Την Κυριακή 19 Γενάρη 2020, μια ακόμα Κυριακή με τα μαγαζιά ανοιχτά σε πανελλαδικό επίπεδο στο πλαίσιο του Νόμου των «8 Κυριακών», ως Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής έχουμε αποφασίσει να προχωρήσουμε και πάλι σε απεργία στον κλάδο του βιβλίου και στα καταστήματα Public του Νομού Αττικής.

Ούτε 52, ούτε 32, ούτε κι 8! Καμία Κυριακή τα μαγαζιά ανοιχτά!

Τα εργατικά συμφέροντα μπροστά.

Άμεση νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακάτικης αργίας.

Αυξήσεις στους μισθούς – Λιγότερη δουλειά!

Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας σύμφωνες με τις ανάγκες μας.

> Κυριακή 16 Φλεβάρη 2020 :: Γενική Συνέλευση ΣΥΒΧΨΑ, στις 11πμ, στα γραφεία μας

> Πέμπτη 19 Μάρτη 2020 :: Νέα διακλαδική και οργανωμένη από τα κάτω απεργία

πηγη:  ergasianet.gr

Ένταση επικράτησε νωρίτερα έξω από το υπουργείο Ανάπτυξης επί της οδού Νίκης, όταν αστυνομικοί επιχείρησαν να απωθήσουν εργαζόμενους των ναυπηγείων Ελευσίνας, αλλά στη συνέχεια τα πνεύματα ηρέμησαν.

Οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν νωρίς το πρωί,  φώναζαν συνθήματα κι άναψαν καπνογόνα. «Ούτε βήμα πίσω από τις ανάγκες μας – Να πληρωθούν τα δεδουλεύμενα μας – Μόνιμη σταθερή δουλειά – Καμία απόλυση – Σ.Σ.Ε. - Μέτρα Υγείας και ασφάλειας» έγραφε το πανό της συσπείρωσης εργαζομένων. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι διαμαρτυρόμενοι ζήτησαν συνάντηση με τον αρμόδιο υπουργό, Άδωνι Γεωργιάδη, προκειμένου να ενημερωθούν για την εξέλιξη της πορείας της επένδυσης στη ναυπηγική μονάδα. 

πηγη: efsyn.gr

Νίκος Ξηρουδάκης

Πριν 40 χρόνια, στις 3 Ιανουαρίου 1980, ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής ανακοίνωσε την αναστολή εφαρμογής του ν. 815.

Ήταν η πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση –και μοναδική μέχρι σήμερα– που ψηφισμένος και ήδη εφαρμοζόμενος νόμος καταργούνταν, κάτω από την πίεση ενός ιδιαίτερα μαχητικού και μαζικού κινήματος.

Στηριζόμενο καταρχήν από την αριστερή μειοψηφία της ΕΦΕΕ, κατάφερε να κερδίσει μεγάλο μέρος των γενικών συνελεύσεων των φοιτητικών συλλόγων (ΦΣ), να αναδείξει τις ριζοσπαστικές τάσεις και να εμπνεύσει νικηφόρο αγώνα.

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

40 χρόνια πριν, το φοιτητικό κίνημα καταργεί το νόμο 815

1978, Αύγουστος ● Ψηφίζεται ο νόμος 815, νόμος-πλαίσιο για τα ΑΕΙ.

1978, 28 Αυγούστου ● Πρώτη συγκέντρωση κατά του νόμου.

1979, 12 Οκτωβρίου ● Αστυνομική παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου.

1979, Οκτώβριος –Νοέμβριος ● Οι καταλήψεις επεκτείνονται.

1979, Δεκέμβριος ● Η κυβέρνηση Καραμανλή αποφασίζει λοκ-άουτ στα πανεπιστήμια μέχρι 8/1/1980.

1979, Δεκέμβριος ● Η ΕΦΕΕ, κάτω από την πίεση του κινήματος που είχε πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων, αποφασίζει καταλήψεις όλων των σχολών από 8/1/1980.

1980, 3 Ιανουαρίου ● Ο Κ. Καραμανλής ανακοινώνει την «αναστολή» του νόμου 815.

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

1979 Στον απόηχο του Μάη του ’68, ενώ κρατούσε ακόμη ο ριζοσπαστισμός της μεταπολίτευσης, ένα ρωμαλέο αγωνιστικό κίνημα κατόρθωσε κάτι που αρχικά φάνταζε αδύνατο: Να στείλει έναν ψηφισμένο από τη Βουλή αντιδραστικό νόμο στα αζήτητα της Ιστορίας. Μειοψηφικό στην αρχή, το κίνημα των καταλήψεων, όπως ονομάστηκε, πήρε στην πορεία τη μορφή χιονοστιβάδας που παρέσυρε τα πάντα, μέχρι τη νίκη. Την κατάργηση του νόμου 815 για τα ΑΕΙ, στις 3 Ιανουαρίου 1980.

Μετά τις καταλήψεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου επί δικτατορίας, η κατάληψη θεωρείτο ιεροσυλία τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Το ταμπού έσπασαν οι φοιτητές της Πάτρας το Δεκέμβρη του 1977, πραγματοποιώντας την πρώτη μεταδικτατορική κατάληψη πανεπιστημιακού χώρου — εκεί ο γράφων πρωτογνώρισε τον σύντροφο Τάσο Κατιντσάρο που χάθηκε πρόωρα. Συμμετείχε και η Σπουδάζουσα Πάτρας του Ρήγα Φεραίου, παρά την αντίθετη γνώμη της ηγεσίας.

Το κίνημα των καταλήψεων του ’79, πατώντας σε αυτή τη «νομιμοποίηση», εδραίωσε πλέον την κατάληψη ως όπλο πάλης του φοιτητικού –αργότερα και του μαθητικού– κινήματος.

Συνοπτικά, τα γεγονότα εξελίχθηκαν ως εξής:

Τον Αύγουστο του 1978, με κλειστές τις σχολές, το θερινό τμήμα της Βουλής ψήφισε τον νόμο 815 για τα ΑΕΙ. Με διακηρυγμένο στόχο να βάλει τάξη στα πανεπιστήμια και ανομολόγητο να εξορίσει από αυτά τον ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης.

Ο νόμος αυτός προέβλεπε περιορισμό των εξεταστικών περιόδων από 3 σε 2, κατάργηση της μεταφοράς μαθημάτων, έξωση των «αιώνιων φοιτητών» με την επιβολή ανώτατου χρονικού ορίου σπουδών (ν + ν/2), αυταρχικές διατάξεις για το επιστημονικό προσωπικό κ.ά.

Ενώ ακόμα και η ΔΑΠ πήρε αποστάσεις από τον νόμο, η στάση της πλειοψηφίας του ΚΣ της ΕΦΕΕ, που συγκροτούσαν ΠΣΚ (ΚΚΕ), ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ) και Δημοκρατικός Αγώνας (ΚΚΕεσ.) ήταν παραλυτική για το κίνημα. Χαρακτηριστική ήταν η άρνηση να μετατραπεί σε διαδήλωση η συγκέντρωση της ημέρας ψήφισης του νόμου στη Βουλή (29/8/78).

Το κίνημα των καταλήψεων του ‘79 έστειλε ψηφισμένο νόμο στα αζήτητα

Με πρόσφατη τη διάσπαση του Ρήγα Φεραίου και τη δημιουργία της Β’ Πανελλαδικής, οι επιπτώσεις του νόμου που φάνηκαν στις επόμενες εξεταστικές περιόδους φούσκωσαν τα πανιά του μπλοκ των καταλήψεων που συγκροτούσαν η μειοψηφία της ΕΦΕΕ (Β’ Πανελλαδική, ΠΠΣΠ, ΑΑΣΠΕ) και άλλοι αγωνιστές.

Η σκληρή καταστολή στις 12 του Οκτώβρη 1979 και η παραβίαση του ασύλου με την εισβολή της αστυνομίας στη Νομική το ίδιο βράδυ, έφερε τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα από την κυβέρνηση αποτελέσματα. Ενίσχυσε το αγωνιστικό μπλοκ που με σύνθημα «τέρμα πια στις εκτονώσεις, εμπρός για καταλήψεις και διαδηλώσεις» και «ο αγώνας στα χέρια των φοιτητών», είχε κατέβει στη συγκέντρωση με στόχο να την μετατρέψει σε διαδήλωση.

Καταιγιστική η συνέχεια, πήρε τη μορφή χιονοστιβάδας. Με πρόταση της μειοψηφίας, καταλαμβάνονται διαδοχικά το Χημείο, η Πολυτεχνική Ξάνθης, Γεωλογικό, Φυσικό, Νομική, Πολιτικοί Μηχανικοί, ενώ η πλειοψηφία της ΕΦΕΕ επιδιώκει ημερήσιες ή τριήμερες αποχές σε συνδυασμό με εκστρατεία ενημέρωσης.

Στις 8/12/1979 σε πρωτοσέλιδο άρθρο με τίτλο «Οι “καταλήψεις”» ο Ριζοσπάστης γράφει:

«Οι κομμουνιστές φοιτητές, μαζί με την πλειοψηφία του δημοκρατικού φοιτητικού κινήματος (ΦΚ) είναι κατηγορηματικά αντίθετοι με τη χρησιμοποίηση, στις σημερινές συνθήκες, τέτοιων μορφών πάλης.

Λένε ΟΧΙ στις καταλήψεις, γιατί δεν βοηθούν σήμερα τους αγώνες ενάντια στον αντιδραστικό ν. 815. Η χρησιμοποίηση τέτοιων μορφών πάλης απομονώνει κι αποσυνδέει το ΦΚ από τους φυσικούς συμμάχους του. Δημιουργεί προσχήματα για να συκοφαντηθεί στην κοινή γνώμη το φοιτητικό κίνημα. Εξυπηρετεί αντικειμενικά, έστω και αν δεν το κατανοούν μερικοί φοιτητές που παρασύρονται, την κυβερνητική πολιτική».

Παρά το ότι το μπλοκ της πλειοψηφίας της ΕΦΕΕ επικεντρώνει στη μη εφαρμογή του ψηφισμένου νόμου, νέο κύμα καταλήψεων με αποφάσεις γενικών συνελεύσεων απαιτεί την απόσυρσή του.

Μετά από εισαγγελική δίωξη κατά παντός υπευθύνου για τις καταλήψεις Χημικού και Γεωλογικού, η ΕΦΕΕ που έχει ήδη υπερκεραστεί από ένα ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα, αποφασίζει τριήμερη κατάληψη όλων των σχολών. Η κυβέρνηση απαντά με κλείσιμο των πανεπιστημίων μέχρι τις 8/1/80. Η ΕΦΕΕ αποφασίζει κατάληψη όλων των σχολών από 8/1.

Στις 3/1/80 ο καισαρισμός του Καραμανλή δέχεται καίριο πλήγμα. Ο ίδιος, ως πρωθυπουργός, αναγκάζεται να εξαγγείλει την αναστολή της εφαρμογής του νόμου και τη σύσταση επιτροπών για νέο νόμο πλαίσιο.

Πρόκειται για σημαντική νίκη του κινήματος που άφησε παρακαταθήκες για το μέλλον

Μειοψηφικοί αγώνες μπορούν αποβούν νικηφόροι, αρκεί να κοιτάμε τον αντίπαλο στα μάτια, όσο ισχυρός και αν φαντάζει. Να αποσπάμε κατακτήσεις στο σήμερα. «Να τολμάμε να αγωνιζόμαστε, να τολμάμε να νικάμε». Η αποφασιστική αγωνιστική στάση, πριμοδοτεί εκ των πραγμάτων και μειοψηφικές τάσεις αντίστασης σε άλλους χώρους.

Αναδείχθηκε η προτεραιότητα των Γενικών Συνελεύσεων των ίδιων των φοιτητών έναντι της ανάθεσης στους εκπροσώπους των ΔΣ των Συλλόγων. Κατοχύρωση της κατάληψης ως μέσου πάλης.

Η καταστολή φούντωσε το κίνημα αντί να φοβίσει τους φοιτητές. Ο αγώνας απέβη νικηφόρος, όταν μπήκαν στο παιχνίδι και οι άλλες δυνάμεις. Αυτό, πάντως, δε θα συνέβαινε χωρίς τη δυναμική και αποφασιστική στάση του μπλοκ των καταλήψεων. Αυτή η διαλεκτική αποτελεί κλειδί στη στρατηγική νικηφόρων αγώνων.

Το κίνημα των καταλήψεων, εκτός των άλλων, κατέδειξε το πραγματικό περιεχόμενο του επαγγελλόμενου «εξευρωπαϊσμού» και του αστικού εκσυγχρονισμού καθώς και την κρίση της επίσημης αριστεράς της εποχής. Κόντρα στη λογική της ανάθεσης, οι νόμοι καταργούνται στο πεζοδρόμιο υπερβαίνοντας δυσμενείς «κοινοβουλευτικούς» συσχετισμούς. Ας μην ξεχνάμε ότι η ΠΣΚ είχε τότε 27%, η ΠΑΣΠ 21,4%, ο Δ.Α. 20,9%, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ 13,2%, η ΠΠΣΠ 4,9% και η ΑΑΣΠΕ 4%.

Το κίνημα των καταλήψεων έφερε μορφές διαφορετικής ζωής μέσα στις σχολές. Μιλάμε για καταλήψεις στην πλειονότητά τους ζωντανές. Δίπλα στον αγώνα και τους στόχους του, άνθησαν προσπάθειες γενικότερης αμφισβήτησης, πέρα από τη δομή και την οργάνωση του φοιτητικού κινήματος. Τρόπος ζωής, σχέσεις των φύλων, πολιτιστική δημιουργία, προβληματισμός για τη χρησιμότητα, τον προσανατολισμό και το περιεχόμενο αντιμαθημάτων.

Αυτά εννοούσε ο Γ. Ράλλης στη Βουλή, όταν σε μια εκ πρώτης όψεως ακατανόητη αποστροφή του λόγου του κατήγγειλε σπουδαιοφανώς: «Ξέρετε τι βάζανε στα μεγάφωνα οι φοιτητές; Τον Κηλαηδόνη βάζανε!».

Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ, 5.1.2020

πηγη:  pandiera.gr

Του Βασίλη Καλαματιανού.

Οι ευχές των χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς, οι προσδοκίες των λαών για ένα κόσμο καλύτερο και ειρηνικό έσβησαν γρήγορα. Πρωτοστάτησαν γι’ αυτή την εξέλιξη η Τουρκία, μέσω της συμφωνίας της με τη Λιβύη για τα όρια της ΑΟΖ, και η τρομοκρατική γκαγκστερικού τύπου δολοφονία του Ιρανού στρατηγού Σουλεϊμανί από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό με εντολή Τραμπ. Αυτά κυρίως τα γεγονότα και όσα ακολούθησαν δυναμιτίζουν την ειρήνη, οξύνουν παραπέρα την ήδη τεταμένη κατάσταση στην περιοχή της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο.

Έχει σημασία να σημειωθεί ότι οι πέρα από κάθε έννοια διεθνούς δικαίου ενέργειες της Τουρκίας αιφνιδίασαν την κυβέρνηση, τον κρατικό μηχανισμό, την άρχουσα τάξη και τα φερέφωνα τους ΜΜΕ. Χρόνια τώρα προσπαθούσαν να πείσουν ότι οι δηλώσεις Ερντογάν είναι για εσωτερική κατανάλωση: πότε για να κερδίσει τις εκλογές, άλλοτε επειδή κλυδωνίζεται η τουρκική οικονομία. Δεν έδιναν καμμία σημασία για τις ενέργειες της Τουρκίας στην Κύπρο ή στη στρατηγική του ιδρύματος Κεμάλ Ατατούρκ.

Οι κρατούντες μόνιμα διακηρύσσαν ότι τα κυριαρχικά μας δικαιώματα είναι απαραβίαστα και αδιαπραγμάτευτα, ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι και σύνορα της ΕΕ, αν και οι ευρωπαίοι δεν είπαν ποτέ κάτι αντίστοιχο. Καλλιεργούσαν και καλλιεργούν τον στείρο και ανέξοδο εθνικισμό και, ταυτόχρονα, χρόνια τώρα ακολουθούν μονόπλευρη πολιτική, αυτή της «πάση θυσία ανήκομεν στη Δύση». Εθνικοφροσύνη και ραγιαδισμός, δυο όψεις του ίδιου νομίσματος της υποτέλειας.

Ας δούμε τα γεγονότα των ημερών.

Οι ενέργειες της Τουρκίας στη Μεσόγειο. Η αρχή είχε γίνει ‘όταν Τούρκοι αξιωματούχοι δήλωναν ότι δεν αναγνωρίζουν την κυπριακή ΑΟΖ, ότι θα κάνουν εκεί έρευνες με έγκριση των Τουρκοκυπρίων και σαν εγγυήτρια δύναμη. Στην Ελλάδα κυριαρχούσε εφησυχασμός και η άποψη ότι δεν είχαν τα μέσα να πραγματοποιήσουν έρευνες. Ακόμα κι όταν η Τουρκία κατέθεσε χάρτη με τα όρια της δικής ΑΟΖ, υπήρχε υποτίμηση. Και φτάσαμε να ανακοινώσει χάρτη και συμφωνία με τη Λιβύη. Η απάντηση τις πρώτες μέρες ήταν ξανά υποτίμηση, η συμφωνία χαρακτηρίστηκε «παράνομη», «μακριά από το δίκαιο της θάλασσας», ακούστηκε πως «δεν μπορεί η κυβέρνησης της Λιβύης» και άλλα παρόμοια. Στη συνέχεια φάνηκε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η κυβέρνηση απευθύνθηκε στον ΟΗΕ να μην πρωτοκολλήσει τη συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης κι ακόμη:

α) Άρχισαν την καλλιέργεια των μικρών προσδοκιών και των «λογικών» υποχωρήσεων στον ελληνικό λαό. Στα πλαίσια αυτά ειπώθηκαν και ορισμένες μεγάλες αλήθειες (π.χ. τίτλος φιλοκυβερνητικής εφημερίδας: «η μεθοδική προσπάθεια της Τουρκίας να δημιουργήσει τετελεσμένα και η 40ετής αμηχανία των ελληνικών κυβερνήσεων»). Ρόλο διαμορφωτή της κοινής γνώμης και στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής ανέλαβαν, με άρθρα τους και άλλες παρεμβάσεις, οι «συνήθεις ύποπτοι»: Ντ. Μπακογιάννη, Ευ. Βενιζέλος, Χρ. Ροζάκης, Στ. Μάνος. Βασική θέση όλων, πέρα από τον τρόπο προσέγγισης και τις επιμέρους διαφορές τους, είναι η προσφυγή στη Χάγη αφού έχουν εξασφαλιστεί προϋποθέσεις στο εσωτερικό της χώρας και το λαό.

Στ. Μάνος: «Τυχόν απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης δεν θα μας αρέσει 100%, μπορεί να οδηγήσει στην αναγνώριση για πρώτη φορά κυριαρχικών δικαιωμάτων της Τουρκίας στο Αιγαίο».

Χρ. Ροζάκης; «Η διεθνής νομολογία έχει κάνει μερικές προσαρμογές στο γενικό κανόνα. Με γνώμονα ορισμένα κριτήρια (μέγεθος νησιού, τοποθεσία) η νομολογία αποδίδει στα νησιά απόλυτη ή σχετική επήρεια η οποία και προσδιορίζει το ποσοστό που δικαιούται ή δεν δικαιούται υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ».

Ευ. Βενιζέλος: «Για όλα τα μείζονα θέματα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας και ασφάλειας, θεμελιώδης προϋπόθεση είναι η ύπαρξη ενός σαφούς νομικού πλαισίου που δεν αρκεί να συγκεντρώνει ευρύτερη συναίνεση. Πρέπει να είναι πλήρως απαλλαγμένο από τις ευκολίες και τις γοητείες του εθνικολαϊκισμού». Κι ακόμη: «Η προσφυγή στη Διεθνή Δικαιοσύνη έχει βεβαίως νόημα μόνο όταν το κράτος που την επιδιώκει είναι έτοιμο να αποδεχτεί την απόφαση της και να αξιώσει τον σεβασμό της».

Στα πλαίσια αυτά φαίνεται να κινούνται Μακεδονομάχοι, σεβαστοί ιεράρχες και άλλοι υπερπατριώτες. Τουμπεκί.

β) Προχώρησαν στην υπογραφή της συμφωνίας για τον αγωγό EastMed με γρήγορες πράγματι κινήσεις. Σ’ αυτό συνέβαλλε η ανάγκη Ελλάδας και Κύπρου για κάποια απάντηση στις συμφωνίες Τουρκίας-Λιβύης, τα προβλήματα του Νετανιάχου και οι εκλογές στο Ισραήλ, οι συνεχείς προσπάθειές του για σύνδεση με την Ευρώπη. Ποια θα είναι η εξέλιξη με τον αγωγό δύσκολα μπορεί να εκτιμηθεί με ακριβείς όρους. Αυτό που σήμερα μπορεί να εκτιμηθεί είναι ότι δεν δίνει απάντηση στις τουρκικές διεκδικήσεις, ότι πρόκειται για ημιτελή συμφωνία αφού δεν έχει ερευνηθεί το μέγεθος των υπό εκμετάλλευση κοιτασμάτων, το κόστος άντλησης, μεταφοράς και κατασκευής του αγωγού. Για τις πολυεθνικές πάντα παραμένει η κατασκευή του αγωγού μέσω Τουρκίας όπου το συνολικό κόστος είναι πολύ μικρότερο, ίσως είναι το 1/3.

Παράξενα ηχούν δηλώσεις κατά την υπογραφή: «είναι αγωγός ειρήνης», «δεν στρέφεται ενάντια σε κάποιους». Ειρήνη με τον Νετανιάχου, τον μακελάρη του Παλαιστινιακού λαού και με το Ισραήλ προκεχωρημένο φυλάκιο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή; Δεν στοχεύει στον περιορισμό εξαγωγών αερίων από τη Ρωσία στην ΕΕ και την αντικατάστασή του με αμερικανικών συμφερόντων;

γ) Η δολοφονία Σουλεϊμανί οδήγησε πιο κοντά σε γενικότερη πολεμική σύρραξη. Αποκάλυψε ακόμα στα μάτια των λαών με τον πιο αδιάψευστο τρόπο ορισμένα ζητήματα. Οι ΗΠΑ όχι μόνο ασκούν τρομοκρατία σε κράτη και λαούς αλλά προχωρούν στη δολοφονία παραγόντων άλλων κρατών όχι με έμμεσο τρόπο όπως τα προηγούμενα χρόνια μέσω πρακτόρων και πραξικοπημάτων (π.χ. Αλιέντε ή πραξικόπημα ενάντια στον Μακάριο) αλλά άμεσα με την κρατική πολεμική μηχανή. Ανέδειξε ακόμη ότι οι ΗΠΑ είναι σήμερα ο κύριος φορέας αποσταθεροποίησης της κατάστασης και κίνδυνος για την Ειρήνη. Ταυτόχρονα, αναδείχτηκε η αλληλοσύνδεση συμφερόντων ΗΠΑ-ΕΕ αλλά και επιφυλάξεις και διαφορές που φτάνουν μόνο μέχρι το σημείο να ζητούν αυτοσυγκράτηση τόσο από τον θύτη (ΗΠΑ) όσο κι από το θύμα (Ιράν).

δ) Η επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ και η συνάντηση με τον πρόεδρο Τραμπ προπαγανδιζόταν σαν το γεγονός που θα έδινε λύσεις στα προβλήματα και θα αναβάθμιζε το ρόλο της χώρας. Κυρίως καλλιεργήθηκε η αυταπάτη ότι οι ΗΠΑ θα ήταν στο πλευρό της Ελλάδας έναντι των προκλήσεων της Τουρκίας. Ό,τι έγινε το έδειξαν τα κανάλια, μίλησαν σχολιαστές, γράφτηκαν άρθρα. Υπάρχει μια αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης: «πλήρη επιτυχία» εκτιμά η κυβέρνηση, «αποτυχία έως φιάσκο» η αντιπολίτευση. Σημειώνουμε ότι η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα δεν έχουν διαφορές για τις σχέσεις της χώρας με τις ΗΠΑ. Όλοι συμφωνούν για τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ με χρηματοδότηση πάνω από το 2% που απαιτεί ο Τραμπ, για την παραχώρηση αμερικάνικων βάσεων, εφαρμόζουν τους περιορισμούς (εμπάργκο) που επιβάλλουν οι ΗΠΑ σε άλλα κράτη, μιλάνε για τη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ. Τώρα, βέβαια, υπάρχει το ερώτημα «ποιος καθορίζει και ποιος υπηρετεί αυτή τη σχέση; Οι ΗΠΑ υπηρετούν τη στρατηγική της Ελλάδας ή η Ελλάδα τη στρατηγική των ΗΠΑ;». Ας απατήσουν και ας απολογηθούν η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υπόλοιποι.

Το ταξίδι κινήθηκε στα πλαίσια της ανισοτιμίας των σχέσεων Ελλάδας-ΗΠΑ. Οπτικά ήταν αυτό που έλεγε ο μεγάλος κωμικός μας: «Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα»: Ωραίες πρώτες κυρίες στη συνέντευξη τύπου, πολλά χαμόγελα και χαρές, ο Έλληνας πρωθυπουργός είπε αυτά που ήθελε να πει κι ο Τραμπ παρέμεινε βλοσυρός.

Τα χαρακτηριστικά και το περιεχόμενο των συναντήσεων έδωσε, με συνέντευξη του, ο αμερικάνος πρεσβευτής στην Αθήνα λέγοντας ότι «οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Ελλάδα είναι στο υψηλότερό επίπεδό τους», ότι «η Ελλάδα είναι πυλώνας σταθερότητας και κρίσιμος εταίρος στην ευρύτερη στρατηγική των ΗΠΑ στην ανατολική Μεσόγειο και πέρανα αυτής» κι ότι «η Ελλάδα είναι χώρα που μοιράζεται τους στόχους και τις αξίες μας».

Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί επιτυχία τις δηλώσεις Τραμπ και άλλων αμερικανών για την οικονομία, για την πιθανότητα να αρχίσει συζήτηση μετά από τρία χρόνια για την πιθανή προμήθεια F-35, για τη διαμεσολάβηση για συζήτηση με την Τουρκία.

***

Έτσι έχει η κατάσταση σήμερα. Κυβέρνηση και πρωθυπουργός διακηρύσσουν «πλήρη συναντίληψη για τη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ», ότι η Ελλάδα «είναι σταθερός και προβλέψιμος σύμμαχος».

Απάντηση σ’ αυτή την πολιτική δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Απάντηση μπορεί να δώσει ένα οργανωμένο πλατύ λαϊκό αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που να απαιτήσει και να επιβάλλει ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική Ειρήνης, φιλίας και συνεργασίας και κινήματα και κυβερνήσεις που θα επιβάλλουν πολιτικές υπέρ των εργαζομένων.

πηγη: ergatikosagwnas.gr