Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΑΛΜΠΑΝΗ*

Η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου στο Eurogroup αποτέλεσε την καλύτερη δυνατή επιλογή (ή τουλάχιστον τη λιγότερο κακή) μεταξύ των πραγματικών εναλλακτικών που είχε μπροστά της εκείνη τη στιγμή η νέα ελληνική κυβέρνηση. Με τη συμφωνία η κυβέρνηση μπόρεσε να ξεφύγει από την «παγίδα θανάτου» (μέσω του στραγγαλισμού του τραπεζικού συστήματος) που της είχαν στήσει οι διεθνείς κι εγχώριοι σκληροπυρηνικοί της λιτότητας. Επιπλέον, για πρώτη φορά από την έναρξη της κρίσης, σε ένα επίσημο διπλωματικό έγγραφο καταγράφηκαν στοιχεία μιας εναλλακτικής λογικής για την αντιμετώπιση της κρίσης, στον αντίποδα των αντιλήψεων με βάση τις οποίες διαμορφώθηκαν τα μνημόνια. Από την άλλη, μιας και δεν πρέπει να ωραιοποιούμε την κατάσταση, η συμφωνία της 20ης Φλεβάρη εμπεριείχε και σημαντικές παραχωρήσεις από την ελληνική πλευρά, τουλάχιστον συγκριτικά με το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ –οι ΑΝΕΛ δεν έχουν ζήτημα με τις ιδιωτικοποιήσεις...  

ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ  

Σχεδόν ένα μήνα μετά τη συμφωνία Ελλάδας-Eurogroup, η κατάσταση έχει διαμορφωθεί ως εξής. Η κυβέρνηση αρχίζει να εφαρμόζει το πρόγραμμά της (Μέτρα Αντιμετώπισης Ανθρωπιστικής Κρίσης, Ανασύσταση ΕΡΤ, Ρύθμιση Ληξιπρόθεσμων Οφειλών στο Δημόσιο-100 δόσεις), ενώ τα τεχνικά κλιμάκια των δανειστών είναι στην Αθήνα για να αντλήσουν στοιχεία σχετικά με την πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει παραβιάσει σε κανένα σημείο τη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη. Αντιθέτως, το άλλο συμβαλλόμενο μέρος, δηλαδή το Εurogroup, δεν την εφαρμόζει. Για την ακρίβεια, διάφοροι κύκλοι του έχουν προβεί σε σειρά πράξεων και παραλείψεων που οδηγούν στην πλήρη υπονόμευσή της.  

Η υπονόμευση της συμφωνίας από τους ακραία συντηρητικούς ευρωπαϊκούς κύκλους έχει δύο εκφάνσεις. Η πρώτη είναι η διαρκής προσπάθεια να διολισθήσουμε από το περιεχόμενο της συμφωνίας σε αυτό του Μνημονίου και της 5ης αξιολόγησης. Δεν είναι μόνο οι συνεχείς αναφορές διαφόρων ιθυνόντων (με προεξάρχοντα τον Σόιμπλε) σε «μνημόνιο» και «τρόικα». Πιο σημαντική είναι η προσπάθεια επαναφοράς στο τραπέζι πολιτικών που κινούνται έξω από το συμφωνημένο πλαίσιο και συνιστούν μέρος όσων είχε αποδεχτεί η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.  

Αλλά η βασική έκφανση της υπονόμευσης της συμφωνίας αποτελεί το μπλοκάρισμα της χρηματοδότης του ελληνικού Δημοσίου. Σχεδόν ένα μήνα μετά τη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη, όχι μόνο δεν έχει ανοίξει η στρόφιγγα της δανειακής χρηματοδότησης, αλλά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν επιτρέπει καν μια μικρή αύξηση του επιτρεπόμενου ορίου για την έκδοση έντοκων γραμματίων ώστε να καλυφθούν όπως-όπως οι χρηματοδοτικές ανάγκες του Δημοσίου. Με πιο απλά λόγια, αν τον Φλεβάρη ήταν το τραπεζικό σύστημα που απειλούταν με ασφυξία, τώρα είναι η σειρά του Δημοσίου.  

ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΑΔΥΣΩΠΗΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ;  

Χωρίς να έχουμε την παραμικρή ροπή στις θεωρίες συνωμοσίας, και διατηρώντας πάντα την αυτοσυγκράτηση που είναι αναγκαία όταν πρόκειται κανείς να προβεί σε πολιτικές εικασίες, η μέχρι τώρα συμπεριφορά των ακραία συντηρητικών ευρωπαϊκών κύκλων μπορεί να οδηγήσει στο εξής συμπέρασμα: Μέσω της χρηματοδοτικής ασφυξίας , επιχειρούν να θέσουν την ελληνική κυβέρνηση προ του αδυσώπητου διλήμματος «Τρίτο μνημόνιο ή Grexit». Θέλουν δηλαδή να φέρουν τα πράγματα σε εκείνο το οριακό σημείο που η κυβέρνηση θα πρέπει να υποταχτεί και να προδώσει τη λαϊκή εντολή προκειμένου να καλύψει τις στοιχειώδεις χρηματοδοτικές ανάγκες του Δημοσίου και να παραμείνει στην ευρωζώνη.  

Η συμπεριφορά τους δεν υπαγορεύεται βέβαια από τη όποια οικονομική λογική. Τα χρήματα που έχει ανάγκη η Ελλάδα (λίγα δισεκατομμύρια) είναι σταγόνα στον ωκεανό της ευρωπαϊκής οικονομίας. Ο δε ελληνικός προϋπολογισμός έχει σταθερά πρωτογενές πλεόνασμα, ενώ η νέα κυβέρνηση διαχειρίζεται τα δημόσια οικονομικά με χρηστό τρόπο.  

Το ζήτημα είναι βαθιά πολιτικό. Οι κυρίαρχες δυνάμεις της ευρωπαϊκής συντήρησης θέλουν να συντρίψουν πολιτικά τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ για να δολοφονήσουν εν τη γενέσει του ένα εναλλακτικό πολιτικό παράδειγμα με πανευρωπαϊκή ακτινοβολία. Χτυπάνε τον ΣΥΡΙΖΑ για να τελειώσουν με το Podemos και το Sinn Fein.  

Επιπλέον, η ραγδαία άνοδος του δεξιού λαϊκισμού στη Γερμανία ωθεί τον συνασπισμό εξουσίας υπό την Μέρκελ στη συντηρητικοποίηση και, κυρίως, την εθνική περιχαράκωση. Το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε λειτουργεί πολύ περισσότερο σαν μια γερμανική ηγεσία, παρά σαν μια ευρωπαϊκή ηγεμονική δύναμη.  

ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ  

Η κυβέρνηση μέχρι τώρα έχει αποδείξει ότι έχει σαν θεμελιώδη αρχή το σεβασμό στη λαϊκή εντολή. Για πρώτη φορά έχουμε μια κυβέρνηση που βασική έγνοια της είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των πολλών και όχι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των λίγων. Επίσης, η κυβέρνηση, σε αυτές τις πρώτες εβδομάδες, έδειξε ότι εκτός από εντιμότητα, διαθέτει και πολιτικό κριτήριο, αφού και ελιγμούς έκανε και συμμαχίες οικοδόμησε. Αυτό που λογικά πράττει τώρα η κυβέρνηση είναι η συνέχιση της οικοδόμησης συμμαχιών με στόχο να αρθεί το αδιέξοδο και να μην ευοδωθούν τα σχέδια των σκληροπυρηνικών της λιτότητας. Υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να τα καταφέρει.  

Ωστόσο, αν τα πράγματα φτάσουν στο έσχατο σημείο, και το δίλημμα είναι «Τρίτο Μνημόνιο ή Grexit», η απάντηση μια κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας επουδενί μπορεί να είναι «Τρίτο Μνημόνιο». Και αυτό όχι γιατί ο Grexit είναι η βασιλική οδός προς την ανάπτυξη, όπως αφελώς ορισμένο διατείνονται –κάθε άλλο: το Grexit θα σημάνει πτώση του ΑΕΠ και θα υπαγορεύσει περιοριστικές πολιτικές. Ούτε μόνο γιατί πολιτικά αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να «σηκώσει» μνημονιακές πολιτικές –το διακύβευμα αυτή τη στιγμή είναι πολύ πιο σημαντικό από το όποιο (καλώς εννοούμενο) κομματικό συμφέρον.  

Δύο είναι οι βασικοί λόγοι που πρέπει να οδηγήσουν στην (πραγματικά επώδυνη) επιλογή του Grexit αν τα πράγματα εντέλει φτάσουν στο όριο. Ο πρώτος είναι ότι τα όποια μνημονιακά υφεσιακά μέτρα αναγκαστεί να πάρει η κυβέρνηση, δεν θα είναι ούτε τα τελευταία ούτε θα ανοίξουν το δρόμο στην ανάκαμψη για τους πολλούς. Αντιθέτως, η διατήρηση του μνημονιακού πλαισίου εγγυάται, από τη μια μεριά, τη διαρκή λήψη νέων μέτρων όταν δεν πιάνονται οι (άπιαστοι) στόχοι του προγράμματος, και από την άλλη, παγιώνει την οικονομική στασιμότητα (με ύφεση ή πολύ μικρούς ρυθμούς ανάπτυξης), αφού δεν προβλέπει πολιτικές για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Το Grexit είναι πολύ επώδυνο (γι’ αυτό και ορθά δεν ήταν η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ), αλλά σε βάθος χρόνου μπορεί να ανοίξει προοπτικές που δεν υπάρχουν στο μνημονιακό πλαίσιο.  

Ο βασικός όμως λόγος που αν τα πράγματα (με ευθύνη των Ευρωπαίων) φτάσουν στο όριο, δεν μπορεί να αποτελέσει επιλογή το τρίτο Μνημόνιο, δεν είναι αυστηρά οικονομικός. Το τρίτο Μνημόνιο θα σημάνει μια άνευ προηγουμένου ταπείνωση του λαού, ιδιαίτερα σε μια στιγμή που οι εκλογές έχουν φέρει έναν άνεμο ελπίδας και ανάτασης. Ένας λαός ταπεινωμένος όχι μόνο δεν μπορεί να σταθεί πολιτικά αξιοπρεπής μέσα στην Ευρώπη, αλλά ούτε και να φανεί δημιουργικός στο οικονομικό πεδίο –η ψυχολογία συνιστά βασική πτυχή της οικονομικής δραστηριότητας. Ο ταπεινωμένος λαός θα βυθιστεί στον κυνισμό και την απάθεια, με κίνδυνο να στραφεί στις δυνάμεις του φασιστικού σκότους, Παράλληλα, η ταπείνωση του ελληνικού λαού θα ενταφιάσει την αριστερή ελπίδα σε όλη την Ευρώπη.  

Αν λοιπόν τα πράγματα φτάσουν στο όριο, κι έχουμε να διαλέξουμε αυστηρά μεταξύ πολύ επώδυνων επιλογών, πρέπει να προτιμήσουμε τη λιγότερό κακή, αυτήν δηλαδή που δεν αποκλείει και την παραμικρή ακτίνα φωτός.

*Πηγή: rednotebook.gr

ΑΝΑΓΚΗ ΑΜΕΣΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΩΝ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

Οι επικυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ συνεχίζουν ακάθεκτοι στην εφαρμογή του σχεδίου τους να επιβάλουν αδίστακτα οικονομική ασφυξία στη χώρα. Νέο επεισόδιο στο ξεδίπλωμα των εκβιαστικών σχεδιασμών τους αποτελεί η προκλητική και νεοαποκιακρατικού χαρακτήρα παρέμβαση της Κομισιόν την Τρίτη (17/3), η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ χαρακτηρίζει τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και τις 100 δόσεις ως «μονομερείς ενέργειες», επιχειρώντας να μπλοκάρει τα σχετικά νομοσχέδια.

Απώτερος σκοπός της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας της γερμανοκρατούμενης ΕΕ είναι να υποχρεώσει την ελληνική κυβέρνηση σε άτακτη υποχώρηση και πλήρη αθέτηση του ριζοσπαστικού προγράμματός της, ώστε να συνεχίσει να εφαρμόζει τις μνημονιακές δεσμεύσεις  των απορρυθμίσεων, από το σημείο που τις άφησε η συγκυβέρνηση των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Ο ελληνικός λαός που δεν είναι διατεθειμένος να ανεχθεί πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης οι οποίες επιβάλλονται από τους «ευρωδικτάτορες»  και μετατρέπουν τη χώρα σε προτεκτοράτο, είναι αναγκαίο να αντιδράσει αγωνιστικά. Να βάλει τη σφραγίδα τους σε θετικές εξελίξεις και μαζί με την Αριστερά και τις συνεπείς πατριωτικές προοδευτικές δυνάμεις της χώρας, να χαράξουν μέχρι τέλους εναλλακτικούς προοδευτικούς δρόμους, που θα ανταποκρίνονται στα συμφέροντα του ελληνικού λαού αλλά και των άλλων ευρωπαϊκών λαών.

ΣΠΥΡΟΣ ΒΡΑΝΑΣ

ΒΡΩΜΙΚΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΕΥΡΩΜΠΛΟΚΟ ΣΤΑ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ 100 ΔΟΣΕΙΣ

Με επιστολή του ο εκπρόσωπος της Κομισιόν στους θεσμούς Ντέκλαν Κοστέλο θέτει βέτο στα νομοσχέδια για την ανθρωπιστική κρίση και τις 100 δόσεις, ισχυριζόμενος προκλητικά ότι πρόκειται για "μονομερείς κινήσεις" κατά παράβαση των αποφάσεων του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου».

«Ουδέν σχόλιο» ανέφεραν κυβερνητικές πηγές.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Πολ Μέισον του Channel 4, η επιστολή του Ντ. Κοστέλο αναφέρει:

«Κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης μας χθες το βράδυ (Δευτ. 16/3), αναφέρατε το προγραμματισμένο να περάσει από το Κοινοβούλιο αύριο νομοσχέδιο για την "ανθρωπιστική κρίση". Καταλαβαίνουμε επίσης ότι άλλες πολιτικές πρωτοβουλίες, συμπεριλαμβανομένης εκείνης των δόσεων, πρόκειται να πάνε στο Κοινοβούλιο σύντομα.

»Θέλουμε να παροτρύνουμε έντονα σε κατάλληλες διαβουλεύσεις πολιτικής πρώτα, συμπεριλαμβανομένης της συνοχής με τις προσπάθειες μεταρρυθμίσεων. Υπάρχουν πολλά ζητήματα που πρέπει να συζητηθούν και πρέπει να το κάνουμε ως ένα συνεκτικό και ολοκληρωμένο πακέτο.

»Διαφορετικά πράττοντας, συνιστά μονομερή και αποσπασματική κίνηση η οποία δεν συνάδει με τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί, συμπεριλαμβανομένης εκείνων του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου».

Όπως σημειώνει ο γνωστός δημοσιογράφος, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε θεωρηθεί ως η πιο διαλλακτικός από τους φορείς που ήταν παλαιότερα γνωστοί ως «τρόικα»...

Η επιστολή του Ντ. Κοστέλο -προσθέτει- λέει ουσιαστικά ότι αν ο νόμος ψηφιστεί, θα πρόκειται για παραβίαση της συμβιβαστικής συμφωνίας που υπεγράφη από τον υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη στις 20 Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες.

ΝΤΑΪΣΕΛΜΠΛΟΥΜ: Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΕΞΕΤΑΖΕΙ ΚΑΙ «ΣΕΝΑΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ» ΜΕ ΕΛΕΓΧΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ !!!

«Η Eυρωζώνη έχει εξετάσει όλες τις εναλλακτικές λύσεις, σε περίπτωση κατά την οποία η Ελλάδα δεν κατορθώσει να εκπληρώσει μέχρι τον Ιούλιο τους όρους που έχουν συμφωνηθεί, συμπεριλαμβανομένης της λήψης μέτρων ανάλογων με αυτών που εφαρμόστηκαν στην Κύπρο», υποστήριξε την Τρίτη (17/3) ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντεϊσελμπλούμ.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στον ολλανδικό ραδιοφωνικό σταθμό BNR, ο Γ. Ντάισελμπλουμ είπε ότι το να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ και, γενικότερα, να μην υπάρξει καμία διάσπαση της ευρωζώνης, αποτελεί βασική του προτεραιότητα.

Ωστόσο, πρόσθεσε, η ευρωζώνη έχει φροντίσει να εξετάσει όλα τα σενάρια και κυρίως τις λύσεις που έχουν ήδη εφαρμοστεί με επιτυχία.

«Σκεφτείτε τι έγινε στην Κύπρο. Οι τράπεζες εκεί έκλεισαν για ένα μικρό χρονικό διάστημα, οι εισροές και εκροές κεφαλαίων μέσα στη χώρα αλλά και έξω από αυτή τέθηκαν υπό διάφορους περιορισμούς. Επομένως, υπάρχουν διάφορα σενάρια, που μπορούν να εφαρμοστούν σε κάθε περίπτωση και εξετάζονται» τόνισε ο επικεφαλής του Eurogroup.

Παρ' όλα αυτά, τόνισε ότι «πρέπει να κρατήσουμε την Ελλάδα σε τροχιά. Η ανάκαμψη πήγε πολύ καλά, αλλά λόγω της πολιτικής αβεβαιότητας θα υπάρξουν καθυστερήσεις. Η δέσμευσή μου είναι να κρατήσουμε ενωμένη την Ευρωζώνη», για να συνεχίσει: «Τα πιο δύσκολα για την ελληνική οικονομία πέρασαν. Υπάρχει πλεόνασμα για να πληρώνονται τα χρέη. Το σημαντικό είναι να διατηρηθεί η δημοσιονομική ισορροπία και να μην αφήσουμε την κατάσταση να επιδεινωθεί».

Παράλληλα, επανέλαβε ότι υπάρχει καθυστέρηση στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και ευρωζώνης, τονίζοντας ότι «μετά τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, πέρασαν δύο εβδομάδες χωρίς να έχει γίνει τίποτε. Τόνισα ότι έχουμε ένα Eurogroup τη Δευτέρα (σ.σ. 9 Μαρτίου) και πρέπει να είστε εκεί».

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΝΤΑΪΣΕΛΜΠΛΟΥΜ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΚΒΙΑΖΕΤΑΙ

Την αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης προκάλεσαν οι δηλώσεις Ντάισελμπλουμ ακόμα και για «σενάριο Κύπρου» στην περίπτωση που η Ελλάδα δεν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της εώς τον Ιούλιο.

Η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Γ.Σακελλαρίδη έχει ως εξής: «Θα ήταν χρήσιμο για όλους ο κ. Ντάισελμπλουμ να σεβαστεί τη θεσμική του θέση στην Ευρωζώνη. Δεν αντιλαμβανόμαστε εύκολα τους λόγους που τον ωθούν να κάνει δηλώσεις που δεν ταιριάζουν στο ρόλο που του έχει ανατεθεί. Όλα τα υπόλοιπα είναι σενάρια φαντασίας.

» Θεωρούμε περιττό να του υπενθυμίσουμε ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν εκβιάζεται.»

πηγη: iskra.gr

Tου ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Δυο εβδομάδες μόνο μετά τη σύγκληση της Κ.Ε. και δέκα ημέρες μετά τη δημοσίευση της απόφασής της, ήταν αρκετές για να καταδείξουν ότι η σχετική συζήτηση που πυροδοτήθηκε και ο εσωκομματικός διάλογος που ακολούθησε ή/και συνεχίζει να διεξάγεται, με επίκεντρο την αξιολόγηση της συμφωνίας του eurogroup και τους επιθετικούς προσδιορισμούς που θα χαρακτηρίζουν τον συμβιβασμό που επιτεύχθηκε, έχει ήδη καταστεί ανεπίκαιρη. Αυτό που ήδη (θα οφείλαμε να) συζητούμε σήμερα είναι η άμεση απεμπλοκή μας από την «παγίδα θανάτου» (και τη συμφωνία που την εμπεδώνει).

Θα ήταν χρήσιμο, πάντως, να διαπιστώσουμε πως και στον παρόντα εσωκομματικό διάλογο δεν λείπουν, ορισμένες φορές, φόρμες και στερεότυπα άλλων περιόδων, όχι βεβαίως χρονικά μακρινών, που όμως φαντάζουν σαν να μην εδράζονται καθόλου στην παρούσα εξαιρετικά πιεστική και απαιτητική συγκυρία.  

Στην άκαιρη και περιττή αυτή τη στιγμή – ωστόσο όχι και τόσο άδικη - επισήμανση του τύπου «εμείς τα λέγαμε», αντιπαρατίθεται, συχνά μάλιστα χωρίς η προηγούμενη επισήμανση να εκφωνείται καν, γκάμα «επιχειρημάτων» και «απαντήσεων», που περιλαμβάνει από την προτροπή «να πάτε να κρατήσετε την ομπρέλα του Κουτσούμπα» μέχρι και την, ασφαλώς πιο εύηχη, παρατήρηση πως «δεν είναι δυνατόν με κάθε αφορμή να επαναφέρετε προς συζήτηση όλο το corpus των συνεδριακών αποφάσεων». Λες και αυτό με το οποίο είμαστε αντιμέτωποι σήμερα είναι το πήδημα του ψύλλου και όχι διακύβευμα επιβίωσης ή λες και το corpus – που αν «ψαχτούμε» θα διαπιστώσουμε ότι «άλλοι» κι όχι «εμείς» το έχουν καταντήσει φάντασμα – του ιδρυτικού συνεδρίου μας είναι το «ευρώ και ξερό ψωμί».

Όσο για τον Κουτσούμπα, ας μην ανησυχούν οι σ., κρατάει γερά ο ίδιος την ομπρέλα, μην τυχόν και ξανοιχτούμε σε «περιπέτειες». Όπως σήμερα ξορκίζει το δημοψήφισμα, δηλώνοντας (δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αυτή του η δήλωση υποδηλώνει μόνο τη συνήθη χαιρεκακία της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. απέναντι στη λαϊκή ετυμηγορία), ότι ο λαός ψήφισε ΟΚ στην ευρωζώνη, έτσι και προεκλογικά – και όχι μόνο μια φορά – δήλωνε σε συνεντεύξεις του (πρόχειρα αναφέρω μια στο «Βήμα», στις 11.1.15) ότι η έξοδος από το ευρώ είναι τυχοδιωκτισμός, … αν δεν προηγηθεί η δικτατορία του προλεταριάτου, συγνώμη, η «λαϊκή εξουσία με κατάργηση των μονοπωλίων…».

Οι παραπάνω διαπιστώσεις, ωστόσο, έχουν χρηστικότητα μόνο αν η συνειδητοποίηση της ανάγκης να ξεφύγουμε από τη μηχανιστική αναπαραγωγή άγονων αντιπαραθέσεων, μας οδηγήσει όλους μαζί βήματα μπροστά – για την ακρίβεια, όσους τουλάχιστον, τους συντριπτικά, φρονώ, περισσότερους, που δεν έχουν κάνει ήδη τις «μικροσκοπικές» επιλογές της απόλυτης προσαρμογής. Αν είμαστε, δηλαδή, επιτέλους έτοιμοι, «ως δρώντες και όχι ως θεατές», για μια προωθητική ανασύνθεση, που όφειλε να είχε γίνει χθες. Χωρίς πια υπαινιγμούς, γκρίζες ζώνες και απαγορευμένα ενδεχόμενα. Αρκεί να τεθεί σε όλη του την έκταση – και με όλη την ένταση που του πρέπει - το ερώτημα: «πώς θα βγούμε από τη θανάσιμη παγίδα».

Η απάντηση, χωρίς άλλη καθυστέρηση, χωρίς να πετάμε πια την μπάλα στην εξέδρα, επιβάλλει επανατοποθέτηση. Έντιμη, ειλικρινή, ανοιχτόκαρδη, με μια λέξη συντροφική. Η πρώτη πράξη της οφείλει να είναι η «επικαιροποίηση» μιας (ψιλοξεχασμένης) συνεδριακής απόφασης, στην οποία, ωστόσο, καθρεφτίζεται η μέγιστη δυνατή συλλογική, καθολική θα έλεγα, συνείδησή μας: «Αποτρέπουμε τη μετατροπή της χώρας μας σε αποικία χρέους. Επαναδιαπραγματευόμαστε τις δανειακές συμβάσεις και ακυρώνουμε τους επαχθείς όρους τους, θέτοντας ως πρώτο θέμα τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πραγματοποιώντας λογιστικό έλεγχο. Όπως συμπυκνώνει το σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ», απόλυτη προτεραιότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί η αποτροπή της ανθρωπιστικής καταστροφής και η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, όχι η υποταγή σε υποχρεώσεις που ανέλαβαν άλλοι, υποθηκεύοντας τη χώρα. Δεσμευόμαστε ότι θα αντιμετωπίσουμε τις ενδεχόμενες απειλές και τους εκβιασμούς των δανειστών με όλα τα δυνατά όπλα που μπορούμε να επιστρατεύσουμε, ενώ είμαστε ήδη έτοιμοι να αναμετρηθούμε με οποιαδήποτε εξέλιξη, βέβαιοι ότι, σε κάθε περίπτωση, ο ελληνικός λαός θα μας στηρίξει».

Και η δεύτερη, η επείγουσα πλέον επεξεργασία, με την επιστράτευση όλων των δυνάμεων και των εφεδρειών του στελεχικού μας δυναμικού, σχεδίου, που θα περιλαμβάνει: την οργάνωση της αθέτησης πληρωμών, τη θωράκιση απέναντι στην τραπεζική αποσταθεροποίηση, μέτρα για τον έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων (και στην ΤτΕ), «μη συμβατικά» εργαλεία ρευστότητας, πίστωσης και συναλλαγών, ανάκτηση εργαλείων οικονομικής (και «νομισματικής») πολιτικής.

Σχέδιο που οφείλει να ενσωματώνει το ενδεχόμενο επιδίωξης «βελούδινου» διαζυγίου με «συναινετική» διαγραφή του χρέους, όπως κι εκείνο της αντιμετώπισης των ακραίων επιθετικών ενεργειών εκ μέρους των «δανειστών». Οι οικονομοτεχνικές, διπλωματικές και επικοινωνιακές παράμετροι του σχεδίου, κάθε άλλο παρά απλές ή ήσσονος σημασίας είναι, οφείλουν όμως να υποτάσσονται στην πολιτική του στόχευση, να απαντούν στην «κατάσταση πολιορκίας» στην οποία κυριολεκτικά βρισκόμαστε, να ενεργοποιούν τον λαϊκό παράγοντα, να κινητοποιούν την ευρωπαϊκή και διεθνή αλληλεγγύη.

Γιατί, όπως λέει κι ο σ. Λάσκος σε χθεσινό του άρθρο, με το όλο σημασία υστερόγραφο:   «Ας το συζητήσουμε ανοιχτά. Για να μην φτάσουμε να πούμε. Στ’ αστεία παίζαμε!».

πηγη: iskra.gr

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Η Iskra δημοσιεύει την Ιδρυτική Διακήρυξη της πρωτοβουλίας «Διαγραφή του δημοσίου χρέους τώρα», η οποία υπογράφεται από μαζικούς φορείς, ενώσεις και σωματεία εργαζομένων καθώς επίσης και από αγωνιστές/τριες από το χώρο της Αριστεράς και ακαδημαϊκούς. Ολόκληρο το κείμενο έχει ως εξής:

Η προτεραιότητα που αποκτά η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους στη σημερινή συγκυρία κι η λειτουργία του χρέους ως μοχλού για την δραματική επιδείνωση των όρων ζωής μας την τελευταία πενταετία επιβάλλουν την ανάληψη άμεσων πρωτοβουλιών στην κατεύθυνση διαγραφής του δημόσιου χρέους. Πρώτα και κύρια, του μέρους του χρέους που οφείλεται στην Τρόικα και τους μηχανισμούς της και υπερβαίνει το 70% του συνολικού δημόσιου χρέους.

Η άμεση παύση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, μέσα από την καταγγελία των δανειακών συμβάσεων και η διαγραφή του στη συνέχεια επιβάλλεται προκειμένου να δημιουργηθεί ο απαραίτητος δημοσιονομικός χώρος που θα επιτρέψει την άσκηση της αναγκαίας κοινωνικής πολιτικής για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου του λαού και θα κάνει πράξη το στόχο της ανατροπής της λιτότητας.

Το χρέος είναι θηλιά που πνίγει τα εργατικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα της λαϊκής πλειοψηφίας. Στερεί το δικαίωμα του λαού να αποφασίζει κυρίαρχα για το μέλλον του.

Η συνέχιση της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους (στο πλαίσιο του οποίου για το τρέχον έτος προβλέπεται η καταβολή 5,88 δισ. ευρώ για τόκους και η λήξη χρέους ύψους 16 δισ. ευρώ) σημαίνει ότι:

• η συντριπτική πλειοψηφία των ανέργων, που φθάνει ακόμη και το 82%, θα συνεχίσει να μην παίρνει επίδομα ανεργίας,

• οι απαραίτητες προσλήψεις και χρηματοδοτήσεις στους τομείς υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης και πολιτισμού θα αποτελούν μακρινό όνειρο,

• η αναγκαία υλοποίηση ενός γενναίου Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων παραπέμπεται στο αόριστο μέλλον.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ, πολύ γρήγορα μετά την εκλογή της, εγκατέλειψε τον στόχο της διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Με την πολιτική της νομιμοποιεί και μονιμοποιεί το ληστρικό χρέος. Τα σχέδια της όπως και τα σχέδια των πιστωτών για επιμήκυνση των αποπληρωμών του δημόσιου χρέους και μείωση του επιτοκίου πρέπει να απορριφθούν επειδή ισοδυναμούν με μετάθεση των αποπληρωμών για τις επόμενες γενιές, αναγνώριση του χρέους και της επιτροπείας, ενώ δεν προκαλούν καμιά ουσιαστική μείωση λόγω του ότι ήδη τα επιτόκια δανεισμού είναι πολύ χαμηλά. Διαιώνιση της υπερχρέωσης και μεταφορά των βαρών στην επόμενες γενιές σηματοδοτεί και το «παρκάρισμα» του ελληνικού χρέους στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μέσω της έκδοσης «διηνεκών ομολόγων» (perpetuities).

Η διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους ή θα είναι μονομερής, στη βάση των δικαιωμάτων που διατηρεί κάθε ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος, ή θα είναι σε βάρος του ελληνικού λαού. Η εμπειρία από το ελληνικό πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων του 2012 (PSI+) ύψους 106 δισ. ευρώ (ή 137,9 δισ. αν συμπεριλάβουμε και την επαναγορά ομολόγων του Νοεμβρίου 2012) καταδεικνύει ότι αυστηρή προϋπόθεση για να σημάνει ουσιαστική ελάφρυνση μια διαγραφή χρέους είναι να έχει σχεδιαστεί σε βάρος των πιστωτών, και να υλοποιηθεί παρά και ενάντια στη θέλησή τους. Το ίδιο συμπέρασμα υπογραμμίζει κι η πρόσφατη εμπειρία άλλων χωρών (Αργεντινή, Ισημερινός, Ρωσία, Ισλανδία) που παρά τις διαφορές τους διέγραψαν μονομερώς μέρος έστω των χρεών τους.

Η αναγκαία διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους μπορεί να αιτιολογηθεί, να θωρακισθεί από διεθνείς προσφυγές και να στηριχτεί στη βάση:

Πρώτο, της επίκλησης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και της συντελεσθείσας ανθρωπιστικής καταστροφής από το 2010 ως το 2014, λόγω της ανόδου της ανεργίας (27%), της πτώσης μισθών και συντάξεων (40% κατά μέσο όρο μεταξύ 2010-2014), της μαζικής μετανάστευσης (άνω των 100.000 νέων), των μαζικών αυτοκτονιών (τουλάχιστον 5.000 από το 2011 λόγω οικονομικών προβλημάτων), κ.λπ.

Δεύτερο, του λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους από ανεξάρτητη διεθνή επιτροπή ελεγχόμενη από την κοινωνία και τους φορείς της, δεδομένου ότι ειδικά το τμήμα του ελλ. χρέους που οφείλεται στην Τρόικα είναι καταφανώς απεχθές: Το 92% των δόσεων (232 δισ. σε 252 δισ. ευρώ) επιστράφηκαν ξανά στους δανειστές ή δόθηκαν στις τράπεζες, οι δανειστές ήξεραν ότι τα χρήματα των δανείων δεν εξυπηρετούσαν τις ανάγκες του ελληνικού λαού, ενώ οι κυβερνήσεις που υπέγραψαν τις δύο δανειακές συμβάσεις δεν είχαν καμιά νομιμοποίηση να αναλάβουν τέτοιο χρέος στο όνομα του ελληνικού λαού.

Τρίτο, λόγω των ευθυνών που έχουν οι ίδιοι οι δανειστές για την εκτίναξη του χρέους το οποίο από 299 δισ. ευρώ (115% του ΑΕΠ) τον Σεπτέμβριο του 2009 εκτινάχθηκε στα 324 δισ. (180% του ΑΕΠ).

Τέταρτο, λόγω του ότι μεταξύ 1992 και 2014, περίοδο στην οποία έχουμε καταβάλλει 593,28 δις. ευρώ για τοκοχρεολύσια (183% επί του χρέους του 2015) το χρέος έχει αποπληρωθεί σχεδόν δύο φορές.

Πέμπτο, της πρόσφατης απόφασης της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (9/2014), κατόπιν πρότασης της Αργεντινής, που αποδοκιμάζει το σημερινό απορρυθμισμένο πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς ομολόγων και ζητά την προστασία των κυρίαρχων κρατών από τα «αρπακτικά κεφάλαια» («vulturefunds»).

Η αξίωση της Γερμανίας για αποπληρωμή του ελληνικού δημόσιου χρέους γίνεται ακόμη πιο προκλητική αν λάβουμε υπ’ όψη μας την πεισματική της άρνηση να καταβάλει τις οφειλές της προς την Ελλάδα από τον Δεύτερο  Παγκόσμιο Πόλεμο (αποζημιώσεις, επανορθώσεις, αναγκαστικό δάνειο, κλπ) που, σύμφωνα με αξιόπιστες διεθνείς εκτιμήσεις, ξεπερνούν το 1 τρισ. ευρώ.

Η άμεση στάση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους, μέσω μονομερών ενεργειών και σε σύγκρουση με τους δανειστές πλήττει ευθέως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την ΕΚΤ, τα κράτη μέλη και τους θεσμούς που δημιούργησε η ΕΕ από το 2010 (ΕΤΧΣ, ΕΜΣ). Πρόκειται για ένα αντιδραστικό πλαίσιο μηχανισμών, εφάμιλλων του ΔΝΤ, που ως αποστολή τους έχουν να διασφαλίσουν ότι την κρίση χρέους θα πληρώσουν οι λαοί της Ευρώπης κι όχι οι ελίτ που την δημιούργησαν. Δική τους άλλωστε απόφαση ήταν η αλλαγή του προφίλ του δημόσιου χρέους που από ομολογιακό στη συντριπτική του πλειοψηφία έγινε επίσημο ή διακρατικό στο μεγαλύτερο του μέρος, με αποτέλεσμα σήμερα άνω του 70% να οφείλεται στην Τρόικα.

Η αναγκαία διαγραφή του χρέους δεν στρέφεται κατά των ευρωπαϊκών λαών, όπως λέγεται συχνά σε μια προσπάθεια να παραιτηθούμε από το αίτημα της διαγραφής. Τα δάνεια προς την Ελλάδα (όπως επίσης καις τις άλλες χώρες που δανειοδοτήθηκαν στο πλαίσιο του μηχανισμού, πχ Κύπρος, Πορτογαλία, Ιρλανδία) δεν έσωσαν τον ελληνικό λαό, αλλά τις τράπεζες και τις οικονομικές ελίτ, που πραγματικά διασώθηκαν. Οι λαοί της Ευρώπης αποτέλεσαν την ανθρώπινη ασπίδα που χρησιμοποίησαν ΕΕ, ΔΝΤ και κυβερνήσεις για να αποκρύψουν την διάσωση των τραπεζών, που μόνο στην περίπτωση της Ελλάδας στοίχισε 211 δισ. ευρώ. Οι λαοί της Ευρώπης, άλλωστε, ποτέ δεν ρωτήθηκαν αν θέλουν να συμμετάσχουν στην διάσωση των τραπεζών!

Η αμφισβήτηση των συμφερόντων των «θεσμικών» πιστωτών (ΕΕ και ΔΝΤ) που με την διαγραφή του χρέους θα κληθούν να πληρώσουν την κρίση που δημιούργησαν, προϋποθέτει απειθαρχία και οδηγεί σε ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Ακόμη κι έτσι:

•    Το μακροχρόνιο οικονομικό όφελος που θα προκύψει από τη μονομερή διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους θα είναι μεγαλύτερο από το βραχυπρόθεσμο κόστος εξόδου. Ο χαμένος του Grexit δεν είναι η Ελλάδα, όπως επαναλαμβάνεται στο πλαίσιο μιας ιδεολογικής τρομοκρατίας, αλλά η Γερμανία και το ευρώ.

•    Η δυνατότητα άσκησης μιας πολιτικής που θα προστατεύει τις παραγωγικές δυνατότητες της εργαζόμενης πλειοψηφίας, στην βιομηχανία, τον πρωτογενή τομέα κλπ, με μαζικές επενδύσεις σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, χωρίς τις δεσμεύσεις των οδηγιών της ΕΕ και την υποταγή στο κριτήριο του κέρδους, θα επιτρέψει την ταχεία ανάπτυξη της οικονομίας και την δραστική μείωση της ανεργίας, μαζί με μέτρα όπως η μείωση των ωρών εργασίας κι η κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

•     Η ακύρωση των δεσμεύσεων της ΕΕ για αιώνια λιτότητα, μέσω των προβλέψεων της οικονομικής διακυβέρνησης και του δημοσιονομικού συμφώνου για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, θα επιτρέψει την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου.

•     Η ανατροπή του περιορισμένης κυριαρχίας στο διηνεκές που επιβάλλουν Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Βερολίνο, μεταξύ άλλων και με τον κανονισμό 472/2013 αρ. 14 που προβλέπει ευρω-επιτήρηση μέχρι την αποπληρωμή του 75% των δανείων, θα επιτρέψει στον λαό να ασκήσει τα κυριαρχικά του δικαιώματα.

• Τέλος, η άμεση παύση πληρωμών προς τους πιστωτές και η μονομερής διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους θα επιβληθεί στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής ρήξεων που θα περιλαμβάνει:

•   Καμία συμφωνία, καμιά διαπραγμάτευση κανένα νέο πρόγραμμα με ΕΚΤ-ΔΝΤ-ΕΕ. Καμία αποδοχή του ληστρικού χρέους και της ανάγκης μνημονίων με όποια μορφή και όνομα κι αν παρουσιαστούν. Όχι διαπραγμάτευση για νέα υποταγή!

•  Απειθαρχία στο σύμφωνο σταθερότητας της ΕΕ, κανένας ισοσκελισμένος ή και πλεονασματικός προϋπολογισμός λιτότητας. Νέος προϋπολογισμός κάλυψης των εργατικών και λαϊκών αναγκών τώρα.

•     Άμεσα μέτρα ουσιαστικής βελτίωσης της ζωής των εργαζομένων. Αυξήσεις τώρα στους μισθούς, με πρώτο μέτρο την άμεση άρση όλων των μειώσεων και περικοπών που επιβλήθηκαν από το 2009 από τα μνημόνια, πλήρη επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων. Κατάργηση μνημονίων και εφαρμοστικών νόμων. Διαγραφή του ιδιωτικού χρέους των ανέργων.

•     Εθνικοποίηση των τραπεζών που σώθηκαν με την καταβολή 211,5 δισ. ευρώ από το 2008 μέχρι σήμερα, με κοινωνικό έλεγχο και εγγύηση των καταθέσεων, όπως και άλλων στρατηγικών τομέων της οικονομίας.

•     Αποζημίωση ασφαλιστικών ταμείων, ΝΠΔΔ και μικροομολογιούχων που ζημιώθηκαν από το PSI+.

•    Αναζήτηση ποινικών ευθυνών για όσους συνέβαλαν στην έκδοση ομολόγων σε ξένο δίκαιο.

•     Ενίσχυση μικρομεσαίων επιχειρήσεων με στόχο την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών κ.α.

Στη βάση των παραπάνω όσοι υπογράφουμε την διακήρυξη, οικονομολόγοι, νομικοί, πανεπιστημιακοί και κοινωνικοί αγωνιστές που προερχόμαστε και συμμετέχουμε σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους αλλά δραστηριοποιηθήκαμε στους αγώνες των τελευταίων ετών κατά των Μνημονίων, συγκροτούμε Κίνηση ενημέρωσης και αγώνα με στόχο την διαγραφή του χρέους, με την επωνυμία Διαγραφή του Χρέους, Τώρα! Η κίνησή μας φιλοδοξεί να συσπειρώσει ολόκληρο το φάσμα δυνάμεων (πολιτικών οργανώσεων και εκφράσεων), που μέσα από την πολυχρωμία τους έχουν ως ενοποιητικό στοιχείο την διεκδίκηση της διαγραφής του χρέους. Ακόμη, καλούμε τις κοινωνικο-πολιτικές συλλογικότητες (σχήματα και κινήσεις στους εργασιακούς χώρους και στις γειτονιές), οι οποίες υιοθετούν τις βασικές κατευθύνσεις που προαναφέρθηκαν, να πλαισιώσουν και να στηρίξουν με όλο το αγωνιστικό τους δυναμικό την Πρωτοβουλία μας. Τέλος, εκφράζουμε τη βούληση συνάντησης με όλους εκείνους τους μαζικούς λαϊκούς φορείς (πρωτοβάθμια σωματεία, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα, λαϊκές συνελεύσεις και άλλες κοινωνικές οργανώσεις) που αναγνωρίζουν την κρισιμότητα του ζητήματος της διαγραφής του χρέους, ώστε να γίνει έτσι υπόθεση διεκδίκησης του ίδιου του λαού.

πηγή: iskra.gr