Σήμερα: 04/05/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Πέμπτη, 04 Φεβρουαρίου 2016 00:00

Ο Τσίπρας μπροστά στην κατάρρευση

3-tsipras-katroygkalos.jpg

Πριν κλείσει 6μηνο από το «θρίαμβο» της 20ής Σεπτέμβρη.

Στις εκλο­γές της 20/9 το επι­τε­λείο του Τσί­πρα –με την ευ­γε­νή χο­ρη­γία των δα­νει­στών και της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης, που είχαν ξε­μεί­νει από το­πι­κό «κου­μα­ντα­δό­ρο»– πήραν από τις κάλ­πες την εκ­πλή­ρω­ση όλων των ονεί­ρων τους: απο­κλει­σμό της ΛΑΕ, εκλο­γι­κή επι­βί­ω­ση των ΑΝΕΛ, εί­σο­δο στη βουλή των «χρή­σι­μων ηλι­θί­ων» του Λε­βέ­ντη, εξα­το­μι­κο­ποί­η­ση της οργής για το Μνη­μό­νιο 3 και εξα­έ­ρω­ση της δυ­να­μι­κής του ΟΧΙ στο δρόμο της απο­χής... Πολ­λές ανα­λύ­σεις εκεί­νης της επο­χής ανα­δεί­κνυαν τον Τσί­πρα ως «ηγε­μό­να» και έβλε­παν τον με­ταλ­λαγ­μέ­νο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως κόμμα «μα­κράς πνοής».

Ήμα­στε λίγοι –και κυ­ρί­ως, προς τιμήν τους, τα ηγε­τι­κά στε­λέ­χη της ΛΑΕ– που επι­μέ­να­με σε κά­ποια πιο σκλη­ρά στοι­χεία της πο­λι­τι­κής: η ψήφος στις 20/9 στη­ρι­ζό­ταν σε υφαρ­πα­γή, αφού το Μνη­μό­νιο 3 δεν είχε ακόμα συ­γκε­κρι­με­νο­ποι­η­θεί, η υπό­σχε­ση για «πα­ράλ­λη­λο πρό­γραμ­μα» λει­τουρ­γού­σε απο­προ­σα­να­το­λι­στι­κά, η απέ­χθεια προς τη ΝΔ που λει­τουρ­γού­σε ενι­σχυ­τι­κά για το Μα­ξί­μου ήταν κα­τα­δι­κα­σμέ­νη να με­τα­τρα­πεί σε οργή μόλις θα πα­ρου­σιά­ζο­νταν τα πραγ­μα­τι­κά μέτρα της συμ­φω­νί­ας της 13ης Ιου­λί­ου, με πρώτο το Ασφα­λι­στι­κό... Σε αυτήν τη βάση προ­βλέ­πα­με πο­λι­τι­κή αστά­θεια και στή­να­με τον πο­λι­τι­κό προ­γραμ­μα­τι­σμό μας πάνω στην εκτί­μη­ση για τις επερ­χό­με­νες άμεσα με­γά­λες πο­λι­τι­κές μάχες. Ήταν μια εκτί­μη­ση «ενά­ντια στο ρεύμα».

Πριν πε­ρά­σουν πέντε μήνες, η εκτί­μη­ση αυτή έχει πλή­ρως επι­βε­βαιω­θεί και μά­λι­στα με δια­στά­σεις και με τα­χύ­τη­τα που ξε­περ­νούν τις προ­βλέ­ψεις μας.

Το επι­τε­λείο Τσί­πρα βρί­σκε­ται μπρο­στά στο σο­βα­ρό εν­δε­χό­με­νο μιας ανε­ξέ­λεγ­κτης κρί­σης, μιας κα­τάρ­ρευ­σης. Η δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση για «διεύ­ρυν­ση» της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής βάσης της κυ­βέρ­νη­σης (με τις «εφε­δρεί­ες» του Λε­βέ­ντη, του Πο­τα­μιού ή και του ΠΑΣΟΚ), η συ­ζή­τη­ση για ακόμα με­γα­λύ­τε­ρη «διεύ­ρυν­ση» που θα συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει τη ΝΔ σε μια μορφή κυ­βέρ­νη­σης εθνι­κής ενό­τη­τας, ή ακόμα και η συ­ζή­τη­ση για νέες εκλο­γές (κάλπη για 4η φορά μέσα σ’ έναν χρόνο!) απο­δει­κνύ­ουν το βάθος της αστά­θειας: όπως σωστά θύ­μι­σε η Ζωή Κων­στα­ντο­πού­λου μια πα­λιό­τε­ρη θέση του Αλ. Τσί­πρα, μέτρα όπως το Ασφα­λι­στι­κό Κα­τρού­γκα­λου για να επι­βλη­θούν πο­λι­τι­κά προ­ϋ­πο­θέ­τουν είτε κυ­βέρ­νη­ση εθνι­κής ενό­τη­τας είτε δι­κτα­το­ρία... Ένα κόμμα σαν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, παρ’ όλη τη σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρη με­τάλ­λα­ξή του, δεν είναι ικανό να κα­θο­δη­γή­σει ομαλά μια τόσο αντι­δρα­στι­κή νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ισο­πέ­δω­ση των ασφα­λι­στι­κών κα­τα­κτή­σε­ων.

Κί­νη­μα

Στη βάση της κρί­σης του Μα­ξί­μου βρί­σκε­ται η τα­χύ­τα­τη εκ­δή­λω­ση του μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος αντί­στα­σης στο Ασφα­λι­στι­κό. Οι όψι­μοι θαυ­μα­στές του Γιαν­νί­τση θα όφει­λαν να θυ­μού­νται το τα­χύ­τα­το... τέλος του Γιαν­νί­τση, που πα­ρέ­συ­ρε στην από­συρ­ση τον –μέχρι τότε θε­ω­ρού­με­νο ως πα­νί­σχυ­ρο– ηγέτη του «εκ­συγ­χρο­νι­σμού» Κ. Ση­μί­τη...

Τα μα­ζι­κό­τα­τα μπλοκ των αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νων επι­στη­μό­νων και η μα­ζι­κή συμ­με­το­χή στα μπλό­κα των αγρο­τών δη­μιουρ­γούν μια εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νη για την κυ­βέρ­νη­ση πο­λι­τι­κή συν­θή­κη: ότι η αντί­στα­ση στο Ασφα­λι­στι­κό μπο­ρεί να νι­κή­σει, ότι ο στό­χος για εντα­φια­σμό του σχε­δί­ου Κα­τρού­γκα­λου-δα­νει­στών είναι ρε­α­λι­στι­κός.

Οι πα­πα­γά­λοι του συ­στή­μα­τος ψά­χνουν να πια­στούν από «ανα­λύ­σεις» που τεί­νουν να υπο­βαθ­μί­ζουν τη ση­μα­σία αυτών των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων. Ο «κοι­νω­νι­κός αυ­το­μα­τι­σμός» γνω­ρί­ζει νέες ημέ­ρες δόξας, και αυτήν τη φορά πρω­το­στα­τούν και πολ­λοί «αρι­στε­ροί» ψάλ­τες.

Οι αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νοι επι­στή­μο­νες και οι αγρό­τες, μας λένε, δεν είναι ενιαί­οι. Είναι από αρ­χαιο­τά­των χρό­νων γνω­στό ότι υπάρ­χουν και κά­ποιοι πλού­σιοι δι­κη­γό­ροι και μη­χα­νι­κοί, όπως και κά­ποιοι με­γα­λο­α­γρό­τες. Μας είναι επί­σης γνω­στό ότι υπάρ­χουν πο­λι­τι­κο­συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγε­σί­ες που χθες στή­ρι­ξαν το ΝΑΙ, σή­με­ρα ανέ­χο­νται το Μνη­μό­νιο 3, και πα­ρό­τι υπο­χρε­ω­τι­κά είναι μέσα στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις για το Ασφα­λι­στι­κό, ψά­χνουν να βρουν ευ­και­ρία και μέ­θο­δο για συμ­βι­βα­σμό με τον Κα­τρού­γκα­λο και εκτό­νω­ση της οργής της κοι­νω­νι­κής βάσης των ορ­γα­νώ­σε­ών τους.

Αυτή η δια­πί­στω­ση δη­μιουρ­γεί κα­θή­κο­ντα στη ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά με στόχο την εξου­δε­τέ­ρω­ση της επιρ­ρο­ής αυτών των ηγε­σιών (η ΛΑΕ άλ­λω­στε είναι στην πρώτη γραμ­μή αυτών των ανα­ζη­τή­σε­ων). Όμως σε τί­πο­τα δεν αλ­λά­ζει την εκτί­μη­ση για την κα­θο­ρι­στι­κή πο­λι­τι­κή ση­μα­σία των με­γά­λων κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων των αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νων επι­στη­μό­νων και των αγρο­τών. Στα πραγ­μα­τι­κά μα­ζι­κά κι­νή­μα­τα όποιος ανα­ζη­τά «χη­μι­κή κα­θα­ρό­τη­τα» δεν θα ζήσει ποτέ για να τη δει...

Ένα δεύ­τε­ρο επι­χεί­ρη­μα αφορά την, υπο­τί­θε­ται, απου­σία των μι­σθω­τών από τον αγώνα. Αυτές οι γραμ­μές γρά­φο­νται πριν από τη γε­νι­κή απερ­γία της 4/2 και δεν γνω­ρί­ζου­με το μέ­γε­θος της απά­ντη­σης που θα δώσει η ερ­γα­τι­κή τάξη σε αυ­τούς τους νε­κρο-ανα­τό­μους. Όμως το πο­λι­τι­κό κλίμα στις πα­ρα­μο­νές της απερ­γί­ας είναι σαφές: η συ­νά­ντη­ση στο δρόμο των ερ­γα­τών, των αγρο­τών και των επι­στη­μό­νων μπο­ρεί να δώσει εφιαλ­τι­κή διά­στα­ση στην πίεση πάνω στην κυ­βέρ­νη­ση. Και βέ­βαια κα­νείς δεν δι­καιού­ται να υπο­βαθ­μί­σει τη ση­μα­σία των «μι­κρών» ερ­γα­τι­κών αντι­στά­σε­ων που προη­γή­θη­καν: οι δρά­σεις της ΑΔΕΔΥ, κά­ποιων πρω­το­βάθ­μιων σω­μα­τεί­ων, άνοι­ξαν το μο­νο­πά­τι της αντί­στα­σης που σή­με­ρα με­τα­τρέ­πε­ται σε λε­ω­φό­ρο. Η δύ­να­μη του κι­νή­μα­τος από τα κάτω είναι ο πα­ρά­γο­ντας όπου όλοι οφεί­λου­με να συ­γκε­ντρώ­σου­με την προ­σο­χή.

Πο­λι­τι­κή

Μέσα σε αυτές τις συν­θή­κες, ο Τσί­πρας αντι­με­τω­πί­ζει έναν πρό­σθε­το πο­νο­κέ­φα­λο. Οι δα­νει­στές –έχο­ντας τα δικά τους προ­βλή­μα­τα που δη­μιουρ­γεί η πα­ρά­τα­ση της διε­θνούς κρί­σης– δεν συ­ναι­νούν σε καμία «χα­λά­ρω­ση». Απαι­τούν μά­λι­στα σκλη­ρό­τε­ρα, πρό­σθε­τα μέτρα.

Οι ευ­ρω­η­γε­σί­ες απαι­τούν να επι­βλη­θεί το πρό­γραμ­μα και γι’ αυτό ζη­τούν «διεύ­ρυν­ση» της πο­λι­τι­κής υπο­στή­ρι­ξής του. Όμως αυτήν τη φορά είναι ιδιαί­τε­ρα αμ­φί­βο­λο αν θα συ­ναι­νέ­σουν σε τα­κτι­κές κι­νή­σεις (νέες εκλο­γές) που ενέ­χουν κιν­δύ­νους κα­θυ­στε­ρή­σε­ων.

Ο Τσί­πρας ομο­λο­γεί ότι ανα­ζη­τά «εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση». Το σε­νά­ριο της διεύ­ρυν­σης της κυ­βέρ­νη­σής του με πα­ρα­μο­νή του ίδιου στην πρω­θυ­πουρ­γία προ­ϋ­πο­θέ­τει να βρε­θούν «πρό­θυ­μοι» από τον Λε­βέ­ντη, το Πο­τά­μι και το ΠΑΣΟΚ που θα δέ­χο­νται αυτόν το ρόλο, αλλά θα είναι και «αρ­κε­τοί» για να δη­μιουρ­γή­σουν ει­κό­να σο­βα­ρής διεύ­ρυν­σης. Το σε­νά­ριο της πλή­ρους εθνι­κής ενό­τη­τας, με τη συμ­με­το­χή της ΝΔ, θέτει ζή­τη­μα πα­ρα­με­ρι­σμού του Αλ. Τσί­πρα. Θα υπάρ­ξουν δυ­νά­μεις μέσα από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που θα δε­χθούν αυτήν την προ­ο­πτι­κή;

Αυτά τα αδιέ­ξο­δα φέρ­νουν ξανά στο προ­σκή­νιο την πι­θα­νό­τη­τα των εκλο­γών. Ο Αλ. Τσί­πρας στο πα­ρελ­θόν χρη­σι­μο­ποί­η­σε την κα­τη­γο­ρία της «από­δρα­σης» ως επι­θε­τι­κό όπλο ενά­ντια στην αρι­στε­ρή πτέ­ρυ­γα του κόμ­μα­τός του. Πι­θα­νώς σή­με­ρα θα χρεια­στεί την κάλπη για να απο­δρά­σει ο ίδιος από μια τα­πει­νω­τι­κή προ­ο­πτι­κή κα­τάρ­ρευ­σης. Όμως αυτός ο τα­κτι­κι­σμός τούτη τη φορά δεν θα είναι εύ­κο­λος: δεν θα δια­θέ­τει ούτε τη συ­ναί­νε­ση των δα­νει­στών ούτε τη συ­μπαι­γνία του εσω­τε­ρι­κού κα­θε­στώ­τος.

Οι συν­θή­κες επι­τα­χύ­νο­νται απο­φα­σι­στι­κά. Μέσα σε αυτές η ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά οφεί­λει την πιο έντο­νη πα­ρέμ­βα­ση και εμπλο­κή: Για να νι­κή­σουν οι αγώ­νες και να απο­συρ­θεί το Ασφα­λι­στι­κό. Για να ανα­τρα­πεί από τα κάτω το Μνη­μό­νιο 3 και να ακυ­ρω­θεί η συμ­φω­νία της 13ης Ιου­λί­ου. Για να υπε­ρα­σπί­σου­με τα κοι­νω­νι­κά, ερ­γα­τι­κά και λαϊκά δι­καιώ­μα­τα, απαι­τώ­ντας να πλη­ρώ­σουν οι πλού­σιοι!

πηγη: rproject.gr

Πέμπτη, 04 Φεβρουαρίου 2016 00:00

Να πληρώσουν οι πλούσιοι, επιτέλους

_πληρώσουν_οι_πλούσιοι_επιτέλους.jpg

Υπάρχουν τμήματα της κυβέρνησης που φαίνεται να πιστεύουν πως η στάση των «εταίρων» μας συνιστά, απλώς, παραλογισμό, στο μέτρο που φανερά δεν οδηγεί στην υπέρβαση της κρίσης. Έτσι, θεωρούν πως αν μπουν στον κόπο να ακούσουν τα επιχειρήματα της ελληνικής κυβέρνησης δεν μπορεί παρά να πειστούν.

Αν ήταν να χα­ρα­κτη­ρί­σου­με με ένα τίτλο την εποχή των μνη­μο­νί­ων, νο­μί­ζω πως ο κα­ταλ­λη­λό­τε­ρος θα ήταν: Εποχή της με­γά­λης εκ­με­τάλ­λευ­σης.

Τα αφε­ντι­κά, στις συν­θή­κες και με την ευ­και­ρία της κρί­σης, ξε­σά­λω­σαν με τρόπο πρω­το­φα­νή στην ιστο­ρία. Και όχι μόνο στην ιστο­ρία της χώρας μας: το πράγ­μα ξέ­φυ­γε και στο πλαί­σιο διε­θνών συ­γκρί­σε­ων.

Πολ­λές φορές, από αυτήν την στήλη, μου δό­θη­κε η δυ­να­τό­τη­τα να ανα­φερ­θώ στην τρο­μα­κτι­κή εκτύ­λι­ξη αυτής της εκ­με­ταλ­λευ­τι­κής επο­ποι­ΐ­ας των Ελ­λή­νων κα­πι­τα­λι­στών. Με αρωγό τους την ανερ­γία, με απλή­ρω­τους για όσο ήθε­λαν το 80% των ερ­γα­ζο­μέ­νων «τους», με απλή­ρω­το για πάντα το 90% των υπε­ρω­ριών, με μεί­ω­ση των μι­σθών πάνω από 30%, με απε­λευ­θε­ρω­μέ­νη από κάθε πε­ριο­ρι­σμό την ερ­γο­δο­τι­κή αυ­θαι­ρε­σία πρέ­πει να κα­τά­φε­ραν το πα­γκό­σμιο ρεκόρ στο είδος τους.

Ένας δεί­κτης της επι­τυ­χί­ας τους είναι το γε­γο­νός πως ο λόγος των ει­σο­δη­μά­των από κε­φά­λαιο προς τα ει­σο­δή­μα­τα από ερ­γα­σία, ήδη το 2013, είχε αυ­ξη­θεί κατά 40%! Πράγ­μα που εξη­γεί και τη δια­νο­μή του εθνι­κού ει­σο­δή­μα­τος, η οποία είδε μια επι­δεί­νω­ση τόσο με­γά­λη, που κα­νο­νι­κά θα απαι­τού­σε 30 χρό­νια γνή­σιου νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού.

Προς ενί­σχυ­ση των πα­ρα­πά­νω έχου­με και τα απο­τε­λέ­σμα­τα πρό­σφα­της διε­θνούς έρευ­νας για την εξέ­λι­ξη της φο­ρο­λο­γι­κής επι­βά­ρυν­σης στην Ελ­λά­δα με­τα­ξύ 2008 και 2012. Τα απο­τε­λέ­σμα­τα είναι πραγ­μα­τι­κά πέρα από κάθε φα­ντα­σία. Έτσι, η επι­βά­ρυν­ση, σε ό,τι αφορά τον φόρο ει­σο­δή­μα­τος, των 5 χα­μη­λό­τε­ρων ει­σο­δη­μα­τι­κών κα­τη­γο­ριών στην εν λόγω τε­τρα­ε­τία αυ­ξή­θη­κε κατά 126%, ενώ για τα 5 υψη­λό­τε­ρα εί­χα­με μεί­ω­ση 9%!

Αν βά­λου­με στον υπο­λο­γι­σμό και τη φο­ρο­λο­γία των ακι­νή­των, εμ­φα­νί­ζε­ται επι­βά­ρυν­ση και των υψη­λό­τε­ρων κα­τη­γο­ριών –κατά 9%. Μόνο που τότε η αύ­ξη­ση της επι­βά­ρυν­σης των χα­μη­λό­τε­ρων αγ­γί­ζει το 334%!

Νο­μί­ζω πως είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο από αρ­κε­τά τα στοι­χεία.

Με δε­δο­μέ­νο, λοι­πόν, πως αυτό υπήρ­ξε η εποχή των μνη­μο­νί­ων, η ακόμη πιο ρα­γδαία άρση των εκ­με­ταλ­λευ­τι­κών συν­θη­κών θα πρέ­πει να είναι η πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τα.

***

Υπάρ­χουν τμή­μα­τα της κυ­βέρ­νη­σης που φαί­νε­ται να πι­στεύ­ουν πως η στάση των «εταί­ρων» μας συ­νι­στά, απλώς, πα­ρα­λο­γι­σμό, στο μέτρο που φα­νε­ρά δεν οδη­γεί στην υπέρ­βα­ση της κρί­σης. Έτσι, θε­ω­ρούν πως αν μπουν στον κόπο να ακού­σουν τα επι­χει­ρή­μα­τα της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης δεν μπο­ρεί παρά να πει­στούν.

Πρό­κει­ται για την εξή­γη­ση του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού δια της βλα­κεί­ας ή του «προ­τε­στα­ντι­κού δογ­μα­τι­σμού».

Υπάρ­χουν άλλα τμή­μα­τα –και δεν εννοώ μόνο τους ΑΝΕΛ– που έχουν την πε­ποί­θη­ση πως εί­μα­στε υπό κα­το­χή. Οι «εταί­ροι» σε αυτήν την αφή­γη­ση είναι κα­τα­κτη­τές και ο χα­ρα­κτή­ρας του αγώνα είναι οιο­νεί εθνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κός. Θέ­λουν να μας πά­ρουν τα εθνι­κά αση­μι­κά, γη, νερό, υδρο­γο­νάν­θρα­κες και αέρα και η με­γά­λη πα­τριω­τι­κή πλειο­ψη­φία αντι­στέ­κε­ται. Εξ ου και η λα­τρεία για τις πα­ρε­λά­σεις και ό,τι το­νώ­νει την εθνι­κή λαϊκή ενό­τη­τα.

Πρό­κει­ται για την από­κρυ­ψη του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού δια της πα­ρά­καμ­ψης μέσω της αντι­στα­σια­κής φύσης του ελ­λη­νι­σμού.

Ισχυ­ρί­ζο­μαι, λοι­πόν, πως αυτές οι στά­σεις είναι ευ­θέ­ως αντα­γω­νι­στι­κές προς την ανά­λυ­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Για τον οποίο όσα συ­νέ­βη­σαν και όσα συμ­βαί­νουν σή­με­ρα είναι σαφώς ενταγ­μέ­να σε ένα τα­ξι­κό σχέ­διο: αυτό που με­τέ­βα­λε την Ελ­λά­δα σε ένα κα­τα­ρα­μέ­νο πει­ρα­μα­τό­ζωο για τις υπο­τε­λείς τά­ξεις.

Πράγ­μα που ση­μαί­νει πως η μόνη απά­ντη­ση που θα έχει τύχη είναι αυτή που θα αρ­θρω­θεί γύρω από ένα αντί­πα­λο τα­ξι­κό σχέ­διο. Γιατί, ό,τι κι αν γίνει με την δια­πραγ­μά­τευ­ση, μόνο μια με­γά­λη εσω­τε­ρι­κή ανα­δια­νο­μή μπο­ρεί να αλ­λά­ξει τη μοίρα των ανέρ­γων, των φτω­χών, των κα­τώ­τε­ρων κοι­νω­νι­κών κα­τη­γο­ριών.

Η άρση των άθλιων συν­θη­κών που βιώ­νου­με είναι όρος για ο,τι­δή­πο­τε πα­ρα­κά­τω.

Να πλη­ρώ­σουν οι πλού­σιοι και να πλη­ρώ­σουν πολύ. Αλ­λιώς δου­λειά δεν γί­νε­ται.

πηγη: rproject.gr

palhmnhm.jpg

του Γεράσιμου Αραβανή

Η κυβέρνηση βρίσκεται από τη μια πλευρά αντιμέτωπη με τους δανειστές, τους περιβόητους θεσμούς και από την άλλη με το κύμα δυσαρέσκειας και αγανάκτησης και τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Οι δανειστές δεν δείχνουν κανένα σημάδι ανοχής απέναντι στην κυβέρνηση, όπως δεν έδειξαν και σε όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Απαιτούν τη λήψη ολόκληρου του πακέτου των αντιλαϊκών μέτρων που περιλαμβάνονται στο 3ο μνημόνιο.

Οι όποιες προσδοκίες της κυβέρνησης για ορισμένη ανοχή και κατανόηση αποδεικνύονται αβάσιμες. Παρά τις κυβερνητικές προσδοκίες, οι Ευρωπαίοι, οι Αμερικανοί και το ΔΝΤ φαίνεται ότι ομόφωνα τοποθετούνται στα βασικά ζητήματα και δεν αφήνουν χαραμάδα διαφοροποίησης μεταξύ τους. Οι ελπίδες της κυβέρνησης, αν είχε, ότι θα εκμεταλλευθεί τις μεταξύ τους διαφορές και θα διαμορφώσει συμμαχίες με βάση τους στόχους της αποδείχθηκαν για άλλη μια φορά αυταπάτες. Οι «σύμμαχοι» απαιτούν εδώ και τώρα υλοποίηση όλων των μέτρων που συμφωνήθηκαν το καλοκαίρι στο 3ο μνημόνιο και ίσως αργότερα, στο μέλλον συζητήσουν για το χρέος της χώρας, όχι φυσικά για τη διαγραφή του, αλλά για μια διευκόλυνση να μειωθούν τα τεράστια ποσά εξυπηρέτησης του ετησίως, ιδιαίτερα μετά το 2022, που είναι υπέρογκα και να μεταφερθούν αργότερα.

Για πρώτη φορά τον ένα χρόνο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βρίσκεται στα πράγματα είναι αντιμέτωπη με την αγανάκτηση και τις μαζικές αντιδράσεις του λαού και η αιτία είναι το σύνολο των μέτρων που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο και θεσμοθετούνται από τη βουλή και ιδιαίτερα του νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο και τα φορολογικά μέτρα. Στην πρώτη γραμμή των αντιδράσεων μέχρι στιγμής βρίσκονται οι αγρότες, οι οποίοι κινδυνεύουν κυριολεκτικά με συντριβή, από κοντά οι επιστήμονες ελεύθεροι επαγγελματίες γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί κ.ά. Είναι αλήθεια ότι ο συνδυασμός φορολογικών και ασφαλιστικών επιβαρύνσεων θα φέρει την πλειοψηφία των μικροαστικών στρωμάτων μπροστά στο φάσμα της καταστροφής. Φυσικά ο στόχος αυτός, της μείωσης των ενδιάμεσων μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων και η συγκέντρωση του κεφαλαίου και της παραγωγής σε λίγους, κυρίως στις μεγάλες μονοπωλιακές επιχειρήσεις είναι οικονομικός νόμος του καπιταλισμού και διακηρυγμένος στόχος της άρχουσας τάξης και της ΕΕ.

Με μεγάλη καθυστέρηση θα εκδηλωθεί η αντίδραση των εργατοϋπαλλήλων, των μισθωτών και των συνταξιούχων, αυτών που σήκωσαν τα μεγαλύτερα βάρη των δύο προηγούμενων μνημονίων, με την πανελλαδική απεργία τους να τοποθετείται στις 4 Φλεβάρη. Βέβαια το διάστημα αυτό σημειώνονται σημαντικές κινητοποιήσεις σε κλάδους και επιχειρήσεις με ιδιαίτερη επιτυχία και μεγάλη σημασία, σε καμία περίπτωση όμως οι αγώνες αυτοί δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη δράση σύσσωμης της εργατικής τάξης, επικεφαλής των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων. Μάλιστα η καθυστέρηση να μπει στη δράση η εργατική τάξη και να διαμορφώσει μέσα από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ρόλο μπροστάρη και καθοδηγητή σε ολόκληρο το λαϊκό κίνημα αυξάνει τους κινδύνους εκτροπής των κινητοποιήσεων στο συντεχνιασμό και χειραγώγησης τους από την κυβέρνηση και τους αστικούς μηχανισμούς.

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση του λαού και διαμορφώνονται προϋποθέσεις ροκανίσματος της επιρροής της με σχετικά γρήγορους ρυθμούς.

Οι αστικοί μηχανισμοί και οι «σύμμαχοι» οπωσδήποτε θα πάρουν όλα τα μέτρα που μπορούν για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση που διαμορφώνεται. Και επειδή η απειλή για την εφαρμογή του μνημονίου και την υλοποίηση των αντιλαϊκών μέτρων του μπορεί να προέλθει μόνο από το λαό και τους αγώνες του εκεί στρέφονται και θα στραφούν καταρχήν τα πυρά τους. Βασική κατεύθυνση τους είναι αυτή τη στιγμή η διαίρεση των αγωνιζόμενων λαϊκών τάξεων και ο ευνουχισμός των αιτημάτων τους. Να αφαιρεθούν από τα αιτήματα ή να έρθουν σε δεύτερη μοίρα αιτήματα με ριζοσπαστικό περιεχόμενο που αμφισβητούν συνολικά το μνημόνιο και την εφαρμοζόμενη πολιτική, ακόμη και μέτρα που συνολικά αμφισβητούν το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό και τα φορολογικά μέτρα. Πολύ περισσότερο να μην αμφισβητηθεί η θέση της χώρας στο ευρώ και την ΕΕ, αντίθετα όλο και πιο πολύ να εδραιώνεται στη λαϊκή συνείδηση η αναγκαιότητα να μείνει η χώρα στην ΕΕ διότι αποτελεί τη μοναδική λύση.

Π.χ. προβάλλεται το αίτημα να συναντηθούν οι αγρότες με τον ίδιο τον πρωθυπουργό, σαν να μην είναι με την έγκριση του πρωθυπουργού το νομοσχέδιο, αλλά εν αγνοία του. Αντίθετα το αίτημα για διάλογο μετά από απόσυρση των ασφαλιστικών και φορολογικών μέτρων, ιδιαίτερα όταν αυτό συνοδεύεται από ορισμένα βασικά αιτήματα για ένα ασφαλιστικό και φορολογικό σύστημα δημοκρατικό και φιλολαϊκό, λειτουργεί σε διαφορετικό επίπεδο και δύσκολα ενσωματώνεται.

Ένας δεύτερος κίνδυνος είναι η προσπάθεια διαίρεσης του λαού που εκδηλώνεται και θα εκδηλωθεί να βρει πρόσφορο έδαφος. Να στραφούν κλάδοι εναντίον άλλων κλάδων, τμήματα εργαζομένων εναντίον άλλων. Σε αυτή την κατεύθυνση λειτουργεί το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι τα μέτρα είναι υπέρ των φτωχότερων τμημάτων και επιβαρύνονται περισσότερο οι εύποροι.

Μια τρίτη πλευρά είναι το δηλητηριώδες κύμα προπαγάνδας που η κυβέρνηση εξαπέλυσε κυρίως εναντίον των αγροτών, τόσο τραβηγμένο από τα μαλλιά που γίνεται φανερό με την πρώτη ματιά. «Οι αγρότες δεν πληρώνουν φόρους, φοροδιαφεύγουν, δηλώνουν ελάχιστο εισόδημα», ενώ είναι γνωστό ότι φορολογούνται με βάση το τεκμήριο, των 12.000 ευρώ ετησίως. Ότι οι αγρότες και οι αγώνες τους είναι χειραγωγημένοι από αγροτοπατέρες και κομματικούς εγκάθετους. Αυτά λέει η κυβέρνηση, ακριβώς εκείνα που της καταλόγιζε παλαιότερα η σημερινή αντιπολίτευση. Αλήθεια πώς έρχονται τα πράγματα;

Σήμερα οι αγρότες, αύριο οι υπόλοιποι αγωνιζόμενοι κλάδοι θα διαπιστώσουν ιδίοις όμασι ότι απέναντί τους δεν έχουν μόνο την κυβέρνηση, έχουν το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου απόλυτα συσπειρωμένο και αποφασισμένο εναντίον τους. Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, ο Λεβέντης αφού ψήφισαν καλά καλά το 3ο μνημόνιο, το οποίο περιλαμβάνει όλα αυτά τα μέτρα, σήμερα δηλώνουν γενικά υπέρ των αγροτών, δέχονται ότι τα μέτρα θα είναι επώδυνα για αυτούς, τους καλούν όμως να διαλύσουν τα μπλόκα γιατί βλάπτουν την οικονομική δραστηριότητα και την ομαλότητα και θίγουν τον υπόλοιπο πληθυσμό και ως μοναδική μορφή αγώνα τους προτείνουν τον αέναο και ατέρμονα διάλογο. Δηλαδή παρατήστε τα, υποταχθείτε και συντριβείτε. Οι περιβόητες προτάσεις της ΝΔ για να μην επιβαρυνθούν υποτίθεται οι αγρότες με υπέρογκες αυξήσεις είναι να περικοπούν οι κρατικές δαπάνες, δηλαδή να διαλυθεί ολοκληρωτικά ό,τι απέμεινε από το «κοινωνικό κράτος» και να απολυθούν επιπλέον δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι. Εξάλλου ο νέος αρχηγός της ΝΔ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχει πείρα σ’ αυτά.

Αστικά κόμματα και μηχανισμοί επειδή αντιλαμβάνονται ότι έρχεται η φθορά του ΣΥΡΙΖΑ και μεγάλου μέρους της επιρροής του, βαθιά δυσαρεστημένοι πολίτες θα διαρρήξουν τις σχέσεις μαζί του και θα κάνουν διαφορετικές επιλογές, πιθανόν να ακολουθήσουν αγωνιστικούς δρόμους παίρνουν από σήμερα τα μέτρα τους. Φτιασιδώνουν τη ΝΔ για να λειτουργήσει ως πόλος συσπείρωσης τους. Προβάλλουν τον «μεταρρυθμιστή» Μητσοτάκη ως λύση που μπορεί να βγάλει τη χώρα από το τέλμα και σ' αυτή την προσπάθεια ηγούνται οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί. Έβαλαν επιπλέον μπροστά ολόκληρη βιομηχανία δημοσκοπήσεων για να πείσουν την κοινή γνώμη ότι ο νεοφιλελεύθερος Μητσοτάκης είναι η λύση, είναι πρωθυπουργός εν αναμονή.

Στη βάση αυτή διαμορφώνονται τα σχέδια χειραγώγησης του λαού και του κινήματος που αναπτύσσεται, ο εκφυλισμός του σε ανώδυνους δρόμους, στη βάση της εναλλαγής κυβερνήσεων, ενώ η πολιτική θα παραμείνει ίδια, το μνημόνιο, τα ίδια συμφέροντα θα παραμείνουν στα πράγματα, οι πραγματικοί υπαίτιοι της κρίσης αυτοί που πλούτισαν από τη διαχείριση της. Θα συνεχίσουν να ασκούν την πραγματική εξουσία η ΕΕ, η Κομισιόν, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το ΔΝΤ, οι πραγματικοί κυρίαρχοι και μαζί τους η άρχουσα τάξη της χώρας.

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορεί να υπάρξει λύση υπέρ των εργαζομένων. Αν υπάρχει δυνατότητα, με βάση τις συγκεκριμένες συνθήκες, να ακολουθήσουν οι εξελίξεις διαφορετικό δρόμο πέρα τους σχεδιασμούς τους. Παρά τις δυσκολίες, που κυρίως της διαμορφώνουν οι αδυναμίες και συνολικά τα μεγάλα προβλήματα του εργατικού και του λαϊκού κινήματος και η αδυναμία της αριστεράς να παρέμβει, να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει τους λαϊκούς αγώνες, θεωρούμε ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατόν. Τουλάχιστον η σύγκρουση να μην δοθεί με άσφαιρα πυρά, αλλά να αμφισβητηθεί σθεναρά η ψήφιση και η εφαρμογή του μνημονίου, να μπουν οι βάσεις για έναν νέο συσχετισμό δύναμης υπέρ του λαού.

Ο μόνος δρόμος για κάτι τέτοιο είναι οι αγώνες να προσλάβουν μαζικά χαρακτηριστικά, να κινητοποιήσουν την πλειοψηφία των εργατοϋπαλλήλων και όλων των εργαζομένων, να είναι αγώνες ενωτικοί και αποφασιστικοί.

Τα αιτήματα και συνολικά το περιεχόμενο των αγώνων να είναι αιτήματα απόρριψης των μνημονιακών μέτρων, να περιλαμβάνουν όμως και νέες διεκδικήσεις και να αμφισβητούν συνολικά αυτή την πολιτική. Πέραν της απόρριψης δηλαδή των μέτρων που προωθούνται να διεκδικούνται νέες κατακτήσεις, να διατυπώνονται επιθετικά αιτήματα.

Ο αγώνας να είναι ανυποχώρητος με επιδίωξη τη νίκη και όχι για την τιμή των όπλων για τη συντήρηση της επιρροής κάθε παράταξης. Είναι φανερό ότι οι επιδιώξεις αυτές δεν προωθούνται με εικοσιτετράωρες επετειακές απεργίες, αλλά με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πολύμορφης δράσης που καθημερινά κλιμακώνεται.

Οι αγώνες να ξεφύγουν από την πολυδιάσπαση και να πάρουν ένα ενωτικό ανατρεπτικό χαρακτήρα, να συσπειρώνουν τους εργάτες και τους υπαλλήλους πάνω στις ζωτικές διεκδικήσεις και στην προοπτική τους, να προωθούν τη συμμαχία με τους αγρότες και τους επαγγελματίες της πόλης, τους εργαζόμενους επιστήμονες και τη νεολαία.

Εκεί βρίσκεται η προοπτική και εκεί όλοι θα κριθούν.

Ο Γεράσιμος Αραβανής ήταν επί σειρά ετών μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του κόμματος.

Αρχική δημοσίευση: lefkadanews.com και lefkadaweb.gr

koinianakoin.jpg

Για μια ακόμα φορά οι εργαζόμενοι και ο λαός βρίσκονται μπροστά σε μια μεγάλη επίθεση. Η «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» που προωθείται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το «κουαρτέτο» των «θεσμών» των ΕΕ-ΔΝΤ, στο πλαίσιο των τριών μνημονίων και των αντίστοιχων δανειακών συμβάσεων, επιχειρεί να επιφέρει μια βαθύτερη και ποιοτική αντιδραστική τομή υπέρ του κεφαλαίου για την υπέρβαση της κρίσης του, με μακροπρόθεσμες καταστροφικές επιπτώσεις για τα ασφαλιστικά δικαιώματα, την εργασία, το εισόδημα, τις εργασιακές σχέσεις, την υγεία και γενικότερα τη ζωή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Στην κατεύθυνση αυτή, το κεφάλαιο, η κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ, τα κόμματά τους, οι εργοδοτικές ενώσεις, τα καθεστωτικά ΜΜΕ, οι παρατάξεις τους στους εργασιακούς χώρους κ.ά., παρά τις επιμέρους διαφορές τους, συνασπίζονται στην κατεύθυνση της επιβολής της ουσίας αυτής της αντιδραστικής μεταρρύθμισης. Η νεοφασιστική Χρυσή Αυγή, παρά τις αντιπολιτευτικές κορώνες της, ουσιαστικά ευθυγραμμίζεται με το κεφάλαιο και την ΕΕ.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία με τον συνδικαλισμό τύπου ΓΣΕΕ αλλά και οι ηγεσίες των επιμελητηρίων, και των αγροτικών ομοσπονδιών, όλες οι δυνάμεις που στήριξαν έως τώρα την κυρίαρχη πολιτική και το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να οργανώσουν και να κλιμακώσουν ένα νικηφόρο αγώνα.

Είμαστε πεισμένοι ότι το εργατικό και λαϊκό κίνημα έχει τη δύναμη να μπλοκάρει και να ανατρέψει την αντιασφαλιστική επίθεση, όπως το έχει καταφέρει και στο παρελθόν, και συνολικά την επίθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: Με στήριξη των αγώνων που ξεσπούν και ξεπερνούν τον «εθιμοτυπικό» χαρακτήρα και τη γραφειοκρατία. Με άμεση πολύμορφη κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, ξεκινώντας από απεργίες με στόχο να μην τολμήσει η κυβέρνηση καν να καταθέσει το νομοσχέδιο. Με μια μεγάλη απεργία στις 4 Φλεβάρη που θα είναι η αρχή και όχι το τέλος των αγώνων. Με συνέχιση και κλιμάκωση με 48ωρη απεργία και απεργίες διαρκείας, ώστε ακόμα κι αν η κυβέρνηση φέρει το νομοσχέδιο ή το περάσει στη Βουλή, να αναγκαστεί να το αποσύρει υποχωρώντας στον πανεργατικό-παλλαϊκό ξεσηκωμό.

Σε αυτή την βάση, ο πολιτικός συντονισμός των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς για την κοινή δράση στο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα ενάντια στην αντιδραστική «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των ΕΕ-ΔΝΤ, είναι απολύτως αναγκαία για τη νίκη των αγώνων, αλλά και εφικτή.

Υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα τους ενωτικούς, δυναμικούς και ανένδοτους αγώνων των ταξικών δυνάμεων στο εργατικό και λαϊκό κίνημα: Τους αγώνες και τα μπλόκα της μικρομεσαίας αγροτιάς. Τις κινητοποιήσεις των ελαστικά εργαζόμενων με «μπλοκάκι», των εργαζόμενων ελευθεροεπαγγελματιών και των νέων επιστημόνων που δεν αγωνίζονται για να κρατήσουν την «γραβάτα τους», όπως λένε τα καθεστωτικά ΜΜΕ, αλλά για να ασκούν με αξιοπρέπεια το επάγγελμά τους και να ζουν από την δουλειά τους. Επιδιώκουμε να πάρουν χαρακτηριστικά παλλαϊκού ξεσηκωμού, με προεξάρχοντα τα αιτήματα που αφορούν το σύνολο της κοινωνίας –απέναντι στην κυβερνητική προσπάθεια διάσπασης και κατακερματισμού– με πρωταγωνιστικό ρόλο των εργατικών και φτωχών λαϊκών στρωμάτων

Το πλαίσιο για τον πολιτικό συντονισμό κοινής δράσης διαμορφώνεται με τις παρακάτω πολιτικές κατευθύνσεις και διεκδικήσεις:

  1. Αποφασιστική πάλη για την ανατροπή της αντιασφαλιστικής τομής που προωθούν κυβέρνηση, ΕΕ και ΣΕΒ. Καμία συναίνεση, καμία ανοχή στην κατακρεούργηση των λαϊκών δικαιωμάτων.
  2. Καθολική, δημόσια, υποχρεωτική ασφάλιση και δημόσια, δωρεάν, υποχρεωτική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους-ες, χωρίς εξαιρέσεις και προϋποθέσεις, που να αντιστοιχούν στις σύγχρονες ανάγκες εργαζομένων, νεολαίας και λαού. Κατάργηση όλων των παλιών και νέων αντιασφαλιστικών και αντεργατικών νόμων, των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που τους επιβάλλουν.
  3. Εξασφάλιση για όλους και όλες, με κατώτερη σύνταξη, που να αντιστοιχεί στις ανάγκες και τα δικαιώματα της εποχής μας για αξιοπρεπή ζωή, είναι ίση με τον κατώτερο μισθό. Κατάργηση των περικοπών που έχουν γίνει από το 2009 σε μισθούς και συντάξεις. Επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης και μισθού. Ελεύθερες συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις με μείωση των κερδών του κεφαλαίου.
  4. Αποφασιστική μείωση των ανώτατων ηλικιακών ορίων και των χρόνων συνταξιοδότησης. Υποστήριξη των διεκδικήσεων των ταξικών συνδικάτων για παραπέρα μείωση στα όρια γυναικών και εργαζομένων σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα.
  5. Πλήρης ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη για κάθε άνεργο και για όλες τις μορφές ελαστικής απασχόλησης, μαθητείας κ.λπ. Η ανεργία να μετράει ως χρόνος ασφάλισης.Δουλειά για όλους, σταθερή, πλήρης και με ασφάλιση. Κατάργηση της μαύρης εργασίας -με αυστηρές ποινές στους εργοδότες. Ενιαίες σχέσεις και αμοιβές στην ίδια εργασία, χωρίς καμιά διάκριση σε βάρος των νέων, των γυναικών και των μεταναστών.
  6. Δραστική μείωση του ημερήσιου χρόνου εργασίας χωρίς μείωση αποδοχών με κατάργηση των μορφών ελαστικής εργασίας και μερικής απασχόλησης.
  7. Προστασία των ασφαλιστικών, επαγγελματικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των αυτοαπασχολούμενων και των μικρομεσαίων αγροτών -όχι στη λεηλασία που προωθείται.
  8. Αποφασιστική μείωση των εργατικών εισφορών μέχρι που το κόστος της ασφάλισης να βαρύνει κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο και το κράτος, τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους ανέργους.
  9. Να επιστραφούν στα ασφαλιστικά ταμεία τα αποθεματικά που υπεξαίρεσαν οι τράπεζες, οι εργοδότες και το κράτος, τα 70 δισ. ευρώ που λεηλατήθηκαν έως το 2010, τα δεκάδες δισ. που χάθηκαν με τα δομημένα ομόλογα και το «κούρεμα» του PSI, αλλά και τα δισ. που αρπάχτηκαν το πρώτο εξάμηνο του 2015 για να αποπληρωθεί το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.Απόσυρση των Ταμείων από κάθε λογής «τζόγο». Να περάσουν τα ασφαλιστικά ταμεία στα χέρια των εργαζομένων.
  10. Για να χρηματοδοτηθεί το ασφαλιστικό σύστημα: άμεση παύση πληρωμών στους δανειστές και διαγραφή του δημόσιου χρέους.

Η πάλη για τα αιτήματα αυτά μπορεί να ανοίξει έναν άλλο δρόμο για τους εργαζόμενους, το λαό και τη νεολαία. Χωρίς χρέος, μνημόνια και ευρωενωσιακά σύμφωνα πανευρωπαϊκής λιτότητας και αντιλαϊκών «μεταρρυθμίσεων». Για να απελευθερωθεί ο λαός από τους εκβιασμούς και τα δεσμά της ΕΕ και του ΔΝΤ, σε ρήξη με την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

 Στη βάση της πλήρους αυτοτέλειας κάθε πολιτικής δύναμης, προτείνουμε τις εξής κοινές ενέργειες των δυνάμεών μας στο εργατικό και λαϊκό κίνημα:

  1. Συντονισμός στα συνδικάτα και τις μαζικές οργανώσεις, στις απεργίες, τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις.
  2. Συμβολή στις διαδικασίες και αποφάσεις των συνελεύσεων των συνδικάτων για να περάσουν οι αγώνες στα χέρια των εργαζομένων.
  3. Συμβολή στη δημιουργία συντονισμών «από κάτω» που θα προωθούν την αγωνιστική ενότητα της εργατική τάξης, κέντρων αγώνα και επιτροπών ταξικών και αγωνιστικών συνδικάτων, φτωχών αγροτών, εργαζόμενων επαγγελματιών και αυταπασχολούμενων κατά τόπους, στην κατεύθυνση της δημιουργίας ενός ενιαίου κέντρου αγώνα ενάντια στην αντιδραστική ασφαλιστική μεταρρύθμιση και σε διάκριση από τον κάθε είδους γραφειοκρατικό, κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό.
  4. Σεβασμός στην αυτοτέλεια των μαζικών οργάνων του ταξικού συνδικαλιστικού και μαζικού κινήματος.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Σελίδα 4055 από 4477
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή