Αν βάζαμε ένα κουίζ και ρωτάγαμε «Ποιος δήμαρχος της Αττικής – μπορεί και της Ελλάδας – έχει αλλεργία με την άσκηση δημόσιας κριτικής, ποιος βλέπει τον εαυτό του στον καθρέπτη και αυτοθαυμάζεται για το έργο του, ποιος θεωρεί ως “συνδικαλιστική δράση” τη στήριξη της πολιτικής του», τότε σε πολλούς το μυαλό τους θα πήγαινε στο δήμαρχο Αλίμου Ανδρέα Κονδύλη, και δεν θα έκαναν λάθος!

Ο δήμαρχος ξαναχτύπησε. Και από ό,τι φαίνεται τρώθηκε το γόητρό του από την αθώωση στο Εφετείο της Δήμητρας Δημητρίου, πρώην αντιπροέδρου του Σωματείου Εργαζομένων Δήμου Αλίμου, η οποία κατηγορείται από το δήμαρχο για δήθεν υπεξαίρεση δικού της εγγράφου, με το οποίο κατήγγειλε, στο πλαίσιο της συνδικαλιστής δράσης, την ανορθόδοξη καταβολή των αναδρομικών που με δικαστική απόφαση είχαν λάβει οι εργαζόμενοι. Τώρα τι έχει να μας πει ο δήμαρχος, όταν γι’ αυτό το λόγο ήθελε να απολύσει τη συναδέλφισσα και όταν, για την αλληλεγγύη που εκφράστηκε στο πρόσωπό της, σύρονται στα δικαστήρια συνδικαλιστές, μέλη των διοικήσεων της ΠΟΕ-ΟΤΑ και της ΑΔΕΔΥ, καθώς και ο πρώην πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων του Σωματείου; Και μάλιστα στο εξώδικο που αφορά στα ψηφίσματα συμπαράστασης μας εγκαλεί για τους ισχυρισμούς μας ότι η συνάδελφος διώκεται και συκοφαντείται άδικα, επειδή τόλμησε να καταγγείλει τον παράτυπο τρόπο καταβολής.

Ένα είναι το γεγονός: αφού ο δήμαρχος δεν ικανοποιήθηκε με την προσπάθεια ηθικής και οικονομικής εξόντωσης της Αναστασίας Παπαχρίστου, η οποία μονίμως διώκεται και τιμωρείται με περικοπές μισθού, για ενέργειες που συνδέονται με την άσκηση των συνδικαλιστικών της καθηκόντων, προχώρησε στην άσκηση δίωξης για ανακοινώσεις που είχαν εκδοθεί τα τελευταία χρόνια από το ΜΕΤΑ Εργαζομένων Δήμου Αλίμου, το οποίο εκπροσωπεί η συναδέλφισσα. Προχώρησε, παράλληλα, σε νέα δίωξη για την αναδημοσίευση των ανακοινώσεων αλληλεγγύης στην Αναστασία Παπαχρίστου, από φυσικά πρόσωπα, Ομοσπονδίες και πρωτοβάθμια σωματεία. Τώρα, πλέον, ζητάει και την καταβολή 30.000 ευρώ για την ζημιά που υπέστη «η τιμή και η υπόληψή του», χρεώνοντας την «αποκάστασή της» στους δήμοτες.

Το ίδιο ποσό απαιτεί και από το Γιώργο Χαρίση, εργαζομένο του Δήμου Καισαριανής και μέλος της διοίκησης της ΑΔΕΔΥ, και, όπως διαφαίνεται, και με επόμενες αγωγές θα απαιτήσει από δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις και φυσικά πρόσωπα που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους και κατήγγειλαν την αυταρχική και αντεργατική πολιτική του.

Να σημειώσουμε, σε αυτό το σημείο, ότι το κόστος των εξωδίκων που εστάλησαν σε όλες τις Ομοσπονδίες, Συλλόγους και φυσικά πρόσωπα επωμιστήκαν οι Δημότες Αλίμου!! Και δεν τα χρεώνεται ο ίδιος που θεωρεί, όπως δηλώνει στην αγωγή, «έχει σπιλωθεί η υπόληψή του, έχει προκληθεί τρώση του κύρους και της αξιοπιστίας του και έχει ζημιωθεί ηθικά, πολιτικά, κοινωνικά κι έχει διασυρθεί…». Μάλιστα την πρώτη απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου Αλίμου που αφορούσε στα εξώδικα, όπως έχουμε καταγγείλει ξανά, απέρριψε ο Συντονιστής της Αποκεντρωμένης για λόγους που άπτονται στη νομιμότητα αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Δήμαρχο Αλίμου.

Δεν θα απαντήσουμε πάλι σε όσα ισχυρίζεται ο Δήμαρχος Αλίμου, ότι «δεν είναι αληθή». Ο Τα έχουμε γράψει επανειλημμένα και ισχύουν μέχρι τελευταίας κεραίας και, εφόσον το επέλεξε, θα τα επαναλάβουμε και στις δικαστικές αίθουσες. Φαίνεται ότι εκεί στον Άλιμο αποδέχονται τη συνδικαλιστική δράση μόνον όταν αυτή στηρίζει την εργοδοσία. Σου λέει: «Κύριε, αφού σε διόρισα Διευθυντή, χωρίς να έχεις τα τυπικά προσόντα και είσαι πρόεδρος του σωματείου, αφού σε διόρισα προϊσταμένη στους παιδικούς σταθμούς και ας έχουν άλλες εργαζόμενες ανώτερα προσόντα και είσαι γραμματέας του σωματείου, οφείλετε να είστε με το μέρος μου και, όταν μου ασκείτε κριτική πρέπει να είναι για τα μάτια… των εργαζομένων. Και όταν σας “εργαλειοποιήσω”, οφείλετε να προσφέρετε τις καλές σας υπηρεσίες». Έτσι, «συμμορφωνόμενοι προς τας υποδείξεις», ο πρόεδρος, η γραμματέας και τα άλλα μέλη της εργοδοτικής πλειοψηφίας στο ΔΣ του σωματείου, στις 11/1/2021, εξέδωσαν ανακοίνωση, στην οποία ισχυρίζονται ότι δεν ισχύουν όλα όσα καταγγέλλονται από την Αναστασία Παπαχρίστου, ώστε να μπορέσει ο δήμαρχος να στείλει, τρεις μέρες αργότερα, στις 14/1/2021, εξώδικα σε πάνω από 20 ομοσπονδίες, σωματεία και φυσικά πρόσωπα, στην οποία επικαλείται την ανακοίνωση ισχυριζόμενος ότι με αυτήν «διαψεύδονται πανηγυρικά οι αήθεις, ψευδείς, κακόβουλοι και συκοφαντικοί ισχυρισμοί του εναγομένου»!

Ο δήμαρχος Αλίμου ζητάει από την Αναστασία Παπαχρίστου και από το Γιώργο Χαρίση, από 30.000 ευρώ. Τα ίδια φαίνεται ότι θα ζητήσει και απ’ όλους τους άλλους. Σου λέει: «Τι είναι 30.000 ευρώ για έναν εργαζόμενο; Δύο με τρία χρόνια δουλειάς», αλλά «Και προσοχή! Δε θα μπορείτε στο μέλλον να δημοσιεύσετε ή να ασκήσετε κριτική για κάθε εργοδοτική μου αυθαιρεσία».

Ο αυταρχισμός της κυβέρνησης της ΝΔ, ο αντεργατικός νόμος Χατζηδάκη που περιορίζει και ποινικοποιεί την συνδικαλιστική δράση, έχουν ανοίξει την όρεξη σε πολλούς Δημάρχους με αποτέλεσμα να έχουμε δεκάδες καταγγελίες για αυταρχικές συμπεριφορές, για παραβίαση εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και για πειθαρχικές διώξεις εργαζομένων.

Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, τα κόμματα, οι πολιτικές οργανώσεις και οι δημοτικές παρατάξεις δεν πρέπει να ανεχθούν αυτές τις συμπεριφορές. Οφείλουν να καταδικάσουν απερίφραστα την κατάχρηση εξουσίας που ασκεί ο Δήμαρχος Αλίμου, επιδιώκοντας να εξοντώσει οικονομικά, να τρομοκρατήσει και να φιμώσει υπαλλήλους, συνδικαλιστές και συνδικαλίστριες.

Η πλειοψηφία της ΠΟΕ-ΟΤΑ πρέπει να σταματήσει να αντιμετωπίζει επιλεκτικά τους εργαζόμενους, ανάλογα με το αν είναι ή όχι φίλα προσκείμενοι σε αυτήν, και να κηρύξει ανένδοτο αγώνα απέναντι στον αυταρχισμό και στην τρομοκρατία που αποτελούν τους προπομπούς για την πλήρη παράδοση όλων των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών στους ιδιώτες.

πηγη: ergasianet.gr

Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος.

Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο, πολιτικά, από μια κυβέρνηση που έχει «καβαλήσει το καλάμι» και πιστεύει ότι έχει την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και τη Θεϊκή Εντολή για να νομοθετεί και να κυβερνά ex officio, ερήμην του Λαού και αδιαφορώντας για την κοινή γνώμη.

Δυστυχώς, σήμερα, από το: «Τις αγορεύειν βούλεται;» της Αθηναϊκής Δημοκρατίας φτάσαμε στο: «Μόνο ΕΓΩ δικαιούμαι να ομιλώ και να αποφασίζω».

Φέτος, το υπουργείο παιδείας νομοθέτησε ένα νέο τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια, ο οποίος, μάλιστα, για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους, ίσχυσε όχι από την επόμενη αλλά από την ίδια χρονιά!

Η «αντιμεταρρύθμιση» αυτή δεν έλαβε υπόψη της ότι οι φετινοί υποψήφιοι προέρχονταν από μια 2ετή πανδημία που βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, από  αλλεπάλληλες καραντίνες και λοκ-ντάουν, διακοπές μαθημάτων, «μαθήματα» εξ αποστάσεως κλπ, κλπ, και νομοθέτησε την «Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής» αγνοώντας τις τεκμηριωμένες προειδοποιήσεις για εκτρωματικά αποτελέσματα σε βάρος των υποψηφίων, της ελληνικής κοινωνίας, της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, των σχολών της περιφέρειας κλπ.

Τα αποτελέσματα των Πανελληνίων 2021 επιβεβαίωσαν με τρόπο τραγικό τις δραματικές εκτιμήσεις:

-25.000 υποψήφιοι εκτοπίστηκαν από τα δημόσια Πανεπιστήμια.

-Χιλιάδες θέσεις μένουν κενές στα ΑΕΙ.

-Προβάλλει υπαρκτός κίνδυνος «λουκέτου» για σχολές της περιφέρειας .

-Πολλοί υποψήφιοι δεν θα μπορέσουν να δηλώσουν καμία σχολή.

-Υποψήφιοι αριστούχοι και άλλοι με καλές βαθμολογίες δεν εισάγονται στις πρώτες τους προτιμήσεις.

Είναι χαρακτηριστική η επιστολή ενός υποψηφίου  προς την κ. Κεραμέως, όπου μεταξύ άλλων γράφει και τα εξής :

«Είμαι τελειόφοιτος μαθητής του λυκείου και από σήμερα ένας Αποτυχημένος άριστος και συμμετείχα στις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις στοχεύοντας να εισαχθώ στην Αρχιτεκτονική σχολή του ΕΜΠ.

Κατάφερα με κόπο να συγκεντρώσω 20.988 μονάδες στο σύνολο (17.898 μονάδες στα μαθήματα και 3.090 στο σχέδιο), δηλαδή 1838 μονάδες πάνω από την περσινή βάση. Όμως σήμερα έμαθα ότι παρότι αρίστευσα δεν θα μπορέσω να εισαχθώ στο ΕΜΠ, ούτε στην δεύτερη επιλογή μου που ήταν το ΑΠΘ. Αυτό συμβαίνει γιατί στο ελεύθερο σχέδιο η βαθμολογία μου ήταν 13.6 μονάδες ενώ η ΕΒΕ του αντίστοιχου ειδικού μαθήματος ήταν 14.03. Έτσι για 0.43 μονάδες στο ελεύθερο σχέδιο μου στερείται η θέση για την οποία πάλεψα.

(…) Δεν είναι άδικο το ίδιο νομοσχέδιο που «διακρίνει» τους άριστους να τους αποκλείει συγχρόνως και από τα πανεπιστήμια; Και πως καλείται ένας μαθητής που δεν κάνει σχέδιο στο σχολείο και διδάσκεται ελεύθερο και γραμμικό διαδικτυακά να μπορέσει να αποδώσει ικανοποιητικά; (…)».

Υπάρχει και μια άλλη επιστολή των εκπαιδευτικών του Ζαννείου Προτύπου Λυκείου Πειραιά, οι οποίοι καταθέτουν (και μπράβο τους) τη λύπη τους, την αγωνία και τη στήριξή τους προς τη μαθήτρια τους τη Μυρτώ, η οποία, αν και αρίστευσε στις εξετάσεις συγκεντρώνοντας 18.180 μόρια, δεν κατάφερε να εισαχθεί στη σχολή που επιθυμούσε. Μεταξύ άλλων γράφουν οι καθηγητές του Ζαννείου:

«Προς την Υπουργό Παιδείας,

(…) η μαθήτριά μας, η Μυρτώ, με μεγάλο ταλέντο και αγάπη στη γραφιστική, αρίστευσε στις εξετάσεις συγκεντρώνοντας 18.180 μόρια και επιπλέον εξετάστηκε στο σχέδιο, όπου βαθμολογήθηκε με  18 στο γραμμικό και 13,9 στο ελεύθερο.

Ξεπέρασε κατά 12.500 μόρια την περσινή βάση εισαγωγής στο τμήμα γραφιστικής του ΠΑΔΑ. Ωστόσο δεν μπορεί ούτε καν να υποβάλλει στο μηχανογραφικό της την επιθυμία της να σπουδάσει στη σχολή αυτή, καθώς η βαθμολογία της στο ελεύθερο σχέδιο είναι μικρότερη της ΕΒΕ κατά 0,12 μόρια!

Η Μυρτώ δεν είναι η μόνη μαθήτρια που αδικείται από αυτό το σύστημα. Είναι πολλά τα παιδιά που αποκλείστηκαν από πανεπιστημιακά τμήματα της προτίμησής τους με τρόπο που δεν αναδεικνύει και δεν δικαιώνει τις δυνατότητές  και  την προσπάθειά τους, αλλά ούτε και την μέριμνα της πολιτείας να δώσει ευκαιρίες σπουδών σε όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά. (…)» (Πηγη: alfavita.gr)

Η ανάλγητη και παραπειστική απάντηση της Κεραμέως απέναντι στα δίκαια κι εύλογα ερωτήματα του «αποτυχημένου αρίστου» καταδεικνύει την αλαζονεία των κυβερνώντων μαζί και το απαράδεκτο επίπεδο του πολιτικού ύφους και ήθους της εξουσίας που ασκούν .

Η κυβέρνηση και η κ. Κεραμέως προκειμένου να ικανοποιήσουν την κοινωνική ελίτ που εκπροσωπούν αλλά και για να υπηρετήσουν τη στυγνή νεοφιλελεύθερη ιδεολογία τους, νομοθέτησαν την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής (Ε.Β.Ε.) περιβάλλοντάς την με άφθονο λαϊκισμό, στιγματίζοντας (κοινωνικά) τα παιδιά που δεν «έπιασαν» τη βάση εισαγωγής.

Αλήθεια:

 -Ποιος και με ποια κριτήρια καθορίζει την ΕΒΑ; Αυτή η αυθαίρετη, κατασκευασμένη και κυμαινόμενη βάση εισαγωγής πόση σχέση έχει με τα πραγματικά εφόδια που δίνουν οι κυβερνώντες  στους υποψηφίους μέσω της Α/θμιας και Β/θμιας Εκπάιδευσης;

-Πόσες πιθανότητες έχει ένας μαθητής που δεν θα «λιώσει» στα φροντιστήρια και στα «ιδιαίτερα», με μόνο εφόδιο αυτά που θα πάρει από το Γυμνάσιο-Λύκειο , να πιάσει την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής;

-Αυτές οι 25.000 απόφοιτοι του Λυκείου που μένουν έξω από τα Πανεπιστήμια είναι (κατά τους κυβερνώντες) «βλάκες και ηλίθιοι» ή  είναι εκείνοι που οι γονείς τους   (χτυπημένοι από τα μνημόνια, την κυβερνητική αναλγησία, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τη φτώχεια, την ανεργία κλπ) ΔΕΝ είχαν την οικονομική δυνατότητα να τους στηρίξουν με επάρκεια φροντιστηριακά;

-Πόση ισότητα ευκαιριών για εισαγωγή στα ΑΕΙ μπορεί να υπάρχει στην Ελλάδα, όταν η εκπαίδευση στη χώρα μας παραμένει αυστηρά ταξική και η οικονομική κατάσταση μιας οικογένειας καθορίζει (εν πολλοίς) την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια; Σχετική έρευνα της Άννας Φραγκουδάκη στο 2001 είχε δείξει ότι τα παιδιά που φοιτούν στα ΑΕΙ προέρχονταν κατά 26,3% από πατέρα ανώτερων επαγγελμάτων, το 25,5% από εργατική οικογένεια και το 5,6% από γονείς αγρότες. Όμως τα αντίστοιχα ποσοστά σύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας ήταν 12,1%, 53,4% και 18%.

Δηλαδή, σε σχέση με το ποσοστό που κατέχουν μέσα στην κοινωνία, τα ανώτερα οικονομικά στρώματα  πετυχαίνουν διπλάσιο ποσοστό εισαγωγής των παιδιών τους στα ΑΕΙ, οι εργατικές οικογένειες το μισό και οι αγροτικές οικογένειες το ένα τρίτο.

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της «ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ» (εκδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, 1985)  η Άννα Φραγκουδάκη έχει σημειώσει μια μεγάλη και διαχρονική αλήθεια, την οποία κάποτε πρέπει να κατανοήσει ο ελληνικός λαός, ώστε να μη γίνεται θύμα της εκάστοτε κυβερνητικής παραπληροφόρησης και χειραγώγησης και να βγάζει τα σωστά συμπεράσματα γύρω από το θέμα της κυβερνητικής εκπαιδευτικής πολιτικής, των Πανελληνίων Εξετάσεων και της Δημόσιας Εκπαίδευσης, που (άλλωστε) έχουν άμεση σχέση με την κατεστημένη μορφή της κοινωνίας:

«Η σχολική αποτυχία δεν οφείλεται σε φυσικές ανικανότητες των μαθητών, ούτε η επιτυχία σε σπάνια ατομικά χαρίσματα. Η σχολική αποτυχία έχει αίτια κυρίως κοινωνικά. Στα βαθμολόγια των εκπαιδευτικών και στα αποτελέσματα των εξετάσεων αναπαράγεται η κοινωνική ανισότητα. Αυτά αποδεικνύουν πολύχρονες έρευνες σε όλες σχεδόν τις βιομηχανικές κοινωνίες.»

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Οι φτωχογειτονιές της Πορτογαλίας αποχαιρετούν τον Οτέλο Καρβάλιο

Obrigado Otelo! Οτέλο, σ’ ευχαριστούμε!

Γράφει ο Νίκος Ξηρουδάκης

Έφυγε από τη ζωή χθες, 25 Ιουλίου 2021, ο πρωτεργάτης της Επανάστασης των Γαρυφάλλων Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο.

Ο ηγέτης της πορτογαλικής επανάστασης η οποία έριξε την σαρανταοχτάχρονη δικτατορία των Σαλαζάρ – Καετάνο, τερματίζοντας έτσι τους πολέμους της χώρας στην Αφρική και την αποικιοκρατική πολιτική της Πορτογαλίας, άφησε την τελευταία του πνοή στο στρατιωτικό νοσοκομείο της Λισαβόνας. Τον θάνατό του ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος των λοχαγών του ’74, Βάσκο Λουρένσο. Η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη 28 Ιουλίου 2021.

Γεννήθηκε στη Μοζαμβίκη το 1936 και ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Μέλημά του με το ξέσπασμα της Επανάστασης δεν ήταν μόνο η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών του λαού αλλά και το ψωμί της εργατικής τάξης.

Αυτός είναι ο λόγος που τον αποχαιρετούν σήμερα οι φτωχογειτονιές της Πορτογαλίας με το εμβληματικό τραγούδι του Ζοζέ (Ζέκα) Αφόνσου, το «Γκράντολα, Βίλα Μορένα» -«Γκράντολα, μελαψή πόλη».

Πρόκειται για το τραγούδι που μαζί με το ποπ ερωτικό τραγουδάκι E depois do adeus (‘Και μετά το αντίο’, με το οποίο το ίδιο βράδυ η Πορτογαλία συμμετείχε στο διαγωνισμό της Eurovision), μεταδόθηκαν από τον ραδιοφωνικό σταθμό της καθολικής εκκλησίας Ράδιο Αναγέννηση δίνοντας το σύνθημα για το ξεκίνημα της κίνησης του στρατού.

Το τραγούδι αυτό του Ζέκα Αφόνσου, απαγορευμένο την εποχή εκείνη, έχει τη δική του ιστορία:

Στη Γκράντολα, μια πόλη στη νότια Πορτογαλία, είχε ιδρυθεί ένας από τους πρώτους συνεταιρισμούς εργαζομένων που γνώρισε την άγρια καταστολή από το δικτατορικό καθεστώς του Σαλαζάρ.

Πρόκειται για την Sociedade Musical Fraternidade Operária Grandolense (Μουσική Εταιρία του Εργατικού Συνεταιρισμού Γκράντολας) Ο συνθέτης του τραγουδιού Ζοζέ (Ζέκα) Αφόνσου, είχε δώσει μια συναυλία στη Γκράντολα με τους μελαψούς κατοίκους στις 17 Μάη 1964 και, εντυπωσιασμένος από τον συνεταιρισμό εμπνεύστηκε το τραγούδι:

Γκράντολα, μελαψή πόλη,
χώρα της αδελφοσύνης
είν’ ο λαός ο αφέντης
μέσ’ απὸ ‘σένα, ω πόλη.

Μέσ’ απὸ ‘σένα, ω πόλη
είν’ ο λαός ο αφέντης,
χώρα της αδελφοσύνης
Γκράντολα, μελαψή πόλη,

Σε κάθε γωνιὰ ένας φίλος,
ομόνοια σε κάθε πρόσωπο
Γκράντολα, μελαψή πόλη,
χώρα της αδελφοσύνης.
Χώρα της αδελφοσύνης

Γκράντολα, μελαψή πόλη,
ομόνοια σε κάθε πρόσωπο
σε κάθε γωνιὰ ένας φίλος.
στη σκιὰ μιας βελανιδιάς
που δεν ξέρεις την ηλικία της.
ο όρκος μου· νάναι γιὰ μένα
σύντροφος το θέλημά σου.

Σύντροφος το θέλημά σου
ο όρκος μου, νάναι για μένα,
στη σκιὰ μιας βελανιδιάς
που δεν ξέρεις την ηλικία της.

Απαγορευμένος καθώς ήταν ο συνεταιρισμός, απαγορεύτηκε και το τραγούδι. Έτσι ο Ζέκα Αφόνσου γνώρισε διώξεις από το καθεστώς και συλλήψεις από την μισητή PIDE, τη μυστική αστυνομία του Σαλαζάρ, επειδή το είχε τραγουδήσει δημόσια.

Στις 25 Απρίλη του 1974, η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων», όπως ονομάστηκε από τα γαρύφαλλα που έβαζε στις κάνες των όπλων των στρατιωτών ο λαός, ανέτρεψε το δικτατορικό καθεστώς της Πορτογαλίας.

Η κίνηση του στρατού απελευθέρωσε λαϊκές δυνάμεις και ένα πρωτοφανές κίνημα ανατροπής σάρωσε την Πορτογαλία.

Ηγετική μορφή του MFA (ΚΕΔ, Κίνημα Ενόπλων Δυνάμεων) και εκπρόσωπος της αριστερής τάσης ήταν ο Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο.

Ο Οτέλο Καρβάλιο είχε έρθει και στην Ελλάδα το 1980. Εκτός από την ομιλία του σε εκδήλωση που διοργάνωσε ο σύλλογος “Πρωταγόρας” στο θέατρο Γκλόρια, είχε επισκεφθεί και τα γραφεία όλων των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, χωρίς εξαίρεση, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις στους συνομιλητές του.

Είχα την τιμή να τον υποδεχτώ στα γραφεία της Β’ Πανελλαδικής, όταν μας επισκέφθηκε στο κτήριο της Ακαδημίας 98. Δεν έδινε την εντύπωση στρατιωτικού καριέρας και, ίσως λόγω της απλότητάς του, δυσκολευόσουν να πιστέψεις ότι συνομιλείς με έναν άνθρωπο που είχε διαδραματίσει τόσο σημαντικό ρόλο στην πορτογαλική επανάσταση.

Επτά χρόνια αργότερα δικάστηκε και φυλακίστηκε με την κατηγορία ότι συμμετείχε στην οργάνωση FP-25, Λαϊκές Δυνάμεις 25 (Απρίλη). Ο ίδιος αρνήθηκε τη συμμετοχή του, υπερασπίστηκε όμως την αναγκαιότητα της κοινωνικής εμβάθυνσης της επανάστασης στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης και της διατήρησης των κεκτημένων της ορμητικής εφόδου του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο μετά την επικράτηση της επανάστασης των γαρυφάλλων.

Παρέμεινε πέντε χρόνια στη φυλακή ενώ αργότερα έπαψαν οι διώξεις του με πολιτική παρέμβαση. Είναι χαρακτηριστικό ότι το πολιτικό προσωπικό της Πορτογαλίας τον αποχαιρετάει με σεβασμό.

Στα βάρβαρα χρόνια των μνημονίων ο Οτέλο εκφράστηκε έντονα κατά της πολιτικής που οδήγησε σε αυτά, δηλώνοντας μάλιστα ότι αν ήξερε αυτήν την κατάληξη δεν θα είχε κάνει ό,τι έκανε το 1974. Μεταξύ άλλων, είχε δηλώσει πως «το γεγονός ότι μια μεγάλη μάζα πληθυσμού, δύο εκατομμύρια άνθρωποι, ζουν σήμερα στη φτώχεια, σημαίνει ότι οι στόχοι της επανάστασης δεν επιτεύχθηκαν. Είμαι σοκαρισμένος από τις ανισότητες που βιώνουν οι Πορτογάλοι”. Κατάγγειλε τις «τεράστιες μισθολογικές διαφορές», αντιπαραβάλλοντας τις χαμηλές απολαβές του κόσμου της εργασίας με τις «ανήθικες αμοιβές των επικεφαλής επιχειρήσεων».

«Αυτό με σοκάρει», λέει στη συνέντευξή του στο πρακτορείο ειδήσεων Lusa θυμίζοντας ότι υπάρχουν και «αυτοί που σηκώνονται στις 5 το πρωί για να πάνε στο εργοστάσιο και το χωράφι και φτάνουν στο τέλος του μήνα με ένα μισθό φτώχειας».

Φύσει αισιόδοξος ο ίδιος, είχε δηλώσει τότε ότι δυσκολεύεται να δει το μέλλον με αισιοδοξία. «Η χώρα μας δεν έχει φυσικούς πόρους, ο μοναδικός της πλούτος είναι ο λαός. Αυτός ο λαός, που έζησε 48 χρόνια υπό στρατιωτική και φασιστική δικτατορία, άξιζε άλλα πράγματα και όχι να ζουν στη φτώχεια δύο εκατομμύρια άνθρωποι». «Δεν θα είχα κάνει την 25η Απριλίου αν ήξερα ότι θα φτάναμε στη σημερινή κατάσταση».

Λισαβόνα, 25 Απρίλη 2020: Ο λαός γιορτάζει την επέτειο της Επανάστασης των Γαρυφάλλων εν μέσω καραντίνας, τραγουδώντας από τα μπαλκόνια το “Γκράντολα, Βίλα Μορένα”

Σημειώνεται πως κάτω από κάποιες εντελώς ιδιαίτερες συνθήκες, στην Πορτογαλία της παρακμάζουσας αποικιοκρατίας ο στρατός έπαιξε για ένα διάστημα θετικό ρόλο στην ανατροπή μιας πενηντάχρονης σχεδόν δικτατορίας και τη διάνοιξη διαδικασιών συμμετοχής του λαϊκού παράγοντα στις εξελίξεις. Συνθήκες καταλυτικές αφενός, αλλά και ανεπανάληπτες αφετέρου. Αυτό σημαίνει πως στα μέρη και στις μέρες μας, η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι υπόθεση της ίδιας, μακριά από κάθε είδους λογική ανάθεσης. Η εξέλιξη άλλωστε της πολιτικής ταξικής πάλης, όσα ακολούθησαν και τελικά η ήττα της πορτογαλικής επανάστασης δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για αυτό.

Το μνημείο στη Γκράντολα με τους στίχους και την παρτιτούρα του τραγουδιού

Ακολουθούν βίντεο με τραγούδια και στιγμιότυπα από την επανάσταση των γαρυφάλλων. Στο τελευταίο από τα βίντεο, βλέπουμε ένα περιστατικό που διαδραματίστηκε στο πορτογαλικό κοινοβούλιο τον Μάιο του 2013. Ομάδα συνταξιούχων της Associação Apre! διακόπτουν την προ ημερησίας συζήτηση για να διαμαρτυρηθούν έτσι κατά των νέων περικοπών στις συντάξεις που είχε εξαγγείλειο πρωθυπουργός Πάσους Κοέλιου. Η κατώτατη σύνταξη ήταν στα 400 ευρώ ενώ ο Πορτογάλος πρωθυπουργός εξαπέλυσε νέα σκληρά μέτρα λιτότητας κατά των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Ο πρόεδρος της Βουλής Εστέβες Ασουνσιάο διέκοψε τη συνεδρίαση, διέταξε την απομάκρυνση των διαδηλωτών από την αίθουσα και, απευθυνόμενος προς αυτούς, είπε πως αυτό που κάνουν ‘’δε βοηθάει τη δημοκρατία’’ -υπονοώντας, προφανώς,  πως οι σκληρές περικοπές της μνημονιακής κυβέρνησης τη βοηθάνε…

Ήταν μάλιστα η δεύτερη φορά στο τελευταίο διάστημα που το εμβληματικό τραγούδι της «Επανάστασης των Γαρυφάλλων» τραγουδήθηκε μέσα στο πορτογαλικό Κοινοβούλιο. Το ίδιο τραγούδι είχε ακουστεί ξανά μέσα στη Βουλή τον Φλεβάρη του 2013, όταν τριάντα περίπου διαδηλωτές του κινήματος των Πορτογάλων indignados διέκοψαν την ομιλία του πρωθυπουργού Πάσους Κοέλιου για να του υπενθυμίσουν, όπως δήλωσαν, «ότι σε αυτή τη χώρα ο λαός κάνει κουμάντο».

Ο Οτέλο Καρβάλιο και ο Φιντέλ Κάστρο στην Πορτογαλία

πηγη: pandiera.gr