στη θάλασσα του Μαρμαρά.

πηγη: imerodromos.gr

Πραγματοποιήθηκε χθες η τρίτη συνεχόμενη συνάντηση για την διαπραγμάτευση της ΣΣΕ στην επιβατηγό Ναυτιλία μεταξύ της Διοίκησης της ΠΝΟ και του ΣΕΕΝ.

Ήδη διανύουμε τον 6ο μήνα από την λήξη της προηγούμενης ΣΣΕ για το 2018 χωρίς και αυτή την φορά να υπάρξει σχετική συμφωνία.

Αντίθετα όπως αποκαλύφθηκε στην συνάντηση αυτή η ηγεσία και η πλειοψηφία της ΠΝΟ είχαν δρομολογήσει με τον ΣΕΕΝ παρασκηνιακά και πίσω από τις πλάτες των Ναυτεργατών μια άτυπη συμφωνία με βάση την οποία εγκαταλείπεται η διεκδίκηση για την κατάργηση του αντιναυτεργατικού νόμου 4150/2016 και των σχετικών Υπουργικών αποφάσεων Βαρβιτσιώτη για τις συνθέσεις στην Αδριατική με τις οποίες δόθηκε συντριπτικό πλήγμα στις θέσεις εργασίας, όπου αυτές μειώθηκαν δραματικά με αποτέλεσμα να επικρατεί ένα καθεστώς υπερεργασίας, εντατικοποίησης της δουλειάς αλλά και καταστρατήγησης των ωρών εργασίας και ανάπαυσης σε όλη την έκταση των επιβατηγών πλοίων.

Στο πλαίσιο αυτό διατυπώθηκε από τον ΣΕΕΝ πρόταση η οποία ζητήθηκε να θεσμοθετηθεί στην ΣΣΕ και με τον τρόπο αυτό να νομιμοποιηθεί και θεσμικά η ακύρωση κάθε προσπάθειας ανατροπής του νόμου 4150/2013 με τον οποίο απωλέστηκαν εκατοντάδες θέσεις Ναυτεργατών.

Σημειώνουμε ότι η συγκεκριμένη πρόταση δεν καλύπτει ούτε τις απώλειες που είχε η σύνθεση των μελών της ΠΕΝΕΝ στην Αδριατική, πόσο μάλλον εάν υπολογίσουμε και τις λοιπές ειδικότητες του ξενοδοχειακού προσωπικού στις οποίες έγινε πραγματική σφαγή....

Ταυτόχρονα ο ΣΕΕΝ πρότεινε το εξευτελιστικό ποσοστό αύξησης για το 2019 1% απορρίπτοντας συλλήβδην όλα τα υπόλοιπα δίκαια αιτήματα που περιλαμβάνονταν στο εξώδικο (θεσμικά - οικονομικά και κλαδικά).

Καταλυτική ήταν η παρέμβαση και η τοποθέτηση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ προκειμένου να αποτραπεί η υλοποίηση του κοινού σχεδιασμού ΣΕΕΝ - πλειοψηφίας ΠΝΟ που θα ισοδυναμούσε με μια επαίσχυντη και προδοτική πράξη σε βάρος των συμφερόντων και των εργασιακών δικαιωμάτων των Ναυτεργατών.

Υπογραμμίζουμε ότι η ΠΕΝΕΝ από την πρώτη συνάντηση (ΣΕΕΝ - ΠΝΟ) με ανακοίνωσή της είχε απορρίψει τις αξιώσεις και τις "προτάσεις" του ΣΕΕΝ και είχε ζητήσει μέσα στον Ιούνη 2019 την πραγματοποίηση πανελλαδικής απεργίας με προοπτική κλιμάκωσης σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

Αντί αυτού η πλειοψηφία της ΠΝΟ συνέχισε τις παρασκηνιακές επαφές και συναντήσεις στο ΥΕΝ μαζί με τον ΣΕΕΝ προκειμένου να υπάρξει "λύση" στο πλαίσιο των συμφερόντων των εφοπλιστών χωρίς να θίγεται (όπως διαπιστώθηκε) ο νόμος καρμανιόλα 4150/2013.

Όμως στην υπόθεση αυτή, όπως αποκαλύφθηκε με την τοποθέτηση των δυνάμεων του κομματικού συνδικαλισμού (ΠΕΜΕΝ - ΠΕΕΜΑΓΕΝ - ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ), βάζουν ανοιχτά και ξεδιάντροπα πλάτη και αυτές οι δυνάμεις, οι οποίες στις προκλητικές και εξοργιστικές θέσεις του ΣΕΕΝ αντέτειναν εκλιπαρώντας ότι θα θεωρούσαν εξαιρετικά θετική μια δήλωση του ΣΕΕΝ ότι το μοντέλο της Αδριατικής δεν θα ζητούσαν να το επεκτείνουν στην Ακτοπλοΐα...

Σημειώνουμε ότι σύμφωνα με τον 4150/2013 το προσωπικό του ξενοδοχειακού προσωπικού μειώθηκε για τους χειμερινούς μήνες στο 50%!!!

Προφανώς οι ανεκδιήγητοι ηγετίσκοι του κομματικού συνδικαλισμού θεωρούν ασήμαντη λεπτομέρεια τα όσα δυσμενή διαμόρφωσε ο νόμος 4150/2013 στην Ακτοπλοΐα...

Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρη και αναγκαία η πρόταση της ΠΕΝΕΝ για την οργάνωση απεργιακού αγώνα ως μοναδικής λύσης για να αντιμετωπισθεί η εφοπλιστική αδιαλλαξία αλλά και η κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική η οποία διατήρησε επί 4,5 χρόνια ανέπαφο το αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο στην Ακτοπλοΐα, στην Κρουαζιέρα, στην ποντοπόρο Ναυτιλία και είναι αυτή η πολιτική που ενθαρρύνει την εφοπλιστική παραβατικότητα και την υπονόμευση των ΣΣΕ, της Ναυτικής νομοθεσίας και των εργασιακών δικαιωμάτων των Ναυτεργατών.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ.: Το κοινό μέτωπο και η ενιαία γραμμή πλεύσης εργοδοτικού και κομματικού συνδικαλισμού επιβεβαιώνεται για πολλοστή φορά στην κατηγορία των ποντοπόρων πλοίων εκεί όπου έχουν υποταχθεί πλήρως στο μεγαλοεφοπλιστικό κεφάλαιο με αποτέλεσμα να συμπληρώνονται φέτος 9 χρόνια χωρίς υπογραφή ΣΣΕ....

Από Nouriel Roubini

Ισχυρές είναι οι πιθανότητες μίας νέας κρίσης που θα πλήξει την παγκόσμια οικονομία και τις αγορές, όπως τονίζει ο Nuriel Roubini σε άρθρο του στο Project Syndicate («The Growing Risk of a 2020 Recession and Crisis»).

Σύμφωνα με τον γνωστό οικονομολόγο και ειδικό επί των αγορών: “Το περασμένο καλοκαίρι, ο συνάδελφός μου Brunello Rosa και εγώ εντοπίσαμε δέκα πιθανούς δυνητικούς κινδύνους που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αμερικανική και παγκόσμια ύφεση το 2020.
Εννέα από αυτούς εξακολουθούν να ισχύουν και σήμερα.Σε πολλούς εμπλέκονται οι ΗΠΑ“.

Οι εμπορικοί πόλεμοι με την Κίνα και άλλες χώρες, μαζί με τους περιορισμούς της μετανάστευσης, των άμεσων ξένων επενδύσεων και των μεταβιβάσεων τεχνολογίας, θα μπορούσαν να έχουν βαθιές επιπτώσεις στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού, αυξάνοντας την απειλή του στασιμοπληθωρισμού (δηλαδή επιβράδυνση της ανάπτυξης παράλληλα με τον αυξανόμενο πληθωρισμό).

Και ο κίνδυνος επιβράδυνσης της ανάπτυξης των ΗΠΑ έχει γίνει πιο έντονος τώρα που το κίνητρο της φορολογικής νομοθεσίας του 2017 έχει «ξεπεραστεί».

Εν τω μεταξύ, οι χρηματιστηριακές αγορές των ΗΠΑ παρέμειναν σχεδόν αδρανείς από τότε που δημοσιεύσαμε τη συγκεκριμένη μελέτη.

Και υπάρχουν πρόσθετοι κίνδυνοι που συνδέονται με την άνοδο των νεώτερων μορφών χρέους, μεταξύ άλλων σε πολλές αναδυόμενες αγορές, όπου μεγάλο μέρος του δανεισμού είναι σε ξένα νομίσματα.

Με την ικανότητα των κεντρικών τραπεζών να υπηρετούν ως «σωτήρες της τελευταίας στιγμής» οι αγορές εμφανίζουν σαφή έλλειψη ρευστότητας και ως εκ τούτου είναι πολύ πιο ευάλωτες σε εξωτερικά σοκ και ταραχές.

Μια τέτοια «ταραχή» θα μπορούσε να προέλθει από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Donald Trump, ο οποίος εμφανίζεται πρόθυμος να προκαλέσει κρίση με μία χώρα όπως το Ιράν.

Μία τέτοια κρίση θα μπορούσε, μεν, να αυξήσει την δημοτικότητά του στο εσωτερικό των ΗΠΑ αλλά ταυτόχρονα μπορεί να προκαλέσει και πραγματικό κλονισμό στην αγορά πετρελαίου.

Ταυτόχρονα η Κίνα και άλλες αναδυόμενες αγορές αρχίζουν να εμφανίζουν χαλάρωση της ανάπτυξής τους, ενώ στην Ευρώπη διατηρούνται οι οικονομικοί και πολιτικοί κίνδυνοι.
Ακόμη χειρότερα, σε όλες τις προηγμένες οικονομίες, τα εργαλεία που διαθέτουν οι αρμόδιες αρχές έχουν είτε περιοριστεί είτε εξαφανιστεί.

Οι νομισματικές και δημοσιονομικές παρεμβάσεις και οι παρεμβάσεις του ιδιωτικού τομέα που χρησιμοποιήθηκαν μετά την οικονομική κρίση του 2008 απλώς δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν και να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα σήμερα.

Ο δέκατος παράγοντας που επισημάναμε ήταν η νομισματική πολιτική της Fed.
Η Fed εμφανίστηκε με διαθέσεις αυτοσυγκράτησης τον Ιανουάριο 2019, αλλά όλα δείχνουν ότι τόσο αυτή όσο και άλλες κεντρικές τράπεζες θα προχωρήσουν σε μείωση επιτοκίων με άμεσο στόχο να διαχειριστούν κάποιες αναταραχές τόσο στις δικές τους όσο και στην παγκόσμια οικονομία.

Ενώ οι εμπορικοί πόλεμοι και η πιθανότητα νέας έκρηξης των πετρελαϊκών τιμών συνιστούν κίνδυνο από την πλευρά της προσφοράς, απειλούν επίσης τη συνολική ζήτηση και επομένως την αύξηση της κατανάλωσης, καθώς οι δασμοί και οι υψηλότερες τιμές των καυσίμων μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημα.
Μόλις συμβεί αυτό είναι βέβαιο ότι οι εταιρείες  θα επιλέξουν πιθανότατα να μειώσουν τις κεφαλαιουχικές δαπάνες και τις επενδύσεις. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, νέα σοβαρά σοκ θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε παγκόσμια ύφεση, ακόμη και εάν οι ανταποκριθούν γρήγορα.

Σε τελική ανάλυση, το 2007–2009, η Fed και άλλες κεντρικές τράπεζες αντέδρασαν επιθετικά στα «περιστατικά»  που προκάλεσαν την παγκόσμια οικονομική κρίση, αλλά δεν απέτρεψαν τη “μεγάλη ύφεση”. Σήμερα, η Fed ξεκινά με ένα επιτόκιο αναφοράς 2,25 -2,5%, σε σύγκριση με 5,25% τον Σεπτέμβριο του 2007.

Στην Ευρώπη και την Ιαπωνία, τα επιτόκια βρίσκονται, ήδη, σε αρνητικό έδαφος και φυσικά υπάρχουν όρια για το πόσο χαμηλά μπορούν να φθάσουν.
Και με τους διογκωμένους ισολογισμούς από τους διαδοχικούς κύκλους ποσοτικής χαλάρωσης, οι κεντρικές τράπεζες θα αντιμετώπιζαν παρόμοιους περιορισμούς εάν επρόκειτο να επιστρέψουν σε αγορές μεγάλης κλίμακας περιουσιακών στοιχείων.

Από την πλευρά των δημοσίων οικονομικών, οι πιο προηγμένες οικονομίες έχουν ακόμα μεγαλύτερα ελλείμματα και περισσότερο δημόσιο χρέος σήμερα απ’ ότι πριν από την πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση.
Και όπως τονίσαμε το 2018 «οι διασώσεις χρηματοπιστωτικών ομίλων θα είναι σχεδόν αδύνατο να συμβούν σε χώρες με ανεπτυγμένα λαϊκίστικα κινήματα και σχεδόν αφερέγγυες κυβερνήσεις».

Μεταξύ των κινδύνων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ύφεση το 2020, ο σινο-αμερικανικός εμπορικός και τεχνολογικός πόλεμος αξίζει ιδιαίτερη προσοχή.
Η σύγκρουση θα μπορούσε να κλιμακωθεί περαιτέρω με διάφορους τρόπους.
Η κυβέρνηση Trump θα μπορούσε να αποφασίσει να επεκτείνει τους δασμούς στις κινεζικές εξαγωγές ύψους 300 δισ. δολ.

Η απαγόρευση της Huawei και άλλων κινεζικών εταιρειών από τη χρήση εξοπλισμού από αμερικανικές εταιρείες θα μπορούσε να προκαλέσει μια διαδικασία πλήρους κλίμακας απο-παγκοσμιοποίησης, καθώς οι εταιρείες προσπαθούν να εξασφαλίσουν τις αλυσίδες εφοδιασμού τους.
Εάν συνέβαινε αυτό, η Κίνα θα είχε αρκετές επιλογές για αντίποινα εναντίον των ΗΠΑ, καθώς θα μπορούσε να «κλείσει» την αγορά της σε πολυεθνικές αμερικανικές εταιρείες, όπως για παράδειγμα η Apple.
Κάτω από ένα τέτοιο σενάριο, το σοκ για τις αγορές σε όλο τον κόσμο θα ήταν αρκετό για να επιφέρει μια παγκόσμια κρίση, ανεξάρτητα από το τι κάνουν οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες.

Με τις τρέχουσες εντάσεις που ήδη υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των επιχειρήσεων, των καταναλωτών και των επενδυτών και την επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης, η περαιτέρω κλιμάκωση θα άφηνε τον κόσμο σε ύφεση.
Και δεδομένης της κλίμακας του ιδιωτικού και δημόσιου χρέους, πιθανότατα θα προκύψει μια άλλη χρηματοοικονομική κρίση από αυτή την άποψη.

Ο Donald Trump και ο κινέζος πρόεδρος Xi Jinping γνωρίζουν ότι είναι προς το συμφέρον των χωρών τους να αποφύγουν μια παγκόσμια κρίση κι έτσι έχουν κίνητρο να οδηγηθούν σε έναν συμβιβασμό τους επόμενους μήνες.
Ωστόσο, και οι δύο πλευρές εξακολουθούν να επιδεινώνουν την εθνικιστική ρητορική.
Είναι πιθανό ότι οι Trump και Xi θα συναντηθούν για συνομιλίες κατά την σύνοδο κορυφής της G20 στις 28-29 Ιουνίου στην Οσάκα.

Αλλά ακόμη και αν συμφωνήσουν να ξεκινήσουν εκ νέου διαπραγματεύσεις, μια εκτεταμένη συμφωνία για την επίλυση των πολλών σημείων διαμάχης τους θα απέχει πολύ.
Καθώς οι δύο πλευρές απομακρύνονται, ο χώρος συμβιβασμού συρρικνώνεται και αυξάνεται ο κίνδυνος παγκόσμιας ύφεσης και κρίσης σε μια ήδη εύθραυστη παγκόσμια οικονομία.

ΠΗΓΗ: iskra.gr