Όσο χαλάει ο καιρός αρχίζουν οι υπολογισμοί για τη θέρμανση και το κόστος της. Τα πρώτα κρύα έρχονται. Πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ηλεκτρικά σώματα ή καυσόξυλα για να ζεσταθούν τα σπίτια; Δύσκολη απόφαση για τον καταναλωτή. Πολλοί επιλέγουν καυσόξυλα για το τζάκι και την σόμπα. Οι τιμές στα καυσόξυλα ποικίλουν ανάλογα με το είδος του ξύλου.

Η οξιά κυμαίνεται μεταξύ 130 και 150 ευρώ το κυβικό. Το πουρνάρι μεταξύ 150 και 160 ευρώ, η ελιά από 160 έως 180 ευρώ το κυβικό.

Η Όλγα Κασκαλίδη, έμπορος ξύλων εξήγησε:« Tα ξύλα που παίρνουν γρήγορα είναι τα πεύκα και οι οξιές, τα ξύλα που κρατάνε πολύ είναι η ελιά, το δρυς και το πουρνάρι».

Η πτωτική τάση στην τιμή του φυσικού αερίου τον τελευταίο καιρό οδήγησε πολλά νοικοκυριά στην εγκατάσταση αντλιών φυσικού αερίου.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος, ιδιοκτήτης καταστήματος αντλίες θερμότητας φυσικού αερίου σημείωσε: «Ο κόσμος ξανάρχισε να εγκαθιστά φυσικό αέριο και να αυτονομείται, φανταστείτε ότι σε πολλές πολυκατοικίες που κάποιος δεν έχει να πληρώσει, ο καθένας μπορεί να αυτονομείται και βάζει φυσικό αέριο».

Στις επιλογές των καταναλωτών και οι ηλεκτρικές σόμπες και καλοριφέρ αλλά και τα aircondition.

Υπεύθυνος καταστήματος ηλεκτρικών θερμαντικών σωμάτων δήλωσε: «Είναι μια οικονομική λύση το θερμαντικό σώμα αρκεί να ξέρεις να το δουλεύεις και σωστά, έχει να κάνει και με το χώρο, αν είναι ένας χώρος παλιά κατασκευασμένος δεν θα καλύψει 100%, πρέπει να δουλεύει σωστά και να έχει τον έλεγχο του θερμοστάτη».

Πριν από οποιαδήποτε επιλογή, η έρευνα αγοράς είναι χρήσιμη.

Ποιο σύστημα θέρμανσης συμφέρει περισσότερο;

Για ένα διαμέρισμα 90 τ.μ. για 10 ώρες λειτουργίας του συστήματος θέρμανσης και θερμοκρασία στους 20°C θα πληρώσει ένας καταναλωτής: πετρέλαιο 204 €, φυσικό αέριο 115 €, κλιματιστικά (3) 170 €, αντλία θερμότητας 100 €.

Δεδομένου ότι οι τιμές αυτή τη στιγμή είναι διαμορφωμένες στα κάτωθι επίπεδα για: πετρέλαιο θέρμανσης 1,30 €/λίτρο, φυσικό αέριο 0,95 €/kWh και ηλεκτρικό ρεύμα 0,18 €/kWh.

Πηγή: enikonomia.gr

Παραμονή της επετείου των 50 χρόνων το ΚΚΕ εξέδωσε το βιβλίο του για τα γεγονότα εκείνου του Νοέμβρη (Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ: Πολυτεχνείο Νοέμβρης 1973, εκδ. Σύγχρονη Εποχή) που περιέχει εκτιμήσεις, συμπεράσματα και αυτοκριτική.

Υπάρχουν αρκετές ενδιαφέρουσες επισημάνσεις, όπως και κρίσιμα πολιτικά ζητήματα, τα οποία μπορεί να φανούν χρήσιμα στο παρόν (και στο μέλλον) και αναδεικνύει την καθοριστική συμβολή της Αντι-ΕΦΕΕ στην εξέγερση.

Ωστόσο, όσον αφορά το παρόν, θέλω να εστιάσω σε ένα μόνο, το οποίο έχει να κάνει με την υπόθεση του Διονύση Μαυρογένη. Η αυτοκριτική του ΚΚΕ είναι καταλυτική. Δηλώνει, πενήντα χρόνια μετά, πως δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο που να αποδεικνύει πως ο αναφερόμενος, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της κατάληψης του Πολυτεχνείου, εκπρόσωπος του Φαρμακευτικού τμήματος ήταν χαφιές, όπως έλεγε η Πανσπουδαστική Νο 8.

Παρεμπιπτόντως, επειδή πολύ μελάνι χύνεται κατ’ έτος με το φύλλο Νο 8, η έκδοσή της στις συνθήκες της πιο βαριάς παρανομίας στη διάρκεια της δικτατορίας του Ιωαννίδη ήταν ένας άθλος. Ήταν η έμπρακτη απάντηση πως η αντίσταση δεν είχε αποστρατευτεί ύστερα από την εισβολή στο Πολυτεχνείο, τις συλλήψεις και τις απαγορεύσεις. Και στοίχισε εν συνεχεία πολύ ακριβά, σε συλλήψεις και βασανιστήρια των συντρόφων που την εξέδιδαν. Είχε λάθη. Αλλά όχι μόνο ή κυρίως λάθη.

Με το βιβλίο της ΚΕ του ΚΚΕ, λοιπόν, κλείνει μια υπόθεση που βασάνιζε έναν άνθρωπο και έφερνε σε δύσκολη θέση τα μέλη και τους υποστηρικτές του ΚΚΕ, επί πενήντα χρόνια.

Οπότε, καλώς έγινε η διευκρίνηση. Ξεκαθαρίζει, μπορούμε να υποθέσουμε, την υπόθεση.

Αλλά…

Αλλά, υπάρχουν μερικά πράγματα γενικότερης σημασίας που χρειάζονται επεξηγήσεις, αναλύσεις και περαιτέρω αυτοκριτική.

Μετά πενήντα χρόνια το ΚΚΕ λέει, επισήμως, πως δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία, για την καταγγελία. Και άρα πως ήταν λάθος εκείνη η αναφορά. Γιατί μετά 50 χρόνια; Τόσα χρειαζόταν για να βρει την έλλειψη της απόδειξης;

Ή, μήπως, τόσα χρειαζόταν για να ομολογήσει το λάθος;

Γιατί ήξερε προφανώς όλο αυτό το διάστημα πως το στοιχείο δεν υπήρχε. Δεν μπορεί να μην ήξερε, ένα στοιχείο ή υπάρχει ή δεν υπάρχει. Δεν είναι μια πολιτική εκτίμηση.

Γιατί λοιπόν πήρε τόσο χρόνο η παραδοχή ενός τέτοιου λάθους;

Χρειάζεται να περάσει ο καιρός ώστε να έρθουν εκείνοι, οι οποίοι δεν πήραν μέρος στα γεγονότα - είτε δεν ζούσαν τότε είτε απλώς δεν συμμετείχαν - απαλλαγμένοι από το κατανοητό συναισθηματικό βάρος για να πουν εκείνο που δεν τολμούσε το Κόμμα να πει πριν;

Και εν τω μεταξύ οι άνθρωποι, οι σύντροφοι, για πολλά χρόνια υπεράσπιζαν ένα ψεύδος!..

Από όποια σκοπιά κι αν το δεις υπάρχει ένα υψίστης σημασίας ηθικό ζήτημα. Επί 50 χρόνια ένας άνθρωπος κυκλοφορεί με την υποψία, το στίγμα δηλαδή, ότι είναι χαφιές. Κι εσύ, ως κόμμα, συλλογικά, είτε ξέρεις πως είναι λάθος και το επιτρέπεις, είτε δεν ενδιαφέρεσαι να το ερευνήσεις και απλώς αφήνεις να υπάρχει.

Οπότε, μετά την αυτοκριτική επί του λάθους της δημοσίευσης, το ΚΚΕ οφείλει δυο ακόμη πράξεις.

Την μία, αυτοκριτική γιατί επέτρεψε τόσο καιρό τη διατήρηση (και συχνά την υπεράσπιση) της καταγγελίας για τον «χαφιέ»!

Τη δεύτερη, για το πως είναι δυνατόν στο παρόν και στο μέλλον να αποφευχθούν τέτοιες εκθέσεις, του ίδιου του κόμματος και των ανθρώπων - είναι γνωστό πως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει πρώτη φορά στην ιστορία του ΚΚΕ. Κάποτε - και γιατί όχι τώρα;- δεν πρέπει να διατυπωθεί μια πρόταση για την αντιμετώπιση αυτού του κατ’ εξακολούθηση διαπραττόμενου εγκλήματος; Αλλιώς θα πρέπει να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα πως πρόκειται για συστατικό στοιχείο του κόμματος του ίδιου, της δομής, της συγκρότησης, της καταστατικής του λειτουργίας (με την έννοια της ιδιοσυγκρασίας του αλλά και του καταστατικού του), το οποίο θα μας πήγαινε όμως στα κανάλια του αντικομμουνισμού. Το θέλουν αυτό οι συντάκτες του κειμένου και η ηγεσία του κόμματος; Προφανώς όχι. Με τις πράξεις όμως το προκαλούν. Έτσι που εν τέλει παρέχονται στον αντικομμουνισμό κρίσιμα επιχειρήματα.

Προφανώς βέβαια, το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την τότε και τώρα ηγεσία του Κόμματος. Η ευθύνη βαραίνει και όλους εμάς κι όχι μόνο γιατί είχαμε κάποτε έναν ρόλο στην ηγεσία (έστω και δευτερεύοντα). Πως δεχτήκαμε, πως αποσιωπήσαμε, πως στο όνομα της κομματικότητας υποστηρίξαμε ως δεδομένα τα υπάρχοντα; Πως δεν ζητήσαμε, δεν αμφισβητήσαμε, δεν θελήσαμε καθαρές απαντήσεις; Πως με τον τρόπο αυτό αναπαραγάγαμε την παθογένεια;

Η αυτοκριτική δεν είναι αυτοσκοπός, είναι μέσο για την αλλαγή του κόμματος, των ανθρώπων, και της πραγματικότητας. Με αυτή την έννοια έχει αξία. Αλλιώς δεν είναι παρά μια ανιαρή επανάληψη πράξεων ανά χρονικά διαστήματα, ας πούμε κάθε πενήντα χρόνια. Κι αυτό δεν αφορά το ΚΚΕ. Αφορά όλες τις δυνάμεις που ομνύουν στον κομμουνισμό, την επανάσταση, την αλήθεια, την αναγέννηση του ανθρώπου κ.ο.κ.

Πηγή: kommon.gr

Το επισφράγισμα της σκληρής ταξικής πολιτικής που εφάρμοσε η κυβέρνηση της ΝΔ και την είσοδο σε μία νέα περίοδο δημοσιονομικής πειθαρχίας, με όχημα τα πρωτογενή πλεονάσματα, θα αποτελέσει ο προϋπολογισμός του 2024, που κατατέθηκε ήδη στη Βουλή. Πρόκειται να ψηφιστεί στις 16 Δεκεμβρίου, μετά από 4ήμερη συζήτηση, και φυσικά να εγκριθεί με ονομαστική ψηφοφορία.

Βασικά χαρακτηριστικά και του προϋπολογισμού του 2024 θα είναι ο περιορισμός των δημόσιων δαπανών σε υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση και πολιτική προστασία. Μια επιλογή που θα υποστηριχτεί και από τα νομοσχέδια ιδιωτικοποίησης των τομέων αυτών, κάποια από τα οποία ίσως προηγηθούν της ψήφισης του προϋπολογισμού. Βασικό εργαλείο αφαίμαξης του λαϊκού εισοδήματος θα είναι και για αυτήν τη χρονιά η έμμεση φορολογία, αφού θα ακολουθηθεί η γνωστή συνταγή της υπεραπόδοσης φόρων σε συνθήκες συνεχώς διογκούμενης ακρίβειας.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει έναν προϋπολογισμό ανάπτυξης (την εκτιμά στο 2,9%) και συνετής διαχείρισης, υποστηρίζοντας πως οι δαπάνες του είναι ανάλογες με τις αποδόσεις των δημοσιονομικών εσόδων. Όπως χαρακτηριστικά έχει αναφέρει ο υφυπουργός Οικονομικών Θάνος Πετραλιάς, «οι δαπάνες του Κρατικού Προϋπολογισμού αυξήθηκαν το 2023 σε 72,7 δισ., έναντι 69,9 δισ., αλλά αντίστοιχα, αυξήθηκαν και τα καθαρά έσοδα από 62,1 δισ. σε 65,2 δισ. ευρώ. Τα έσοδα, όπως και οι δαπάνες, αυξάνονται, γιατί μεγαλώνει η οικονομία μας. Από μία οικονομία με 183 δισ. ΑΕΠ το 2019, έχουμε φέτος μία οικονομία με 224 δισ. ΑΕΠ και του χρόνου με 235 δισ. ΑΕΠ. Δηλαδή, περίπου, 30% μεγαλύτερη».

Αυξημένοι κατά 6,2 δισ. φόροι. Λιγότερα κονδύλια για κοινωνικές δαπάνες.

Ωστόσο, αυτό που αποκρύπτει η κυβέρνηση είναι πως η όποια «μεγέθυνση» της οικονομίας, αφενός, έρχεται με ενίσχυση των ανισοτήτων και, αφετέρου, στηρίζεται όχι στην παραγωγική ανάπτυξη αλλά… στην ακρίβεια. Αφού στη διατήρησή της, άρα και στην ύπαρξη αυξημένων έμμεσων φόρων, εδράζεται η πρόβλεψη για μεγάλα δημοσιονομικά έσοδα. Όπως ακριβώς έγινε και το 2023. Αυτά, ενώ αυξάνεται συνεχώς το ιδιωτικό χρέος, με τα δάνεια που έχουν περάσει σε funds να φτάνουν τα 87 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια σε τράπεζες τα 13,2 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η φορολογική αφαίμαξη των ασθενέστερων κοινωνικά στρωμάτων καταγράφεται και στον προϋπολογισμό του 2024, αφού προβλέπει νέα αύξηση των εσόδων, παρά το γεγονός ότι υπάρχει υπεραπόδοση των εσόδων των φορολογικών για το 2023 από 56,7 δισ. που προϋπολογιζόταν εκτιμάται ότι θα εισπραχθούν 61,3 δισ. — δηλαδή 5 δισ. παραπάνω. Επίσης, προβλέπεται υπεραπόδοση και των τόκων, με αποτέλεσμα η συνολική αύξηση των δημοσιονομικών εσόδων να φτάνει τα 62,9 δισεκατομμύρια. Η συνολική περεταίρω φορολογική επιβάρυνση θα είναι 6,2 δισ. ενώ μόνον ο ΦΠΑ προβλέπεται αυξημένος κατά 2,2 δισεκατομμύρια. Αυτά, σε μία περίοδο συνεχών αυξήσεων που κάθε άλλο παρά αναμένεται να καμφθούν το 2024.

Όσον αφορά την κατανομή των φορολογικών βαρών, για πολλοστή φορά αυτή επιβαρύνει κατά κύριο λόγο τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους ανέργους και τους μικροεπαγγελματίες. Παρά τις αλχημείες του υπουργείου Οικονομικών, το οποίο τοποθετεί τους μικρομεσαίους στην ίδια κατηγορία Φόρου Εισοδήματος Νομικών Προσώπων, ενώ στην πραγματικότητα οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και εταιρίες θα καταβάλουν ελάχιστα, ιδίως αν συνυπολογιστούν οι φοροαπαλλαγές.

Παράλληλα με τον προϋπολογισμό, η κυβέρνηση «τρέχει» ήδη ένα επικοινωνιακό πρόγραμμα προκειμένου να παρουσιάσει μία… φιλολαϊκή διανομή των πρωτογενών πλεονασμάτων που προέκυψαν και φέτος, με βάση τους στόχους που θέτει η ΕΕ. Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, ανακοίνωσε τη διανομή 352 εκατομμυρίων, που προέρχονται φυσικά από την «υπεραπόδοση της οικονομίας» — (δηλαδή τη φοροληστεία της χρονιάς που εκπνέει). Στην ουσία πρόκειται για ένα πενιχρό ποσό αν το συγκρίνει κανείς με τα προαναφερθέντα δεδομένα της υπεροφορολόγησης. Αυτό θα διανεμηθεί σε ένα μικρό τμήμα των συνταξιούχων αφού με κριτήριο την προσωπική διαφορά και το εισόδημα θα εξαιρεθούν από το επίδομα που θα δοθεί περίπου 750.000 συνταξιούχοι.  Επίσης μία μικρή εφάπαξ άυξηση θα υπάρξει στο μηνιαίο επίδομα όσων είναι ενταγμένοι στο Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα.

Πηγή: prin.gr

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους εργαζόμενους της Δημόσιας Μονάδας Απεξάρτησης 18 Άνω του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής  ενάντια στην ψήφιση του νέου νομοσχεδίου που εξήγγειλε το Υπουργείο Υγείας και στις αλλαγές που αυτό θα επιφέρει στην λειτουργία της Μονάδας..

Σύμφωνα με όσα έχουν αναφερθεί στις ανακοινώσεις του Υπουργείου με το νέο νομοσχέδιο για τις εξαρτήσεις η Μονάδα Απεξάρτησης 18 Άνω αποσπάται από το Εθνικό Σύστημα Υγείας και εντάσσεται σε ένα νέο Οργανισμό Ιδιωτικού Δικαίου στον οποίο θα ενταχθούν και όλα τα εγκεκριμένα θεραπευτικά προγράμματα της χώρας.

Με την επιχειρούμενη αυτή συγχώνευση καταργείται ο δημόσιος χαρακτήρας των προγραμμάτων απεξάρτησης, υπονομεύεται ο θεραπευτικός πλουραλισμός και κινδυνεύει η θεραπευτική συνέχεια όπως αναφέρεται στην απόφαση της ολομέλειας των εργαζομένων.

Στεκόμαστε δίπλα στο 18 Άνω για να παραμείνει στο Εθνικό Σύστημα Υγείας ως αναπόσπαστο κομμάτι της Ψυχικής Υγείας.  

Οι Διοικήσεις

Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)

Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συνταξιούχων Επικουρικής Ασφάλισης

Πανελλήνιος Σύνδεσμος Συνταξιούχων και Κατωτέρων Πληρωμάτων (ΠΣΣ – ΝΑΤ)

Πανελλήνιος Σύλλογος Συνταξιούχων Επικουρικής Ασφάλισης (Τ.Α.Ν.Π.Υ)