Τα τελευταία χρόνια η ανασφάλεια των Ναυτεργατών έχει αυξηθεί με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος και του δικού μας κλάδου να προσφεύγει στην συνταξιοδότηση μόλις συμπληρώσει τις προϋποθέσεις που ορίζονται από τον νόμο.

Αυτό σε συνδυασμό με την γενικότερη αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων και την έλλειψη οποιουδήποτε μέτρου και σχετικών κινήτρων για την προσέλκυση στο επάγγελμα έχει οδηγήσει στην αριθμητική ανεπάρκεια στην προσφορά εργασίας κυρίως σε θέσεις Ναυτών.

Η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται από την χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας, τις υποβαθμισμένες ΣΣΕ, τους μισθούς αλλά και τις απαιτήσεις που προβλέπονται τόσο από την διεθνή όσο και από την εθνική νομοθεσία αναφορικά με την εξέλιξη των Ναυτόπαιδων σε θέσεις Ναυτών.

Η κατάσταση αυτή καθίσταται έως επικίνδυνη αφού και το υπάρχον ΓΕΝΕ είναι απαξιωμένο δεν είχε και δεν έχει καμιά ουσιαστική ευθύνη – αρμοδιότητα – δικαιοδοσία και βέβαια δεν ανταποκρίνεται στο ελάχιστο στην αποστολή για την οποία συστάθηκε!

Αυτά και πολλά άλλα προβλήματα η Ένωσή μας τα έχει θέσει υπόψη του ΥΕΝ, των αρμόδιων υπηρεσιών, αλλά και ναυτιλιακών εταιριών, οι οποίοι όμως περί άλλων τυρβάζουν!!

Η ΠΕΝΕΝ θεωρεί σε αυτές τις συνθήκες αναγκαίο να βάλει μπροστά δυναμικά αγωνιστικά την διεκδίκηση λύσεων στα προβλήματα αυτά και θα παλέψει να δοθούν άμεσες λύσεις.

Πέρα από τα παραπάνω, εν όψει της νέας σεζόν και της επανεκκίνησης όλων των πλοίων, η ΠΕΝΕΝ απευθύνεται στον κλάδο μας και στους άνεργους (Ναύτες) να επικοινωνήσουν άμεσα με την ΠΕΝΕΝ εφόσον αναζητούν εργασία.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Συνέντευξη στις Γεωργία Κριεμπάρδη & Νεκταρία Ψαράκη

Είναι οι αφανείς ήρωες. Οι φωτορεπόρτερ, οι άνθρωποι πίσω από τις εικόνες. Δεν εργάζονται σε ιδανικές συνθήκες και κανείς δε μιλάει γι' αυτό. Στην Κοινωνία Ώρα Press, ο Σωτήρης Δημητρόπουλος, φωτορεπόρτερ, μέλος της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Φωτορεπόρτερ και προσφάτως εκλεγμένος στο ΔΣ της ΕΦΕ (Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας) ως Γενικός Γραμματέας, περιγράφει την πραγματικότητα πίσω από τα φλας. «Χαμηλοί μισθοί, εξοντωτικά ωράρια, κάθε μέρα είμαστε σε διαφορετική περιοχή, καμία μέριμνα αν πάθουμε κάτι, ούτε για το όχημά μας, ούτε για βενζίνη, δεν αναγνωρίζουν υπερωρίες, ψαρώνουν τους νέους σε μια λογική στρατού». «Είχαμε την ανάγκη να βγούμε μπροστά, γιατί δεν ικανοποιούνται τα αιτήματά μας. Οι υπάρχοντες συσχετισμοί άμεσα ή έμμεσα είναι σε εργοδοτική κατεύθυνση» εξηγεί. Μιλάει για αλλαγή συσχετισμών ,συνειδήσεις που εξαγοράστηκαν και ζητώντας τα αυτονόητα τονίζει: «Θέλουμε να ακουστεί η φωνή μας στους χώρους δουλειάς μας, στην κοινωνία».

Στη σημερινή Κοινωνία Ώρα Press, ο Σωτήρης Δημητρόπουλος, φωτορεπόρτερ, μέλος της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Φωτορεπόρτερ και προσφάτως εκλεγμένος στο ΔΣ της ΕΦΕ (Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας) ως Γενικός Γραμματέας, μας περιγράφει τη σκοτεινή πραγματικότητα πίσω από τα φλας του φωτογραφικού φακού. Όσο οι μεγάλες, χρόνιες Ενώσεις εργαζομένων σταματούν να εκπροσωπούν δυναμικά τους εργαζόμενους, εκείνοι παίρνουν τη διεκδίκηση στα χέρια τους.

«Είχαμε την ανάγκη να βγούμε μπροστά, γιατί δεν ικανοποιούνται τα αιτήματά μας. Οι υπάρχοντες συσχετισμοί άμεσα ή έμμεσα είναι σε εργοδοτική κατεύθυνση, η οποία δεν εξυπηρετεί τις δικές μας ανάγκες. Η οργή των νέων παιδιών και των μεγαλύτερων που δε δέχονται να μπουν σε μια μοιρολατρική στάση ξεκίνησε την Επιτροπή Αγώνα και μετά η ένωση πήρε την αγωνιστική της κατεύθυνση» εξηγεί ο Σωτήρης Δημητρόπουλος.

Όσο για την πραγματικότητα που βιώνουν οι φωτοδημοσιογράφοι, «χαμηλοί μισθοί, εξοντωτικά ωράρια, συνεχόμενα “πάνω κάτω”, κάθε μέρα είμαστε σε διαφορετική περιοχή, καμία μέριμνα αν πάθουμε κάτι ούτε για το όχημά μας ούτε για βενζίνη και μάλιστα η ακρίβεια εκτοξεύει την ανάγκη η κίνησή μας να πάρει πιο δυναμική κατεύθυνση» περιγράφει.

Όσα περιγράφει ο Σωτήρης δεν είναι υπερβολές. Είναι μια κατάσταση για την οποία κανείς δε μιλά. Και δε μιλά γιατί «οι δημοσιογράφοι δουλεύουν για ομίλους, μεγάλα μαγαζιά που έχουν πολλές επιχειρήσεις και είναι αντιφατικό ένας δημοσιογράφος να υψώσει λόγο δικαιωματικό». Μια κατάσταση που σε τίποτα δε θυμίζει εργασιακές συνθήκες. «Όσες μετακινήσεις γίνονται για τις ανάγκες του ρεπορτάζ δεν καλύπτονται οικονομικά. Καμία μέριμνα για εργατικό ατύχημα, ούτε για ζημιά στον εξοπλισμό» συμπληρώνει και τονίζει πως «κανείς δε θα μας τα δώσει χωρίς πίεση. Θέλουμε να ακουστεί η φωνή μας στους χώρους δουλειάς μας, στα πρακτορεία και μετέπειτα στην κοινωνία».

«Ψαρώνουν τους νέους σε μια λογική στρατού»

Λίγα από τα λόγια των αφεντικών ήταν αρκετά για να πάρουμε μια γεύση της πραγματικότητας των φωτορεπόρτερ. «Μη μιλάς, δούλεψε από το πρωί μέχρι το βράδυ, δε σου αναγνωρίζω τίποτα, μου είσαι χρήσιμος όσο θέλω εγώ».

Οι άθλιες συνθήκες υπήρχαν και επί προηγούμενων κυβερνήσεων. «Κάποια πράγματα ήταν θεσμοθετημένα προ Χατζηδάκη. Οι προηγούμενες κατευθύνσεις ήταν στην ίδια ρότα: νόμος Αχτσιόγλου, νόμος Βρούτση» εξηγεί ο ίδιος, ζητώντας «να επανέλθουν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας». «Δεν αναγνωρίζουν υπερωρίες, μιλάμε για ωράριο λάστιχο» σημειώνει, φέροντας στη συζήτηση το πρόσφατο παράδειγμα με την κατηγορούμενη για ανθρωποκτονία από πρόθεση τουλάχιστον του ενός παιδιού της, όπου οι φωτοδημοσιογράφοι ήταν ολημερίς έξω από ΓΑΔΑ, Ευελπίδων. Εκεί είδαμε δημοσιογράφους, κάμερες να τρέχουν κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλον, προσπαθώντας να κάνουν τη δουλειά τους. «Έχουμε συχνά ατυχήματα. Καμία μέριμνα για εξοπλισμό. Ψαρώνουν τους νέους σε μια λογική στρατού με τον εξοπλισμό, “εσύ τον είχες και χάλασε, εσύ θα τον πληρώσεις”. Κι όχι μόνο αυτό, αν χάσεις το ρεπορτάζ, υπάρχει τραμπουκισμός ότι “εσύ ήσουν εκεί και δεν το έκανες σωστά”» σημειώνει.

Με τον Σωτήρη μιλήσαμε για την ΕΦΕ, μια ένωση που κάποτε είχε άλλο χαρακτήρα, αλλά δεν υπήρχαν κι αυτές οι ανάγκες. «Κάποια στιγμή υπήρχαν παροχές. Από ένα σημείο και μετά, με τη λιτότητα, εξαγοράστηκαν συνειδήσεις, άλλαξαν οι συσχετισμοί, άλλοι φοβήθηκαν…».

«Προσπαθούμε να βγουν μπροστά οι ανάγκες του εργαζόμενου» τονίζει, αναφερόμενος και στη σημερινή μεγαλειώδη απεργιακή συγκέντρωση, αλλά και σε αγώνες εργαζομένων που κερδίθηκαν, όπως efood.

ΠΗΓΗ: thepressproject.gr

Συνεχίζεται και κλιμακώνεται η πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας γεγονός που θέτει καθημερινά σε θανάσιμο κίνδυνο την ασφάλεια και την ίδια την ζωή των Ναυτεργατών σε πλοία που είναι ναυλωμένα στην επικίνδυνη και εμπόλεμη αυτή περιοχή.

Χθες ανακοινώθηκε ότι φορτηγό πλοίο υπό σημαία Δομίνικα χτυπήθηκε από ρωσικό πύραυλο στην Μαριούπολη και ένα μέλος του πληρώματος (Ναύτης) τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο τοπικό νοσοκομείο για νοσηλεία.

Πρόκειται για το πλοίο AZBURG το οποίο έφθασε στην περιοχή της Μαριούπολης τον περασμένο Φλεβάρη και παρέμενε εγκλωβισμένο στο λιμάνι το οποίο έκλεισε!

Σε σχετική ανακοίνωση της Λιμενικής Ουκρανικής αρχής αναφέρεται ότι «το πλοίο κάηκε ενώ τα υπόλοιπα 11 μέλη του πληρώματος είναι καλά στην υγεία τους».

Σημειώνεται ότι πρόσφατα ο IMO (όργανο του ΟΗΕ) ανακοίνωσε ότι στα Ουκρανικά λιμάνια και στα χωρικά ύδατα της Ουκρανίας βρίσκονται 86 πλοία με πάνω από 1000 Ναυτεργάτες που δεν μπορούν να φύγουν!!

Οι Ναυτεργάτες στα πλοία αυτά δεν αντιμετωπίζουν μόνο τον κίνδυνο από τους βομβαρδισμούς αλλά και την έλλειψη τροφίμων, καυσίμων και πόσιμου νερού και παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες τους η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά δύσκολη για την υγεία και την ασφάλειά τους!

Καταδικάζουμε την αστυνομική επίθεση που σημειώθηκε χθες ενάντια σε απεργούς εργαζόμενους στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Η κυβέρνηση επιστρατεύει τις δυνάμεις καταστολής για να χτυπήσει αναίτια την πάλη των εργατικών σωματείων και των μαζικών λαϊκών φορέων οι οποίοι διαδηλώνουν και παλεύουν ενάντια στην ανάμειξη και εμπλοκή της Ελλάδας και των λιμενικών υποδομών της προκειμένου να σταλεί στρατιωτικός εξοπλισμός και πολεμικό υλικό στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που εξελίσσεται στην Ουκρανία.

Οι προσαγωγές, οι συλλήψεις, η αστυνομική και η κρατική τρομοκρατία δεν θα υποτάξουν την οργανωμένη πάλη των εργαζομένων και του λαού ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στα επικίνδυνα πολεμικά σχέδια ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε και στην σύγκρουσή τους με την Ρωσία.

Ενώνουμε την φωνή διαμαρτυρίας με όλους τους εργαζόμενους και απαιτούμε την άμεση απελευθέρωσή τους και την απαλλαγή τους από κάθε κατηγορία και δίωξη.

Καλούμε τα συνδικάτα και το ευρύτερο λαϊκό και αντιπολεμικό κίνημα να καταδικάσει απερίφραστα την κυβερνητική και αστυνομική καταστολή.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ