Σήμερα: 19/05/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

200309151708_piesi.jpg

Πόσο απειλητικές για την υγεία μπορεί να είναι οι πολλές ώρες εργασίας στη διάρκεια της εβδομάδας; Πολύ, σύμφωνα με νέα έρευνα που συσχετίζει τις υπερωρίες με την υπέρταση

Οι πολλές ώρες εργασίας μπορεί να αυξήσουν τις τιμές της αρτηριακής πίεσης σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο Hypertension.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ανάμεσα σε περισσότερους από 3.500 καναδούς εργαζόμενους εκείνοι που εργάζονταν 49 ώρες την εβδομάδα ήταν πιο πιθανό να παρουσιάσουν υπέρταση συγκριτικά με τους εργαζόμενους που δεν ξεπερνούσαν τις 35 ώρες εργασίας την εβδομάδα.

Οι τιμές της αρτηριακής πίεσης των συμμετεχόντων μετρήθηκαν στην αρχή και στο τέλος της πενταετούς μελέτης καθώς και μια φορά στο μέσο της μελέτης. Οι μετρήσεις λαμβάνονταν από ένα εκπαιδευμένο τεχνικό καθώς και από τη χρήση φορητής συσκευής μέτρησης. Ακόμη και μετά την προσαρμογή για άλλους παράγοντες οι εργαζόμενοι για 49 ώρες και παραπάνω στη διάρκεια της εβδομάδας ήταν κατά 70% πιο πιθανό να έχουν έναν τύπο υπέρτασης που αποκαλείται κρυφή υπέρταση (φυσιολογικές τιμές πίεσης κατά την επίσκεψη στον γιατρό αλλά υψηλές εκτός αυτού του πλαισίου) και 66% πιο πιθανό να έχουν συνεχώς υψηλές τιμές πίεσης τόσο εντός όσο και εκτός του ιατρείου.

Βάσει της έρευνα και οι εργαζόμενοι για 41-48 ώρες την εβδομάδα είχαν επίσης υψηλότερες τιμές πίεσης συγκριτικά με εκείνους που εργάζονταν λιγότερο από 35 ώρες την εβδομάδα.

πηγη: ygeiamou.gr

gsee-2_ΜΑΤ.jpg

Ζαμπουλάκης Νίκος*
Ρίζος Μιχάλης*

Με τη γνωστή τακτική των εξυπνακισμών, της περιπτωσιολογίας, της επιλεκτικής απομόνωσης φράσεων από ψηφίσματα και των ανιστόρητων (και βαρετών πια) κατηγοριών περί «πολιτικής ουράς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ”, επέλεξε το ΠΑΜΕ να απαντήσει στην εμπεριστατωμένη, πολιτική και ουσιαστική κριτική των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ Δημοσίου σχετικά με την απόφαση της ηγεσίας του για νομιμοποίηση του νόθου 37ου ”συνεδρίου” της ΓΣΕΕ.

Εμείς θα συνεχίσουμε την ανοιχτή, δημόσια και επί της ουσίας συζήτηση με τους εργαζόμενους για την αναγκαία ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος. Θεωρούμε ότι θέση σε αυτή την προσπάθεια έχει και το ΠΑΜΕ, παρότι ως τώρα επιλέγει την τακτική «ένα βήμα μπρος δύο βήματα πίσω». Παρότι η ηγεσία του εξακολουθεί να πορεύεται στο γνώριμο δρόμο της διαφοροποίησης “στα σημεία” και όχι στην εφ’ όλης της ύλης αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό, κυβερνητικό μηχανισμό της ΓΣΕΕ.

Θέτουμε μόνο μερικά επιπλέον ερωτήματα:

-Τι άλλαξε μέσα σε λίγους μήνες από τα συνέδρια της ομοσπονδίας μετάλλου, των ιδιωτικών υπαλλήλων και του ΕΚ Πάτρας (ή του ΕΚ Κέρκυρας στο επόμενο διάστημα), όπου σωστά το ΠΑΜΕ και άλλες ταξικές δυνάμεις τα καταγγείλανε ως νόθα, δεν τα νομιμοποιήσανε, αποχώρησαν και δεν συμμετείχαν στις εκλογικές διαδικασίες; Οι νόθοι αντιπρόσωποι αυτών των συνεδρίων πώς έγιναν “νόμιμοι” στο τριτοβάθμιο επίπεδο ενώ ήταν “νόθοι” στο δευτεροβάθμιο; Ποιος έχει το δικαίωμα να αλλάζει σε μια νύκτα αποφάσεις και επιλογές και να χειρίζεται κατά το δοκούν αποφάσεις σωματείων και χιλιάδων αγωνιστών;

-Γιατί το ΠΑΜΕ ως τώρα δεν οργανώνει, ούτε συμμετέχει σε κινητοποιήσεις (σε αντίθεση με τις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ) ενάντια στην αντιδραστική, αντιπροσφυγική, φιλοπόλεμη και υπόδουλη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ πολιτική της κυβέρνησης; Που μαζί με το βαθύ κράτος, τους ιδιοκτήτες των ΠΑΕ και των ΜΜΕ, την φασιστική ακροδεξιά, έχουν ανοίξει πογκρόμ στον Έβρο και τα νησιά κατά προσφύγων, μεταναστών, αλληλέγγυων αγωνιστών και δημοκρατικών κατοίκων, εργαζομένων στις ΜΚΟ; Οι δηλώσεις του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, “να πάνε οι μετανάστες στα ξερονήσια”, θα μείνει αναπάντητη από το κίνημα; Δεν είναι σοβαρό θέμα;

-Γιατί αφήνει μόνο τη «νομιμοποιημένη» ΓΣΕΕ να μιλάει για «ασύμμετρη απειλή» (την ίδια έκφραση – κατά λάθος; – χρησιμοποίησε σε πρόσφατη συνέντευξη του και ο ΓΓ του ΚΚΕ) από τους πρόσφυγες και μετανάστες; Γιατί βλέπει μόνο την τουρκική επιθετικότητα και όχι την αντίστοιχη του ελληνικού καπιταλισμού που κάνουν από κοινού τους πρόσφυγες μπαλάκι;

-Γιατί αρνείται την κοινή δράση και οργάνωση κινητοποιήσεων με τις αριστερές, αντικαπιταλιστικές οργανώσεις, τα ταξικά σχήματα και τις αντιφασιστικές κινήσεις όπως π.χ. στις διαδηλώσεις της Πέμπτης 5 Μάρτη;

Απλά ερωτήματα που ζητάνε απάντηση…

*Μέλη του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ, εκλεγμένοι με τις Παρεμβάσεις – Κινήσεις – Συσπειρώσεις του Δημοσίου

πηγη:  pandiera.gr

AP_20067417709846-1024x576.jpg

Κόντρα «σε όλους τους Θεούς» η ελληνική Εκκλησία κατρακυλά ξανά στις δεισιδαιμονίες της, την υπεροψία της και την θεσμοθετημένη της αμάθεια. Μόνο που αυτή τη φορά παίζονται και ανθρώπινες ζωές στο άτυπο στοίχημα που έβαλε με τον Θεό…

«Ο κορονοϊός δεν κολλάει με τη Θεία Μετάληψη», «ο Χριστός δεν είχε μικρόβια», «όποιος πιστεύει πραγματικά δε θα κολλήσει αν μεταλάβει», «δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να δείχνουν ότι οι ιώσεις κολάνε μέσω της μετάληψης». 

Με αυτές -και άλλες πολλές- φράσεις, δεκάδες πολιτικοί, ιερείς και επιστήμονες παρέλασαν τις τελευταίες ημέρες από τα ελληνικά κανάλια και καθησύχασαν τους πιστούς ότι μπορεί μεν τα πόμολα να είναι επικίνδυνα για τη διάδοση του κορονοϊού, μπορεί τα σχολεία και τα σινεμά να πρέπει να κλείσουν, ΟΜΩΣ, ο κορονοϊός δε μεταδίδεται εντός των εκκλησιών και η μετάληψη (όπως αυτή γίνεται στην ορθόδοξη παράδοση) δεν είναι επικίνδυνη.

Να το ξαναπούμε: μπορεί κανείς να κολλήσει κορονοϊό επειδή έπιασε το πόμολο μιας πόρτας που προηγουμένως είχε ακουμπήσει κάποιος φορέας του ιού, όμως δεν τον κολλάει αν μεταλάβει από το ίδιο κουτάλι και ποτήρι που έχουν χρησιμοποιήσει δεκάδες άλλοι άνθρωποι πριν από αυτόν.

Είναι μάλλον άδικο να κατηγορούμε τόσο τους ιερείς και την επίσημη Εκκλησία για τη στάση της στο συγκεκριμένο θέμα (το μαγαζί της προσπαθεί να διαφυλάξει εξάλλου και είναι λογικό) αφού την ίδια συμβουλή δίνει μέχρι τώρα το ίδιο το ελληνικό κράτος μέσω των ειδικών επιστημόνων του ΕΟΔΥ.

Όμως εδώ έχουμε πλέον ένα σοβαρό πρόβλημα: Όταν μια κυβέρνηση, ένας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός δηλαδή, υποκύπτει στις μεταφυσικές επιταγές της εκκλησίας με τόση θέρμη ώστε να μην τολμά να λάβει κανένα μέτρο προστασίας που να «αγγίζει» τις εκκλησίες και ιδιαίτερα τη Θεία Μετάληψη, τότε εκτός από αδύναμη γίνεται και επικίνδυνη.

Η στάση της κυβέρνησης ομοιάζει με τη στάση που θα τηρούσε ένα θεοκρατικό κράτος που θα υπέτασσε την επιστήμη ή ακόμη και την κοινή λογική στη μεταφυσική. Και επειδή εδώ είμαστε περήφανοι Χ.Ο. -ακόμη και αν δε το γράφουν οι ταυτότητές μας- η πεποίθηση ότι ΕΜΕΙΣ είμαστε οι εκλεκτοί του Θεού «βγαίνει» ακόμη και στο ζήτημα της διασποράς του κορονοϊού.

Πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να εξηγήσει το γεγονός ότι ενώ η Ελλάδα δε λαμβάνει κανένα μέτρο προστασίας στις εκκλησίες επειδή «ο Χριστός δεν είχε μικρόβια», οι ιεροί χώροι σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο έχουν μπει στο επίκεντρο των μέτρων προστασίας από την πανδημία.

Μπορεί λοιπόν το κουταλάκι του παπά να μη μεταφέρει το σάλιο του ενός στο στόμα του άλλου και το λιβάνι να εξουδετερώνει τον κορονοϊό (αν καταφέρει να περάσει την πόρτα της εκκλησίας) αλλά αυτά συμβαίνουν μόνο εδώ. Στον υπόλοιπο κόσμο που ζουν μόνο «άπιστοι Μουσουλμάνοι»«προδότες Εβραίοι» και «αιρετικοί Καθολικοί», και καθόλου δε τους αγαπά κανένας Θεός, λαμβάνονται σοβαρά μέτρα προφύλαξης. Άπιστοι, τι να πεις…

Στους «Άγιους Τόπους»: Ο Δήμος Ραμάλα στη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης, προχωρά τις τελευταίες μέρες σε απολυμάνσεις χριστιανικών εκκλησιών και μουσουλμανικών τζαμιών. Οι εικόνες είναι χαρακτηριστικές

Στις καθολικές εκκλησίες: Δεκάδες καθολικές εκκλησίες σε όλο τον κόσμο έχουν αφήσει χωρίς νερό (αγιασμό) τις κρίνες που έχουν στις εισόδους τους και στις οποίες κατά την παράδοση βουτούν τα δάχτυλά τους οι πιστοί πριν κάνουν τον σταυρό τους.
Παράλληλα, το Βατικανό έχει κλείσει τις κατακόμβες μέχρι νεοτέρας, καθώς εκτιμά ότι η υγρασία και οι στενοί διάδρομοι θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη διασπορά.Κάποιες εκκλησίες παρέκαμψαν τον παραδοασικό ασπασμό που κάνουν οι πιστοί σε ένα ορισμένο σημείο της λειτουργίας, ενώ δεν κρατάνε τα χέρια ο ένας του άλλου κατά το «Πάτερ Ημών», όπως συνηθίζεται.
Σε ό,τι αφορά τη Θεία Κοινωνία, η οποία παρεμπιπτόντως στην καθολική παράδοση δεν περιλαμβάνει κοινό κουτάλι, αρκετές εκκλησίες δε χρησιμοποιούν πλέον καθόλου κρασί. Μιλώντας στη USA Today, η αδελφή Anne O’Donnell, η οποία είναι βοηθός στη διαδικασία της μετάληψης (Eucharistic minister), εξηγεί ότι «είναι δύσκολο να είσαι απολύτα καθαρός» αφού, «όσο και να προσπαθήσεις πάντα λίγο σάλιο αγγίζει τα δάχτυλά σου». Πάντως, η ίδια δηλώνει ότι χαίρεται που οι εκκλησίες γίνονται πιο προσεκτικές λόγω του κορονοϊού.

Σε συναγωγές: O αρχιραββίνος του Ισραήλ David Lauδήλωσε ότι για την προστασία από τον κορονοϊό, οι πιστοί θα πρέπει να μην αγγίζουν και να μη φιλούν το Μεζουζά, τη θήκη δηλαδή που περιέχει περγαμηνές με στίχους από την Τορά.

Κατά την εβραϊκή παράδοση, οι πιστοί αγγίζουν το Μεζουζά που υπάρχει εντοιχισμένο στην είσοδο της Συναγωγής, αλλά και πολλών σπιτιών, και στη συνέχει φιλούν τα δάχτυλά τους. 

Στον ισλαμικό κόσμο: Η Σαουδική Αραβία ανέστειλε προσωρινά το προσκύνημα στη Μέκκα και στη Μεδίνα εξαιτίας ανησυχιών για τον κορονοϊό, ενώ ειδικά συνεργεία επιστρατεύτηκαν για να απολυμάνουν τους χώρους προσκυνήματος. Παράλληλα, το (θεοκρατικό κατά τα άλλα) Ιράν ανέστειλε την προσευχή της Παρασκευής (ιερή μέρα για το Ισλάμ, αντίστοιχη της Κυριακής για τον Χριστιανισμό), σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας.  Την ίδια ώρα ο μουσουλμάνος ηγέτης της Σιγκαπούρης ζήτησε από τους πιστούς να χρησιμοποιεί ο καθένας το δικό του χαλάκι προσευχής και να αποφεύγουν τις χειραψίες, ενώ στο Τατζικιστάν οι πιστοί καλούνται να προσεύχονται στα σπίτια τους.

Πηγή: Αντώνης Ρηγόπουλος – “Κουτί της Πανδώρας” -  vathikokkino.gr

RombolisBetsis45-696x385.jpg

Από  Σ.Ρομπόλης - Β.Μπέτσης

ΑΕΠΟ δημόσιος και ο κοινοβουλευτικός διάλογος, στο πλαίσιο της κατάθεσης και της ψήφισης (27/2/2020) του νέου ασφαλιστικού νόμου (Ν.4670/2020-ΦΕΚ 43/Α/28-2-2020) από το Κοινοβούλιο, ανέδειξε, κατά κύριο λόγο αλλά και κατά μονοσήμαντο τρόπο, τις θεατές (θετικές ή αρνητικές) πλευρές του. Παράλληλα, όμως, ανέδειξε και το έλλειμμα του δημόσιου και κοινοβουλευτικού διαλόγου να διερευνήσει και να προβάλλει με τεκμηριωμένο τρόπο τις αθέατες πλευρές και τη σημασία τους προκειμένου να πραγματοποιηθεί το εξής: να ταυτοποιηθεί ο χαρακτήρας και ο σκληρός πυρήνας της στρατηγικής επιδίωξης του νέου ασφαλιστικού νόμου.

Βέβαια, ο μεθοδολογικός και αναλυτικός άξονας αυτής της ερευνητικής προσέγγισης είναι η εξέταση και η ανάλυση των προβλεπόμενων πολιτικών κοινωνικής ασφάλισης και η επίδρασή τους. Συγκεκριμένα, ο τρόπος που επιδρούν στην κατανομή των πόρων που διεισδύουν στους αρμούς του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης (ΣΚΑ) ή διαρρέουν από το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης προς τους αρμούς της οικονομικής και δημοσιονομικής σφαίρας της ελληνικής οικονομίας.

Με άλλα λόγια, το επίκεντρο της απαιτούμενης διερεύνησης εστιάζεται στην αθέατη πλευρά του νέου ασφαλιστικού νόμου. Μια αθέατη πλευρά που αφορά, μεταξύ των άλλων, την επισήμανση του προσανατολισμού της ροής των πόρων και της ταυτοποίησης του χαρακτήρα του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης ως “θεσμού της κοινωνίας” ή ως “θεσμού των επιχειρήσεων”.

Από την άποψη αυτή, αξίζει να σημειωθεί ότι η μελέτη της αναλογιστικής έκθεσης του νέου ασφαλιστικού νόμου υποστηρίζει ότι η κατανομή και η ροή πόρων προς το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης είναι πολύ σημαντικού επιπέδου. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που η διαμορφούμενη κύρια σύνταξη το 2070 θα είναι 3.601 ευρώ από 774 ευρώ που είναι σήμερα και η επικουρική σύνταξη το 2070 θα είναι 877 ευρώ από 185 ευρώ που είναι σήμερα.

Όμως, τα στοιχεία αυτά δεν είναι συγκρίσιμα, δεδομένου ότι έχουν υπολογισθεί σε τρέχουσες τιμές, δηλαδή περιλαμβάνουν και τον πληθωρισμό. Ωστόσο, τα αντίστοιχα ποσά σε σταθερές τιμές (αποπληθωρισμένα) και σε μεικτές αποδοχές είναι 1.357 ευρώ η κύρια σύνταξη (μεικτά) και 330 ευρώ (μεικτά) η επικουρική. Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι τα ποσά αυτά αφορούν μέσους όρους μόνο της σύνταξης γήρατος. Εάν όμως ληφθούν υπόψη και οι συντάξεις αναπηρίας και χηρείας, τότε η μέση συνολική κύρια σύνταξη είναι 1.235 ευρώ (μεικτά) (384 ευρώ εθνική και 851 ανταποδοτική) και η επικουρική στα 300 ευρώ (μεικτά).

Εκτιμώμενες μελλοντικές αυξήσεις

Ωστόσο, από μεθοδολογική άποψη, είναι ενδιαφέρον να υπογραμμισθεί ότι οι εκτιμώμενες στην αναλογιστική έκθεση μελλοντικές αυξήσεις οφείλονται κυρίως στους παρακάτω δυο παράγοντες.

  • Πρώτον, οφείλονται στη βελτίωση των δημογραφικών παραδοχών της Eurostat.
  • Δεύτερον, οφείλονται στη βελτίωση από την ΕΕ για τη μέση μακροπρόθεσμη ετήσια μεταβολή του ΑΕΠ (από 0,8% στις μελέτες του 2015 σε 1,1% στη μελέτη του νέου ασφαλιστικού νόμου) και αντίστοιχα στην ετήσια αύξηση των μισθών των εργαζομένων.

Έτσι, οι αυξήσεις που φαίνεται να λαμβάνουν οι ασφαλισμένοι στο μέλλον θα οφείλονται, κατά βάση, στη βελτίωση της παραδοχής αύξησης του ΑΕΠ στο 1,1% από 0,8%. Το ίδιο ισχύει και με τις δημογραφικές προβολές του 2018, που ο πληθυσμός της Ελλάδας το 2070 παρουσιάζεται βελτιωμένος σε σχέση με τις δημογραφικές προβολές της Eurostat του έτους 2015. Πιο συγκεκριμένα στις προβολές του 2015, η Eurostat θεωρούσε ότι η Ελλάδα το 2070 θα έχει 7,72 εκατ. πληθυσμό, ενώ στις προβολές του 2018, θεωρεί ότι η Ελλάδα θα έχει το 2070 πληθυσμό ίσο με 8,45 εκατ. πληθυσμό, αυξημένο κατά 9,5% σε σχέση με τις δημογραφικές προβολές του 2015.

Η αύξηση αυτή του πληθυσμού οφείλεται αποκλειστικά στη βελτίωση των παραδοχών για τη μετανάστευση. Ο λόγος είναι πως οι παραδοχές για τη γονιμότητα και τη θνησιμότητα παρέμειναν οι ίδιες για την Ελλάδα μεταξύ των δύο δημογραφικών προβολών της Eurostat των ετών 2015 και 2018.

Η γενική αυτή αύξηση του πληθυσμού της Ελλάδας οδήγησε και αντίστοιχα στην αύξηση του πληθυσμού που καταβάλλει εισφορές και στην αύξηση του αριθμού των συνταξιούχων. Έτσι, ο αριθμός των συνταξιούχων αυξάνεται στις προβολές του 2018 σε 2,685 εκατ συνταξιούχους από 2,580 εκατ. που εκτιμόνταν το 2015 (αύξηση 95.000 άτομα). Ακόμα οι εργαζόμενοι αυξήθηκαν στις εκτιμήσεις της Eurostat στα 4,3 εκατ. από 3,9 εκατ. το 2015, δηλαδή αυξήθηκαν κατά 400.000 ασφαλισμένους που θα καταβάλλουν εισφορές.

Μειώνεται η κρατική χρηματοδότηση

Με άλλα λόγια, οι νέες δημογραφικές προβολές του 2018 αύξησαν τους ασφαλισμένους που καταβάλλουν εισφορές κατά 400.000 άτομα και τους συνταξιούχους κατά 95.000 άτομα. Έτσι, οι παρατηρούμενες αυξήσεις των συντάξεων χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από τις εισφορές των εργοδοτών και των ασφαλισμένων, ενώ παράλληλα η κρατική χρηματοδοτική συμμετοχή μειώνεται σε σχέση με τις προηγούμενες αναλογιστικές μελέτες. Παράλληλα, η κρατική χρηματοδότηση μειώνεται στο 4% του ΑΕΠ, όταν το επιβαλλόμενο όριο από τους δανειστές προβλέπεται στο 7% του ΑΕΠ.

Με άλλα λόγια, από τη συγκριτική ανάλυση των δημογραφικών προβολών της Eurostat των ετών 2015 και 2018, και τις παραδοχές των αναλογιστικών μελετών του 2015 και του 2019, αναδεικνύεται με τον πιο σαφή τρόπο το εξής: εκχωρείται ο δημιουργούμενος δημοσιονομικός χώρος του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης στον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Στην πραγματικότητα θα περίμενε κανείς η κοινωνικο-ασφαλιστική στρατηγική και οι ασκούμενες πολιτικές στην Ελλάδα να επιδιώκουν τη δημιουργία δημοσιονομικού χώρου εντός του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης. Μάλιστα, αυτό θα επιτυγχανόταν αξιοποιώντας το περιθώριο της τάξης του 3% του ΑΕΠ για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των μελλοντικών συνταξιούχων (της σημερινής νέας γενιάς των εργαζομένων), όσο και των σημερινών συνταξιούχων.

Ισχυρισμοί που δεν ευσταθούν

H στρατηγική αυτή επιλογή της οικονομικής πολιτικής επιτυγχάνεται διαμέσου της μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Αυτό γίνεται προς όφελος της μείωσης της φορολογίας εισοδημάτων των επιχειρήσεων και σε βάρος του βιοτικού επιπέδου των συνταξιούχων. Κατά συνέπεια, στην προοπτική αυτής της επιλογής, οι ισχυρισμοί ότι το σημερινό Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης στη χώρα μας δεν είναι αποτελεσματικό επειδή δεν έχει κεφαλαιοποιητικά στοιχεία δεν ευσταθεί.

Αιτία είναι πως η οικονομική λειτουργία του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης στη χώρα μας υποτάσσεται στη στρατηγική εκχώρησης δημοσιονομικού χώρου και διαρροής σημαντικού επιπέδου πόρων από το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης στον Κρατικό Προϋπολογισμό. Το προαναφερθέν συμβαίνει προκειμένου να χρηματοδοτηθεί, μεταξύ των άλλων, η μείωση της φορολογίας εισοδημάτων του κεφαλαίου, η απόκλιση του επιπέδου των φορολογικών εσόδων από τον μέσο όρο της ΕΕ κλπ.

Από την άποψη αυτή, αξίζει να σημειωθεί ότι το 2009 οι φόροι στην Ελλάδα αντιστοιχούσαν στο 27% του ΑΕΠ (65 δισ ευρώ σε 237 δισ ευρώ ΑΕΠ), το 2018 ήταν 30% του ΑΕΠ, κυρίως λόγω της μείωσης του ΑΕΠ. Το ίδιο έτος ο μέσος όρος των φόρων ήταν 35% του ΑΕΠ των κρατών-μελών της ΕΕ.

Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι στις συνθήκες αυτές υπονομεύεται σε ανησυχητικό βαθμό ο ρόλος, η ταυτότητα και ο χαρακτήρας του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης με τον μετασχηματισμό του σε δημοσιονομικό χώρο του κράτους και των επιχειρήσεων. Ταυτόχρονα, όμως, υπονομεύεται και η αρχή της επάρκειας όπως καθορίσθηκε από τις αποφάσεις (4/10/2019) του Συμβουλίου της Επικρατείας και νομοθετήθηκε από τον πρόσφατο νόμο (Ν.4670/2020, άρθρο 20-Εγγυητική ευθύνη του Κράτους) του Ασφαλιστικού.

πηγη: iskra.gr

Σελίδα 2511 από 4478
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή