Γιάννης Ελαφρός

▸ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ τα δίνουν όλα στο κεφάλαιο, υπόσχονται διαρκώς στη «μεσαία τάξη» και κτυπούν την εργατική τάξη

Ο ορισμός ενός βαρετού ποδοσφαιρικού παιχνιδιού είναι το λεγόμενο «παιχνίδι κέντρου». Στην πολιτική σκηνή της χώρας –και όχι μόνο- όλο το ενδιαφέρον στρέφεται από τους αστικούς κύκλους στη μάχη για το «κέντρο» και τον μεσαίο χώρο, για το ποιος θα κατακτήσει την «μεσαία τάξη»! Ενώ η εργατική τάξη στην Ελλάδα είναι η πλειονότητα του οικονομικά ενεργού πληθυσμού είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο μονότονα η αντιπαράθεση μεταξύ του νέου αστικού διπολισμού ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, με τσόντα το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, κινείται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από τα συμφέροντα της «μεσαίας τάξης» σε κοινωνικό επίπεδο και πολιτικά γύρω από το χώρο του «κέντρου». Μάλιστα, η προσπάθεια αναστύλωσης του ΠΑΣΟΚ έρχεται να εντείνει τον προσανατολισμό των κυρίαρχων κομματικών δυνάμεων προς το «κέντρο», στην πραγματικότητα προς τα δεξιά, αφού ως «κέντρο» μεταφράζεται η εγκατάλειψη του «λαϊκισμού» και η προώθηση των αστικών αναδιαρθρώσεων σε ένα τεχνοκρατικό περιβάλλον αποστειρωμένο από τις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις.

Κ. Μητσοτάκης και Α. Τσίπρας (βλέπε ομιλίες για τον προϋπολογισμό), αλλά και ο Ν. Ανδρουλάκης (πρώτη συνάντηση ως πρόεδρος με μικρομεσαίους επιχειρηματίες) μιλούν διαρκώς για τη «μεσαία τάξη», η οποία βεβαίως δεν υπάρχει ως τέτοια, αποτελεί κατασκεύασμα. Εξάλλου, στην πραγματικότητα, τα αστικά κόμματα έχουν βασικό προσανατολισμό την εξυπηρέτηση του κεφαλαίου και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, που θεωρούν (όπως και η ΕΕ με το Ταμείο Ανάκαμψης) ως βασικά υποκείμενα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. 

Η «μεσαία τάξη» για τα αστικά επιτελεία περιγράφεται συνήθως ως εκείνοι που έχουν «μεσαία εισοδήματα», σε ένα εύρος που συχνά πιάνει από εργατικά νοικοκυριά και μισθωτούς που κινούνται πάνω από το επίπεδο της φτώχειας μέχρι τους αυτοαπασχολούμενους και τους μικρο-μεσαίους επιχειρηματίες. Ο στόχος είναι σαφής: μέσα σε αυτόν τον κοινωνικό χυλό να χαθεί κάθε έννοια ταξικής εργατικής αναφοράς, να αισθάνεται ο εργάτης-εργαζόμενος «μεσαίος», άρα συμμέτοχος στην ανάγκη σταθερότητας του συστήματος. Ταυτόχρονα βέβαια, οι κοινωνικές αυτές κατηγορίες, που περιλαμβάνουν τμήματα της εργατικής τάξης και μεσαία στρώματα, αποτελούν βασικό στόχο της φορολογικής λεηλασίας του κράτους προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου και των τοκογλύφων δανειστών, καθώς από τους πολύ φτωχούς δεν υπάρχουν πολλά να αρπάξουν, ενώ τα κέρδη και τον συσσωρευμένο πλούτο δεν τον αγγίζουν.

Μεταξύ 2008 και 2018, τα χαμηλά εισοδήματα μειώθηκαν 23%, τα μεσαία 11%, τα υψηλά 6,6%. Ο φόρος εισοδήματος των φτωχών αυξήθηκε 152%, ενώ των πλουσίων μειώθηκε 7,4%

Τα τελευταία χρόνια οι κυβερνήσεις και τα αστικά ΜΜΕ έχουν διαμορφώσει μια εικόνα που θέλει την «μεσαία τάξη» να είναι η μεγάλη χαμένη της κρίσης και της μνημονιακής καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Άρα εκεί πρέπει να στραφούν και τα μέτρα ανακούφισης. Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του καθηγητή Τάσου Γιαννίτση (υπεράνω κάθε φιλεργατικής μεροληψίας) στην Καθημερινή (Τα μεσαία στρώματα και «οι άλλοι» 5/9/2021) υπάρχουν πολύ ενδιαφέρουσες επισημάνσεις που ανατρέπουν αυτή την αντίληψη. Όπως σημειώνει ο Τ. Γιαννίτσης, μεταξύ 2008 και 2018, τα χαμηλά εισοδήματα μειώθηκαν 23%, τα μεσαία 11% και τα υψηλά 6,6%. Η κατηγοριοποίηση του Τ. Γιαννίτση δεν είναι μαρξιστική με βάση τις τάξεις, αλλά στηρίζεται στο ύψος των εισοδημάτων. Τα χαμηλά εισοδήματα περιλαμβάνουν το κατώτερο 60%, τα μεσαία το 30% και τα υψηλά το ανώτερο 10% του πληθυσμού. Είναι όμως αποκαλυπτική για τη στρέβλωση της αστικής πολιτικής συζήτησης. Όσον αφορά τη φορολογία εισοδήματος, «που ήρθε να περιορίσει ακόμα περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημα», τα στοιχεία που παρατίθενται είναι εντυπωσιακά: «Συνολικά, στην περίοδο 2008-2018, τα χαμηλά εισοδήματα είδαν τη συμμετοχή τους στα συνολικά έσοδα του φόρου εισοδήματος να αυξάνεται κατά 152%, τα μεσαία κατά 5,3% ενώ στα ανώτερα η συμμετοχή μειώθηκε κατά 7,4%.

Στα παραπάνω δεν περιλαμβάνεται η επίδραση από την αύξηση του ΦΠΑ και της φορολογίας ακίνητης περιουσίας, που έπληξαν ιδιαίτερα τα χαμηλά στρώματα, λιγότερο τα μεσαία και ακόμα λιγότερο τα υψηλά. Επίσης, δεν περιλαμβάνονται οι σοβαρές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για υγεία και ανεργία, με αρνητικές επιπτώσεις κυρίως στις «ασθενέστερες ομάδες». Αξιοσημείωτο είναι ακόμα το συμπέρασμα που προκύπτει από τα πιο αναλυτικά στοιχεία του άρθρου πως δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά στις δύο περιόδους που εξετάζονται (2008-2014 και 2014-2018), δηλαδή στη διακυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ.

ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ διαγκωνίζονται για την «μεσαία τάξη» εκτιμώντας πως έτσι θα αποκτήσουν εκλογικό προβάδισμα, αποσπώντας το κρίσιμο ποσοστό που θα κρίνει τη διαφορά μεταξύ τους. Γι’ αυτό αναπτύσσουν αυτό το βαρετό πολιτικό «παιχνίδι κέντρου», με ανούσιες πασίτσες μεταξύ τους, που αποξενώνει την κοινωνία και ειδικά τη νεολαία. Δεν λείπουν μόνο τα μεγάλα οράματα κοινωνικής ανατροπής (οι «μεγάλες μπαλιές» που θα λέγαμε με ποδοσφαιρικούς όρους), απουσιάζουν από το «αφήγημά» τους τα κοινωνικά άκρα, οι εργάτες, οι χαμηλόμισθοι, ο κόσμος της εργασιακής περιπλάνησης, οι σκλάβοι της ενοικίασης εργασίας, οι άνεργοι και οι εργαζόμενοι μαύρα, οι γυναίκες της διπλής εκμετάλλευσης και της έμφυλης καταπίεσης, οι νέοι που δεν μπορούν να βρουν αξιοπρεπή δουλειά και δρόμο για τα όνειρά τους.

Όλοι αυτοί οι «outsiders» του συστήματος παραμένουν εντυπωσιακά αόρατοι και άγνωστοι για τον αστικό πολιτικό κόσμο, παρότι αποτελούν το κύριο θύμα της πανδημίας και της οικονομικής κρίσης, αλλά και ένα ενεργό αγωνιστικά, αλλά και πολιτικά υποκείμενο, όπως έδειξαν η ηφαιστειακή έκρηξη των διανομέων της efood, η Cosco, τα Πετρέλαια Καβάλας, οι εκπαιδευτικοί, οι πολλές «μικρές» και μεγαλύτερες μάχες. Η σύγχρονη εργατική τάξη δήλωσε εμφατικά παρούσα! Μπορούν οι δυνάμεις της εργατικής πολιτικής και της σύγχρονης κομμουνιστικής Αριστεράς να παίξουν «από τα άκρα», να στρέψουν την προσοχή τους στον εργατικό πολυκόσμο και στα πληβειακά στρώματα, στα οποία παρεμβαίνει απειλητικά και η ακροδεξιά;

Όσο για την «μεσαία τάξη», παρά τα φιλικά κτυπήματα στην πλάτη,οι κυβερνήσεις έχουν μαύρα σχέδια, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της ΕΕ και του ΣΕΒ, που επίμονα ζητά να ξεπεραστεί ο κατακερματισμός της ιδιοκτησίας στην Ελλάδα και να πριμοδοτηθούν οι μεγάλες επιχειρήσεις. Η κυρίαρχη πολιτική οδηγεί τελικά τους μικρομεσαίους στον αφανισμό και τη βίαιη προλεταριοποίηση. Δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από κει. Το εργατικό κίνημα και η αντικαπιταλιστική Αριστερά μπορούν να ανοίξουν έναν άλλο δρόμο με κέντρο τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα σε βάρος του κεφαλαίου.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Η πανδημία ισοπέδωσε σχεδόν ταυτόχρονα τις οικονομίες όλων των χωρών την άνοιξη του 2020 – Δυόμιση χρόνια αργότερα, η έξοδος από την κρίση δεν είναι ομοιόμορφη

Μετά τον οικονομικό κατακλυσμό του 2020 και την ανάκαμψη το 2021, υπάρχει κίνδυνος για παγκόσμια επιβράδυνση το 2022; Η ανάκαμψη ήταν ισχυρή όμως οι σπασμοί συνεχίζονται λόγω των ελλείψεων, του πληθωρισμού και των υγειονομικών ανησυχιών σε ένα υπόβαθρο επιτακτικών κλιματικών αξιώσεων.

Μια ανάκαμψη πολλών ταχυτήτων

Από την Κίνα μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες, από την Ευρώπη μέχρι την Αφρική, η πανδημία ισοπέδωσε σχεδόν ταυτόχρονα τις οικονομίες όλων των χωρών την άνοιξη του 2020. Δυόμιση χρόνια αργότερα, η έξοδος από την κρίση δεν είναι ομοιόμορφη.

Οι πλούσιες χώρες επωφελήθηκαν από μια προνομιακή πρόσβαση στα εμβόλια: οι ΗΠΑ διέγραψαν ήδη τα ίχνη της χειρότερης ύφεσής τους από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930, η ευρωζώνη μπορεί να έχει κάνει το ίδιο μέχρι τα τέλη του έτους, αν και η ραγδαία άνοδος ενός ακόμη επιδημικού κύματος και ο εντοπισμός μιας νέας παραλλαγής προκαλούν ανησυχία. «Η Covid-19 θα παραμείνει μια απειλή», προβλέπει σε σημείωμά του ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s.

Απειλή που έχει ήδη υλοποιηθεί σε περιοχές με χαμηλά ποσοστά εμβολιασμού, όπως η υποσαχάρια Αφρική όπου μόνο το 2,5% του πληθυσμού είχε εμβολιαστεί μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου και που είναι καταδικασμένη, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), σε μια πιο αργή ανάκαμψη.

Έως το 2024, η πλειονότητα των αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων χωρών δεν αναμένεται να επιτύχουν τους ρυθμούς ανάπτυξης που προέβλεπαν πριν από την πανδημία, αναφέρει το ΔΝΤ. Ορισμένες κεντρικές τράπεζες (στη Βραζιλία, τη Ρωσία, τη Νότια Κορέα…) αύξησαν τα επιτόκιά τους προκειμένου να προφυλαχθούν από έναν πληθωρισμό που καλπάζει, κινδυνεύοντας να υπονομεύσουν την ανάκαμψή τους.

Ακόμα και στην Κίνα, ατμομηχανή της παγκόσμιας ανάπτυξης, η ανάκαμψη συμπιέζεται στον βαθμό που συσσωρεύονται οι κίνδυνοι, προέβλεψε πρόσφατα το Ταμείο: κατανάλωση των νοικοκυριών που δυσκολεύεται να φθάσει τα προ πανδημίας επίπεδα, κρίση στην αγορά ακινήτων με τις δυσκολίες του υπερχρεωμένου κολοσσού Evergrande, διακοπές ρεύματος που επιβαρύνουν τη δραστηριότητα των επιχειρήσεων.

Πληθωρισμός και ελλείψεις

«Η μεγαλύτερη έκπληξη του 2021 ήταν η αύξηση του πληθωρισμού», γράφουν οι αναλυτές της Goldman Sachs στις προβλέψεις τους για το 2022. Η τελευταία προκλήθηκε από τη μεγάλη αποδιοργάνωση των εφοδιαστικών αλυσίδων και τις ελλείψεις σε απαραίτητα για το διεθνές εμπόριο προϊόντα όπως οι ημιαγωγοί, λόγω της αλματώδους αύξησης της ζήτησης κατά και μετά την κρίση, αλλά και της αποθάρρυνσης πολλών εργαζομένων σε τομείς του παγκόσμιου εμπορίου: εκφορτωτές στα λιμάνια, οδηγοί φορτηγών, ταμίες στα σουπερμάρκετ… δεν επανήλθαν μετά τους περιορισμούς των λοκντάουν, προκαλώντας ελλείψεις ανθρώπινου δυναμικού.

Ο πληθωρισμός τροφοδοτείται από την αλματώδη αύξηση των τιμών των πρώτων υλών (ξύλο, χαλκός, χάλυβας) και της ενέργειας (βενζίνη αέριο, ηλεκτρισμός).

Η αύξηση των τιμών, που χαρακτηρίζεται «προσωρινή» από τους κεντρικούς τραπεζίτες, προκαλεί ανησυχία στο υψηλότερο επίπεδο: η αναστροφή της τάσης είναι «απόλυτη προτεραιότητα», δήλωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στις αρχές Νοεμβρίου.

«Το θέμα είναι αν είμαστε πράγματι στην έξοδο της κρίσης», δήλωσε στο AFP ο Ρόελ Μπίτσμα, καθηγητής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ.

Πράγματι, πολλές επιχειρήσεις αναφέρουν δυσκολίες λόγω των ελλείψεων και του πληθωρισμού. Προσώρας, το ΔΝΤ προβλέπει αύξηση 4,9% του παγκόσμιου ΑΕΠ το επόμενο έτος.

Το κλίμα, θύμα των καπρίτσιων της οικονομίας;

Ανάμεσα στην επιβίωση μέχρι το τέλος του μηνός και το τέλος του κόσμου, είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί η ισορροπία, μια κατάσταση που καταδεικνύουν τα μέτρια αποτελέσματα της COP26. Η συμφωνία που επιτεύχθηκε καλεί τις χώρες να αυξήσουν τις δεσμεύσεις τους για μειώσεις των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου από το 2022, αλλά δεν τις βάζει στην ευθεία για τη μείωση της υπερθέρμανσης «αρκετά πιο κάτω» από τους 2 βαθμούς Κελσίου όπως αναφερόταν στη συμφωνία του Παρισιού του 2015.

«Ο βραχυπρόθεσμος ορίζοντας είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο, κυρίως μεταξύ πολιτικών», λέει ο Ρόελ Μπίτσμα, ο οποίος υποστηρίζει την επιβολή ενιαίου και επαρκώς αποτρεπτικού φόρου άνθρακα σε όλες τις βιομηχανίες.

Η απορρύθμιση του κλίματος και οι συνδεόμενες με αυτήν φυσικές καταστροφές θα μπορούσαν εξάλλου να επηρεάσουν τις τιμές των τροφίμων. Οι τιμές παγκοσμίως βρίσκονται ήδη κοντά στα ρεκόρ του 2011, σύμφωνα με το Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ: η τιμή του σιταριού αυξήθηκε σχεδόν 40% μέσα σε ένα χρόνο, των γαλακτοκομικών προϊόντων 15%, των φυτικών ελαίων καταρρίπτουν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.

πηγη: iskra.gr

Στη μάχη για την παραγωγή ενός εμβολίου που θα νικήσει οριστικά τον κορονοϊό και θα διαρκεί εφ' όρου ζωής έχουν ριχτεί οι επιστήμονες σε ολόκληρο τον κόσμο.

Επιστήμονες από την Ιαπωνία έχουν ήδη δοκιμάσει εργαστηριακά το εν λόγω φιλόδοξο εμβόλιο σε ποντίκια και πιθήκους και η παραγωγή του σχεδιάζεται για το 2023, όπως δήλωσε ο ερευνητής Michinori Kohara στην εφημερίδα Japan Times. Η έρευνα πραγματοποιείται στο Μητροπολιτικό Ινστιτούτο Ιατρικών Επιστημών του Τόκιο.

«Έχω εργαστεί πάνω σε διάφορες τεχνολογίες εμβολίων, όπως του αδενοϊού και του mRNA, αλλά το εμβόλιο που αξιοποιεί τον φορέα του ιού είναι το πιο ισχυρό και με τις λιγότερες παρενέργειες, ενώ μπορεί να προσφέρει στον οργανισμό αντισώματα και ανοσία για μια ζωή», δηλώνει ο Michinori Kohara.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, μέχρι τώρα για το συγκεκριμένο εμβόλιο αναπτύσσουν μια δόση που περιλαμβάνει την ακίδα πρωτεϊνής του Covid-19, η οποία παραμένει ενεργή για τον οργανισμό για περισσότερους από 20 μήνες, «επίδοση» που δεν ισχύει για κανένα άλλο εμβόλιο. Δύο δόσεις μέσα σε διάστημα τριών εβδομάδων αυξάνουν, επίσης τα αντισώματα.

Οι κλινικές δοκιμές στους ανθρώπους θα ξεκινήσουν κάποια στιγμή το πρώτο εξάμηνο του 2023, με τη συμμετοχή 200 περίπου εθελοντών. Αν οι δοκιμές είναι επιτυχημένες, η τελική φάση θα ξεκινήσει αμέσως μετά, με τη μαζική παραγωγή να σχεδιάζεται το νωρίτερο το 2024. Οι δοκιμές θα γίνουν από τη ιαπωνέζικη φαρμακευτική εταιρεία Nobelpharma Co.

Παράλληλα, και σε διάφορα άλλα μέρη του πλανήτη οι επιστήμονες προσπαθούν να αναπτύξουν νέα εμβόλια. Στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ ο καθηγητής Jonathan Heeney ανακοίνωσε πρόσφατα ότι ξεκίνησαν δοκιμές ενός νέου εμβολίου που φιλοδοξεί να προσφέρει μεγαλύτερη προστασία έναντι του Covid-19 και των παραλλαγών του.

Η Ρωσία αναπτύσσει επίσης το «Convasel», από το Ερευνητικό Ινστιτούτο της Αγίας Πετρούπολης, το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει το πρώτο τρίμηνο του 2022.

πηγη: dikaiologitika.gr