Γράφει ο Κώστας Γρηγοριάδης.

Με αφορμή το βίντεο-σποτ που κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες από τον ΣΥΡΙΖΑ, και αφορά την κρατική χρηματοδότηση για την καμπάνια “μένουμε σπίτι”, και “μένουμε ασφαλείς”, μπορούν να εξαχθούν ορισμένα συμπεράσματα και παρατηρήσεις.

Γενικότερα ή ειδικότερα δεν έχει σημασία, αλλά πάνω από όλα, συμπεράσματα αντίληψης της πολιτικής συσχέτισης διαπλοκής ΜΜΕ και οικονομικών συμφερόντων.

Ας δούμε κατ’ αρχήν τι περιγράφει σεναριακά και σκηνοθετικά το συγκεκριμένο βίντεο.

Είναι χωρισμένο σε δύο μέρη. Στα πρώτα 33 δευτερόλεπτα εμφανίζεται μια ηθοποιός που παριστάνει τη δημοσιογράφο να ξεκινάει το ρεπορτάζ της με θέμα τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, με ύφος σοβαρό και... αδέκαστο.

Πριν προλάβει όμως να αρθρώσει τις πρώτες λέξεις της, αρχίζει να βρέχει 50ευρα.

Τότε η δημοσιογράφος αρχίζει να μεταστρέφει το ύφος της και να προσπαθεί να αρπάξει τα 50ευρα, αναφωνώντας όλο γλύκα «ο Κυριάκος μας», «ο Κυριάκος»!

Με δυο λόγια, βάσει σεναρίου και σκηνοθεσίας, το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ, καταλήγει στο συμπέρασμα (κι αυτό δεν επιδέχεται διαφωνίας γιατί είναι εμφανέστατο), ότι μόλις ο δημοσιογράφος δει να πέφτει χρήμα, πετάει στο καλάθι των αχρήστων, κάθε δημοσιογραφική δεοντολογία.

Ο σκηνοθέτης δεν κάνει τον κόπο να συμβολίσει και να στοχεύσει σε ποια μεριά δημοσιογράφων αναφέρεται.

Μας λένε οι υποστηρικτές του σποτ πως ο ΣΥΡΙΖΑ στοχεύει τους μεγαλοδημοσιογράφους.
Μα, το ντύσιμο της ηθοποιού που κάνει την δημοσιογράφο, είναι απλό. Επίσης δε φοράει κανένα κόσμημα.

Ένα σακάκι απλό, ένα παντελόνι απλό, με ένα επίσης ψευτολαμέ μπλουζάκι από μέσα φοράει όλα κι όλα.

Προσδίδει η εμφάνιση αυτή μεγαλοδημοσιογράφο, όταν οι ακριβοπληρωμένες αντίστοιχες γυναίκες μεγαλοδημοσιογράφοι-παρουσιάστριες είναι ντυμένες με ακριβότατα ταγέρ, και τα κοσμήματά τους, κοστίζουν μερικές εκατοντάδες μισθών απλών χαμηλόμισθων δημοσιογράφων, προδίδοντας έτσι την οικονομική τους άνεση;
Αφού λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να κάνει κριτική σε εκείνους τους δημοσιογράφους που μετατρέπονται σε πιόνια για να υπηρετήσουν τους αφέντες καναλάρχες, γιατί δεν ξεκαθάρισε (τον τρόπο αν θες τον βρίσκεις εκτός αν είσαι ατάλαντος), ότι ο στόχος είναι οι ακριβοπληρωμένοι δημοσιογράφοι και ΜΟΝΟ αυτοί;
Ο μέσος πολίτης, καθισμένος στον καναπέ του, αυτό που βλέπει είναι το δημοσιογράφο να τα πιάνει και οδηγείται στο απλουστευμένο συμπέρασμα ότι «όλοι χρηματίζονται».

Κι αυτό είναι τελικά το μήνυμα του σποτ όσο και να φωνάζουν οι υποστηρικτές του ότι δεν είναι έτσι.

Στο δεύτερο μέρος του σποτ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, τόσο με την εικόνα όσο και με την αφήγηση του σεναρίου σε τι αναφέρεται.

Η ζημιά όμως έχει γίνει, και αυτό που έχει προηγηθεί μένει χαραγμένο ως μήνυμα.

Με την έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης και την κατοχή των καναλιών από εφοπλιστές και ανθρώπους του κεφαλαίου, το τοπίο στην ενημέρωση άλλαξε.

Κάθε κανάλι-μέσο είχε ως κίνητρο του την αύξηση των κερδών, μιας και πρόκειται για ΑΕ που θέλει έσοδα για να πληρώσει κάθε έξοδό της αλλά και να βάλει στην... άκρη.

Δεν είχε με δυο λόγια τον σκοπό και τα κίνητρα της δημόσιας τηλεόρασης.

Υψηλά κασέ, πέρα από τις συμβάσεις της ΕΣΗΕΑ, εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων, άρα και υπερεκμετάλλευση.

Το πού κατάληξε η ιδιωτική τηλεόραση με ευθύνη αποκλειστικά των πλουσίων μετόχων τους, αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά πού κατέληξε το ΑΛΤΕΡ ή το ΜΕΓΚΑ.

Χιλιάδες απλούς δημοσιογράφους και τεχνικούς στο δρόμο και την ανεργία, ενώ οι ακριβοπληρωμένοι τηλεαστέρες δημοσιογράφοι να παίρνουν μεταγραφή για άλλα κανάλια με υψηλό κασέ και πάλι. Όσο για το υπόλοιπο ιδιωτικό τηλεοπτικό τοπίο να έχει πλήρως απαξιωθεί από κάθε άποψη.

Πάντα μιλάμε για τον τομέα της ενημέρωσης, δεν μας αφορά σε τούτο το κείμενο το κομμάτι του προγράμματος ψυχαγωγίας.

Ταυτόχρονα με την ιδιωτική τηλεόραση, ή λίγα χρόνια πριν, είχε ξεκινήσει να εμφανίζεται και μια δημοσιογραφία «lifestyle» και καινούργιων ηθών την εποχή της παντοκρατορίας του ΠΑΣΟΚ, με περιοδικά όπως το «ΚΛΙΚ», το «ΝΙΤΡΟ» κ.α.

Αυτό όλο το... φούντωμα lifestyleπεριοδικών και ιδιωτικής τηλεόρασης μετέστρεψε και τους σκοπούς και την αποστολή της δημοσιογραφίας, που δεν είναι άλλοι από την αποκάλυψη της αλήθειας μέσω της διασταυρωμένης είδησης και την αποστασιοποίηση από κάθε μορφή εξουσίας, πολιτική ή οικονομική.

Καλύτερο παράδειγμα διαπλοκής συμφερόντων και ΜΜΕ και μετατροπής μέρους της δημοσιογραφίας σε χειραγώγηση της κοινής γνώμης, είναι η περίοδος των μνημονίων.
Τότε που κυριολεκτικά το ΔΝΤ εκπαίδευσε πολλά... παπαγαλάκια για να πουν πως τα μέτρα επιβολής οικονομικής λιτότητας, είναι απαραίτητα, μιας και τα μνημόνια είναι ευτυχία για τον τόπο:

Γιάννης Πρετεντέρης: «Λέγαμε στην κυβέρνηση ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και μας λέγανε: Να λέτε ότι είναι βιώσιμο. Και εμείς το λέγαμε και κοροϊδεύαμε τον κόσμο»!

Μαρία Σπυράκη: «Τον Μάιο–Ιούνιο του 2012 ο κόσμος έπαιρνε τα λεφτά του από τις τράπεζες και η κυβέρνηση κάθε μέρα έστελνε από την Ελευσίνα ένα αεροπλάνο και ερχόταν γεμάτο λεφτά. Αυτό το ξέραμε και το κρύβαμε».

Αυτά τα είπαν χωρίς ίχνος ντροπής δύο δημοσιογράφοι.
Ο ένας συνεχίζει να δημοσιογραφεί σε μέσο μεγαλοεκδότη, η άλλη είναι ευρωβουλευτής της ΝΔ από το 2014.

Άλλος δημοσιογράφος ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, του ΣΚΑΙ, είπε ότι «χρειαζόμαστε μια σοβαρή “Xρυσή αυγή”», και έγινε βουλευτής της ΝΔ, ενώ στο ίδιο κόμμα τον ακολούθησε κι ο Κ. Μπογδάνος που καλούσε τα τανκς να μπούνε στην ΕΡΤ.

Επίσης έχουμε και γυρολόγους δημοσιογράφους που αναζητούν πολιτική στέγη κάθε εκλογική περίοδο.

Όλα αυτά που περιγράφουμε, αφορούν όμως κάποιους συγκεκριμένους με ονοματεπώνυμο, που αν τους μαζέψεις όλους μαζί άντε να βγουν καμιά πεντακοσαριά.

Είναι η απόλυτη μειοψηφία στον όγκο των εγγεγραμμένων μελών των δημοσιογραφικών ενώσεων σε όλη την Ελλάδα, που πασχίζουν να υπηρετήσουν την ενημέρωση με χαμηλούς μισθούς και δύσκολες συνθήκες.

Δημοσιογράφοι στις μέρες μας καταθέτουν ως μάρτυρες κατηγορίας στη δίκη της «Χρυσής αυγής», δημοσιογράφοι μένουν ανάπηροι από κροτίδες κρότου λάμψης την ώρα που κάνουν ρεπορτάζ και φωτορεπόρτερ τραμπουκίζονται από δυνάμεις καταστολής.

Δημοσιογράφοι αρνούνται να υπογράψουν αλλαγή συλλογικής σύμβασης εργασίας και απολύονται με το κεφάλι ψηλά κλπ κλπ.

Όλοι αυτοί, είναι η πλειοψηφία και είναι απέναντι στους ακριβοπληρωμένους τηλεαστέρες χειραγωγούς της κοινής γνώμης.

Όσο για την ΕΣΗΕΑ, τη βαραίνουν πολλές αμαρτίες εδώ και πολλά χρόνια, επειδή μένει άπραγη σε σοβαρά πολιτικά προβλήματα του δημοσιογραφικού χώρου σε σχέση με τη διαπλοκή με οικονομικά συμφέροντα.
Ξαφνικά άρχισε να μιλάει για ισοπέδωση όλου του κλάδου από το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τήρησε σιγή ιχθύος για τον αποκλεισμό ΜΜΕ από την κρατική χρηματοδότηση.

Επανερχόμενοι στο σποτ του ΣΥΡΙΖΑ για τα 20 εκατομύρια της κυβέρνησης προς ΜΜΕ, κλείνοντας θα λέγαμε κάτι απλό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικό κόμμα και θα μπορούσε να πει τα πράγματα για τον χρηματισμό δημοσιογράφων και ΜΜΕ ακόμη πιο ξεκάθαρα. Τι φοβήθηκε;
Μέσω ενός σποτ κάκιστης αισθητικής και σεναριακού αποπροσανατολισμού, προτίμησε αντί να μιλήσει ή να αναδείξει λιτά και ουσιαστικά το συνολικό πρόβλημα του τύπου, να λαϊκίσει.

«Ο δημοσιογράφος μόλις δει 50ευρω τρέχει να το πιάσει» συμπεραίνει κανείς βλέποντάς το. Ξεχνά όμως πως για την συντριπτική πλειοψηφία των εργατών του τύπου, ισχύει η ρήση «δημοσίευσις είναι η ψυχή της δικαιοσύνης».

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Στο πλαίσιο της επιθετικότητας της Τουρκίας, ιδιαίτερα μετά τη συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης, η συμφωνία Ελλάδας-Ιταλίας για τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών έγινε δεκτή με πανηγυρισμούς από όλες τις πλευρές του αστικού πολιτικού κόσμου ως η αρχή που μπορεί να βρει τη συνέχεια της και με άλλες χώρες και κυρίως με την Αίγυπτο και με αυτόν τον τρόπο να ανατραπούν τα σχέδια της Τουρκίας και οι ελληνικές θέσεις να επικρατήσουν.

Δεν φαίνεται όμως καθόλου εύκολο κάτι τέτοιο. Διαχρονικά η εξωτερική πολιτική της χώρας ιδιαίτερα σε σχέση με τον περίγυρό της αποδείχθηκε ότι είχε σαθρές βάσεις και βάδιζε από  από ήττα σε ήττα.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις από τη μεταπολίτευση και ύστερα, για ν’ αρχίσουμε από κάπου, στηρίχθηκαν σε  ορισμένες βασικές παραδοχές για να χαράξουν την εξωτερική πολιτική, ίδιες για όλες τις κυβερνήσεις, παρά ορισμένες επιμέρους διαφοροποιήσεις που σε τελική ανάλυση δεν τροποποιούσαν σε καμία περίπτωση την ουσία της εξωτερικής πολιτικής. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ την πρώτη οκταετία παρά τους αστερίσκους και την καταγραφή στα επίσημα ντοκουμέντα ορισμένων ενστάσεων σχετικά με την πολιτική του ιμπεριαλισμού στην περιοχή ουσιαστικά την εφάρμοσαν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, η δε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ 2015-2019 αποδείχθηκε βασιλικότερη του βασιλέως, έπαιξε «πάρτα όλα».

Η πρώτη παραδοχή είναι το δόγμα «Ανήκουμε στη δύση», ότι η Ελλάδα συμμετέχει στις μεγαλύτερες και πιο ισχυρές συμμαχίες και αυτό παρέχει τις εγγυήσεις μιας επιτυχημένης για τα εθνικά συμφέροντα εξωτερικής πολιτικής. Παράλληλα μία δεύτερη παραδοχή διαχρονικά είναι η  «ισχυρή Ελλάδα», ισχυρή οικονομικά και πολιτικά, όαση στα Βαλκάνια και το γεωγραφικό περίγυρο που τον χαρακτηρίζει η μεγάλη αστάθεια και ο κατακερματισμός. Αυτά τα δεδομένα υποτίθεται ότι εξασφάλιζαν τους όρους μιας πετυχημένης εξωτερικής πολιτικής για τη διαφύλαξη των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και την αποτελεσματική δράση του ελληνικού κεφαλαίου στην ευρύτερη περιοχή. Αυτά βέβαια δεν επιβεβαιώθηκαν στην πράξη ποτέ.

Παρότι η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ αυτό το στοιχείο καθόλου δεν επηρέασε την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, σε μια χώρα ανεξάρτητη μέλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, και την κατάληψη του 38% του εδάφους της και με τις ευλογίες, τουλάχιστον, των Αμερικανών. Μέχρι σήμερα η κατοχή συνεχίζεται και κατά τα φαινόμενα προετοιμάζεται η οριστική διχοτόμηση του νησιού και παρόλα αυτά οι ευαίσθητες δημοκρατίες της Δύσης δεν έκαναν το παραμικρό για να εφαρμοστούν οι αποφάσεις του οργανισμού Ηνωμένων Εθνών σε αντίθεση με πλήθος άλλες περιπτώσεις που τα συμφέροντά τους επέβαλαν διαφορετική συμπεριφορά, ιδιαίτερα το στοιχείο αυτό πρέπει να τονιστεί για την Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία η Κύπρος προσχώρησε με κύριο επιχείρημα τη λύση του Εθνικού προβλήματος της.

Τις μετέπειτα δεκαετίες οι εντάσεις συνεχίστηκαν, μαζί και οι απειλές σε βάρος της Ελλάδας όσο αφορά στο Αιγαίο, οι εξοπλισμοί ανέβηκαν σε δυσθεώρητα ύψη στο όνομα της άμυνας της χώρας, οι πολυεθνικές των όπλων καρπώθηκαν τεράστια ποσά και η χώρα οδηγήθηκε και εξ αυτού του λόγου στην χρεοκοπία.

Το 1980 η Ελλάδα γίνεται μέλος της ΕΟΚ. Ένα από τα βασικά επιχειρήματα που στήριζαν την ένταξη ήταν ότι ασφαλίζονται έτσι τα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας, αφού γίνονται σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που επαναλαμβάνει καθημερινά και ο σημερινός πρωθυπουργός. Με αυτό τον τρόπο θα έπαυε κάθε απειλή. Όλοι γνωρίζουν πλέον ότι ο ισχυρισμός αυτός αποδείχθηκε το πιο σύντομο ανέκδοτο.

Το 1992 υπογράφεται η συνθήκη του Μάαστριχτ, η συνθήκη δημιουργίας της ΕΕ και παράλληλα στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού επικρατεί η αντεπανάσταση και δημιουργούνται αστικά καθεστώτα. Τότε το αφήγημα συμπληρώνεται με αυτό της ισχυρής Ελλάδας, τόσο ισχυρής που η βαλκανική χερσόνησος και η Μαύρη Θάλασσα ανακηρύχθηκαν σε ενδοχώρα της με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη. Τα μεγαλεπήβολα σχέδια δίνουν και παίρνουν, το ελληνικό κεφάλαιο εξορμά να κατακτήσει, υποτίθεται, τις βαλκανικές αγορές, η ισχυρή Ελλάδα απογειώνεται.

Η είσοδος της χώρας στην ΟΝΕ και το Ευρώ παρουσιάζεται ως απόδειξη του γεγονότος ότι η χώρα έγινε μέλος πλέον του σκληρού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, λίγο πολύ ως ιμπεριαλιστική χώρα και τότε θόλωσαν τα μυαλά ακόμη και μέρος των δυνάμεων της κομμουνιστικής αριστεράς. Το αφήγημα αυτό φτάνει στην απογείωση του το 2004 με την διοργάνωση των πιο πετυχημένων Ολυμπιακών Αγώνων στην ιστορία τους, έτσι θεωρούσαν.

Και τότε σταδιακά αρχίζουν τα κρισιακά φαινόμενα με κορύφωση τη μεγάλη οικονομική κρίση του 2008 και τα 9 χρόνια των μνημονίων.  Η ελληνική κεφαλαιοκρατία υποβαθμίστηκε σε μεγάλο βαθμό, η οικονομία και ο παραγωγικός ιστός  γνώρισαν τη συντριβή και ο λαός τη φτώχεια και μαζί τα όνειρα για βαλκανική ενδοχώρα έγιναν εφιάλτης.

Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία εφαρμόζει ανοιχτά αναθεωρητική και ιδιαίτερα επιθετική πολιτική. Γκρίζο γίνεται όλο και περισσότερο το Αιγαίο, στην ΑΟΖ της Κύπρου η Τουρκία πραγματοποιεί γεωτρήσεις για εξόρυξη υδρογονανθράκων, αμφισβητεί κάθε δικαίωμα των ελληνικών νησιών πέρα από τα χωρικά ύδατα των 6 μιλίων και με τη συμφωνία που υπέγραψε με τη Λιβύη διεκδικεί τη διαμόρφωση θαλάσσιων συνόρων μεταξύ των δύο χωρών.

Αλήθεια ποια είναι η στάση σε όλες αυτές τις εξελίξεις των συμμαχιών που η χώρα ανήκει και των συμμάχων της;

Ο πρόεδρος  των ΗΠΑ δηλώνει σταθερά φίλος του Ερντογάν και τον υποστηρίζει. Μάλιστα αποκαλύφθηκε ότι συμφώνησαν οι δυο τους πρόσφατα να συνεργαστούν πιο στενά  στο Λιβυκό. Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ δηλώνει αναρμοδιότητα του οργανισμού να ασχοληθεί με θέματα που αφορούν δύο χώρες μέλη του και επί της ουσίας συμπορεύεται με τις θέσεις της Τουρκίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, φειδωλή σε δηλώσεις συμπαράστασης στην Ελλάδα χωρίς όμως κανένα πρακτικό αντίκρισμα, ενώ η Γερμανία ανοιχτά υποστηρίζει τις τουρκικές θέσεις. Η επιχείρηση Irini του υποτίθεται θα εμπόδιζε την ανάμειξη τρίτων χωρών στην Λιβυκή κρίση αποδεικνύεται η ομπρέλα κάλυψης της επέμβασης της Τουρκίας. Καμιά χώρα της ΕΕ πλην της Ελλάδας που παραχώρησε τη φρεγάτα Σπέτσες για την υποστήριξη της επιχείρησης αυτής δεν διέθεσε θαλάσσια και εναέρια μέσα και όταν μάλιστα επιχειρήθηκε να ελεγχθεί πλοίο που μετέφερε όπλα από την Κωνσταντινούπολη στη Λιβύη αυτό αγνόησε επιδεικτικά τον έλεγχο και ο ευρωπαίος διοικητής διέταξε την αποχώρηση της φρεγάτας από την περιοχή,  προστατεύοντας ουσιαστικά τη μεταφορά των όπλων. Δεν απέχει πολύ και η συμπεριφορά της Γαλλίας η οποία παρά τις έντονες καταγγελίες εναντίον της Τουρκίας ουσιαστικά επιδιώκει  «έντιμη συζήτηση» μαζί της. Η στήριξη των θέσεων της Ελλάδας από τους ισχυρούς συμμάχους της αποδεικνύεται  μύθος που στόχο έχει τον αποπροσανατολισμό του λαού. ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν είναι εγγύηση για την Ελλάδα αλλά είναι η μεγαλύτερη  απειλή.

Οι Μ. Ιγνατίου και Ν. Μελέτης στο πρόσφατο βιβλίο τους «Η συμφωνία του γκρίζαρε το Αιγαίο» γράφουν ότι από το 1974, χρόνο το χρόνο, οι εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις -με την καθοδήγηση των ΗΠΑ- ωθούνταν σε ένα διμερή διάλογο και διαπραγμάτευση μεταξύ των δύο χωρών επί όλων των θεμάτων του Αιγαίου καθώς και καθοδήγηση των δύο χωρών στην κατεύθυνση θεσμοθετημένης συμφωνίας που είτε θα επισημοποιούσε την επίλυση των διαφορών τους είτε θα εγκαθιστούσε ένα μορατόριουμ μονομερών ενεργειών με ταυτόχρονη αποδοχή εκ μέρους της Αθήνας της ύπαρξης  «ζωτικών» συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Η κρίση του Χόρα το καλοκαίρι του 1976 οδηγεί στις συνομιλίες της Βέρνης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και στο πρακτικό που υπογράφηκε η Ελλάδα αναλαμβάνει την υποχρέωση να μην προχωρήσει σε καμία δραστηριότητα στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου που θα παρενοχλήσει τη διαπραγμάτευση ή θα μειώσει το κύρος της Τουρκίας. Ακολουθεί η κρίση του 1987 και οι συνομιλίες στο Νταβός μεταξύ Παπανδρέου και Οζάλ. Εκεί συμφώνησαν να σταματήσει κάθε έρευνα για πετρέλαιο στο Αιγαίο και αποσυνδέθηκε πρακτικά το Κυπριακό από όλα τα άλλα θέματα που απασχολούσαν τις δύο χώρες. Τον επόμενο χρόνο ο Ανδρέας Παπανδρέου από το Βήμα της Βουλής είπε το περίφημο Mea culpa αποδεχόμενος τη μεγάλη αποτυχία των συμφωνιών αυτών, αφού ανανέωνε το μορατότιουμ αποφυγής άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας στο  Αιγαίο και υποβάθμιζε τη σημασία επίλυσης του κυπριακού.

Ήταν ένα δεύτερο επεισόδιο που οδηγούσε τα πράγματα πιο μακριά και προετοίμαζε  το επόμενο, την κρίση των Ιμίων το 1996,που οδήγησε στη συμφωνία της Μαδρίτης υπό τις ευλογίες των Ηνωμένων Πολιτειών και δια χειρός της Υπουργού Εξωτερικών της χώρας αυτής Μαντλίν Όλμπράιτ. Στη συμφωνία αυτή αναγνωρίζονται “ζωτικά και νόμιμα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο”, ουσιαστικά ήταν η βάση του casus belli. Η μεγάλη αυτή “προσφορά” των Ηνωμένων Πολιτειών οδήγησε τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη να δείξει όλη την εθελοδουλία της αστικής τάξης της χώρας λέγοντας το “Ευχαριστούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής”.

Μέσα από ένα πλήθος εξελίξεων με την  αντίστοιχη στάση των ελληνικών κυβερνήσεων και το συγκεκριμένο ρόλο των Αμερικανών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με την ανάδειξη λόγω υδρογονανθράκων και της τεράστιας γεωστρατηγικής σημασίας της ανατολικής Μεσογείου σε πεδίο αντιπαράθεσης και διεκδικήσεων παγκοσμίως από τις ιμπεριαλιστικές χώρες φτάσαμε στα σημερινά προβλήματα και τον κίνδυνο θερμών επεισοδίων.

Στην πορεία αυτών των εξελίξεων ο ρόλος όλων των δυνάμεων έγινε φανερός, κρατών της περιοχής,  ιμπεριαλιστικών οργανισμών και μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Τις εξελίξεις, όπως πάντα εξάλλου, τις διαμόρφωναν οι πολυεθνικές και οι  ιμπεριαλιστικές ηγεσίες, πρωτίστως οι Ηνωμένες Πολιτείες με κύριο κριτήριο βέβαια την εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων τους και την εδραίωση της κυριαρχία τους στην περιοχή με παράλληλο περιορισμό των ανταγωνιστών τους. Πίσω από όλα τα γεγονότα και τις εξελίξεις βρίσκονταν πρωτίστως οι Ηνωμένες Πολιτείες σε ρόλο καθοδηγητή, στοχοθέτη και συμβουλάτορα.

Οι κατά καιρούς ελληνικές κυβερνήσεις στο όνομα πάντα του εθνικού συμφέροντος, του συμφέροντος του λαού και της ειρήνης ακολουθούσαν σταθερά αυτούς τους σχεδιασμούς. Ένα τμήμα της αστικής τάξης παλαιότερα και σήμερα αναλάμβανε το ρόλο του υπερπατριώτη που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του και ζητούσε καμία υποχώρηση και υπεράσπιση των ιερών και των οσίων της φυλής με κάθε μέσον και με τα όπλα. Δεν είναι ανάγκη να ψάξει κανείς πολύ αρκεί να περιηγηθεί στα κανάλια, στις πρωινές τους εκπομπές και θα συναντήσει πολλούς καθηγητές, στρατηγούς, αναλυτικές κάθε είδους, ακροδεξιούς και όχι μόνο πολιτικούς. Από την άλλη υπάρχουν οι νουνεχείς υπερασπιστές παντού και πάντα του διαλόγου. Επιδίωξη και των μεν και των δε είναι να φτάσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και στην αμερικανόπνευστη συμφωνία άμεσα χωρίς επεισόδια ή αφού προηγηθεί κάποιο θερμό επεισόδιο που θα ανεβάσει κατακόρυφα τον εθνικισμό θα πολώσει τον ελληνικό λαό και θα τον διχάσει στο όνομα της υπεράσπισης της πατρίδας, υποτίθεται.

Η Τουρκία, αναβαθμισμένη τα τελευταία χρόνια και πιο ισχυρή, διεκδικεί στο πλαίσιο αυτό αναβαθμισμένο ρόλο και επιρροή και παράλληλα επιχειρεί να εντείνει τον εθνικισμό και τον φανατισμό και σε τελική ανάλυση τη χειραγώγηση του τουρκικού λαού. Παρόμοια είναι η κατάσταση σε όλες τις χώρες της ανατολικής Μεσογείου. 

Είναι φανερό ότι κυρίαρχος του παιχνιδιού, αυτός που διαμορφώνει τους όρους του, άρα και τα οφέλη από τη διανομή είναι οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες και κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι πολυεθνικές τους. Για τις υπηρεσίες τους οι αστικές τάξεις των όμορων χωρών κάτι θα απολαύσουν και αυτές, κάποια οικονομικά οφέλη θα έχουν και θα βοηθηθούν να στερεώνουν την κυριαρχία τους στο εσωτερικό των χωρών τους.

Είναι φανερό επίσης ποιος χάνει. Χάνουν αυτοί που έχαναν πάντα στις συγκεκριμένες συνθήκες, οι εργατικές τάξεις και οι λαοί. Όσοι υδρογονάνθρακες και αν εξορυχτούν, όσα οφέλη και αν προκύψουν, στις χώρες της περιοχής θα πάνε πολύ λίγα και στο λαό τίποτε. Το όφελος του ελληνικού λαού από τον Πρίνο είναι γνωστό. Επιπλέον η μεγαλύτερη εδραίωση του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, η ολοκληρωτική ευθυγράμμιση των χωρών με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και η ένταση της εξάρτησης είναι προμήνυμα για νέα δεινά που θα ακολουθήσουν.

Οι λύσεις που δίνονται, όταν δίνονται, στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας στην ουσία είναι οι ιμπεριαλιστικές λύσεις, είναι σε βάρος από κάθε άποψη των λαών, ενώ δεν λύνουν οριστικά κανένα πρόβλημα, αντίθετα αποτελούν ένα επεισόδιο στην αλυσίδα των επεισοδίων που όχι μόνο θα αφήνει εκκρεμότητες αλλά θα προετοιμάζει το επόμενο. Μόνο με το διαίρει και βασίλευε οι ιμπεριαλιστές μπορούν να κυριαρχούν. Όλα τα προηγούμενα επεισόδια που αναφέραμε και άλλα που εύκολα μπορούν να παρατεθούν το επιβεβαιώνουν. Μπαίνουν για τα καλά κάποια στιγμή οι αμερικανοί και οι ευρωπαίοι στην αντιπαράθεση για να εκτονωθεί υποτίθεται η κρίση και να αποφευχθεί ενδεχόμενο πολεμικό επεισόδιο, οδηγούν σε διάλογο και μία συμφωνία που αφήνει ανοιχτά τα κύρια ζητήματα και έτσι προετοιμάζεται το επόμενο επεισόδιο. Στο διάστημα αυτό οι εξοπλισμοί απογειώνονται, η εξάρτηση μεγαλώνει, η ένταση μεταξύ των χωρών συντηρείται και ο ρόλος των αμερικανών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης γίνεται “ πολύτιμος”, αφού μας απαλλάσσουν από τις πολεμικές περιπέτειες.

Το ερώτημα είναι «υπάρχει άλλη λύση που να συμφέρει τους λαούς της περιοχής;».

Φυσικά υπάρχει λύση προς το συμφέρον του λαού, λύση λαϊκή μόνο που η υλοποίηση της απαιτεί άλλο πλαίσιο και άλλα δεδομένα και συσχετισμούς. Οι κομμουνιστές δεν παραπλάνησαν ποτέ το λαό τάζοντας λύση όλων των προβλημάτων χωρίς κανείς να κοπιάσει και δεν θα το κάνουν και στο  μέλλον. Μόνο με τη συνεννόηση των λαών και με βασικές αρχές το σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων κάθε λαού και κάθε χώρας, του ρόλου και της αξιοπρέπειας τους και την απόφαση ότι η λύση θα δίνει τη δυνατότητα σε όλους να επωφεληθούν με ισότιμο τρόπο, μπορεί  να επιτευχθεί  λύση. Αυτό όμως απαιτεί βαθιές αλλαγές στους συσχετισμούς, δυνατό εργατικό και λαϊκό κίνημα και πλατιά επιρροή του στο λαό με παράλληλη εξασθένηση της αστικής πολιτικής, με αντιιμπεριαλιστικό διεθνιστικό κίνημα που θα συσπειρώνει τους λαούς της περιοχής και των χωρών του ιμπεριαλισμού και φυσικά αυτές οι συμφωνίες αυτές πρέπει να δρομολογηθούν έξω από κάθε ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί και οι χώρες δεν θα πρέπει να διατηρούν ρόλο, τουλάχιστο τόσο ισχυρό που να επηρεάζει αποφασιστικά και να επιβάλει τη θέση τους.

Οι επιδιώξεις και οι διεκδικήσεις κάθε χώρα πρέπει να συναντούν την επιδοκιμασία των άλλων χωρών. Οι κομμουνιστές δεν γίνεται να σιωπούν μπροστά σε παράλογες διεκδικήσεις, να μην ξεκαθαρίζουν πως εννοούν τα κυριαρχικά δικαιώματα, ή να μην αντιτίθενται σε παράλογες απαιτήσεις της αστικής τάξης της χώρας τους.

Οι κομμουνιστές είναι πραγματικοί πατριώτες και διεθνιστές, υπερασπίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας τους και παράλληλα σέβονται αυτά των άλλων χωρών. Ο Λένιν ξεχώριζε δύο ειδών πατρίδες:  την αστική και εκείνη του έθνους. Η πατρίδα, σημείωνε, μπορεί να ταυτίζεται με το αστικό κράτος και τα σύνορα του, μπορεί όμως να είναι το κοινό έδαφος, η κοινή γλώσσα και η εστία του συνόλου των εργαζόμενων ενός τόπου. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε την πατρίδα όπως την αντιλαμβάνονται οι αστοί και στη δεύτερη περίπτωση την πατρίδα των καταπιεσμένων που ταυτίζεται με την εθνική τους ταυτότητα, την κοινή γλώσσα το κοινό δημιουργικό έργο, δηλαδή έχουμε την έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας και αυτοτέλειας και τα προοδευτικά πατριωτικά αισθήματα που δημιουργεί.

Με αυτή την έννοια οι κομμουνιστές είναι πατριώτες και τοποθετούνται στα θέματα αυτά και με βάση αυτές τις θέσεις θα υπερασπίσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας σε κάθε περίπτωση και σε αυτή που θα απειληθούν ένοπλα.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Ο Β. Δημόπουλος κατήγγειλε την κρατική αδιφορία παρότι «τα στοιχεία βοούν»

«Για πολλοστή φορά τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουμε αυτό το περιβόητο φαινόμενο» των ”συνακροάσεων” στα γραφεία της ΚΕ του ΚΚΕ που «καταντάει να γίνεται ενδημικό», τόνισε ο Βασίλης Δημόπουλος, στέλεχος του Κόμματος μιλώντας σήμερα στο ραδιοφωνικό σταθμό «Real» και στους δημοσιογράφους Νίκο Μπογιόπουλο και Μανώλη Κοττάκη.

Υπενθυμίζουμε πως το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καταγγέλλει ότι στις 18 και 20 Ιούνη έγιναν και πάλι ”συνακροάσεις” – υποκλοπές στα γραφεία της Κεντρικής Επιτροπής.

Ο Β. Δημόπουλος μίλησε για «ξεδιάντροπες παρεμβάσεις», καθώς «ενώ τα στοιχεία βοούν», η υπόθεση εκκρεμεί εδώ και τέσσερα χρόνια χωρίς να υπάρχει καμία απάντηση. Μάλιστα, σε Ερώτηση βουλευτών του ΚΚΕ στη Βουλή, το υπουργείο Δικαιοσύνης απάντησε πως «δεν έχουμε τον αριθμό της δικογραφίας για να απαντήσουμε στο ερώτημα σας που βρίσκεται η υπόθεση»!!!

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Από αύριο 24/6, ξεκινά η καταβολή της δίμηνης παράτασης των επιδομάτων ανεργίας που έληξαν το Μάιο. Κατόπιν της δημοσίευσης της Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ) 24760/550/2020 στο ΦΕΚ 2484/Β/22-6-2020 για τη δίμηνη παράταση των επιδομάτων ανεργίας που έληξαν το Μάιο του 2020, ο Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ) ενημερώνει τους δικαιούχους ότι η καταβολή του πρώτου μήνα της παράτασης θα ξεκινήσει αύριο, Τετάρτη 24 Ιουνίου και θα ολοκληρωθεί την Παρασκευή 3 Ιουλίου.

Η παράταση αφορά τα επιδόματα ανεργίας και μακροχρόνιας ανεργίας, καθώς και του βοηθήματος ανεργίας αυτοαπασχολουμένων, σε όσους ανέργους έληξε η επιδότησή τους εντός του Μαΐου, εξαιρουμένων αυτών που έλαβαν τη δίμηνη παράταση του πρώτου τετραμήνου του έτους, στο πλαίσιο των έκτακτων κυβερνητικών μέτρων για την άμεση και αποτελεσματική στήριξη των ανέργων.

Συγκεκριμένα, για όσους επιδοτούμενους ανέργους έληξε η επιδότησή τους εντός του Μαΐου και έχουν συμπληρώσει 30 ημέρες εγγεγραμμένης ανεργίας από τη λήξη, η καταβολή του ποσού που αντιστοιχεί στον πρώτο μήνα της παράτασης, θα ξεκινήσει στις 24 Ιουνίου και θα ολοκληρωθεί την Παρασκευή 3 Ιουλίου. Ο δεύτερος επιπλέον μήνας επιδότησης θα καταβληθεί τον Ιούλιο.

Η δίμηνη παράταση αντιστοιχεί στα εξής ποσά:

• Δικαιούχοι τακτικής επιδότησης ανεργίας - έως 798,5 ευρώ (έως 399,25 ευρώ, μηνιαίως), προσαυξανόμενο κατά 10% για κάθε προστατευόμενο μέλος.
• Δικαιούχοι βοηθήματος ανεργίας αυτοαπασχολούμενων - έως 720 ευρώ (έως 360 ευρώ, μηνιαίως).
• Δικαιούχοι επιδόματος μακροχρόνιας ανεργίας - έως 400 ευρώ (έως 200 ευρώ, μηνιαίως).

Η καταβολή ολοκληρώνεται αυτόματα, μέσω απευθείας κατάθεσης στους τραπεζικούς λογαριασμούς και δεν απαιτείται καμία ενέργεια από τους δικαιούχους. Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, δεν υπάρχει κανένας λόγος προσέλευσης στα Κέντρα Προώθησης Απασχόλησης (ΚΠΑ2).

Οι πληρωμές εμφανίζονται στους τραπεζικούς λογαριασμούς εντός τριών εργάσιμων ημερών, μετά την καταβολή τους από τον ΟΑΕΔ.

Σημειώνεται πως δικαιούχοι είναι μόνο, όσοι παραμένουν άνεργοι κατά την περίοδο που αντιστοιχεί η παράταση. Για παράδειγμα, επιδοτούμενοι άνεργοι που ξεκίνησαν να εργάζονται στο διάστημα, μετά τη λήξη της επιδότησής τους, θα λάβουν αναλογικά μειωμένο ποσό της παράτασης, αντίστοιχο με το χρονικό διάστημα παραμονής στο μητρώο ανέργων, κατόπιν έκδοσης των σχετικών διοικητικών πράξεων.

πηγη; efsyn.gr