Οι πολίτες του Βόλου διαδηλώνουν κατά της καύσης σκουπιδιών στις εγκαταστάσεις της ΑΓΕΤ Ηρακλής και η δημοτική αρχή τους αντιμετωπίζει με τη βία των ΜΑΤ, εξυπηρετώντας την πολυεθνική Lafarge και την Ευρωπαϊκή Ένωση. H ΑΓΕΤ εισάγει σκουπίδια από την Ιταλία, όπου η καύση τους γινόταν παλιότερα από την ιταλική μαφία.

Με την Κίνα να απαγορεύει από το 2018 την εισαγωγή σκουπιδιών, η Δυτική Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να πετά τα σκουπίδια της στην πάλαι ποτέ περιφέρεια του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Τα μεταφέρει στην περιφέρεια της Ε.Ε. και συγκεκριμένα σε χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και προσφάτως και η Ελλάδα.

Το INFO-WAR παρουσιάζει ένα σύντομο ιστορικό της καύσης σκουπιδιών, από την ιταλική μαφία μέχρι τον Βόλο, σε κείμενα του Χρήστου Αβραμίδη και επιμέλεια του Αλέξανδρου Λιτσαρδάκη.

Δείτε το INFO-VIDEO, διαβάστε το σχετικό κείμενό μας στην ΕΦ.ΣΥΝ. και ακούστε το αφιέρωμα του ραδιοφωνικού INFO-WAR στην καύση σκουπιδιών.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Δέσποινα Κουτσούμπα

Το μήνυμα του δημοψηφίσματος, το 61,3% του «Όχι», έπρεπε επειγόντως να φιμωθεί, να παρερμηνευτεί, να λοιδορηθεί και τελικά να ξεχαστεί.

Έχουν περάσει πέντε χρόνια από εκείνο το βράδυ που μας σημάδεψε. Από όλες τις στιγμές των χρόνων 2010-2015 και της κινητοποίησης του κόσμου που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «αντιμνημονιακό κίνημα», το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν μια στιγμή τομής. Μπορεί να συνιστά τομή το αποτέλεσμα μιας κάλπης; Ναι, όταν αυτό είναι τόσο αντίθετο στην Εκάλη από το Περιστέρι, στις ψήφους των εργοδοτών από τις ψήφους των εργαζομένων, των πλούσιων από τους φτωχούς. Ναι, ήταν ένα ταξικό αποτέλεσμα, που είχε σμιλευτεί μέσα σε πέντε χρόνια σκληρών αγώνων, μεγάλων απεργιών, συνελεύσεων και συγκρούσεων στις πλατείες, στησίματος της αλληλεγγύης των από κάτω. Ήταν ένα ταξικό αποτέλεσμα που ήρθε να βροντοφωνάξει ότι η πλειοψηφία είμαστε εμείς οι «από κάτω», κι αν αψηφήσουμε την τρομοκρατία, το φόβο, την εκμετάλλευση, μπορούμε να κερδίσουμε. Κι αυτός είναι βασικός λόγος που το μήνυμα του δημοψηφίσματος, το 61,3% του «Όχι», έπρεπε επειγόντως να φιμωθεί, να παρερμηνευτεί, να λοιδορηθεί και τελικά να ξεχαστεί.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα η αστική τάξη της χώρας, που μετά από πολλά χρόνια ένιωσε να απειλείται από τους «ξεβράκωτους»

Δεν θέλει να θυμάται το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που προκάλεσε το δημοψήφισμα. Γιατί η ηγεσία του πίστευε εξαρχής ότι ήταν ένα «κόλπο grosso», ένας τρόπος να «διαπραγματευτούν» καλύτερα το μνημόνιο, που είχαν ξεκινήσει να ετοιμάζουν από τη συμφωνία της 20 Φλεβάρη 2015. Σε αντίθεση με τα εξαγγελλόμενα, δεν ήθελαν να διαπραγματευτούν με την τρόικα, αλλά με τον ίδιο τον κόσμο που τους είχε ψηφίσει. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πόνταρε στον φόβο που θα δημιουργούσε η αντίδραση των «ισχυρών» της ΕΕ. Ο εργαζόμενος λαός τους διέψευσε. Από το βράδυ του δημοψηφίσματος η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ανασυντάχθηκε και έδειξε ποιους ήθελε για συμμάχους, καλώντας το συμβούλιο των (παντελώς ηττημένων) πολιτικών αρχηγών για να ξεπεράσουν με «εθνική ομοψυχία» τον κραδασμό του δημοψηφίσματος.

Δε θέλει να θυμάται το 61,3% η ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ και το Ποτάμι που πολέμησαν λυσσαλέα για να νικήσει ο φόβος -και έχασαν κατά κράτος. Το βράδυ του δημοψηφίσματος ο τότε αρχηγός της ΝΔ Β. Μεϊμαράκης προειδοποίησε ότι «οι δυνάμεις της αστικής τάξης θα απαντήσουν». Ήταν η αναμενόμενη αντίδραση όλου του αστικού πολιτικού κόσμου απέναντι στην ψήφο του «κυρίαρχου λαού», που κατά τα άλλα ισχυρίζονται ότι «τιμούν» και «σέβονται». Γιατί όταν το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο και διακυβεύεται αληθινά το συμφέρον της αστικής τάξης, οι «καθώς πρέπει» πολιτικές διαμεσολαβήσεις πάνε περίπατο και τη θέση τους παίρνει η ωμότητα του αστικού πολιτικού συστήματος και των συμφερόντων που καλείται να υπηρετήσει, που δεν έχουν καμία σχέση με… δημοκρατικές ανησυχίες.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα η αστική τάξη της χώρας, που μετά από πολλά χρόνια ένιωσε να απειλείται από τους «ξεβράκωτους». Δε θέλουν να θυμούνται το δημοψήφισμα οι ολιγάρχες των μίντια, που πίστευαν ότι με στημένες εκπομπές και δημοσκοπήσεις (που μέχρι την τελευταία στιγμή έδιναν υπεροχή στο «Ναι») θα μπορούσαν να καναλιζάρουν τη βούληση της πλειοψηφίας -κι όμως είχαν ήδη χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας και δεν το ξαναβρήκαν ποτέ.

Δεν θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα ούτε η πολιτική τάξη της ΕΕ, γιατί ήταν ένα από τα πιο ηχηρά χαστούκια που είχε δεχτεί μέσα στην καπιταλιστική κρίση που μαινόταν από το 2008. Παρά την τρομοκρατία και τις απειλές για την φτώχεια στην οποία θα καταδίκαζε τη χώρα η σύγκρουση με την ΕΕ (λες και δεν είχε καταδικάσει το λαό στη φτώχεια η πρόσδεση στο άρμα της ΕΕ), παρά τις προειδοποιήσεις ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος εξόδου από το ευρώ, το 61,3% του «Όχι», αν διαδιδόταν όπως διαδόθηκε η φλόγα των πλατειών λίγα χρόνια πριν, θα οδηγούσε την ΕΕ σε μια πρωτοφανή πολιτική κρίση. Έπρεπε με κάθε τρόπο να ηττηθεί και να ξεχαστεί.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα, όμως, ούτε το ΚΚΕ. Ο θλιβερός απών από τη μάχη που δόθηκε, το κόμμα που αναφέρεται στην εργατική τάξη αναζητά δικαίωση για τη στάση του άκυρου/αποχής στην προδοσία του δημοψηφίσματος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάνει ότι ξεχνά ότι το βασικό του σύνθημα, η «ανυπακοή», είχε γίνει πράξη από την εργατική τάξη, τους ανέργους, τη νεολαία, τα φτωχά λαϊκά στρώματα εκείνη τη μέρα. Κι όμως, μόλις το ΚΚΕ βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα να εκφράσει αυτό το ορμητικό ποτάμι της ανυπακοής, οχυρώθηκε πίσω από το «δεν θα πετύχετε τίποτα», ενώ εννοούσε ότι δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη να συμβεί κάτι διαφορετικό.

Για μας εκείνο το βράδυ ήταν κάτι διαφορετικό. Γιατί είχαμε ζήσει μαζί με τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους την αγωνία των πρώτων ημερών. Περάσαμε μαζί τους τις ώρες έξω από τα ΑΤΜ. Το σφίξιμο των δοντιών στην ερώτηση αν μπορούμε να τα καταφέρουμε, αν θα χουμε φαγητό, αν θα χουμε φάρμακα. Γιατί είχαμε βρεθεί στα ίδια μετερίζια στις διαδηλώσεις του 2010, είχαμε ξανακάνει τις συζητήσεις για το ευρώ και τη διαγραφή του χρέους στις πλατείες του 2011, είχαμε ανάψει μαζί φωτιές τον Φλεβάρη του 2012. Είχαμε ξενυχτήσει μαζί με τις καθαρίστριες έξω από το Υπουργείο Οικονομικών και μέσα στην κατειλημμένη ΕΡΤ. Αναγνωρίσαμε το χαμόγελο όταν μοιράζαμε για το «τριπλό όχι», σφίξαμε μαζί τη γροθιά, κι αναγνωρίσαμε την αλλαγή των τελευταίων ημερών όταν σηκώθηκαν πια οι μαγκούρες ενάντια στις απειλές της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Νιώσαμε το ποτάμι του «Όχι» πολύ πριν αποτυπωθεί στην κάλπη και για πρώτη φορά βλέπαμε ότι είχε πίσω του την αποφασιστικότητα της επίγνωσης ότι δεν ζητάμε να γυρίσουμε στη ζωή μας πριν το 2010, ζητάμε να χτίσουμε κάτι διαφορετικό.

Αναγνωρίσαμε το χαμόγελο όταν μοιράζαμε για το «τριπλό όχι», σφίξαμε μαζί τη γροθιά, είδαμε την αλλαγή των τελευταίων ημερών όταν σηκώθηκαν πια οι μαγκούρες ενάντια στις απειλές της Μέρκελ και του Σόιμπλε

Εκείνο το αποτέλεσμα ήταν για τη δική μας αριστερά μια δικαίωση πολλών χρόνων. Κι όμως, ήταν μαζί κι ένα τραύμα. Γιατί από την επομένη του δημοψηφίσματος, από τη στιγμή που, μετά το πρώτο σοκ, όλες οι δυνάμεις του συστήματος ενώθηκαν για να το εξαφανίσουν, είδαμε ότι οι δυνάμεις μας δεν ήταν επαρκείς. Ότι οι αυταπάτες, οι παλινωδίες, οι υστερήσεις του κινήματος, μαζί με τις δικές μας αδυναμίες να έχουμε οικοδομήσει πραγματικούς κοινωνικούς δεσμούς με αυτό το πλατύ κομμάτι του λαού, η δική μας λειψή προετοιμασία στο πώς θα γίνουν όλα αυτά, τη στιγμή που περισσότερο από ποτέ φαινόταν ότι μπορούσαν να είναι εφικτά, είχαν ως αποτέλεσμα λίγες εβδομάδες μετά η οργή για την ψήφιση του νέου μνημονίου, κόντρα στη βούληση του 61,3%, να μη μετασχηματιστεί σε μάχιμη δύναμη ανατροπής.

Έχουμε πολλά ακόμη να μάθουμε από κείνη την τομή. Είμαστε οι μόνοι που θέλουμε να τη θυμόμαστε, κι όμως ακόμη δεν την έχουμε αξιολογήσει επαρκώς. Αν θέλουμε να είμαστε η αριστερά αυτού του 61,3%, η αντικαπιταλιστική αριστερά των «από τα κάτω», θα πρέπει να ξαναδούμε τη στάση μας πριν και μετά το δημοψήφισμα. Κι αν δεν άλλαξε τον ρου της ιστορίας, μπορούσε όμως να αλλάξει εμάς. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά…

(Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στον Σωτήρη, που έλειπε το βράδυ του δημοψηφίσματος και μας λείπει ακόμη)

ΠΗΓΗ: prin.gr

Χωρίς ΠΑΣΟΚ τίποτε δεν γίνεται. Πώς δικαιολόγησε το ΚΙΝ.ΑΛ την απόφασή του να ψηφίσει το νομοσχέδιο με τα διατάγματα της δικτατορίας.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει πολλά παραδείγματα για το πώς πολιτικές δυνάμεις, προκειμένου να δικαιολογήσουν επιλογές τους, επιχειρούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα.  Με αυτή την λογική μας έχει προκύψει στο πρόσφατο παρελθόν το «μνημόνιο με ανθρώπινο πρόσωπο». Όμως το Κίνημα Αλλαγής φαίνεται ότι κατάφερε να …απογειώσει αυτή την λογική. Έτσι, μας προέκυψε η δυνατότητα ένας απροσχημάτιστος «χουντονόμος» να μπορεί να έχει προοδευτικά χαρακτηριστικά. Προφανώς μιλάμε για το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις που πρόκειται να ψηφιστεί τη Πέμπτη 9 Ιουλίου, από την Νέα Δημοκρατία, το ΚΙΝ.ΑΛ και κατά πάσα πιθανότητα την Ελληνική Λύση.

Το Κίνημα Αλλαγής, αν και όπως δείχνει ο χρόνος που απαιτήθηκε για την λήψη της απόφασης με αρκετές εσωτερικές αντιρρήσεις, ανακοίνωσε περίτρανα δια της προέδρου του, Φώφης Γεννηματά, ότι θα ψηφίσει το νομοσχέδιο. Μάλιστα – συναισθανόμενο ίσως τον βαθμό της έκθεσής του – εξέδωσε και ειδικό ενημερωτικό σημείωμα στην συνέχεια για να αιτιολογήσει την πράξη του. Στα εντυπωσιακά της ανακοίνωσης μπορεί κανείς να συμπεριλάβει την αναφορά που λέει πως «οι αρχές και οι αξίες του ΠΑΣΟΚ και του Κινήματος Αλλαγής επέβαλαν μία δυναμική αλλά δημιουργική αντιπολίτευση».

Πού οδήγησαν λοιπόν αυτές οι αξίες; Στο συμπέρασμα ότι «χωρίς το Κίνημα Αλλαγής, το νομοσχέδιο θα περνούσε με την αρχική, αυταρχική μορφή του». Μόνο που το νομοσχέδιο διατηρεί αλώβητα όλα άρθρα του που προκύπτουν από μεταφρασμένα στην δημοτική διατάγματα της Χούντας. Πράγμα που μάλλον διατηρεί την «αυταρχική μορφή του» εκτός πια αν τα χουντικά διατάγματα δεν ήταν τελικά και τόσο …αυταρχικά.

Μάλιστα, το ΚΙΝ.ΑΛ υποστηρίζει πως ως προς την απαγόρευση μίας διαδήλωσης «το αρχικό σχέδιο προέβλεπε απαγόρευση από την αστυνομική αρχή μόνον με απλή γνώμη του δημάρχου.Μετά από δική μας πρόταση, προβλέπεται πλέον η σύμφωνη γνώμη του προέδρου Πρωτοδικών». Μόνο που η σύμφωνη γνώμη του δικαστικού προβλέπεται να είναι απαραίτητη μέχρι και 24 ώρες πριν την διαδήλωση. Εφόσον παρέλθει η προθεσμία (πράγμα εξαιρετικά πιθανό αφού ουδείς υποχρεώνει την δικαστική αρχή να εκδώσει απόφαση) τότε το θέμα επαφίεται στην αστυνομία.

Επίσης, σημειώνει ότι «στο αρχικό νομοσχέδιο οι αυθόρμητες συναθροίσεις κατά κανόνα απαγορεύονταν και για να επιτραπούν ήταν απαραίτητη ειδική απόφαση. Μετά από δική μας πρόταση, η αυθόρμητη συνάθροιση επιτρέπεται και μόνο κατ’ εξαίρεση μπορεί να απαγορευθεί αν απειλείται η δημόσια ασφάλεια και μετά από ενημέρωση του αρμόδιου εισαγγελέα Πρωτοδικών». Με απλά λόγια η αστυνομία – και πάλι- θα κρίνει αν απειλείται η δημόσια ασφάλεια (που πάντα θα …απειλείται) και έχει την δυνατότητα να …ενημερώσει τον εισαγγελέα.  Παράλληλα το ΚΙΝ.ΑΛ υποστηρίζει ότι οι διαλύσεις συγκεντρώσεων θα γίνονται παρουσία εισαγγελέα (ενώ το νομοσχέδιο δεν το θέτει ως επιχειρησιακή προϋπόθεση) λες και αυτό ήταν το σημαντικό πρόβλημα του νομοσχεδίου. Όπως και το ότι απαλείφθηκαν τα άρθρα που προέβλεπαν ποινές σε μετέχοντες σε απαγορευμένη διαδήλωση. Αυτά δηλαδή που η κυβέρνηση γνώριζε ότι θα ήταν αδύνατον να εφαρμοστούν.

Φυσικά, το πιο ουσιώδες σημείο του νομοσχεδίου, δηλαδή το ότι …πρέπει να πάρει κανείς άδεια από τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη για να κάνει διαδήλωση δεν έχει θιχτεί ούτε στο ελάχιστο. Αντιθέτως, με την πρακτική που ακολουθεί το Κίνημα Αλλαγής, ο νυν υπουργός Προ-Πο και πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ απλά θα μπορεί να λέει ότι το νομοσχέδιο του πέρασε με ευρεία πλειοψηφία.

Όλα αυτά φυσικά δεν είναι καθόλου παράξενα αν σκεφτεί κανείς πως ανάλογη πρόταση έχει διαμορφώσει στο παρελθόν και ο Γιώργος Καμίνης, πρώην δήμαρχος και νυν βουλευτής επικρατείας του ΚΙΝ.ΑΛ που ήταν και εισηγητής στο νομοσχέδιο. Η διαπραγμάτευση άλλωστε των δύο χώρων δεν ήταν κρυφή η κάτω από το τραπέζι. Αντιθέτως διεξήχθη δημοσίως την προηγούμενη Παρασκευή όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο στην Βουλή στην «Ώρα του Πρωθυπουργου». Εκεί η Φώφη Γεννηματά κάλεσε τον πρωθυπουργό να κάνει αλλαγές στο νομοσχέδιο  λέγοντας πώς «έτσι όπως είναι δεν ψηφίζεται». Η κυβέρνηση προφανώς ανταποκρίθηκε.

Έτσι ίσως πήραμε μια γεύση πώς θα είναι στο πιθανό μέλλον μια συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας – ΚΙΝ.ΑΛ….

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Σχετικά με την επαναλαμβανόμενη καθυστέρηση που αφορά την έκτακτη αποζημίωση των Ναυτεργατών που καλύπτονται από την αναστολή των συμβάσεων εργασίας λόγω κορωνοϊού, σημειώνουμε ότι η ΠΕΝΕΝ έχει ως σήμερα προβεί σε πλήθος ενεργειών αλλά και δράσεων έτσι ώστε και αυτή η υποβαθμισμένη αποζημίωση να καταβάλλεται άμεσα διότι αποτελεί το μόνο μέσο επιβίωσης χιλιάδων Ναυτεργατών και των οικογενειών τους.

Στην κατεύθυνση αυτή πραγματοποιήσαμε:

- παράσταση διαμαρτυρίας στον Υπουργό Ε.Ν στον οποίο επισημάναμε την αναπροσαρμογή στο ύψος της ενίσχυσης, την καθυστέρηση στον χρόνο απόδοσης αλλά και το αντίστοιχο επίδομα ανεργίας

- παρέμβαση στον Υπουργό Εργασίας

- επανειλημμένα απευθυνθήκαμε στις υπηρεσίες του ΥΕΝ που έχουν την αρμοδιότητα και που ασχολούνται με το ίδιο ζήτημα

- έχουμε προβεί σε σχετικές διαμαρτυρίες στα κόμματα που εκπροσωπούνται στην Βουλή προκειμένου και αυτά με την σειρά τους να παρέμβουν για την πιο σύντομη διεκπεραίωση του προβλήματος.

Θεωρούμε παντελώς ανεπίτρεπτη αυτή την χρονοβόρα και αδικαιολόγητη διαδικασία για την οποία υπάρχουν σοβαρές ευθύνες και σε συνδικαλιστικό επίπεδο (ΠΝΟ - Σωματεία) όπου τα διάφορα μπλοκ διαγκωνίζονται για την θέση του Γ.Γ στην ΠΝΟ και παράλληλα έχουν οδηγήσει σε ουσιαστική διάλυση την Ομοσπονδία εδώ και πολλούς μήνες με σοβαρές συνέπειες στα ναυτεργατικά προβλήματα και δικαιώματα.

Η ΠΕΝΕΝ θα συνεχίσει τις προσπάθειές της ώστε το πρόβλημα αυτό να αντιμετωπισθεί με τρόπο που θα καλύπτει τις ανάγκες των Ναυτεργατών και η καταβολή του να γίνεται με την λήξη του κάθε μήνα.

Κυβέρνηση - ΥΕΝ - υπηρεσίες οφείλουν να πάρουν όλα εκείνα τα μέτρα για την άμεση πίστωση στους τραπεζικούς λογαριασμούς των Ναυτεργατών της έκτακτης οικονομικής αποζημίωσης για τους μήνες Μάη - Ιούνη 2020.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Το έγγραφο της ΠΕΝΕΝ αποστέλλεται:

Πρωθυπουργό

Βουλή των Ελλήνων

Υπουργό Εργασίας

Υπουργό Ε.Ν

Κοινοποίηση: ΔΝΕΡ - ΠΝΟ - Ναυτεργατικά και τοπικά Σωματεία - ΜΜΕ