Σχετικά με την ομιλία του Προέδρου της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (Ε.Ε.Ε) στην Συνέλευση που έγινε στις 4/2/2015 θέλουμε να σημειώσουμε τα παρακάτω:

Ο ελληνικός εφοπλισμός και η νόμιμη εκπροσώπησή του στην παραπάνω Συνέλευση για άλλη μια φορά παρουσίασε τα «επιτεύγματα» της ελληνικής ναυτιλίας και μεταξύ των άλλων σημείωσε ότι η ελληνόκτητη ναυτιλία εκπροσωπεί το 16% της διεθνούς χωρητικότητας και σε ορισμένες κατηγορίες πλοίων όπως τα Δ/Ξ κατέχει το 23% ενώ στα πλοία χύδην μεταφορών το 18,5% σε παγκόσμια κλίμακα είναι υπό την ελληνική πλοιοκτησία. Ταυτόχρονα εκτίμησε ότι στα LNG στην διεθνή ναυλαγορά διατηρούν υψηλές αποδόσεις ενώ ανάλογες θετικές είναι και οι προοπτικές για τα δεξαμενόπλοια.

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος

Μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του Mega (9-2-2015), o Μανώλης Γλέζος ισχυρίστηκε πως ο Αλέξης Τσίπρας, με τις προγραμματικές θέσεις της κυβέρνησης που ανέγνωσε στη Βουλή, «ταυτοποιήθηκε με την Ιστορία». Αν έμενε σ’ αυτό δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Οι υπερβολές στο λόγο του Μ. Γλέζου δεν είναι τωρινό φαινόμενο και κυρίως δεν είναι κάτι το άγνωστο. Χώρια που η Ιστορία δεν θα ρωτήσει ούτε εκείνον ούτε κανέναν άλλον για το τι θα κάνει με τον Αλέξη Τσίπρα.

Το εξόχως ανέλπιστο και ανερμάτιστο στο λόγο του Μ. Γλέζου είναι ότι συνέχισε, δηλώνοντας ότι οι Προγραμματικές δηλώσεις Τσίπρα- Κυβέρνησης του θύμισαν το ιστορικό Γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη (!!!!) για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο που αποτέλεσε και την προγραμματική βάση της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης.

Ασφαλώς δεν υπάρχει καμία σχέση. Όχι γιατί οι συνθήκες είναι διαφορετικές αλλά γιατί πουθενά στο λόγο της κυβέρνησης δεν υπάρχει η διάθεση για σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό γενικά και τον ευρωενωσιακό και ευρωζωνικό ιμπεριαλισμό ειδικότερα, με στόχο «μια καινούργια Ελλάδα της Δουλειάς, της Λεφτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό», όπως ανέφερε το Γράμμα του Ζαχαριάδη για το επιστέγασμα της πάλης του ελληνικού λαού κατά του φασισμού.

Για την ταύτιση των προγραμματικών δηλώσεων με το Γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη, η Αλέκα Παπαρήγα εξέφρασε την αγανάκτησή της από του βήματος της Βουλής, σχολιάζοντας ως εξής την, όντως, ιστορική απρέπεια του Μ. Γλέζου: «η μυλωνού βάζει τον άντρα της στην ίδια μοίρα με τους πραματευτάδες». Δηλαδή ότι ο Μανώλης Γλέζος προσπάθησε να εξισώσει τον Τσίπρα με κάτι πολύ ανώτερο απ’ αυτόν.

Αυτή είναι η ουσία του ζητήματος; Όχι βέβαια. Η ιστορική αλήθεια είναι πως ο πολιτικός και ιδεολογικός δρόμος του Τσίπρα δεν έχει καμία σχέση με την αντίστοιχη διαδρομή του Ζαχαριάδη. Όπως δεν έχει καμία σχέση- ιδεολογικά και πολιτικά- η σημερινή κυβέρνηση με την ιστορική διαδρομή του ΚΚΕ και γενικότερα του αριστερού και λαϊκού κινήματος, στο οποίο πρωταγωνίστησε το ΚΚΕ γράφοντας απαράμιλλές σελίδες αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών, ταξικών αγώνων. Πρόκειται για εντελώς διαφορετικά πράγματα που ούτε συγκρίνονται ούτε εξισώνονται.

Το βασικότερο που απουσίαζε από την αγανάκτηση της πρώην ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ήταν μια τεκμηριωμένη και συγκροτημένη υπεράσπιση του Ν. Ζαχαριάδη, από την καπηλεία του Γλέζου, βασισμένη στην πολιτική ουσία του ιστορικού του Γράμματος. Ούτε κι αυτό είναι παράξενο. Η σημερινή πολιτική της ηγεσίας του κόμματος κινείται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από αυτή του Γράμματος του Ζαχαριάδη, το οποίο, μάλιστα, αποτιμά ως λανθασμένο. Έτσι φτάνουμε μπροστά σε ένα αποτέλεσμα που είναι τραγικό και για τον Ν. Ζαχαριάδη και για την ιστορία του ΚΚΕ και για την προοπτική του επαναστατικού και λαϊκού κινήματος. Οι άλλοι να καπηλεύονται τις πιο ένδοξες, τις πιο διδακτικές και τις πιο πρωτοποριακές σελίδες της ιστορίας του και το κόμμα εκείνο που θα έπρεπε να έχει αυτές τις σελίδες σημαία και καθοδήγηση για την δράση του, να ψελλίζει ρητά για την… μυλωνού και τον άνδρα της!!! Κι αυτό την ώρα που ο λαός έχει ανάγκη από την οργάνωση της πάλης του για να υπερασπίσει την ίδια την ζωή και την επιβίωση του ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στα μονοπώλια, ενάντια στην ΕΕ και την ευρωζώνη, ανοίγοντας παράλληλα το δρόμο για «μια καινούργια Ελλάδα της Δουλειάς, της Λεφτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό».

πηγη:ergatikosagwnas.gr

Η προτεραιότητα που αποκτά η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους επιβάλλει την ανάληψη άμεσων πρωτοβουλιών στην κατεύθυνση διαγραφής του δημόσιου χρέους. Πρώτα και κύρια, του μέρους του χρέους που οφείλεται στην Τρόικα και τους μηχανισμούς της και υπερβαίνει το 70% του συνολικού δημόσιου χρέους.
Η άμεση παύση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, μέσα από την καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, και η διαγραφή του στη συνέχεια επιβάλλεται προκειμένου να δημιουργηθεί ο απαραίτητος δημοσιονομικός χώρος που θα επιτρέψει την άσκηση της αναγκαίας κοινωνικής πολιτικής για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου του λαού και θα κάνει πράξη το στόχο της ανατροπής της λιτότητας. Η συνέχιση της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους (στο πλαίσιο του οποίου για το τρέχον έτος προβλέπεται η καταβολή 5,88 δισ. ευρώ για τόκους και η λήξη χρέους ύψους 16 δισ. ευρώ) σημαίνει ότι:

η συντριπτική πλειοψηφία των ανέργων, που φθάνει ακόμη και το 82%, θα συνεχίσει να μην παίρνει επίδομα ανεργίας,
οι απαραίτητες προσλήψεις και χρηματοδοτήσεις στους τομείς υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης και πολιτισμού θα αποτελούν μακρινό όνειρο,
η αναγκαία υλοποίηση ενός γενναίου Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων παραπέμπεται στο αόριστο μέλλον.
Τα σχέδια των πιστωτών για επιμήκυνση των αποπληρωμών του δημόσιου χρέους και μείωση του επιτοκίου πρέπει να απορριφθούν επειδή ισοδυναμούν με μετάθεση των αποπληρωμών για τις επόμενες γενιές και αναγνώριση του χρέους, ενώ δεν προκαλούν καμιά ουσιαστική μείωση λόγω του ότι ήδη τα επιτόκια δανεισμού είναι πολύ χαμηλά. Διαιώνιση της υπερχρέωσης και μεταφορά των βαρών στην επόμενες γενιές σηματοδοτεί και το «παρκάρισμα» του ελληνικού χρέους στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μέσω της έκδοσης «διηνεκών ομολόγων» (perpetuities).
Η διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους ή θα είναι μονομερής, στη βάση των δικαιωμάτων που διατηρεί κάθε ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος ή θα είναι σε βάρος του ελληνικού λαού. Η εμπειρία από το ελληνικό πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων του 2012 (PSI+) ύψους 106 δισ. ευρώ (σύμφωνα με την ΤτΕ) καταδεικνύει ότι αυστηρή προϋπόθεση για να σημάνει ουσιαστική ελάφρυνση μια διαγραφή χρέους είναι να έχει σχεδιαστεί σε βάρος των πιστωτών, και να υλοποιηθεί παρά και ενάντια στη θέλησή τους. Το ίδιο συμπέρασμα υπογραμμίζει κι η πρόσφατη εμπειρία άλλων χωρών (Αργεντινή, Ισημερινός, Ρωσία, Ισλανδία) που παρά τις διαφορές τους διέγραψαν μονομερώς μέρος έστω των χρεών τους.
Η αναγκαία διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους μπορεί να αιτιολογηθεί, να θωρακισθεί από διεθνείς προσφυγές και να στηριχτεί στη βάση:
Πρώτο, της επίκλησης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και της συντελεσθείσας ανθρωπιστικής καταστροφής από το 2010 ως το 2014, λόγω της ανόδου της ανεργίας (27%), της πτώσης μισθών και συντάξεων (40% κατά μέσο όρο μεταξύ 2010-2014), της μαζικής μετανάστευσης (άνω των 100.000 νέων), των μαζικών αυτοκτονιών (τουλάχιστον 5.000 από το 2011 λόγω οικονομικών προβλημάτων), κ.λπ.
Δεύτερο, του λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους από ανεξάρτητη διεθνή επιτροπή ελεγχόμενη από την κοινωνία και τους φορείς της, δεδομένου ότι ειδικά το τμήμα του ελλ. χρέους που οφείλεται στην Τρόικα είναι καταφανώς απεχθές: Το 92% των δόσεων (232 δισ. σε 252 δισ. ευρώ) επιστράφηκαν ξανά στους δανειστές ή δόθηκαν στις τράπεζες, οι δανειστές ήξεραν ότι τα χρήματα των δανείων δεν εξυπηρετούσαν τις ανάγκες του ελληνικού λαού, ενώ οι κυβερνήσεις που υπέγραψαν τις δύο δανειακές συμβάσεις δεν είχαν καμιά νομιμοποίηση να αναλάβουν τέτοιο χρέος στο όνομα του ελληνικού λαού.
Τρίτο, λόγω των ευθυνών που έχουν οι ίδιοι οι δανειστές για την εκτίναξη του χρέους το οποίο από 299 δισ. ευρώ (115% του ΑΕΠ) τον Σεπτέμβριο του 2009 εκτινάχθηκε στα 324 δισ. (180% του ΑΕΠ).
Τέταρτο, ως μια μορφή συμψηφισμού με τα χρέη της Γερμανίας από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (αποζημιώσεις, επανορθώσεις, αναγκαστικό δάνειο, κλπ) που, σύμφωνα με αξιόπιστες διεθνείς εκτιμήσεις, ξεπερνούν το 1 τρισ. ευρώ.
Πέμπτο, της πρόσφατης απόφασης της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (9/2014), κατόπιν πρότασης της Αργεντινής, που αποδοκιμάζει το σημερινό απορρυθμισμένο πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς ομολόγων και ζητά την προστασία των κυρίαρχων κρατών από τα «αρπακτικά κεφάλαια» («vulture funds»).
Η άμεση στάση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους, μέσω μονομερών ενεργειών και σε σύγκρουση με τους δανειστές πλήττει ευθέως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την ΕΚΤ, τα κράτη μέλη και τους θεσμούς που δημιούργησε η ΕΕ από το 2010 (ΕΤΧΣ, ΕΜΣ). Πρόκειται για ένα αντιδραστικό πλαίσιο μηχανισμών, εφάμιλλων του ΔΝΤ, που ως αποστολή τους έχουν να διασφαλίσουν ότι την κρίση χρέους θα πληρώσουν οι λαοί της Ευρώπης κι όχι οι ελίτ που την δημιούργησαν. Δική τους άλλωστε απόφαση ήταν η αλλαγή του προφίλ του δημόσιου χρέους που από ομολογιακό στη συντριπτική του πλειοψηφία έγινε επίσημο ή διακρατικό στο μεγαλύτερο του μέρος, με αποτέλεσμα σήμερα άνω του 70% να οφείλονται στην Τρόικα. Η αναγκαία διαγραφή του χρέους δεν στρέφεται κατά των ευρωπαϊκών λαών, όπως λέγεται συχνά σε μια προσπάθεια να παραιτηθούμε από το αίτημα της διαγραφής. Τα δάνεια προς την Ελλάδα (όπως επίσης καις τις άλλες χώρες που δανειοδοτήθηκαν στο πλαίσιο του μηχανισμού, πχ Κύπρος, Πορτογαλία, Ιρλανδία) δεν «έσωσαν» τον ελληνικό λαό, αλλά τις τράπεζες και τις οικονομικές ελίτ, που πραγματικά διασώθηκαν. Οι λαοί της Ευρώπης αποτέλεσαν την ανθρώπινη ασπίδα που χρησιμοποίησαν ΕΕ, ΔΝΤ και κυβερνήσεις για να αποκρύψουν την διάσωση των τραπεζών, που μόνο στην περίπτωση της Ελλάδας στοίχισε 211 δισ. ευρώ. Οι λαοί της Ευρώπης, άλλωστε, ποτέ δεν ρωτήθηκαν αν θέλουν να συμμετάσχουν στην διάσωση των τραπεζών!
Η αμφισβήτηση των συμφερόντων των «θεσμικών» πιστωτών (ΕΕ και ΔΝΤ) που με την διαγραφή του χρέους θα κληθούν να πληρώσουν την κρίση που δημιούργησαν, προϋποθέτει απειθαρχία και οδηγεί σε ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Ακόμη κι έτσι:
Το μακροχρόνιο οικονομικό όφελος που θα προκύψει από τη μονομερή διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους θα είναι μεγαλύτερο από το βραχυπρόθεσμο κόστος εξόδου. Ο χαμένος του Grexit δεν είναι η Ελλάδα, όπως επαναλαμβάνεται στο πλαίσιο μιας ιδεολογικής τρομοκρατίας, αλλά η Γερμανία και το ευρώ.
Η δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης βιομηχανικής πολιτικής με μαζικές επενδύσεις σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, χωρίς τις δεσμεύσεις των οδηγιών της ΕΕ, θα επιτρέψει την ταχεία ανάπτυξη της οικονομίας και την δραστική μείωση της ανεργίας, μαζί με μέτρα όπως η μείωση των ωρών εργασίας κι η κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.
Η ακύρωση των δεσμεύσεων της ΕΕ για αιώνια λιτότητα, μέσω των προβλέψεων της οικονομικής διακυβέρνησης και του δημοσιονομικού συμφώνου για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, θα επιτρέψει την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου.
Η ανατροπή του περιορισμένης κυριαρχίας στο διηνεκές που επιβάλλουν Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Δ’ Ράιχ, μεταξύ άλλων και με τον κανονισμό 472/2013 αρ. 14 που προβλέπει ευρω-επιτήρηση μέχρι την αποπληρωμή του 75% των δανείων, θα επιτρέψει στον λαό να επανακτήσει τα κυριαρχικά και ανθρώπινα δικαιώματα του.
Η μονομερής διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους θα επιβληθεί στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής ρήξεων που θα περιλαμβάνει: εθνικοποίηση των τραπεζών, με κοινωνικό έλεγχο και εγγύηση των καταθέσεων, όπως και άλλων στρατηγικών τομέων της οικονομίας, αποζημίωση ασφαλιστικών ταμείων, ΝΠΔΔ και μικροομολογιούχων που ζημιώθηκαν από το PSI+, αναζήτηση ποινικών ευθυνών για όσους συνέβαλαν στην έκδοση ομολόγων σε ξένο δίκαιο, διαγραφή του ιδιωτικού χρέους των ανέργων, ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με στόχο την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών κ.α.
Στη βάση των παραπάνω όσοι υπογράφουμε την διακήρυξη, οικονομολόγοι, νομικοί, πανεπιστημιακοί και κοινωνικοί αγωνιστές που συμμετείχαμε στους αγώνες των τελευταίων ετών κατά των Μνημονίων, συγκροτούμε Πρωτοβουλία ενημέρωσης και αγώνα με στόχο την διαγραφή του χρέους, με την επωνυμία Διαγραφή του Χρέους, Τώρα! και καλούμε σε ανοιχτή ιδρυτική συνέλευση για την δημιουργία μαζικής κίνησης με στόχο την διαγραφή του χρέους. Καλούμε επίσης κοινωνικούς φορείς και συλλογικότητες να υιοθετήσουν το παραπάνω πλαίσιο, σε μια προσπάθεια να γίνει υπόθεση διεκδίκησης του ίδιου του λαού.

πηγη:ergatikosagwnas.gr

Μία δράκα κρατικοδίαιτων καπιταλιστών εμπλέκεται σε 3.500 υποθέσεις φοροδιαφυγής με ύλη που φτάνει τα 7 δισ. ευρώ, κατήγγειλε στη Βουλή ο υπουργός Επικρατείας, αρμόδιος για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς Παναγιώτης Νικολούδης. Για την είσπραξη των φόρων αυτών, που μπορούν άμεσα να αποφέρουν έως και 2,5 δισ. ευρώ, θα ψηφιστεί νόμος ώστε να μπορεί ο ΣΔΟΕ να βεβαιώνει φόρους, όπως ίσχυε προ του 2013.

Σύμφωνα με τον Π. Νικολούδη, σε ελέγχους που έγιναν από το 2000 και μετά από την Αρχή για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος (στην οποία προΐστατο ο ίδιος) εντοπίστηκαν 3.500 υποθέσεις φοροδιαφυγής. Όμως το υλικό αυτό (που χαρακτηρίσθηκε ως «θησαυρός») δεν αξιοποιήθηκε επειδή δεν υπάρχει ο απαραίτητος αριθμός ελεγκτών στο ΣΔΟΕ και τις εφορίες.

Επικαλούμενος την εμπειρία του στην Αρχή ο Π. Νικολούδης είπε ότι αφορούσαν τράπεζες, επιχορηγήσεις, τον τρόπο με τον οποίο διακινούνται καύσιμα και καπνικά προϊόντα και τελέστηκαν «από μία δράκα ανθρώπων, μία δράκα οικογενειών». Είναι, συνέχισε, αυτό που λέμε «κρατικοδίαιτος απιταλισμός. Έχουν την αντίληψη ότι το κράτος είναι φτιαγμένο μόνο για να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους».

πηγη: avgi.gr