Του ΘΕΜΗ ΤΖΗΜΑ*

Και κάπως έτσι, μετά το 62% όχι στα μνημόνια, μετά από ένα αθροιστικά 48% του Ιανουαρίου υπέρ του έστω ρηχού αντιμνημονίου, μετά το μεγάλο τρόμο του συστήματος εξουσίας που σε κάποια φάση όπως και ο λαός ένιωσε ότι όλα ήταν δυνατά, χάρη στον Αλέξη Τσίπρα, το οποίου το όνομα θα μείνει αναμφίβολα στην ιστορία αλλά όχι με τον τρόπο που σήμερα ο ίδιος νομίζει και οι Ηρακλείς του στέμματος διαλαλούν, φτάσαμε στην πραγματοποίηση του ονείρου της ολιγαρχίας και της ξένης πατρωνίας: μια Βουλή με 6 μνημονιακά κόμματα, συν το ΚΚΕ που στο δημοψήφισμα και στις εκλογές διαδραμάτισε αντικειμενικά ρόλο στυλοβάτη του συστήματος εξουσίας και συν τη Χρυσή Αυγή που είναι ο μπράβος του συστήματος εξουσίας. Μια Βουλή που μπορεί κατ' αρχήν να εξαντλήσει την τετραετία, να δώσει κάθε είδους κυβερνητικό συνδυασμό και να περάσει κάθε μέτρο που μπορεί να ζητηθεί από τους δανειστές, κουνώντας το δάχτυλο στο λαό ότι ο τελευταίος για πρώτη φορά ψήφισε εν γνώση του μνημονιακά.  

Αυτή η Βουλή θα έχει όνομα, όπως στον 20ο αιώνα είχε η Βουλή των Λαζάρων: θα είναι η Βουλή των ολιγαρχών και των δανειστών. Ο Τσίπρας έπαθε και “έμαθε” εξ ου και θα τον χαϊδεύουν όσο τον χρειάζονται για να τους κάνει τη βρώμικη δουλειά. Μετά θα τον πετάξουν στα αζήτητα.

Από μια τέτοια Βουλή και από μια τέτοια κυβερνητική πλειοψηφία δε θα μπορούσε παρά να προκύψει μια κυβέρνηση τσίρκο: εξωνημένη ανανεωτική αριστερά, που οπαδικά πανηγυρίζει για τη διατήρηση της εξουσίας, χυδαία και συκοφαντική ακροδεξιά που κάλλιστα θα μπορούσε να συμπορεύεται με τους Μπαλτάκους του Σαμαρά, οι πλέον οπορτουνιστικές εκδοχές των μνημονιακών κυβερνήσεων Παπανδρέου, νεοφιλελεύθεροι, συνθέτουν κατά βάση και με ελάχιστες  εξαιρέσεις, ένα σχήμα που ξέρει και δεν το κρύβει ότι θα εκτελεί εντολές και θα υπογράφει εφαρμοστικούς νόμους τους οποίους θα μεταφράζουν απλά Έλληνες υπάλληλοι. Δε χρειαζόμαστε καλύτερη κυβέρνηση είναι η αλήθεια: αυτήν την κυβέρνηση έπρεπε να έχουμε ως διαρκή υπενθύμιση ότι η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού κάθε χώρας ακολουθεί την ποιότητα των πολιτικών που εφαρμόζονται. Σε αποικίες δεν ταιριάζουν και δε χρειάζονται καλύτεροι τοποτηρητές από αυτούς που έχουμε.

Η πρώτη περίοδος Τσίπρα ένιωθες ακόμα και αν δεν ήσουν ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και αν έβλεπες ότι έρχεται η μεγάλη προδοσία, ότι είχε μια άλλη, μια γνήσια λαϊκή αισιοδοξία στη βάση της που καθρεφτιζόταν και στα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης. Αυτό άρχισε να τελειώνει στις 20 Φεβρουαρίου και φούντωσε ξανά- προς απελπισία του πρωθυπουργού- ενόψει δημοψηφίσματος. Η τωρινή περίοδος Τσίπρα είναι το απόλυτο γκρι. Όχι μόνο γιατί η μνημονιακή πραγματικότητα δείχνει ολοκληρωτική, ένας γύψος εντός του οποίου και οι απέχοντες και η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων μνημονιακών κομμάτων θα νιώσουν να ασφυκτιούν. Αλλά επιπλέον γιατί φέρει και τη σφραγίδα του λαού, ο οποίος ένιωσε εξαιτίας του Αλέξη Τσίπρα που πάλεψε για να σχηματίσει αυτήν την εντύπωση και ημών που αποτύχαμε να την ανασκευάσουμε, ότι τίποτα δεν είναι δυνατό.

Όμως, μέσα στη γκρίζα έως μαύρη περίοδο Τσίπρα και μνημονίου 3, μέσα στην ίδια τη Βουλή των ολιγαρχών και των δανειστών υπάρχει ένα εν δυνάμει αισιόδοξο στοιχείο: ο κρετινισμός τους, ο λεγόμενος κοινοβουλευτικός κρετινισμός. Στις δημοκρατίες ξεχνούν λόγω αλαζονείας που αγγίζει τα όρια της ύβρεως ότι ο λαός μπορεί να μετανιώνει για το τι ψηφίζει. Όταν τα μέτρα και οι συνέπειές τους έρθουν οι πολίτες θα συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν φωνή στη Βουλή.

Κάποιοι, απογοητευμένοι θα πάνε σπίτι τους. Κάποιοι άλλοι όμως θα ξεκινήσουν να περικυκλώνουν τη Βουλή των ολιγαρχών και των δανειστών, το σύστημα εξουσίας. Και τότε η Βουλή αυτή και η κυβέρνηση τσίρκο, φοβισμένη και εξοργισμένη με το λαό που δεν “καταλαβαίνει” θα κάνει το λάθος να πει ό,τι και η κυβέρνηση Παπανδρέου μετά τη νομιμοποίηση που είχε λάβει στις περιφερειακές εκλογές του 2010: “εσείς νομιμοποιήσατε το μνημόνιο, τι θέλετε τώρα” ανοίγοντας περισσότερο το χάσμα που θα τη χωρίζει με το λαό και κάτω από τα πόδια της. Και τότε η μικρή μας ιστορία, που χαράσσεται από την ταξική ουσία αυτού που είναι το μνημόνιο και αυτού που είναι το αντιμνημόνιο, ό,τι και αν μας λένε οι καναλάρχες και οι παπαγάλοι τους, θα ξανά- ξεκινήσει.

*Πηγή: tvxs.gr

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2015

... ΜΕ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ "ΙΣΟΔΥΝΑΜΩΝ"

ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ - ΦΩΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΑΜΙΕΥΣΗ ΤΩΝ ΔΟΣΕΩΝ

Περικοπές στις συντάξεις άνω των 1.000 ευρώ, που μεσοσταθμικά θα προσεγγίζουν και ίσως να ξεπερνούν το 11%, παράλληλα με τη ριζική αναμόρφωση του ασφαλιστικού, περιλαμβάνει το σχέδιο της κυβέρνησης στο πλαίσιο των "ισοδυνάμων" που προτίθεται να προτείνει στους εκπροσώπους των λεγόμενων "θεσμών", προκειμένου να αναποφύγει την πλήρη εφαρμογή των «σκληρών» όρων του 3ου μνημονίου για το ασφαλιστικό (όπως κατάργηση του ΕΚΑΣ, μείωση των συντάξεων του ΟΓΑ, εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος και υλοποίηση του νόμου 3863/2010), χωρίς να αποκλείονται νέες παρεμβάσεις εφόσον το αξιώσουν οι δανειστές.

Στον αντιασφαλιστικό σχεδιασμό της κυβέρνησης περιλαμβάνεται επίσης η επιβολή ανώτατου πλαφόν για το σύνολο των συνταξιοδοτικών παροχών, κοντά στις 2.000 ευρώ, από 2.350 ευρώ στο ΙΚΑ, 2.774 ευρώ στα ειδικά ταμεία και 3.360 ευρώ σε όσους λαμβάνουν σήμερα διπλές συντάξεις.

Ο υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Γιώργος Κατρούγκαλος επανήλθε χθες, με νέες δηλώσεις του στον ραδιοφωνικό σταθμό Real Fm, στο θέμα των μειώσεων, δίνοντας διαβεβαιώσεις μόνο για τις μικρές και τις μεσαίες συντάξεις, διαβεβαιώσεις που μπορεί να αποδειχθούν χωρίς αντίκρυσμα και μάλιστα πολύ σύντομα. Ο αρμόδιος υπουργός προχώρησε ένα βήμα παραπέρα και οριοθέτησε ως μικρές τις συντάξεις κάτω από 1.000 ευρώ και ως μεσαίες τις συντάξεις από 1.000 έως 1.500 ευρώ, χωρίς φυσικά να λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες των χιλιάδων λαϊκών νοικοκυριών, αφού με τις συντάξεις συντηρούνται όχι μόνο οι απόμαχοι της εργασίας αλλά και παιδιά ή και εγγόνια που μαστίζονται από την ανεργία.

Ειδικοί της κοινωνικής ασφάλισης εκτιμούν βέβαια ότι με βάση τις μνημονιακές δεσμεύσεις για περιορισμό της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 2,25 δισ. ευρώ την επόμενη διετία –με τον περιορισμό για φέτος να ανέρχεται σε 450 εκατ. ευρώ– οι προωθούμενες μειώσεις θα αφορούν αναπόφευκτα και τους συνταξιούχους που λαμβάνουν συντάξεις (κύριες, επικουρικές ή και μερίσματα) από 1.000 ευρώ και πάνω, ενώ ανοικτό για διαπραγμάτευση μένει το εάν τελικά οι περικοπές θα αφορούν και τις χαμηλότερες συνταξιοδοτικές παροχές. Βάσει υπολογισμών, εάν οι περικοπές εφαρμοστούν στο σύνολο των συνταξιούχων, οριζόντια, τότε θα αγγίζουν το 6,2%, ενώ εάν περιοριστούν για τα ποσά άνω των 1.000 ευρώ θα φθάνουν στο 11%.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΗΔΙΚΑ του υπουργείου Εργασίας, τα οποία επεξεργάζεται αυτές τις ημέρες η Εθνική Αναλογιστική Αρχή, οι συνταξιούχοι με άθροισμα κύριας και επικουρικής σύνταξης πάνω από 1.500 ευρώ δεν υπερβαίνουν τις 360.000, δηλαδή καλύπτουν το 13,5% του συνόλου. Εάν σε αυτούς προστεθούν και αυτοί που έχουν μηνιαίο εισόδημα από συντάξεις 1.000 έως 1.500 ευρώ (περίπου 552.000), συνολικά οι συνταξιούχοι που λαμβάνουν πάνω από 1.000 ευρώ υπερβαίνουν τις 910.000, δηλαδή καλύπτουν το 34,3% του συνόλου των συνταξιούχων της χώρας.

Εκτιμάται ότι αυτοί καλύπτουν περίπου το 60% της συνολικής μηνιαίας συνταξιοδοτικής δαπάνης, που ανέρχεται σε 2,3 δισ. ευρώ. Από τους συνολικά 2,655 εκατ. συνταξιούχους, εισόδημα από συντάξεις έως 1.000 ευρώ έχει η συντριπτική πλειονότητα, ήτοι 1,750 εκατ.

ΕΚΤΑΜΙΕΥΣΗ ΤΩΝ ΔΟΣΕΩΝ ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΓΟΝΟΜΕΤΡΟ - 105 ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΜΕΤΡΑ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Η πρώτη συζήτηση για τις άμεσες μεταρρυθμίσεις που πρέπει να κάνει η νέα κυβέρνηση έγινε χθες στις Βρυξέλλες, κατά τη διάρκεια του προγραμματισμένου Euroworking Group (ομάδα προετοιμασίας του Eurogroup). Η νέα ελληνική κυβέρνηση είναι αντιμέτωπη με μία εκτενή λίστα μέτρων και προαπαιτουμένων που πρέπει να γίνουν κάτω από ασφυκτικές προθεσμίες.

Συγκεκριμένα, μια σειρά από 105 μέτρα πρέπει να έχει πάρει η ελληνική κυβέρνηση μέχρι το τέλος του έτους, για να εφαρμοστεί σύμφωνα με τα σφιχτά χρονικά πλαίσια το νέο πρόγραμμα. Στο χθεσινό Euroworking Group, η συζήτηση αφορούσε στο ποια προαπαιτούμενα από τη λίστα αυτή θα μπορούσαν να απελευθερώσουν την υποδόση των 3 δισ. που υπολείπεται από τον περασμένο Αύγουστο. Το ποσό αυτό δεν θα χρειαστεί για χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας, καθώς δεν υπάρχει προθεσμία κάποιας πληρωμής δόσης, αλλά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την πληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου προς ιδιώτες.

Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι η δόση των 3 δισ. θα χωριστεί σε δύο υποδόσεις των 2 και 1 δισ. Η τελική απόφαση για το ποια προαπαιτούμενα θα μπορούσαν να ξεκλειδώσουν τα 2 και ύστερα το 1 δισ. αναμένεται να ληφθεί την επόμενη εβδομάδα πριν από το Eurogroup στις 5 Οκτωβρίου.

Σύμφωνα με Ευρωπαίο αξιωματούχο, τα πιο «ελαφρά μέτρα» θα περιλαμβάνονται στην πρώτη υποδόση των 2 δισ., καθώς και ό,τι δεν έχει γίνει από τα 25 προαπαιτούμενα που αντιστοιχούν στον μήνα του Σεπτεμβρίου. Μεταξύ αυτών είναι η παράταση του ορίου επιστροφής από τη φαρμακευτική δαπάνη (claw back) για τρία χρόνια, η θέσπιση νέου ποινολογίου για φορολογικές παραβάσεις, η θέσπιση σχεδίου δράσης για δημόσιες συμβάσεις, ενώ σημαντικές είναι και οι ενεργειακές μεταρρυθμίσεις που προβλέπονται όπως η κατάργηση της έκπτωσης 20% στη βαριά βιομηχανία που ίσχυε μέχρι τώρα και αντικατάσταση αυτής της ρύθμισης με άλλα μέτρα.

Συγχρόνως δυσκολία αναμένεται στο άνοιγμα των "κλειστών" επαγγελμάτων (συμβολαιογράφοι, μηχανικοί, δικαστικοί επιμελητές και αναλογιστές) που θα βρίσκεται κατά πάσα πιθανότητα στα προαπαιτούμενα για την πρώτη υποδόση των 2 δισ. Επίσης πρέπει να προχωρήσει η κυβέρνηση στην κατάργηση των μονομερών δράσεων που έλαβε στο πρώτο μισό του έτους, όπως η ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών σε 100 δόσεις.

Ενώ η δύσκολη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού αναμένεται να συνοδεύει την πρώτη αξιολόγηση που θα ακολουθήσει αμέσως μετά την υλοποίηση των δύο πακέτων προαπαιτουμένων, ένα μέρος της που αφορά την προώθηση υπουργικών αποφάσεων γα την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης (μετά την κατάργηση των πρόωρων) θα πρέπει να εφαρμοστεί τις επόμενες εβδομάδες.

Οσον αφορά την υποδόση του 1 δισ. που θα ακολουθήσει αμέσως μετά, τα μέτρα θα είναι βαριά και δύσκολα (ίσως τα δυσκολότερα από το σύνολο των μέτρων όλου του προγράμματος), καθώς θα περιλαμβάνουν δημοσιονομικά, κάποια ασφαλιστικά, την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών αλλά και τις ρυθμίσεις για τα «κόκκινα» δάνεια.

Συγκεκριμένα, έως τις αρχές Νοεμβρίου και για την εκταμίευση του 1 δισ. ευρώ θα πρέπει να είναι έτοιμα τα δημοσιονομικά μέτρα που δεν είχαν προσδιοριστεί τον Αύγουστο, στο πλαίσιο του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος (που αναμένεται να συνοδεύεται με περαιτέρω περικοπές στις κρατικές δαπάνες), να ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, να ολοκληρωθεί η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, αλλά και να γίνουν και οι υπόλοιπες δράσεις του Οκτωβρίου, όπως περιγράφονται στο μνημόνιο.

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

[Το παρακάτω κείμενο αποτελεί εισήγηση μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την «Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου» στην ανοιχτή συζήτηση που καλείται την Παρασκευή 25/9 στα γραφεία της Ταξικής Κίνησης (Σολωμού 13, Εξάρχεια, 4ος όροφος) στις 7μμ.

Κατατίθεται για να συζητηθεί εν όψει της 3ης Συνδιάσκεψης. Προτείνεται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να συζητηθεί και να υιοθετηθεί –αυτό ή παραλλαγές του- στο πλαίσιο της μετωπικής λογικής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν πρόκειται για πρόταση διάλυσης, αλλά μια μεθοδολογία για να χτιστεί το «πλατύ μέτωπο ανατροπής», που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εντός του οποίου και η ίδια θα μπορεί να παρεμβαίνει με αναβαθμισμένο ρόλο και μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Πιστεύουμε ότι εντός ενός τέτοιου μετώπου, το αντικαπιταλιστικό μέτωπο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να πρωτοστατήσει και εντός αυτής της διαδικασίας να ενισχυθεί (χωρίς αυτό να έρχεται σε αντιπαράθεση με τη συζήτηση για το μετασχηματισμό της ίδιας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ώστε να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες, στην οποία επίσης θέλουμε να συμβάλλουμε εν όψει της Συνδιάσκεψης).

Επιδιώκουμε τη δημόσια συζήτηση γύρω από μια τέτοια κατεύθυνση πρώτα στις Τοπικές και Κλαδικές Επιτροπές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Επιδιώκουμε όμως και το διάλογο με όλους τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες της αριστεράς και του κινήματος γύρω από μια τέτοια κατεύθυνση. Άλλωστε, η συζήτηση αυτή έχει ανοίξει ήδη και σε αυτήν θα θέλαμε να συμβάλλουμε με τη δημοσιοποίηση αυτού του κειμένου]

Ανοιχτό κάλεσμα σε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς, σε κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια

Μετά από πέντε χρόνια μνημονιακής ισοπέδωσης της κοινωνίας, καταπάτησης εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, συρρίκνωσης μισθών και συντάξεων και κατακόρυφης αύξησης της ανεργίας και της μετανάστευσης, η αριστερά (όλων των αποχρώσεων) ακόμα δεν έχει καταφέρει να συγκροτήσει αξιόπιστη πρόταση. Αντίθετα, με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και την τραγική κατάληξη της υπογραφής του τρίτου μνημονίου, και την εφαρμογή του πλέον από τον ΣΥΡΙΖΑ, απειλείται το ηθικό πλεονέκτημα και η εμπιστοσύνη της κοινωνίας στις δυνάμεις της αριστεράς.

Και αναφερόμαστε συγκεκριμένα στις «δυνάμεις της αριστεράς» επειδή ο αγώνας ενάντια στην πολιτική των μνημονίων είναι πάνω από όλα ταξικός, είναι ο αγώνας ενάντια στην προσπάθεια των πλουσίων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των μεγαλοεργολάβων, να ξεπεράσουν την οικονομική κρίση σε βάρος του κόσμου που ζει από την εργασία του. Μόνο οι οργανωμένες δυνάμεις που το κατανοούν αυτό και έχουν ταχθεί συνειδητά με τον κόσμο της εργασίας μπορούν να συμβάλουν στο να έχει αυτός ο αγώνας κατεύθυνση προς κάτι δομικά καλύτερο και να μην ξαναβρούμε απλά μπροστά μας τον παλιό κόσμο μασκαρεμένο. Όμως μέχρι στιγμής σταθήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων, των αναγκών και των προσδοκιών της κοινωνίας.

Για όσες και όσους καταλαβαίνουμε τι θα σημαίνει για την κοινωνία η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, είναι η ώρα να σκεφτούμε την πολιτική αλλιώς. Αντί η αριστερά όλων των αποχρώσεων και ρευμάτων να δημιουργεί σχέδια σε κλειστά γραφεία και να τα προτείνει στον λαό, έχει έρθει η ώρα να κατανοήσει τις ανεπάρκειές της και να βοηθήσει να έρθει ο οργανωμένος λαός στο προσκήνιο. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η πολιτική ως συμφωνίες κορυφής μεταξύ στελεχών, οργανώσεων και τάσεων, δεν εμπνέει πια κανέναν. Αν συμφωνούμε ότι το ερώτημα της επόμενης μέρας των εκλογών είναι το πώς θα ανατραπεί αυτή η πολιτική και θα ανοίξει μια άλλη πορεία για την ελληνική κοινωνία, μέσα από κινηματικές διαδικασίες και μέσα από την οργάνωση του λαού -κι όχι το πώς θα ενισχυθεί ο ένας ή ο άλλος κομματικός ή μετωπικός σχηματισμός- τότε θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα υπάρχοντα σχήματα στο χώρο της Αριστεράς σήμερα δεν είναι επαρκή από μόνα τους για αυτή την κατεύθυνση, αλλά ότι πρέπει να βρούμε τρόπους μετωπικής συμπόρευσής τους, τόσο κινηματικά όσο και πολιτικά, σε μια ανώτερη ποιοτικά ενότητα που θα υπερβαίνει το άθροισμά τους.

Αυτό που χρειαζόμαστε για να αποκτήσει ξανά ο λαός εμπιστοσύνη, όχι τόσο στην αριστερά αλλά κυρίως στην ίδια τη δύναμή του, είναι ένα κίνημα πραγματικής δημοκρατίας, ένα μέτωπο ανατροπής που θα ακυρώσει τα μνημόνια, θα απελευθερώσει τη χώρα από το καθεστώς μόνιμης επιτροπείας και θα οδηγήσει σε ένα νέο σύνταγμα. Με τους δανειστές να εγκρίνουν πλέον κάθε νομοσχέδιο που κατατίθεται, με τη μετα-δημοκρατία που είναι συστατικό πλέον στοιχείο της ΕΕ, τίθεται ζήτημα λαϊκής κυριαρχίας. Χρειαζόμαστε λοιπόν ένα κίνημα που θα χτίσει -με όρους τομής και όχι «συνέχειας του κράτους» και «σταδιακής απεμπλοκής»- μία ριζικά διαφορετική προοπτική. Ένα μέτωπο με σκοπό την κατάργηση της πολιτικής των Μνημονίων, δημοκρατικό και ταξικό. Μέτωπο αντίστασης στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και τους «θεσμούς» που την εκφράζουν. Ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο – ακόμη πιο σωστά: ένα μεγάλο κοινωνικό μέτωπο που θα επιδιώξει και την πολιτική του εκπροσώπηση. Είναι, ξεκάθαρα, πλέον, ζήτημα επιβίωσης.

Θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι αυτό το μέτωπο δεν θα μετατραπεί σε κόμμα. Μιλάμε για ένα μέτωπο τακτικών στόχων που ορίζοντάς του είναι, μετά την ακύρωση των μνημονίων, ένα νέο σύνταγμα που θα γράψει ο ίδιος ο λαός, για να κατοχυρώσει και να προστατεύσει τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας. Αυτό το σύνταγμα θα το γράψει με βάση και την εμπειρία του από αυτόν τον αγώνα. Δεν μιλάμε για επιστροφή σε έναν «υγιή καπιταλισμό», που γνωρίζουμε καλά ότι δεν μπορεί να υπάρξει. Αλλά το πού θα καταλήξει αυτός ο αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι ένα ανοιχτό διακύβευμα. Ως τώρα η αριστερά ζητούσε την εμπιστοσύνη του λαού. Ίσως ήρθε η ώρα η αριστερά να εμπιστευθεί τον οργανωμένο λαό.

Και γι’ αυτό θεωρούμε ότι σε ένα τέτοιο μέτωπο, που θα χτιστεί από τα κάτω, έχουν θέση όλες οι δυνάμεις της αριστεράς: Με όρους ισοτιμίας και πολιτικής-οργανωτικής αυτοτέλειας. Όχι για να «καπελώσουν» αλλά για να συμμετέχουν και να βοηθήσουν με τις ιδέες τους, τις επεξεργασίες τους, την εμπειρία και την αγωνιστικότητά τους. Χωρίς εχέγγυα για την επικράτηση των προτάσεών τους, αλλά και χωρίς απαίτηση να αυτοδιαλυθούν για χάρη του μετώπου. Γνωρίζουμε καλά ότι υπάρχουν στρατηγικές διαφορές μεταξύ των δυνάμεων της αριστεράς – και αυτή η πολυσυλλεκτικότητα είναι πλούτος, δημοκρατία και παρακαταθήκη. Επίσης όμως πιστεύουμε ακράδαντα ότι μπορούν, σε μία τόσο κρίσιμη στιγμή για τον κόσμο της εργασίας και μετά από τόσες (θετικές και αρνητικές) εμπειρίες, να συστρατευθούν σε κοινούς τακτικούς στόχους, που όμως θα περιγράφουν μια πραγματική διέξοδο. Οι λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας της αριστεράς άλλωστε γράφτηκαν όταν κινήθηκε μετωπικά –και ειδικά στην Ελλάδα έχουμε βαριά παρακαταθήκη από το έπος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Θα πρέπει ρητά ωστόσο να αποκλειστεί η συμμετοχή στο μέτωπο όσων ψήφισαν μνημόνια ή υπηρέτησαν μνημονιακές κυβερνήσεις. Όσοι το έπραξαν και ειλικρινά μετάνιωσαν, θα είναι μάλλον πιο χρήσιμοι στον αγώνα μας κρατώντας αποστάσεις.

1. Το μέτωπο θα πρέπει να συγκροτηθεί πάνω σε κάποιους άξονες, σε κάποιους βασικούς στόχους που μπορούν να συγκροτήσουν πρόγραμμα διεξόδου προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων, με βάση και τις εμπειρίες που αποκομίσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα, που κατά τη γνώμη μας είναι:

• Ακύρωση των μνημονίων και όλων των εφαρμοστικών τους νόμων.
• Παύση πληρωμών, μη αναγνώριση και διαγραφή του ληστρικού χρέους.
• Ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων που έγιναν για να εξυπηρετηθεί το χρέος και διεκδίκηση δημόσιων κοινωνικών αγαθών για όλους και όλες
• Εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με κοινωνικό έλεγχο, για να είναι δυνατή η εφαρμογή φιλολαϊκής πολιτικής.
• Ανάκτηση της νομισματικής πολιτικής με έξοδο από την ευρωζώνη και υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, σε ρήξη με την ΕΕ. Όπως έδειξε η πρόσφατη εμπειρία, αυτό είναι απαραίτητο μέτρο για την αποφυγή εκβιασμών όπως αυτός που είδαμε με τις κλειστές τράπεζες, ενώ και η έξοδος από την ευρωζώνη, για να είναι απαρχή μιας άλλης πορείας, πρέπει να είναι καθαρό ότι πραγματοποιείται σε ρήξη με όλες τις συνθήκες και τις δεσμεύσεις της ΕΕ και όχι σε συνεννόηση με τους «εταίρους».
• Λαϊκή κυριαρχία, εθνική ανεξαρτησία. Μια ανεξάρτητη πολιτική, με τα συμφέροντα των εργαζομένων μπροστά, θα μας φέρει αντικειμενικά σε σύγκρουση με την ΕΕ του νεοφιλελευθερισμού και της μεταδημοκρατίας και θα κάνει μονόδρομο την ρήξη με αυτήν. Το μέτωπο πρέπει να προετοιμάζει τον λαό για αυτή τη ρήξη. Όχι ως επιλογή εθνικής απομόνωσης, αλλά ως διεθνιστικό καθήκον, ως έμπρακτη απόδειξη ότι οι λαοί μπορούν να καθορίζουν τις τύχες τους.
• Υπεράσπιση και διεύρυνση των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Καμία ανοχή σε φασιστικές και ρατσιστικές-σεξιστικές αντιλήψεις. Όχι στις διακρίσεις ανάλογα με το φύλο, την καταγωγή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την αναπηρία. Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος – άσυλο στους πρόσφυγες, νομιμοποιητικά έγγραφα στους μετανάστες.
• Καμία εμπλοκή σε επιθετικούς πολέμους. Έξοδος από το ΝΑΤΟ, καμία στήριξη στις επεμβάσεις του. Να κλείσουν όλες οι βάσεις του θανάτου.
• Πάλη για την πραγματική δημοκρατία. Νέο σύνταγμα που θα το γράψει ο λαός με βάση τις εμπειρίες του και τους αγώνες του και με γνώμονα την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας από την εκμετάλλευση.

Ένα τέτοιο μέτωπο θα πρέπει να ξεκαθαρίσει ότι δεν είναι γενικά με την «ανάπτυξη» και τις «επενδύσεις», λέξεις που ακούγονται συχνά τελευταία ως πρόταση για διέξοδο από την κρίση. Είμαστε με τις δημόσιες επενδύσεις, με την ανάπτυξη που δεν καταστρέφει το περιβάλλον και που έχει στόχο να ωφελήσει το σύνολο της κοινωνίας και όχι τις τσέπες κάποιων μεγαλοεργολάβων. Είμαστε με τα συνεταιριστικά εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης, με τους εργαζόμενους που δουλεύουν και αποφασίζουν από κοινού και ισότιμα. Το όραμά μας δεν είναι μία χώρα-«επενδυτικός παράδεισος», που θα είναι πόλος έλξης για το μεγάλο κεφάλαιο λόγω φτηνού εργατικού δυναμικού, ούτε μια χώρα καταναλωτικής ευδαιμονίας, αλλά έναν τόπο με κοινωνική ευημερία, όπου θα υπάρχουν για όλους τα κοινωνικά αγαθά: εργασία, παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση. Να περιγράψουμε τι θέλουμε: μια κοινωνία και μια οικονομία που θα αντιστοιχεί στις ανάγκες της εργαζόμενης πλειοψηφίας.
Οι παραπάνω άξονες μπορούν να διασαφηνιστούν, να εμπλουτιστούν και να γίνουν ένα πραγματικό πρόγραμμα διεξόδου, μέσα από τις ίδιες διαδικασίες του μετώπου, με την πολύτιμη εμπειρία του ίδιου του κόσμου της εργασίας, των αγροτών και των άμεσων παραγωγών, και με συμβολή από όλες τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς που θα συμμετέχουν στο μέτωπο αυτό.

2. Ένα τέτοιο μέτωπο θα πρέπει να οικοδομεί τις δικές του δομές και τις δικές του μορφές οργάνωσης: με τοπικές επιτροπές-λαϊκές συνελεύσεις που θα συζητούν και θα διεκδικούν. Με στέκια που θα είναι ταυτόχρονα εργατικές λέσχες και χώροι κοινωνικής αλληλεγγύης. Που θα οργανώνει την επιβίωση του λαού, ενσωματώνοντας τις καλύτερες εμπειρίες που ήδη υπάρχουν από τις δομές αλληλεγγύης έως τα σωματεία βάσης, οικοδομώντας ένα παράλληλο δίκτυο, ενώ ταυτόχρονα θα διεκδικεί αποφασιστικά το γκρέμισμα των μνημονιακών πολιτικών και την εγκαθίδρυση δημόσιας παιδείας, υγείας, ασφάλισης, κοινωνικής πρόνοιας για όλους. Που θα στήσει κινήματα σε χώρους εργαζομένων και ανέργων, αλλά και την κοινωνική τους στήριξη. Που θα διεκδικεί τις επιχειρήσεις που κλείνουν να τις πάρουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, που θα αποτρέψει τους πλειστηριασμούς, που θα κάνει καταλήψεις στέγης για να στεγάσει τους άστεγους, ως έμπρακτες μορφές αντίστασης ενός κινήματος που θα διεκδικεί ενεργά να γκρεμίσει τις πολιτικές φτωχοποίησης. Με δικές του μορφές αλληλοενημέρωσης, δίκτυα πληροφόρησης, δικά του όργανα, καταμερισμό, δικό του τρόπο αυτοπροστασίας. Αξιοποιώντας τις καλύτερες εμπειρίες από τις πλατείες του 2011, τα εργατικά σχήματα και σωματεία, τις δομές αλληλεγγύης, τις λαϊκές συνελεύσεις, τις εργατικές λέσχες, τις μεγάλες απεργίες, τις επιτροπές του «ΟΧΙ μέχρι το τέλος».

3. Ένα μέτωπο που θα διεκδικεί πραγματική δημοκρατία δεν μπορεί παρά να την κάνει το ίδιο καθημερινή πρακτική. Χρειαζόμαστε ένα μέτωπο που βασικοί του πυρήνες θα είναι οι τοπικές οργανώσεις μελών. Που θα εμπλέκονται συχνά σε κεντρικές αποφάσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Που τα όργανα θα λειτουργούν με βάση τις αρχές της αιρετότητας, της ανακλητότας και της εναλλαγής. Που θα έχει συλλογική ηγεσία και που διαθέσεις αρχηγισμού θα ανακόπτονται. Που δεν θα αποτελέσει μηχανισμό ανάδειξης στελεχών, που οι βουλευτές που ενδεχομένως αργότερα να εκλέξει θα δίνουν τουλάχιστον το 50% της αμοιβής τους για τις ανάγκες του μετώπου. Που για όλα τα οικονομικά θα γίνεται συλλογική διαχείριση και θα υπάρχει διαφάνεια. Που τα όργανα θα συγκροτούνται αναλογικά, με βάση πολιτικές πλατφόρμες, και οι αποφάσεις θα παίρνονται δημοκρατικά, επιδιώκοντας την ευρύτερη δυνατή συναίνεση. Αν στόχος μας είναι να προετοιμάσουμε και να υλοποιήσουμε τέτοιες κοσμογονικές αλλαγές, δηλαδή μια πραγματική σύγκρουση με τους «θεσμούς» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Ευρωζώνη, τότε πρέπει να επινοήσουμε, βασισμένοι στις καλύτερες ιστορικές παραδόσεις της αριστεράς και στις πρόσφατες των κινημάτων παγκόσμια, τις οργανωτικές και πολιτικές μορφές που θα εκφράζουν από τώρα τη δημοκρατία του λαού και θα οδηγούν στην κοινωνική χειραφέτηση.

Καλούμε λοιπόν να συγκροτηθεί άμεσα ένα τέτοιο μέτωπο από τα κάτω, με τη συμμετοχή και στήριξη όλων των δυνάμεων της αριστεράς. Μέσα από ανοιχτές διαδικασίες και με βάση αυτούς τους άξονες, θα εξειδικεύσει και θα εμπλουτίζει το πρόγραμμα και τις προτάσεις του. Με επίγνωση όλου του κόσμου της αριστεράς σήμερα ότι πρέπει να αναγνωρίσει τη μερικότητα των παρεμβάσεων του τα 5 μνημονιακά χρόνια και ότι η παρέμβασή του θα είναι νικηφόρα μόνο αν μπορούν να βγουν μπροστά και θαρρετά νέες κοινωνικές δυνάμεις.

Πολλοί και πολλές θα πουν ότι έχουμε ήδη αργήσει για να ξεκινήσουμε μια νέα προσπάθεια και ότι θα πρέπει να περιοριστούμε στο να πλαισιώσουμε κάποιο από τα υπάρχοντα σχήματα. Απαντάμε ότι, αν το μέτωπο αυτή τη φορά δεν γίνει σωστά, ανοιχτά και δημοκρατικά, δεν θα γίνει καθόλου – ή δεν θα είναι αποτελεσματικό. Να ξαναχτίσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης με την κοινωνία, να δημιουργήσουμε τις δομές που θα φέρουν τον οργανωμένο λαό στο προσκήνιο της ιστορίας. Γιατί μόνο αυτός μπορεί να είναι φορέας πραγματικής ελπίδας. Μας ετοιμάζουν δύσκολα χρόνια. Να απαντήσουμε με ενότητα, αντίσταση, ταξική αλληλεγγύη, πίστη στις δυνάμεις μας. Να σαρώσουμε τα μνημόνια, τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και το σύστημα που τις γεννά!

πηγη: pandiera.gr

Γράφει ο  Γιώργος Παυλόπουλος

Τα ποσοστά τους μπορεί να ανέβηκαν ή να έμειναν περίπου στάσιμα, αλλά πόσες ψήφους έχασαν τα δύο μεγάλα κόμματα των Μνημονίων; Και τι συνέβη με τους κολαούζους τους; Πού πήγαν όλες αυτές οι ψήφοι αφού και η κοινοβουλευτική Αριστερά δεν κέρδισε; Πόσο ανθεκτική και επικίνδυνη αποδείχθηκε η Χρυσή Αυγή;

Οι δημοσκοπήσεις μπορεί να μην λένε σχεδόν ποτέ την αλήθεια, όμως οι αριθμοί των εκλογών είναι απολύτως πραγματικοί και αμείλικτοι. Και η επαναστατική Αριστερά οφείλει να τους μελετά με προσοχή και να βγάζει συμπεράσματα. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Η κυβέρνηση και το μνημονιακό μπλοκ

Σε σχέση με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, στις 20 Σεπτεμβρίου – δηλαδή οκτώ μήνες αργότερα – ψήφισαν 764.000 λιγότεροι. Το αποτέλεσμα ήταν η αποχή να εκτιναχθεί στο υψηλότερο επίπεδο της μεταπολίτευσης, ήτοι στο 43,4% έναντι 36,4% τον Ιανουάριο. Μάλιστα, η αποχή βαίνει διαρκώς αυξανόμενη στα μνημονιακά χρόνια, έχοντας σχεδόν διπλασιαστεί από το 25,9% των εκλογών του 2007.

Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι η νέα κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, η οποία καλείται να εφαρμόσει το τρίτο και πιο βαρύ μνημόνιο, διαθέτει τη χαμηλότερη εκλογική νομιμοποίηση από το 1990. Κι αυτό διότι έχει ψηφιστεί από μόλις 2.126.300 πολίτες, σε σύνολο σχεδόν 10 εκατομμυρίων εγγεγραμμένων στους καταλόγους – δηλαδή, περίπου από τον ένα στους πέντε.

Από πού προήλθε κυρίως, όμως, αυτή η αποχή; Μια σύγκριση στις ψήφους των κομμάτων αποδεικνύει ότι τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης είδαν τους «πιστούς» τους στην κάλπη να μειώνονται κατά σχεδόν 420.000 – 320.000 ο ΣΥΡΙΖΑ και 95.000 οι ΑΝ.ΕΛ. Άλλες 190.000 ψήφους έχασε η ΝΔ, ενώ οι απώλειες του «ψηφίζω κάθε συμφωνία» Ποταμιού διαμορφώθηκαν στις 150.000 ψήφους.

Όσον αφορά στο σχήμα ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, είναι απάτη ότι δικαιώθηκε και ενισχύθηκε. Διότι μπορεί σε σύγκριση με το άθροισμα των δύο κομμάτων τον Ιανουάριο οι ψήφοι να είναι περισσότερες κατά περίπου 20.000, όμως πρέπει να συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι σε αυτές τις εκλογές δεν κατέβηκε ούτε το ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. του Γιωργάκη Παπανδρέου, που είχε πάρει 150.000 ούτε και η «Τελεία» του Γκλέτσου με 110.000. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι οι οπαδοί αυτών των δύο κατευθύνθηκαν προς τη «Δημοκρατική Συμπαράταξη» σε αναλογία μόλις ένα προς τέσσερα, αυτό μεταφράζεται σε σχεδόν 65.000 ψήφους. Έτσι, έστω κι αν ο Κουβέλης τράβηξε ορισμένους της ΔΗΜΑΡ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, στην πραγματικότητα η Φώφη και ο Λαλιώτης είναι καθαρά ηττημένοι.

Συνολικά, λοιπόν, τα κόμματα που ψήφισαν πρόσφατα στη Βουλή το τρίτο μνημόνιο έχασαν συνολικά περί τις 800.000 ψήφους, σε απόλυτους αριθμούς. Μάλιστα, στην πραγματικότητα μπορούμε εύλογα να ισχυριστούμε ότι οι απώλειες όλων και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ, σε σύγκριση όσους τον ψήφισαν με ελπίδα τον Ιανουάριο, είναι πολύ μεγαλύτερες και απλώς καλύφθηκαν εν μέρει από την εισροή ψήφων από άλλες «δεξαμενές», όπως το ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. και η «Τελεία» ή ακόμη και ο ΛΑ.Ο.Σ. που είχε πάρει 65.000 ψήφους.

Η Χρυσή Αυγή

Παρά τους φόβους και τις προεκλογικές εκτιμήσεις, παρά το ευνοϊκό κοινωνικά περιβάλλον λόγω της προσφυγικής κρίσης, παρά την έλλειψη άλλης αντιμνημονιακής επιλογής στον χώρο της (ακρο)Δεξιάς, η Χρυσή Αυγή δεν κατάφερε να αναδειχθεί ως ο μεγάλος κερδισμένος αυτής της αναμέτρησης. Μια απλή σύγκριση με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου δείχνει ότι ναι μεν αύξησε το ποσοστό της (από το 6,28% στο 6,99%), όμως απώλεσε κάπου 9.000 ψήφους πανελλαδικά.

Μια προσεκτικότερη δε μελέτη των αποτελεσμάτων, ανά περιφέρεια και δήμο, δείχνει ότι κατέγραψε σημαντικές απώλειες στο Λεκανοπέδιο της Αττικής, αλλά και στη Θεσσαλονίκη – δηλαδή στα δύο μεγαλύτερα αστικά συμπλέγματα της χώρας, όπου αντικειμενικά χτυπά και η “καρδιά” των πολιτικών εξελίξεων. Χρωστά δε το γεγονός ότι παρέμεινε σταθερή και στην τρίτη θέση στις επιδόσεις που σημείωσε σε περιοχές που βρίσκονται στο επίκεντρο του προσφυγικού.

Πιο συγκεκριμένα, η Χρυσή Αυγή πήρε 16.700 λιγότερες ψήφους στις 5 περιφέρειες της Αττικής (Α και Β Αθήνας-Πειραιά και Υπόλοιπο), χάνοντας έτσι το 13% της δύναμής της έναντι του Ιανουαρίου, αλλά και 3.500 λιγότερες στην Α και Β Θεσσαλονίκης, που μεταφράζονται σε απώλειες της τάξης του 8,5%. Αντιθέτως, στη Λέσβο εκτινάχθηκε από τις 2.800 στις 4.250 ψήφους (+52%), στα Δωδεκάνησα από τις 5.700 στις 7.200 (+26%), στη Σάμο από 1.400 σε 1.800 (+28,5%), αλλά και στα Χανιά από 3.850 σε 4.850 (+26%).

Ωστόσο, αυτή η εικόνα δεν δικαιολογεί εφησυχασμό. Αφενός, επειδή μετά και την παραδοχή της «πολιτικής ευθύνης» για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η νεοναζιστική οργάνωση ενισχύει και βαθαίνει τα ιδεολογικά και εγκληματικά χαρακτηριστικά της. Κι αφετέρου, διότι εξακολουθεί να έχει πολύ μεγαλύτερη διείσδυση στις εργατικές συνοικίες, τους νέους και τους άνεργους σε σύγκριση με τα μεσαία και ανώτερα στρώματα και τις πλούσιες περιοχές.

Για του λόγου το αληθές, η επιρροή της παραμένει υψηλότερη του πανελλαδικού ποσοστού της στο Πέραμα (10,2%), το Κερατσίνι (8%), τη Νίκαια (7,7%), ενώ κινείται γύρω από αυτό στο Περιστέρι, το Αιγάλεω, το Ίλιον και τους Άγιους Ανάργυρους – Καματερό. Επίσης – εδώ βάσει των exit polls – ήρθε πρώτη στους ανέργους με 16,6% (δεύτερη η ΛΑΕ με 15,8%) και τρίτη στις προτιμήσεις των νέων με 11% (έναντι 40% του ΣΥΡΙΖΑ και μόλις 18% της ΝΔ).

Από την άλλη, τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στις πλούσιες συνοικίες είναι πολύ χαμηλότερα του πανελαδικού μέσου όρου: Αγία Παρασκευή 4,33%, Παπάγου-Χολαργός 4,94%, Παλαιό Φάληρο 4,45%, Λυκόβρυση-Πεύκη 4,43% και Γλυφάδα 5,52%.

Η Αριστερά

Το αποτέλεσμα των εκλογών αποδεικνύει ότι, ειδικά μετά τη σωρευμένη εμπειρία των τελευταίων επτά ετών της κρίσης, οι αγωνιστές και οι Αριστεροί δεν τρώνε πλέον φούμαρα, δεν ξεχνούν, ούτε βεβαίως ζουν για την δευτέρα παρουσία. Γι” αυτό και το ΚΚΕ, που τώρα υπόσχεται ότι θα είναι η μοναδική φωνή της αντιπολίτευσης στη Βουλή, όχι απλώς δεν άντεξε ή δεν ωφελήθηκε όπως ισχυρίζεται, αλλά είδε τις ψήφους του στην κάλπη να έχουν μειωθεί κατά σχεδόν 40.000.

Κάτι ανάλογο ισχύει και με την Λαϊκή Ενότητα, που δεν έπεισε ότι αποτελεί κάτι “φρέσκο” και διαφορετικό, που μπορεί να δώσει προοπτική και ελπίδα. Οι 155.000 ψήφοι που συγκέντρωσε η ΛΑΕ στην πρώτη της εκλογική κάθοδο ασφαλώς δεν είναι αμελητέα ποσότητα και η στράτευσή τους στους αγώνες που έρχονται είναι πολύτιμη. Παρ” όλα αυτά, είναι πολύ λιγότεροι σε σχέση με τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί, με την αναλογία των βουλευτών της προηγούμενης κυβέρνησης που αποχώρησαν, με τις δηλώσεις στήριξης από εκατοντάδες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ από όλη την Ελλάδα.

Αντιθέτως (εξαιρώντας τον Λεβέντη), ως μοναδικοί κερδισμένοι σε επίπεδο ψήφων – περίπου 50.000 συνολικά – εμφανίζονται τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα με αντιμνημονιακή αναφορά και συνεπή, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, παρουσία στους αγώνες, είτε αυτοχαρακτηρίζονται ως επαναστατική Αριστερά είτε όχι.

Συγκεκριμένα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν και ξεκίνησε “πληγωμένη” πολιτικά και από χαμηλότερη εκλογική “βάση” (λόγω της αποχώρησης ΑΡΑΝ-ΑΡΑΣ και διάλυσης της ΜΑΡΣ), όχι απλώς κατάφερε να διατηρήσει τις δυνάμεις της αλλά και να τις αυξήσει κατά 5.000 – κάτι που δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο ή κυρίως στην επιτυχημένη εκλογική συνεργασία με το ΕΕΚ. Επίσης, το Ε.ΠΑ.Μ (δεν είχε κατέβει τον Ιανουάριο), πήρε 41.000 ψήφους, ενώ αύξηση κατέγραψαν η συνεργασία των «μ-λ» (κατά 1.000 ψήφους) και η ΟΚΔΕ (κατά 500).

Φυσικά, παρά το ελπιδοφόρο μήνυμα ότι η αντίσταση παραμένει ζωντανή και ενοχλητική για το σύστημα, δεν χωράει αμφιβολία ότι τα κέρδη αυτού του «στρατοπέδου» είναι μικρά – τόσο σε σύγκριση με τις απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ όσο και, κυρίως, με τις ανάγκες της εποχής. Εξάλλου, σε συνδυασμό και με την αποχή-ρεκόρ, είναι σαφές ότι εκατοντάδες χιλιάδες αριστεροί και αγωνιστές που αισθάνθηκαν αυτή τη φορά προδομένοι από την «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση προτίμησαν να μείνουν σπίτι τους, καθώς δεν πείστηκαν ότι αξίζει η ψήφος και η στράτευση στον αγώνα για μια άλλη προοπτική (και μάλιστα, όχι αναγκαία αντικαπιταλιστική).

Το συμπέρασμα

Εκλογικά, λοιπόν, η κοινωνία μοιάζει να είναι χωρισμένη στα δύο:

•    Οι μεν, που προσήλθαν στην κάλπη, ψήφισαν συντριπτικά υπέρ των μνημονιακών κομμάτων όχι επειδή τα εμπιστεύονται ή θεωρούν πως ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους (αν και αυτό είναι γεγονός ότι ισχύει για ένα τμήμα τους), αλλά επειδή οι περισσότεροι έχουν δεχθεί ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς για να μείνουμε ζωντανοί και να αναπνέουμε, έστω με το σταγονόμετρο, εντός ευρώ και ΕΕ.

•    Οι δε, όσοι απείχαν, συγκροτούν μία κοινωνική και πολιτική Βαβέλ, με καμβά την απογοήτευση και την απαξίωση του συστήματος εξουσίας – είτε επιμέρους πλευρών του (π.χ. των εκλογών που “δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα” ή των “πουλημένων μίντια”) είτε στο σύνολό του. Αναμφίβολα, ένα μέρος της αποχής έχει αντιδραστικά χαρακτηριστικά – ειδικά όμως στη συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση, το τμήμα της “αριστερής αποχής” είναι αναμφίβολα πιο ενισχυμένο.

Αρκετοί θα σπεύσουν να χαρακτηρίσουν την εικόνα αυτή ως γρίφο, αλλά στην ουσία πρόκειται για μια μεγάλη πρόκληση.

Η τάση της υποταγής μπορεί να μοιάζει κυρίαρχη και καταθλιπτική, τόσο ως ψήφος όσο και ως αποχή, όμως αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα προοπτικής και ενός “αφηγήματος” που θα δώσει δημιουργική διέξοδο στην οργή και την απογοήτευση, θα συντρίψει την παραίτηση και τον ατομικισμό και θα ανοίξει διάπλατα τον δρόμο  του αγώνα, της σύγκρουσης – και, τελικά, της συμμετοχής στις εκλογές με μια αντίστοιχη επιλογή.

Ας έχουμε καλά στο νου μας δε ότι το αφήγημα αυτό δεν μπορεί να γραφτεί με παλιά και σκουριασμένα υλικά, με εκκλήσεις περί κενής περιεχομένου ενότητας ή με μικροκομματικούς ηγεμονισμούς. Δεν μπορεί να γραφτεί ούτε με εκλογικές συνεργασίες χωρίς κοινωνική αντιστοίχηση και μαζικούς αγώνες, ούτε όμως με κινηματικές πρωτοβουλίες που δε θα συνοδεύονται από πολιτική προοπτική σύνθεσης και ανατροπής.

Όσο για τους πρωταγωνιστές, οφείλουν να είναι οι ίδιοι σε όλα τα παραπάνω μέτωπα. Άλλο οργάνωση και άλλο πολιτικός και οργανωτικός “τεϊλορισμός”…

πηγη: pandiera.gr