ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΠΝΟ 15/12/2016

Στην σύντομη παρέμβασή του ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ προς τους αντιπροσώπους του Γενικού Συμβουλίου της ΠΝΟ αναφέρθηκε στον σκόπιμο και απαράδεκτο αποκλεισμό στην δράση και στις κινητοποιήσεις των Ναυτεργατών της ποντοπόρου ναυτιλίας που οι δυνάμεις του κομματικού – εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού έχουν αποφασίσει από κοινού με το εφοπλιστικό κεφάλαιο να τους εξοστρακίσουν από τους οργανωμένους αγώνες και τις απεργίες που αφορούν όλον τον Ναυτεργατικό μας κόσμο και για τα οποία πρέπει να υπάρχει κοινή συντονισμένη απάντηση από όλα τα τμήματα των Ναυτεργατών.

Θέλοντας να δείξει και να αποδείξει με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο τον άθλιο ρόλο του κομματικού συνδικαλισμού και πρωτίστως της ΠΕΜΕΝ ανέφερε χαρακτηριστικά ότι ο κλάδος είναι κατά 95% στην ποντοπόρο ναυτιλία. Ποια είναι η δράση, η συμβολή και οι πρωτοβουλίες σας έτσι ώστε αυτό το μεγάλο κομμάτι του Ναυτεργατικού κόσμου να έχει άμεση συμμετοχή στην δράση και στους αγώνες;

Σημείωσε ότι αυτό γίνεται συστηματικά και κατ’ εξακολούθηση και υπογράμμισε ότι οι επανειλημμένες προτάσεις της ΠΕΝΕΝ σκοντάφτουν στην άρνηση των δυνάμεων του κομματικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού που σε ιερή συμμαχία δεν επιθυμούν να ανοίξει το παραμικρό μέτωπο ενάντια στο μεγάλο εφοπλιστικό κεφάλαιο και ο ρόλος αυτών των δυνάμεων συνιστά πρακτική υπονόμευσης, διάσπασης και κατακερματισμού των Ναυτεργατών και των κινητοποιήσεών τους.

Έθεσε ευθέως το ερώτημα τίνος συμφέροντα υπηρετούν αυτές οι δυνάμεις και προσφέρουν μια ιδιότυπη προστασία στο εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Στο σημείο αυτό ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ υπογράμμισε απευθυνόμενος στις δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού ότι στις άθλιες, βρώμικες και κατευθυνόμενες συκοφαντικές αναφορές τους σε βάρος της ΠΕΝΕΝ και του ίδιου προσωπικά θα δώσει σύντομα γραπτή απάντηση η οποία για πρώτη φορά θα αποκαλύπτει ποιες δυνάμεις είναι αυτές που στηρίζει το εφοπλιστικό κεφάλαιο, το είδος της στήριξης και της βοήθειας που τους παρέχει και η γραπτή απάντηση δεν θα απευθύνεται μόνο στην ΠΕΜΕΝ, στον κομματικό της φορέα ή σε ένα σώμα αντιπροσώπων 65-70 ατόμων όπως είναι το Γενικό Συμβούλιο της ΠΝΟ αλλά σε όλο τον Ναυτεργατικό κόσμο και ευρύτερα στο εργατικό κίνημα της χώρας μας……

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο λαλίστατος Πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ κατάπιε την γλώσσα του στην καταγγελία του Προέδρου μας για την «περίεργη» στάση που κρατούν επί σειρά ετών εξοβελίζοντας από τους αγώνες την συντριπτική πλειοψηφία του κλάδου που βρίσκεται, απασχολείται και εργάζεται στην ποντοπόρο ναυτιλία.

Κλείνοντας ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ την παρέμβασή του έκανε εκτενή αναφορά στο διασπαστικό Σωματείο (Δυτικής Ελλάδας) που έστησε ένας ετερόκλητος μηχανισμός ακροδεξιών – δεξιών και ποσοκικών στελεχών και με το οποίο είχαν κοινή γραμμή πλεύσης αυτό να παίξει διασπαστικό ρόλο και στην εξέλιξή του να μετατραπεί σε σωματείο κατωτέρων πληρωμάτων σε πανελλαδική κλίμακα.

Ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ τόνισε ότι η Ένωση Ναυτών ήταν αυτή που πήρε σειρά πρωτοβουλιών και παρεμβάσεων τόσο στον κλάδο όσο και στα υπόλοιπα Σωματεία του χώρου και κατήγγειλε το σχέδιο αυτό, τους σκοπούς, την ανάμειξη διάφορων ύποπτων παραγόντων οι οποίοι πίσω από τις πλάτες της ΠΕΝΕΝ και χρησιμοποιώντας την Ένωσή μας επιδιώκουν να δημιουργήσουν αυτό το άθλιο τερατούργημα.

Ανέφερε την παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ για την μαζική απόσυρση των εγγεγραμμένων μελών, αποκάλυψε το πλήθος παρατυπιών και παρανομιών στην εκλογική διαδικασία, συνέβαλε στην παραίτηση μελών από το Δ.Σ και αντιπροσώπων που είχαν «εκλεγεί» ως αντιπρόσωποι στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας και κατέληξε ότι, όποια μέλη της ΠΕΝΕΝ εξακολουθούν να έχουν ανάμειξη σε αυτό το κατασκεύασμα, στο πρώτο Δ.Σ της Ένωσης θα υποστούν τις αυστηρές συνέπειες που ορίζει το καταστατικό της.

Παράλληλα κατήγγειλε τους γνωστούς ηγετίσκους του κομματικού συνδικαλισμού ότι όποια απόπειρα και κατασκευασμένη προσπάθεια και αν επιχειρήσουν να εμπλέξουν την ΠΕΝΕΝ σε τέτοιους σχεδιασμούς θα αποτύχουν οικτρά και για πολλοστή φορά η συκοφαντική τους αυτή επιχείρηση θα καταρρεύσει και θα συντριβεί.

Επισήμανε επίσης ότι οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού «πυροβολούν» ως υπεύθυνη την ΠΕΝΕΝ για αυτό το διασπαστικό κατασκεύασμα αλλά στην πράξη είτε λόγω ανικανότητας, είτε λόγω τραγικής αποσύνδεσης από τα μέλη της επί 6 μήνες δεν έχουν κάνει το παραμικρό για την απομάκρυνση δεκάδων μελών τους που έχουν γίνει μέλη του ανωτέρω σωματείου σε αντίθεση με την ΠΕΝΕΝ που έχει πάρει το βάρος πάνω τηςγια την συντριβή αυτού του διασπαστικού σχήματος.

Κατά τα λοιπά το μόνο που έδειξαν να τους ενδιαφέρει δεν είναι ο τρόπος και οι κοινές ενέργειες για την απόκρουση της διασπαστικής κίνησης αλλά αποκλειστικά και μόνον εάν οι αντιπρόσωποί τους θα συμμετέχουν στην ΠΝΟ πράγμα το οποίο έχει αποσαφηνιστεί από την πρώτη στιγμή με ομόφωνη απόφαση της ΠΝΟ και για τον σκοπό αυτό έχει αποσταλεί σχετική γραπτή επιστολή στο Εργατικό κέντρο της Πάτραςπου η Πρόεδρός της (ΠΑΣΚΕ) τους προσφέρει στήριξη και προστασία.

Σχετικά όμως με πολλά ζητήματα που αφορούν την εξουδετέρωση αυτής της διασπαστικής κίνησης που ψαρεύει στα θολά νερά της διαμαρτυρίας και της δυσαρέσκειας και μέσα στα ίδια τα μέλη τους, αυτό μάλλον κατά τους ίδιους πρέπει να το αναλάβει η ΠΕΝΕΝ!!!!

Τα γεγονότα δείχνουν και αποδείχνουν ποιοι είναι εκείνοι που μάχονται την διασπαστική κίνηση και ποιοι είναι εκείνοι που την χρησιμοποιούν για να αμαυρώσουν τον ρόλο του πιο πρωτοπόρου τμήματος στο ν.σ.κ και των Ναυτεργατών!!!!

Ομιλία του Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ Νίκου Κροκίδη στο Γενικό Συμβούλιο της ΠΝΟ 15-12-2016

Συνάδελφοι,

Ο απολογισμός και το υποτιθέμενο έργο της πλειοψηφίας της ΠΝΟ που παρουσίασε ο Γενικός Γραμματέας είναι μια επανάληψη της αποτυχημένης στρατηγικής που έχει οδηγήσει σε τεράστια όξυνση τα Ναυτεργατικά προβλήματα.

Η ΠΝΟ δεν αντιμετώπισε την άθλια κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική, αντίθετα με την αδράνειά της έβαλε πλάτη στις εκάστοτε κυβερνητικές πολιτικές για να περνούν καταστροφικά μέτρα κατά των Ναυτεργατών όπως την διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, του Οίκου Ναύτου, την συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, την υπονόμευση των ΣΣΕ και το λουκέτο του αρχαιότερου ταμείου της χώρας το ΝΑΤ.

Η πλειοψηφία της ΠΝΟ αρκέσθηκε να αντιμετωπίζει αυτήν την άθλια επίθεση με χαρτοπόλεμο και με δήθεν απεργιακές κινητοποιήσεις. Εδώ θα πούμε τι εννοούμε για τις δήθεν απεργιακές κινητοποιήσεις που για το 2016 αριθμούν τις δέκα 24ωρες – 48ωρες όπου στην κυριολεξία ήταν τουφεκιές στον αέρα γιατί έγιναν χωρίς την παραμικρή οργάνωση χωρίς να έχουν συνέχεια και συνέπεια, με εξαίρεση την τελευταία που έφτασε τις 9 ημέρες. Χαρακτηριστικά θα πω ότι στην συνεδρίαση της Ε.Ε της ΠΝΟ στις 18/4/2016 οι δυνάμεις τους κομματικού συνδικαλισμού με επικεφαλή τον Πρόεδρο της ΠΕΜΕΝ ανέτρεψαν την απόφαση της εκτελεστικής της 24 Φλεβάρη όπου ήταν να γίνουν δυναμικές απεργιακές κινητοποιήσεις με την κατάθεση του νομοσχεδίου για επεξεργασία στην Βουλή ή και νωρίτερα εφόσον κριθεί αναγκαίο μέχρι την ολοκληρωτική απόσυρσή του. Οι δυνάμεις αυτές σε σιγόντο με τις δυνάμεις του κυβερνητικού εργοδοτικού συνδικαλισμού ανέτρεψαν την απόφαση αυτή με μια 48ωρη όταν το νομοσχέδιο θα πήγαινε στην Βουλή για ψήφιση, όπου όπως είχαμε προειδοποιήσει θα ήταν πολύ αργά. Τελικά ψηφίστηκε ο νόμος 4387/2016 και έμειναν στα χαρτιά οι επαναστατικές κορώνες περί επαγρύπνησης και αιτίας πολέμου. Για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που έβαλε την ταφόπλακα στην εργατική τάξη της χώρας και κατήργησε το ασφαλιστικό μας Ταμείο. Τέτοιου είδους απεργιακές κινητοποιήσεις δικαίως τις έχουμε ονομάσει τουφεκιές στον αέρα και έναν άθλιο εμπαιγμό στις πλάτες των Ναυτεργατών.

Το λιγότερο αστείο που μπορούμε να πούμε στον προγραμματισμό δράσης του 2017, κυρίαρχο θέμα έχει την επαναφορά της αυτοδυναμίας του ΝΑΤ και την κατάργηση του ν. 4387/16 όπου όταν μπορούσαμε με αγώνα να τον ανατρέψουμε με έναν χοντροκομμένο και άθλιο τρόπο αποφασίστηκε, εκτός της ΠΕΝΕΝ, να γίνει μια 48ωρη απεργία.

Στον απολογισμό μπορούμε να δούμε πολλά, όπως τις ειδικές οργανικές συνθέσεις στα πλοία της γραμμής Πάτρας - Ιταλίας όπου πολλές φορές το έχουν βάλει πολλά Σωματεία ως αίτημα στις Εκτελεστικές με αποτέλεσμα τον γνωστό χαρτοπόλεμο. Εδώ πάγια θέση της ΠΕΝΕΝ είναι οι ουσιαστικοί έλεγχοι στα πλοία της Αδριατικής ξεκινώντας από τα πλοία της ξένης σημαίας που έχουν εφαρμόσει εργασιακό μεσαίωνα, πρόταση που απορρίπτεται από τον Γενικό Γραμματέα.

Παρακάτω διαβάζουμε ότι κατά την θερινή περίοδο απαιτήθηκε η άμεση καταβολή των δεδουλευμένων και η εφαρμογή της ΣΣΕ στα πλοία BARI και PRINCE πάλι με τον γνωστό χαρτοπόλεμο. Χαρακτηριστικά θα πω ότι Ιούλιο Αύγουστο βάζαμε συνεχώς θέμα κλιμάκιο να μεταβεί στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας για συνδικαλιστική παρέμβαση, και στα προαναφερόμενα πλοία και σε πλοία πειρατικά που εκτελούσαν δρομολόγια Ελλάδα – Ιταλία, και η πρότασή μας αυτή απορρίφτηκε με αστείες δικαιολογίες ότι δεν έχουμε πρόσβαση στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας και ότι δεν έχουν κόσμο να επανδρώσει το κλιμάκιο. Όπως επίσης θα πούμε ότι εσκεμμένα δεν αναφέρεται στον απολογισμό, που εδώ το πήρε επάνω του ο Γ.Γ και έφτασε στο σημείο να ανατρέψει ομόφωνη απόφαση του κλιμακίου από μέλη Διοικήσεων 9 Σωματείων που πραγματοποίησαν έλεγχο στην γραμμή Κυλλήνης – Κεφαλονιάς – Ζακύνθου στις 8 Ιουνίου και είχε αποφασισθεί ότι στις 14 Ιουνίου να γίνει συνδικαλιστική παρέμβαση για εξόφληση δεδουλευμένων, εφαρμογής ΣΣΕ και υπερεργασίας. Και εδώ αρκέστηκε στον γνωστό χαρτοπόλεμο.

Θα ήθελα να κάνω μια αναφορά σχετικά με την δράση της ΠΕΝΕΝ όπου η ΠΝΟ σε τόσο σοβαρά θέματα ήταν απούσα. Στην γραμμή του Αργοσαρωνικού κάναμε σωρεία καταγγελιών που αφορούσαν απλήρωτη εργασία, υπερεργασία, οργανικές συνθέσεις. Κάναμε συναντήσεις – παρεμβάσεις στο Υπουργείο Ναυτιλίας, στον Κεντρικό Λιμενάρχη Πειραιά να αλλάξουν και να μειωθούν τα δρομολόγια των πλοίων και να γίνει άμεση καταβολή δεδουλευμένων. Κάναμε πολύωρη κατάληψη στα γραφεία της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών θέλοντας να προβάλουμε και να αναδείξουμε το πρόβλημα της ανεργίας και της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας. Πραγματοποιήσαμε συσκέψεις με ανέργους, στείλαμε σειρά εγγράφων στους αρμόδιους φορείς του ΥΝΑ, προχωρήσαμε σε ενημερωτική εκστρατεία εκδίδοντας μια σειρά αφίσες με τις οποίες αναδείξαμε την εφοπλιστική ασυδοσία και την αντιναυτεργατική κυβερνητική πολιτική. Πραγματοποιήσαμε δύο φορές κατάληψη στο ΝΑΤ θέλοντας να προβάλουμε την αναγκαιότητα για την αυτοτέλεια του ΝΑΤ. Σε καμία από τις παραπάνω ενέργειες η ΠΝΟ ούτε συμμετοχή είχε ούτε έκανε κάποια παρέμβαση.

Στις 18 Οκτώβρη εν όψει της Εκτελεστικής καταθέσαμε εγγράφως αναλυτικό διεκδικητικό πρόγραμμα δράσης και αγώνα που περιελάμβανε ενημέρωση και συμμετοχή συνταξιουχικών οργανώσεων. Αφίσες, αεροπανό, ανακοινώσεις όπου θα καλούμε σε κοινό αγώνα όλο το εργατικό κίνημα, με συγκέντρωση στον Πειραιά, με πορεία στο ΥΕΝ, διαθέτοντας λεωφορεία για την μεταφορά από Πάτρα και άλλα λιμάνια Ναυτεργατών για την μαζικότερη συμμετοχή, 4ωρη στάση εργασίας την ημέρα της συγκέντρωσης στα πλοία του Πειραιά για την συμμετοχή των πληρωμάτων σε αυτήν, με απεργιακές κινητοποιήσεις που θα είχαν συμμετοχή και ρόλο οι Ναυτεργάτες. Σύσσωμη η ΠΝΟ απέρριψε την πρότασή μας αυτήν γιατί πολύ απλά δεν πιστεύουν σε αγώνες και αρκούνται στον χαρτοπόλεμο.

Διαπιστώνουμε πως ότι κερδήθηκε αμφισβητείται ανατρέπεται και καταργείται. Αυτό είναι το βασικό θέμα που θα πρέπει να μας απασχολήσει για το πώς αντέδρασε η πλειοψηφία της ΠΝΟ και ποιες ήταν οι αποφάσεις της.  

Για μας δρόμος υπάρχει που μπορεί να δώσει λύσεις και λέγεται αγώνας, συσπείρωση, οργάνωση. Δυστυχώς ο Γ.Γ και οι πλειοψηφία της ΠΝΟ δεν πιστεύει σε έναν τέτοιο αγώνα και έχει διαλέξει τον αγώνα του συμβιβασμού και του χαρτοπόλεμου.

Συνάδελφοι όπως είναι φανερό σύμφωνα με την τοποθέτηση που κάναμε παραπάνω οι αντιπρόσωποι της ΠΕΝΕΝ θα καταψηφίσουν τον ανύπαρκτο απολογισμό και προγραμματισμό της πλειοψηφίας της ΠΝΟ. Ευχαριστώ.

 Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΠΝΟ (ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ)

ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΕΙ ΚΑΙ ΕΞΩΡΑΪΖΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΦΟΠΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ:

ΕΧΘΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ Η ΠΕΝΕΝ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΟΠΟΡΑ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ!!!

ΑΣΦΑΙΡΑ ΤΑ ΠΥΡΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΝΟ

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΦΟΠΛΙΣΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ!!!

Πραγματοποιήθηκε σήμερα 15/12/2016 το ετήσιο Γενικό Συμβούλιο της ΠΝΟ στην αίθουσα εκδηλώσεων του ΟΛΠ με κεντρικά θέματα τον απολογισμό και προγραμματισμό δράσης για το 2016 – 2017 αντίστοιχα.

Στο Γ.Σ για άλλη μια φορά η γνωστή ομάδα του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού κάνοντας χρήση του αντιδραστικού και αντιδημοκρατικού καταστατικού απέκλεισε αυθαίρετα 34 αντιπροσώπους Σωματείων, μεταξύ των οποίων και 3 της ΠΕΝΕΝ. Η ΠΕΝΕΝ όπως έχει κάνει και στο παρελθόν δεν νομιμοποίησε αυτήν την απαράδεκτη αυθαιρεσία.

Κατά τα λοιπά η εισήγηση της πλειοψηφίας κινήθηκε και φέτος στα πλαίσια του εξωραϊσμού και της συγκάλυψης της μεγάλης επίθεσης που δέχεται ο Ναυτεργατικός κόσμος της χώρας μας, αποσιώπησε τον ρόλο και την ευθύνη της κυβερνητικής αντιλαϊκής πολιτικής αλλά και του εφοπλιστικού κεφαλαίου το οποίο ουδόλως «ακούμπησε» και πολύ περισσότερο δεν έθιξε την σκανδαλώδη και προνομιακή μεταχείριση που απολαμβάνει από όλες τις έως τώρα κυβερνήσεις της χώρας.

Ταυτόχρονα οι δυνάμεις αυτές αποσιώπησαν την ενορχηστρωμένη επίθεση κυβέρνησης – εφοπλιστών για την κατάργηση των ΣΣΕ ενώ απέφυγαν να πάρουν θέση σχετικά με την πρωτοφανή επίθεση που εξαπέλυσε ο εφοπλισμός μέσω του Προέδρου της Ε.Ε.Ε ενάντια στην ΠΕΝΕΝ και στον Πρόεδρό της.

Στο ίδιο πνεύμα η εισήγηση δεν ανέφερε λέξη για το μέτωπο που πρέπει να ανοίξει ενάντια στο εφοπλιστικό κεφάλαιο, ιδιαίτερα της ποντοπόρου ναυτιλίας, με την ανάπτυξη αγωνιστικών πρωτοβουλιών και δράσεων τηρώντας σιγή ιχθύος, όπως έκαναν και οι αντίστοιχες δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο κεφαλαιώδες αυτό πρόβλημα αφήνοντας με τον τρόπο αυτό ανέγγιχτο το κομπραδόρικο μεγαλοεφοπλιστικό κεφάλαιο το οποίο βρίσκεται στην κορυφή της παγκόσμιας ναυτιλιακής πυραμίδας και δεκάδες εφοπλιστές φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις στον παγκόσμιο πλούτο!!!

Φυσικά ούτε λέξη για την φοροασυλία, την μαύρη ανασφάλιστη εργασία, το προνομιακό καθεστώς της φορολογικής ασυλίας τους!!!

Ναυτιλία και Ναυτεργάτες για αυτό το ξεφωνημένο κατεστημένο της ΠΝΟ αποτελεί μόνο η εσωτερική ναυτιλία και κυρίως η Ακτοπλοΐα!!!

Αναφορικά με τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν το σύνολο του Ναυτεργατικού κόσμου της χώρας όπως είναι η εκρηκτική άνοδος της ανεργίας, η καταπολέμηση της ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας, τα τραγικά προβλήματα στην κοινωνική ασφάλιση και στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη της ναυτικής οικογένειας, για την καταστρατήγηση των ΣΣΕ και της ισχύουσας ναυτικής νομοθεσίας, για τον ρόλο και την στάση της κυβέρνησης, του ΥΕΝ, των αρμόδιων εποπτικών αρχών αλλά και τις εφοπλιστικές αυθαιρεσίες, όλα αυτά υποβαθμίστηκαν στην εισήγηση της κυβερνητικο-εργοδοτικής πλειοψηφίας της ΠΝΟ και κυρίως δεν πάρθηκε η παραμικρή δέσμευση για την ανάληψη συγκεκριμένης αγωνιστικής παρέμβασης…...

Κατά τα λοιπά προσπάθησε να αξιοποιήσει την πρόσφατη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση στην οποία οι δυνάμεις αυτές δεν κατάφεραν να κινητοποιήσουν ούτε τα μέλη των Προεδρείων των Σωματείων τους ενώ η συμβολή τους στην οργάνωση, την διεξαγωγή αλλά και στην περιφρούρηση της απεργίας ήταν σχεδόν μηδενική!!!!

Οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού, που εκφράζονται μέσα από την ΠΕΜΕΝ κ.λπ, στοχοποίησαν ως εχθρό και αντίπαλο την πρωτοπόρα δράση της ΠΕΝΕΝ και την Διοίκησή της, άφησαν εντελώς στο απυρόβλητο τις δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού και για άλλη μια φορά με την τακτική τους έβαλαν πλάτη στο εργοδοτικό κατεστημένο της ΠΝΟ και στον Γενικό Γραμματέα της για τον οποίο δεν ψέλλισαν την παραμικρή κριτική…..

Εκ μέρους της ΠΕΝΕΝ την κεντρική τοποθέτηση έκανε ο Γ.Γ της Ένωσής μας Νίκος Κροκίδης ο οποίος αναφέρθηκε στις δράσεις και στην πάλη της ΠΕΝΕΝ, στον πολύπλευρο αγώνα τόσο στην Ναυτιλία αλλά και ευρύτερα με δυνάμεις του υπόλοιπου αγωνιστικού και ταξικού κινήματος.

Άσκησε εντονότατη κριτική στην τακτική της πλειοψηφίας της ΠΝΟ αλλά και των δυνάμεων του κομματικού συνδικαλισμού για την κοινή τους συμπόρευση η οποία καθημερινά αποδεικνύεται επιζήμια για τα συμφέροντα των Ναυτεργατών.

Τέλος οι αντιπρόσωποι της ΠΕΝΕΝ καταψήφισαν τον απολογισμό και τον προγραμματισμό δράσης της ΠΝΟ.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                        Ο Γενικός Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                     Κροκίδης Νίκος

Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (Π.Ε.Ν.Ε.Ν.) στο στούντιο της ERTopen και στην εκπομπή «Ράδιο Παντιέρα»

Την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2016, στον απόηχο της πρόσφατης μεγάλης απεργίας των ναυτεργατών, ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ Αντώνης Νταλακογεώργος μίλησε στην εκπομπή «Ράδιο Παντιέρα».

Επιδιώξαμε να μιλήσουμε μεταξύ άλλων και για:

-τα αιτήματα της απεργίας, καθώς αυτά συνήθως απουσιάζουν από την ‘ενημέρωση’ των ΜΜΕ,

-τον απολογισμό του μεγάλου αυτού εργατικού αγώνα και τις παρακαταθήκες που  αφήνει για το ναυτεργατικό και ευρύτερα το εργατικό κίνημα,

-το ρόλο των ΜΜΕ, της κυβέρνησης, των εφοπλιστών και του υπουργείου,

-την εκδήλωση φαινομένων ‘’κοινωνικού αυτοματισμού’’, όπως στο Ηράκλειο της Κρήτης, και το ρόλο της αστυνομίας σε αυτά,

-το ρόλο των Λιμενικών Αρχών στην υπονόμευση της απεργίας,

-το ρόλο των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Στην πορεία όμως, η δυναμική της κουβέντας ανέδειξε και πολλά άλλα, ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά…

Ιδιαίτερα κατατοπιστικός και με τεκμηριωμένο λόγο, ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στις απόπειρες κατάργησης της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Μιας ΣΣΕ που χρονολογείται από το 1943, από τα ηρωικά χρόνια της ταξικής ΟΕΝΟ, όπως είπε.

Η ενεργός και δραστήρια συμμετοχή των ναυτεργατών σε όλη την εξέλιξη του αγώνα ήταν καθοριστική, τόνισε σε άλλο σημείο. «Το συμπέρασμα, το δίδαγμα που βγαίνει από αυτή την απεργία, είναι ότι σε κάθε μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση, τον πρώτο και τον αποφασιστικό ρόλο πρέπει να τον έχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Μέσα από συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες, πρέπει να λαμβάνεται σε κάθε φάση αυτού του αγώνα η γνώμη, η άποψη, η αγωνιστική τους θέληση και διάθεση», συμπλήρωσε.

Στη συνέχεια κλήθηκε να σχολιάσει το πρωτοφανές γεγονός της δριμείας επίθεσης που εξαπέλυσε κατά τα μέσα Νοεμβρίου κατά της ΠΕΝΕΝ ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) στοχοποιώντας μάλιστα και προσωπικά τον Α. Νταλακογεώργο.

Αναφέρθηκε επίσης με λεπτομέρειες στις αθλιότητες, όπως τις χαρακτήρισε, των κυβερνήσεων και των υπουργών Ναυτιλίας που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εφοπλιστών.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι γενικότερες απόψεις που εξέφρασε ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, τόσο για το συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα όσο και γενικότερα για την κυβερνητική πολιτική και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ανέφερε συγκεκριμένα από πότε είχε ήδη δείξει το δρόμο που θα ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, πολύ πριν αναλάβει την κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛΛ.

Έκλεισε τέλος την παρέμβασή του λέγοντας τα εξής:

«Το εργατικό κίνημα θα πρέπει να ανασυγκροτηθεί ριζικά με όρους μαχητικότητας, με όρους μαζικότητας, με όρους ταξικού προσανατολισμού.

Πρέπει να έχει στόχους οι οποίοι δεν θα περιορίζονται στο το πώς θα δημιουργήσουμε ρωγμή στο α’ ή στο β’ σημείο της κυβερνητικής πολιτικής.

Πρέπει αυτή η πάλη να στοχεύει στη σύγκρουση και στην ανατροπή όλης της πολιτικής, όπως ασκείται και ακολουθείται σήμερα και ταυτόχρονα να διατυπώσει και να εκφράσει και την εναλλακτική πρότασή του η οποία δεν μπορεί να είναι ο ευρωμονόδρομος, διότι μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχει οδηγηθεί η κοινωνία και οι εργαζόμενοι στη φτώχεια, την εξαθλίωση και την κοινωνική περιθωριοποίηση.

Μια τέτοια κατεύθυνση πρέπει να έχει το εργατικό κίνημα και πρέπει προς τα εκεί να συμβάλουν όλες οι δυνάμεις που έχουν αναφορά στα ταξικά συμφέροντα των εργαζομένων.»

Η εκπομπή μεταδόθηκε από το ελεύθερο ραδιόφωνο της ERTopen το απόγευμα της Τετάρτης 14 Δεκέμβρη 2016, από τις 18.00 μέχρι τις 19.00. Αξίζει να την παρακολουθήσετε ολόκληρη στα τρία βίντεο με τα ηχητικά που ακολουθούν.

Στην παρουσίαση ήταν ο Νίκος Ξηρουδάκης. Στη ρύθμιση του ήχου ο Γιάννης Ασημακόπουλος.

H εκπομπή «Ράδιο Παντιέρα» μεταδίδεται από το ελεύθερο ραδιόφωνο της ERTopen κάθε Τετάρτη απόγευμα, από τις 18.00 μέχρι τις 19.00 στους 106,7 στα fm στην Αττική, καθώς και μέσω του διαδικτυακού ραδιοφώνου της ertopen.com.

Το πρόγραμμα αναμεταδίδεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό του σωματείου Εργαζομένων Αλουμινίου στους 97,3, στη Βοιωτία, τη Φωκίδα, και την Βόρεια Πελοπόννησο. Από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Εργατικού Κέντρου της Εύβοιας στους 96,5 και στα Χανιά στους 1134 χιλιόκυκλους στα μεσαία.

πηγή: pandiera.gr

Για άλλη μια φορά τα συστημικά ΜΜΕ και ο έλεγχος που ασκεί το εφοπλιστικό κεφάλαιο σε αυτά (τηλεοπτικά κανάλια – εφημερίδες – ραδιόφωνο και διάφορες διαδικτυακές σελίδες) εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων διέπρεψαν στον ρόλο που είναι ταγμένα να υπηρετούν, στην αναπαραγωγή της κυβερνητικής προπαγάνδας, στην δημιουργία κλίματος κοινωνικού αυτοματισμού στην προβολή μιας κοινωνικής καταστροφολογίας και το κυριότερο στην απόκρυψη και αποσιώπηση των δίκαιων αιτημάτων του Ναυτεργατικού κόσμου τα οποία αμφισβητούσαν και έρχονταν σε ευθεία σύγκρουση με την μνημονιακή (παλιά και νέα) πολιτική η οποία είναι βαθύτατα αντιλαϊκή και αντεργατική και θίγει όλους τους εργαζόμενους και τα πλατιά λαϊκά στρώματα χωρίς διάκριση και εξαίρεση.

Εκείνο που έβγαλε μάτι είναι η κοινή τους στάση να μην επιτρέψουν την παραμικρή αναφορά που θα εκθέτει το αμαρτωλό και άθλιο καθεστώς της θεσμοθετημένης ασυδοσίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου, δηλαδή αυτό της φοροαποφυγής, της φοροασυλίας, της μαύρης ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας, της εκρηκτικής ανεργίας και της εργασιακής γαλέρας!!!

Εάν κρίνουμε από την δημόσια παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ στα ΜΜΕ, γίνεται φανερό ότι στην συντριπτική πλειοψηφία των σταθμών που της δόθηκε ο λόγος, όταν αυτός ήταν βιντεοσκοπημένος, ήταν κομμένος και ραμμένος στο πλαίσιο που τα συστημικά ΜΜΕ επιθυμούσαν και φυσικά έπεφτε μαχαίρι σε οτιδήποτε αμφισβητούσε το φιλοεφοπλιστικό θεσμικό πλαίσιο.

Εκεί που ήταν ζωντανή και απευθείας η μετάδοση, οι διακοπές (από τους συστημικούς δημοσιογράφους και διάφορους «ειδικούς» παντός καιρού «δημοσιολόγους») έπεφταν σύννεφο για να μην ολοκληρωθεί έστω και μια φορά η αναφορά του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ που θα ανοίγει και την παραμικρή χαραμάδα που θα θίγει αυτό το άθλιο αντικοινωνικό θεσμικό καθεστώς.

Το ίδιο συνέβαινε σε οτιδήποτε αφορούσε και την ανάδειξη των Ναυτεργατικών προβλημάτων και της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής.

Αντίθετα λυσσομανούσαν από το πρωί έως αργά το βράδυ αναμεταδίδοντας την κυβερνητική προπαγάνδα και αναπαράγοντας τον κοινωνικό αυτοματισμό εκμεταλλευόμενοι τους μαθητές που έχασαν τις εκδρομές τους ή καθυστέρησαν την επιστροφή τους…. και πολύ περισσότερο εκμεταλλευόμενοι τους αγρότες για την καταστροφή των ευπαθών προϊόντων τους για τα οποία προφανώς υπαίτιοι και υπόλογοι είναι οι Ναυτεργάτες και ο απεργιακός τους αγώνας και όχι η κυβερνητική πολιτική…..

Μέσα στο πλαίσιο αυτής της άθλιας επικοινωνιακής κυβερνητικής τακτικής ήταν από την τρίτη μέρα ο ψευδέστατος ισχυρισμός και η αναφορά ότι η κυβέρνηση έλυσε τα αιτήματα της απεργίας και η συνέχισή της γίνεται για πολιτικούς λόγους….. μάλιστα ο Υπουργός Ε.Ν το δήλωσε ευθαρσώς σε τηλεοπτικό κανάλι χωρίς να ντρέπεται για το ψέμα που συνειδητά και σκόπιμα ξεστόμιζε…..

Σε αυτό το καλοστημένο βρώμικο παιχνίδι του κοινωνικού αυτοματισμού αναδείχθηκαν ως θλιβεροί πρωταγωνιστές ο ΣΚΑΙ, το ΕΨΙΛΟΝ, και δημοσιογράφοι του είδους και του επιπέδου Ευαγγελάτου – Πορτοσάλτε χωρίς βέβαια να υστερήσουν και δεκάδες ακόμη σταθμοί και δημοσιογράφοι οι οποίοι απέδειξαν ότι τα όρια τους στην άσκηση του επαγγέλματός τους φθάνουν έως εκεί που δεν θίγονται τα συμφέροντα και η πολιτική των αφεντικών τους, των εφοπλιστών και άλλων επιχειρηματιών που ελέγχουν πλήρως την συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ.

Κλείνοντας το σημείωμα αυτό θέλουμε να συγχαρούμε και δημόσια όλα εκείνα τα ΜΜΕ, αλλά κυρίως τους δημοσιογράφους που μέσα από το δικό τους βήμα το δημοσιογραφικό στάθηκαν κοντά και δίπλα στην απεργία των Ναυτεργατών και συνέβαλαν και οι ίδιοι στην απόκρουση της χυδαίας και αντικοινωνικής κυβερνητικής και εφοπλιστικής προπαγάνδας.

Δεν θα αναφέρουμε ούτε ποια ήταν αυτά τα ΜΜΕ ούτε τους δημοσιογράφους που στάθηκαν πιστοί στην αποστολή της πολυφωνίας και της αντικειμενικής ενημέρωσης, διότι πολύ απλά τους ξέρουμε και μας ξέρουν!!! Αυτό αρκεί, εξάλλου την ίδια γνώμη έχουν και οι χιλιάδες Ναυτεργάτες απεργοί για αυτούς!!!!          

Οι «Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου» υποδέχονται τον Παύλο και τη Φρειδερίκη στην Καλαμπάκα (1947) | ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 1944-1958. ΣΥΛΛΟΓΗ Ν.Ε. ΤΟΛΗ

«Ως πραγματικός Ελλην, κατόρθωσα ν’ απαλλάξω από την βίαν και την τρομοκρατίαν πολλά χωριά πέριξ της Λαμίας»

Ευθύμιος Τσαμαδιάς (αρχηγός συμμορίας) προς τον διοικητή Χωροφυλακής Λαμίας, 29/7/1946

Αμέσως μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας (12/2/1945) έκαναν την εμφάνισή τους ταυτόχρονα σε όλη την επικράτεια ένοπλες παρακρατικές ομάδες, στρατολογώντας αρχικά τα μέλη τους από τους συνεργάτες των κατακτητών που αφήνονταν ελεύθεροι από την Εθνοφυλακή αμέσως μετά την εγκατάστασή της στις επαρχιακές πόλεις.

Λειτουργώντας ως υποκατάστατο του υπό συγκρότηση κρατικού μηχανισμού, οι παρακρατικές ομάδες εξαπέλυσαν μια εκστρατεία βίας χωρίς κανένα νομικό περιορισμό.

Επρόκειτο για εύκολα αναλώσιμες μονάδες, χωρίς εμφανή επίσημη στήριξη, με τις οποίες το κράτος ανά πάσα στιγμή μπορούσε να αρνηθεί οποιαδήποτε σχέση.

Η ασυλία ωστόσο που απολάμβαναν εκ μέρους των αρχών δημιουργούσε την εντύπωση ότι οποιοδήποτε αδίκημα εις βάρος της Αριστεράς παρέμενε ακαταδίωκτο, με αποτέλεσμα να ενισχύονται ακόμη περισσότερο.

Το ΓΕΣ δικαιολογούσε τον σχηματισμό και τη δράση τους ως συνέπεια της «τρομοκρατίας» των πρώην ΕΛΑΣιτών στην ύπαιθρο και των «προκλήσεων» του ΚΚΕ στις πόλεις.

Αυτό οδηγούσε ομάδες χωρικών να οπλιστούν, δημιουργώντας έκρυθμη κατάσταση. Αναγνωριζόταν, ωστόσο, ότι κάποιοι επωφελούνταν από την αναρχία και παρουσιαζόμενοι ως εθνικιστές προέβαιναν σε ληστείες.

Οι διοικητές των Ταγμάτων Εθνοφυλακής επικαλούνταν την ανεπάρκεια των δυνάμεών τους και την αργή επαναλειτουργία του κρατικού μηχανισμού ως προς την επάνδρωση των Σωμάτων Ασφαλείας και των διοικητικών και δικαστικών αρχών.

Το μακρύ χέρι της Εθνοφυλακής

Μέχρι το καλοκαίρι του 1945, η συνεργασία ανάμεσα στην Εθνοφυλακή, τους «εθνικιστές» και τις παρακρατικές συμμορίες ήταν στενή.

Ηδη από τον Μάρτιο του 1945 η Εθνοφυλακή έκανε κατάσχεση σε όπλα που έκρυβε ο ΕΛΑΣ και τα παρέδιδε πρόθυμα στους βασιλόφρονες της περιοχής.

Στη Νότια Εύβοια «εθνικόφρονες» δημιούργησαν Πολιτοφυλακή η οποία εξοπλίστηκε με τα όπλα που παρέδωσε ο ΕΛΑΣ.

Ανάλογες καταγγελίες για εξοπλισμό «εθνικοφρόνων» καταγράφηκαν στη Λευκή Βίβλο του ΕΑΜ για τις παραβάσεις της Βάρκιζας, από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούνιο 1945.

Βρετανοί σύνδεσμοι διαπίστωναν ότι όσο πιο απομακρυσμένο από την κεντρική διοίκηση και ολιγάριθμο ήταν ένα τμήμα Εθνοφυλακής τόσο μεγαλύτερος ήταν ο βαθμός συνεργασίας του με ένοπλες «εθνικιστικές» ομάδες.

Απόρρητη διαταγή της Στρατιωτικής Διοίκησης Πατρών (16/5/1945) προς τους διοικητές των Ταγμάτων Εθνοφυλακής στην Πελοπόννησο, με θέμα τη λήψη μέτρων και τη διατήρηση της ασφάλειας των χωριών μέσω της παρακολούθησης των κινήσεων «αναρχικών και διεθνιστών», καταδεικνύει τον κεντρικό σχεδιασμό του δικτύου συνεργασίας ανάμεσα στην Εθνοφυλακή και τις παρακρατικές συμμορίες.

Οι διοικητές των Ταγμάτων όφειλαν να επιλέξουν σε κάθε χωριό σημαντικό αριθμό συνεργατών (ανάλογα με την τοποθεσία και τον πληθυσμό του), οι οποίοι έπρεπε να είναι αποδεδειγμένα «εθνικιστές ιδεολόγοι» και να διαθέτουν θάρρος και ακέραιο χαρακτήρα.

Ενας από αυτούς οριζόταν υπεύθυνος απέναντι στον διοικητή του τοπικού Τάγματος της Εθνοφυλακής και οι υπόλοιποι, σύνδεσμοι για τη μεταφορά πληροφοριών και τη συστηματική συνεργασία μεταξύ των ομάδων.

Αυτές είχαν κύριο σκοπό την παρακολούθηση υπόπτων, την αναφορά τους στο κοντινότερο στρατιωτικό κέντρο και την επισήμανση τυχόν ξένων προς το χωριό ατόμων.

Οι στρατιωτικές αρχές φρόντιζαν να παραδώσουν μέρος των όπλων που παραδίνονταν από τον ΕΛΑΣ ή συλλέγονταν από τους χωρικούς (με τα ανάλογα πυρομαχικά) στον αρχηγό της κάθε ομάδας, ο οποίος θα τα χρησιμοποιούσε κατόπιν διαταγής του οικείου στρατιωτικού διοικητή για την υποστήριξη κινητών στρατιωτικών αποσπασμάτων.

Επισήμως δεν υπήρχε ενθουσιασμός για τέτοιους συμμάχους. Ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας τόνιζε, χωρίς αποτέλεσμα, στις στρατιωτικές αρχές και στη Χωροφυλακή ότι όφειλαν να υπηρετούν το κράτος και όχι κάποια πολιτική ομάδα.

Η Στρατιωτική Διοίκηση Ηπείρου με έγγραφό της προς τους στρατιωτικούς διοικητές Ιωαννίνων και Πρέβεζας έθετε το ζήτημα της συνεργασίας Τμημάτων Εθνοφυλακής με τα λεγόμενα «τμήματα εθνικιστών», τα οποία ενεργούσαν μεροληπτικά και μονόπλευρα, και απειλούσε με κυρώσεις κάθε διοικητή που δεν εφάρμοζε τον νόμο. Στις αρχές Μαΐου 1945 ο στρατιωτικός διοικητής Θεσσαλίας και Δυτικής Μακεδονίας έθεσε εκτός νόμου τις συμμορίες του Σούρλα και άλλων παρακρατικών.

Στα τέλη του ίδιου μήνα ο διοικητής της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Στερεάς Ελλάδος (ΑΣΔΣΕ), αφού επισήμανε ότι ο ρυθμιστής της τάξης και της ασφάλειας ήταν η Εθνοφυλακή και όχι ανεύθυνες ομάδες, οι οποίες καλύπτονταν με τον μανδύα του εθνικιστή, διέταξε τη λήψη δρακόντειων μέτρων εναντίον κάθε ένοπλης ομάδας στην περιοχή δικαιοδοσίας του.

Απαιτούσε δε την επιβολή κυρώσεων στον διοικητή του Λόχου Εθνοφυλακής Δομοκού, ο οποίος δεν ανέπτυσσε τη δέουσα πρωτοβουλία και δραστηριότητα για την επιβολή του κράτους του νόμου.

«Εθνικιστές» με βιογραφικό

Εθνοφρουροί στο Μεσολόγγι κατά την εκεί επίσκεψη του αντιβασιλιά Δαμασκηνού (1945) | ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 1944-1958. ΣΥΛΛΟΓΗ Ν.Ε. ΤΟΛΗ

Κάποια τοπικά παραδείγματα βοηθούν να κατανοήσουμε πληρέστερα τη συγκρότηση και δράση των εθνικιστικών ομάδων.

Δελτίο Πληροφοριών της ΑΣΔΣΕ κατέγραφε στη Στρατιωτική Διοίκηση Λαμίας την παρουσία, με ξεχωριστή περιοχή δικαιοδοσίας, των «εθνικιστικών ομάδων» του Κώστα Βουρλάκη και του Θύμιου Τσαμαδιά.

Η παρουσία τους αιτιολογούνταν ως «αντίβαρο» στη δράση εννέα πολυμελών (50-100 άτομα) ομάδων «αναρχικών» στις ορεινές περιοχές Φθιώτιδας, Ευρυτανίας και Παρνασσίδας.

Δράση που στην πραγματικότητα ουδόλως τεκμηριωνόταν, καθώς το ημερολόγιο της τοπικής 10ης Ταξιαρχίας Εθνοφυλακής δεν κατέγραφε παρά ελάσσονα περιστατικά με «οπλισμένους κομμουνιστές».

Τα κίνητρα για τον σχηματισμό των «εθνικιστικών ομάδων» υποτίθεται πως ήταν οι προσωπικές διαφορές των αρχηγών τους με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Μέσω ενός επαναλαμβανόμενου μοτίβου αναζητούνταν ηθική νομιμοποίηση στη βάση της εκδίκησης, ως ανταπόδοση της προσβολής και αποκατάσταση της τιμής των παθόντων.

Στην ουσία, οι λόγοι σχηματισμού των ομάδων αυτών και οι σκοποί που εξυπηρετούσαν ήταν βαθύτεροι και περιπλοκότεροι.

Ο κτηνοτρόφος Θύμιος Τσαμαδιάς, γόνος εύπορης οικογένειας Σαρακατσαναίων με τσελιγκάτο στην Οίτη, στην Κατοχή είχε έρθει σε προστριβές με το τοπικό ΕΑΜ, στο οποίο είχε αρνηθεί να προσχωρήσει, για τη χρήση των βοσκοτόπων.

Η συμμορία του αποτελούνταν από 40 άτομα, κυρίως μέλη της οικογένειάς του αλλά και φερόμενους ως ζωοκλέφτες και ληστές από γειτονικά ορεινά χωριά (Δυο Βουνά, Ελευθεροχώρι).

Η τρομοκρατική δράση του, καταγραμμένη από την Εθνοφυλακή ήδη από τον Μάιο του 1945, εντοπιζόταν στα χωριά της Οίτης και της Υπάτης, όπου αναφέρθηκαν πολυάριθμα περιστατικά τρομοκρατίας σε βάρος «προγραμμένων κομμουνιστών που έχριζαν καθαρίσματος».

Τον Νοέμβριο του 1945 κλείστηκε στις φυλακές Λαμίας, απ’ όπου απέδρασε με τη βοήθεια των δεσμοφυλάκων στα τέλη Δεκεμβρίου.

Η συμμορία του και ο ίδιος εξοντώθηκαν από τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) το 1947.

Ο Κώστας Βουρλάκης, από τη Μοσχοκαρυά Δομοκού, ήταν αρχηγός της γνωστότερης και πιο δραστήριας παρακρατικής συμμορίας της Φθιώτιδας.

Σεσημασμένος ζωοκλέφτης, μαζί με τα τρία αδέλφια του, τσοπάνηδες σε ξένα κοπάδια, είχε καταδικαστεί για ζωοκλοπή και είχε εξοριστεί στη Φολέγανδρο.

Στην Κατοχή, ο ένας αδελφός του προσχώρησε στην ομάδα του Αρη Βελουχιώτη. Συνέχισε όμως να κλέβει, σε συνεννόηση με τον ληστή Πατακιά, φανερό συνεργάτη των Ιταλών, και οι αντάρτες τον σκότωσαν.

Ο Κώστας με τον άλλο αδελφό του κατατάχθηκαν στον ΕΔΕΣ, όπου ο αδελφός του σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων ΕΛΑΣ - ΕΔΕΣ το φθινόπωρο του 1943.

Αμέσως μετά τη Βάρκιζα, ο Βουρλάκης συγκρότησε ομάδα αποτελούμενη από 10 μόνιμους και ενισχυόμενη κατά περίπτωση από «δεινοπαθήσαντες υπό του ΕΑΜ», αποτελώντας το φόβητρο του οροπεδίου του Δομοκού.

Ευθύνεται για πλείστους όσους φόνους, κακοποιήσεις και λεηλασίες στην περιοχή.

Στις εκλογές του 1946 υποστήριξε ένθερμα το Λαϊκό Κόμμα. Το 1947 κατηγορήθηκε ως ηθικός αυτουργός στη δολοφονία ενός «εθνικόφρονος» κτηνοτρόφου, οι γιοι του οποίου υπηρετούσαν στην Εθνοφρουρά, και φυλακίστηκε στις φυλακές Καλλιθέας.

Στον αθηναϊκό και τοπικό Τύπο πληθώρα δημοσιευμάτων υπεραμύνθηκε της «προσφοράς» του στον αγώνα του έθνους εναντίον των κομμουνιστών, ζητώντας την αποφυλάκισή του.

Αλλά και ίδιος δεν παρέλειψε να το υπενθυμίζει στον πολιτικό πάτρωνά του, βουλευτή και υπουργό του Λαϊκού Κόμματος Δ. Χατζίσκο, στις επιστολές που του έστελνε για να μεσολαβήσει για την αποφυλάκισή του.

Η στενή σχέση υπουργού και «συμμορίτη» διαφαίνεται όχι μόνο από το εξαιρετικά οικείο ύφος των επιστολών, αλλά και από το γεγονός ότι ο Βουρλάκης τού ζητούσε να μεσολαβήσει επίσης για την αποφυλάκιση ενός δωσίλογου συγκρατουμένου του.

Εκτός από τις κύριες ομάδες του Βουρλάκη και του Τσαμαδιά, στην ύπαιθρο της Φθιώτιδας υπήρχαν άλλες 10 ομάδες, 10-25 μελών η καθεμία, που δρούσαν επικουρικά, όπως καταγράφηκε αναλυτικά στο υπόμνημα του ΔΣΕ προς την Επιτροπή του ΟΗΕ για τις συνθήκες έναρξης του ελληνικού εμφυλίου πολέμου.

Η κατάταξη στις παρακρατικές συμμορίες μπορούσε να αποσείσει τις «κατηγορίες για αντεθνική δράση».

«Εθνικιστές» υπερασπίστηκαν 24χρονο γεωργό, πρώην ΕΛΑΣίτη από την Αταλάντη, που δικαζόταν για παράνομη οπλοφορία, γιατί ως «νομοταγής και φιλήσυχος πολίτης» κατέστρεψε τα γραφεία του ΚΚΕ και ζήτησε να «ηγηθεί ομάδος διά να δράση».

Η αδύνατη νομιμότητα

Από τις ακροδεξιές «ανεύθυνες ομάδες» του 1945 (επάνω αριστερά, οι οπλαρχηγοί Μπίσδας και Σούρλας) στις επίσημες ΜΑΥ (δεξιά) και τη Χωροφυλακή (κάτω). | Γ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (Αθήνα 2000) /C. MYDANS, UNE PAIX VIOLENTE (Παρίσι 1968)

Τον Ιούλιο 1945 οι ένοπλες ομάδες κλήθηκαν από τον Α.Ν. 453 να παραδώσουν τον οπλισμό τους.

Την ίδια περίοδο, ο ηγέτης του Κόμματος Φιλελευθέρων, Θεμιστοκλής Σοφούλης, και άλλες 4 προσωπικότητες του δημοκρατικού Κέντρου προέβησαν σε απερίφραστη δημόσια καταγγελία της τρομοκρατίας της άκρας Δεξιάς, η οποία καθιστούσε «αφόρητον την ζωήν των μη βασιλοφρόνων πολιτών».

Ανάλογες συστάσεις για αφοπλισμό των ένοπλων ομάδων έγιναν από την κυβέρνηση και τη Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή (ΒΣΑ).

Ο Κρις Γουντχάουζ, αρχηγός της ΒΣΑ στην Κατοχή και γνώστης της ελληνικής πραγματικότητας, σε έκθεσή του προς τη βρετανική πρεσβεία έκανε λόγο για ελλιπή έλεγχο των τοπικών δυνάμεων από τις αρχές και τόνιζε πως, όποια διαταγή και αν διαβιβαζόταν από πάνω, κανείς δεν ήταν βέβαιος ότι θα εκτελούνταν.

Την ίδια αδυναμία της κεντρικής εξουσίας κατάγγελλε και ο αριστερός Τύπος.

Με επιστολές τους προς τη Διοίκηση Χωροφυλακής Λαμίας, Τσαμαδιάς και Βουρλάκης παρέδωσαν μέρος του οπλισμού τους, εκφράζοντας την πίστη τους ότι ως φύλακες του νόμου και της τάξης εκτελούσαν αποστολή «ύψιστης εθνικής σπουδαιότητας» και ότι το κράτος σύντομα θα χρειαζόταν εκ νέου τις υπηρεσίες τους.

Ωστόσο, παρά τις διαβεβαιώσεις της Ανώτατης Διοίκησης Χωροφυλακής Στερεάς Ελλάδας, οι τρομοκρατικές ομάδες συνέχισαν να δρουν στην ύπαιθρο και τους επόμενους μήνες, με αποτέλεσμα την επικήρυξη των αρχηγών τους από την Επιτροπή Δημοσίας Ασφαλείας.

Οι παρακρατικοί εξακολουθούσαν να βρίσκουν υποστήριξη και προστασία από τις κατώτερες διοικητικές υπηρεσίες και συνέχιζαν την τρομοκρατία μπροστά στα μάτια της Εθνοφυλακής.

Η υποκρισία του όλου συστήματος γινόταν ακόμα πιο φανερή όταν ο ίδιος διοικητής της Στρατιωτικής Διοίκησης Πατρών, που έδωσε τη διαταγή για τον εξοπλισμό χωρικών, συνέταξε «για το τυπικό της υπόθεσης» μια νέα σειρά από διαταγές προς τους κατά τόπους διοικητές των τμημάτων της Εθνοφυλακής για τη λήψη αυστηρών μέτρων εναντίον «ανεύθυνων» προσώπων που επιχείρησαν να υποκαταστήσουν την εξουσία των αρχών.

Οπως τόνιζε, η Εθνοφυλακή όφειλε να αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες ως ίσους, χωρίς καμία διάκριση μεταξύ των ομάδων που οπλοφορούσαν, είτε ανήκαν στην αριστερά είτε στη δεξιά παράταξη.

Η μαρτυρία του ΕΑΜίτη ηγούμενου της Μονής Αγάθωνος, Γερμανού Δημάκου, καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονταν οι παρακρατικές συμμορίες με τη σύμπραξη των κατώτερων οργάνων της Χωροφυλακής αλλά και υπό την προστασία υψηλά ιστάμενων πολιτικών προσώπων.

Στις αρχές Μαρτίου 1946 ο ηγούμενος οδηγήθηκε από άνδρες της συμμορίας στο «αρχηγείο» του Βουρλάκη, στο χωριό Μοσχοκαρυά.

Εκεί κακοποιήθηκε, παρουσία αξιωματικού του στρατού, προκειμένου να αποκαλύψει μέρος, κοντά στο μοναστήρι, απόκρυψης όπλων του ΕΛΑΣ.

Ο ηγούμενος δεν αποκάλυψε τίποτε και ο Βουρλάκης τον άφησε να φύγει.

Η υπόθεση έγινε γνωστή στον ανώτερο διοικητή Χωροφυλακής Στερεάς, ο οποίος επισκέφτηκε τον ηγούμενο μαζί με τον στρατιωτικό διοικητή της περιοχής και ζήτησε κατάθεση για το περιστατικό.

Ο ηγούμενος, αφού αρνήθηκε να δώσει κατάθεση, του απάντησε ως εξής:

«-Θα ήταν ευτύχημα αν μπορούσατε να περιορίσετε τις αυθαίρετες, όπως τις χαρακτηρίζετε, πράξεις αυτών των ανευθύνων. Δυστυχώς δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε, διότι οι πράξεις αυτών των ανευθύνων ευλογούνται από ανθρώπους ιστάμενους παραπάνω από εσάς. Νομίζω ότι θα έχετε πληροφορηθεί ότι προ μιας εβδομάδας, ο τ. Υπουργός κ. Δημ. Χατζίσκος, που θεωρείται και Φθιωτάρχης, είχε ανέβει στη Γραμμένη να συναντήσει και να συνεργαστεί με τον Κώστα Βουρλάκη. Αυτό το έγραψε και ο τοπικός τύπος. Δεν το ξέρετε αυτό;

- Ναι, το ξέρω είναι αλήθεια.

- Αφού το ξέρετε, ερωτώ, τι είδους συνεργασία μπορεί να ’χη ένας Υπουργός της Δεξιάς και του κύρους του κ. Χατζίσκου, με ένα αγράμματο, ένα ζωοκλόπο, ένα κοινό εγκληματία; Εγώ, κ. Ανώτερε, αναγνωρίζω και εκτιμώ την αγνότητα των προθέσεών σας, αλλά είσθε αδύναμος να επιβάλετε την τάξιν. Αφήστε λοιπόν τα πράγματα να συνεχίσουν την πορεία τους και ο Θεός βοηθός».

Την ίδια περίοδο, η βοήθεια βουλευτών του Λαϊκού Κόμματος προς τις παρακρατικές οργανώσεις αποτέλεσε ζήτημα έντονων αντεγκλήσεων στη Βουλή μεταξύ του βουλευτή Φθιώτιδας του Λαϊκού Κόμματος, Γ. Αστερίου, και του βουλευτή Ευρυτανίας του Εθνικού Κόμματος Ελλάδος, Κ. Παπαγεωργίου, ο οποίος κατηγορούσε τον πρώτο ως προστάτη του Βουρλάκη.

Παράλληλα και σε συνεργασία με τις παραστρατιωτικές ομάδες και τους εξοπλισμένους «εθνικόφρονες» κατοίκους δρούσε η Χωροφυλακή.

Το 1946 το αντικομμουνιστικό φρόνημα των ανδρών της την καθιστούσε πολιτικά πιο αξιόπιστη από τον υπό συγκρότηση στρατό.

Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη πειθαρχίας και την προσήλωση των μελών της στον βασιλιά, ενίσχυε αντί να κατευνάζει βίαιες ενέργειες εναντίον του ΕΑΜ, του ΚΚΕ και των οπαδών τους.

Από την άλλη, η Χωροφυλακή ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματική στη συγκέντρωση πληροφοριών, καθώς αποτελούσε ένα μηχανισμό ελέγχου της κοινωνίας και ιδιαίτερα των μικρών κοινωνιών των χωριών και των επαρχιακών πόλεων, όπου όλοι ήταν γνωστοί.

Στο έργο αυτό είχε την επικουρία των Οργανώσεων Εθνικοφρόνων που είχαν σχηματιστεί στα χωριά.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα δημιουργήθηκαν φάκελοι για όσους είχαν οποιαδήποτε δράση υπέρ του ΕΑΜ.

Οι πολίτες αυτοί «τυλίγονταν σε μια κόλλα χαρτί» με κατάληξη θανατικές καταδίκες, ισόβιες ή πολυετείς φυλακίσεις.

Ακόμα και στελέχη των Λαϊκών αναγνώριζαν ότι ένα ποσοστό ευθύνης για την κατάσταση οφειλόταν στις υπερβασίες της Χωροφυλακής, που με ευκολία χαρακτήριζε κάποιον κομμουνιστή.

Σύμφωνα με το ΕΑΜ, επρόκειτο για προσπάθεια εξανδραποδισμού του πληθυσμού των χωριών, που έσπευδε ν’ αναζητήσει καταφύγιο στις πόλεις.

Η αναζήτηση κρυμμένων όπλων αποτελούσε απλώς την αφορμή: «Ποιος νόμος λέει ότι πρέπει να σπάμε στο ξύλο και να σκοτώνουμε τους παρανομούντες;» αναρωτιόταν η ΕΑΜική «Ρούμελη», προειδοποιώντας ταυτόχρονα ότι ο λαός δεν ήταν πια διατεθειμένος να ανεχθεί άλλο τον μονόπλευρο εμφύλιο πόλεμο και να επιτρέψει το ξεκλήρισμά του.

«Αισχρά διαγωγή»

Το ανθρωποκυνηγητό άλλαξε πρόσωπο, όχι όμως και πρακτικές | Γ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (ΑΘΗΝΑ 2000)

Το καλοκαίρι 1946, οι παρακρατικές συμμορίες τέθηκαν υπό την επίσημη καθοδήγηση της κυβέρνησης με ευθύνη ανώτερων αξιωματούχων της κάθε επαρχίας και πολιτικών ηγετών της κάθε περιοχής.

Η συμβολή της τρομοκρατικής δράσης που είχαν αναπτύξει στη νίκη του Λαϊκού Κόμματος στις εκλογές του Μαρτίου 1946 οδήγησε στην επαναχρησιμοποίησή τους όχι μόνο ενάντια στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ, αλλά και στο δημοψήφισμα για την επιστροφή του βασιλιά.

Στελέχη των Λαϊκών εκμεταλλεύτηκαν τη δημόσια θέση τους προωθώντας κομματικά («φατριαστικά») συμφέροντα στη βάση ενός ακραίου αντικομμουνισμού.

Τυπικό παράδειγμα: ο νομάρχης Σάμου, Χρήστος Κούσουλας, χρησιμοποίησε κονδύλια από τον λογαριασμό Κοινωνικής Πρόνοιας για την οργάνωση και στήριξη «εθνικοφρόνων πολιτών».

Με βάση επείγουσα και απόρρητη διαταγή «περί παροχής υποστηρίξεως και βοήθειας εις εθνικόφρονας πολίτας αγωνιζομένους διά την πατρίδα» (7/11/1946), τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για την οργάνωση εθνικοφρόνων ομάδων, τον κατάλληλο εξοπλισμό τους, για πληροφορίες και «εξαγορά κομμουνιστικών συνειδήσεων», με τη δικαιολογία ότι καμιά από τις αρμόδιες υπηρεσίες, στις οποίες αποτάθηκε ο νομάρχης, δεν χρηματοδότησε τις ανάγκες αυτές, ούτε παραχώρησε οπλισμό.

Ο αντίκτυπος της δράσης αυτών των οργανώσεων «εθνικοφρόνων» καταγράφεται στις αναφορές των νομαρχών.

Ο νομάρχης Φωκίδας, Λ. Αθανασούλης, σε επιστολή του προς τον πρωθυπουργό Τσαλδάρη (28/4/1947) έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση ασφαλείας στην περιοχή της δικαιοδοσίας του:

«Περί των αιτιών της καταστάσεως αυτής δεν αναφέρω ειμή ότι, τουλάχιστον εις την περιφέρειάν μου, οφείλεται κατά μέγα μέρος εις την αισχράν διαγωγήν ωρισμένων κρατικών οργάνων (αξιωματικών), άτινα εις την κρισιμοτέρα στιγμήν του εθνικού ημών βίου δεν ίστανται εις το ύψος των περιστάσεων.

Πάσα παρερχόμενη ημέρα, εκτός των γενικών συνεπειών, στερεί και απορφανίζει το Λαϊκόν Κόμμα των εν τη υπαίθρω ζωηροτέρων και σημαντικοτέρων στελεχών του, διότι ασφαλώς το σύστημα τούτο θα εφαρμόζεται εις πάσας τας περιοχάς ένθα δρώσι αι αναρχικαί συμμορίαι, της δε καταστάσεως αυτής αι συνέπειαι φοβούμαι ότι μελλοντικώς θα είναι λυπηραί δι’ ημάς».

Βουλευτές του Λαϊκού Κόμματος από τις περιφέρειες Ηπείρου, Μακεδονίας και Θράκης σε υπόμνημά τους (3/11/1947) προς τον Κ. Τσαλδάρη τόνιζαν πάλι:

«Αι οργανώσεις αυταί ή εγένοντο όργανα κομματικής εκμεταλλεύσεως προς όφελος ωρισμένων πολιτικών προσώπων ή μετετράπησαν εις μάστιγα περιφερειών ολοκλήρων, καταρρίπτουσαι την υπόστασιν του κράτους - αφού έχουμε παραδείγματα επιβολής παρ’ αυτών και αναγκαστικών ακόμα εισφορών, αφαίμαξιν του εθνικού πλούτου και περιφρόνησιν παρά την κείμενην νομοθεσίαν και των εντεταλμένων της πολιτείας οργάνων. Αποτέλεσμα της δράσεως ταύτης υπήρξε και η εκ της απογνώσεως καταφυγή πολιτών προς την ανταρσίαν καίτοι αντιτιθεμένων προς την κομμουνιστικήν ιδεολογίαν».

Ανάλογες απόψεις, σχετικά με το ξέσπασμα του εμφυλίου εξαιτίας της δράσης των παρακρατικών οργανώσεων της άκρας Δεξιάς και των έκτακτων μέτρων του Γ' Ψηφίσματος, εξέφρασε και ο βουλευτής των Φιλελεύθερων στον Νομό Εβρου, Γ. Χρυσοστόμου (6/6/1947):

«Προ της εφαρμογής των εκτάκτων μέτρων εις τον Εβρον υπήρχον 50 μόνον συμμορίται. Αντί να εξουδετερωθούν ούτοι (διά των εκτάκτων μέτρων) επήλθε το αντίθετον αποτέλεσμα. Δυστυχώς επικράτησε ο κομματικός φανατισμός. Και φθάνομεν κύριοι εις την εποχήν της εφαρμογής των εκτάκτων μέτρων. Και τίθεται το όπλον τούτον το φοβερόν και τρομερόν όπλον εις χείρας των φανατισμένων, δικαιολογημένως ίσως, οργάνων της τάξεως. Και αρχίζουν αι συλλήψεις.

Αναγκάζονται οι άλλοι να τραπούν προς τα όρη προς αποφυγήν των συλλήψεων, με αποτέλεσμα η 50μελής συμμορία να αυξήση τον αριθμό της. Γίνονται νέαι συλλήψεις, νέα έξοδος εις τα βουνά, ακολούθως επιθέσεις των συμμοριτών εναντίον των χωρίων εις αντίποινα, νέαι συλλήψεις και δημιουργείται ούτω ένας φαύλος κύκλος με αποτέλεσμα να συλληφθούν περί τους 3.000 εκ των οποίων πολλοί εθνικόφρονες, αλλά μη ανήκοντες εις την δεξιάν παράταξιν, η δε 50μελής συμμορία να φθάση τον αριθμόν των 800 περίπου, και να κυριαρχή ολοκλήρου της υπαίθρου. [...]

Προκειμένου πάντως περί του Εβρου, εκ της μακράς παρακολουθήσεως και κινήσεως των συμμοριτών μέχρι σήμερον δεν υπέπεσεν, εις την αντίληψίν μου τουλάχιστον, συνεργασία μεταξύ συμμοριών και Βουλγάρων, σε αντίθεσι με ό,τι συμβαίνει εις Δυτικήν Μακεδονίαν. Προσφέρομεν όχι καλήν υπηρεσίαν εις την πατρίδα, όταν θέλωμε να επιρρίψωμε την ευθύνην όλη εις εξωτερικούς μόνο λόγους.

Η κατάστασις αύτη της υπαίθρου υπήρξε συνέπεια της δράσεως των οργανώσεων της άκρας δεξιάς, αι οποίαι, αντί να κυνηγήσουν τους συμμορίτας εις τα βουνά, ησχολούντο με την δίωξιν των παραπλανηθέντων χωρικών εις τας πόλεις και τα χωρία.

Οταν ομιλούμεν περί συμμοριών ημείς τουλάχιστον δεν νοούμεν μόνον εκείνας αι οποίαι δρώσι εις τα όρη παρανόμως αλλά πάσαν οργάνωσιν παρανόμως οπλοφορούσαν και παρανόμως δρώσαν είτε εις τα χωρία, είτε εις τας πόλεις, είτε εις τα όρη.

Απαντών εις το ερώτημά σας σάς λέγω ότι συμμορίαι των όρεων δεν υπήρχαν εις την Θράκην, αλλά οργανώσεις της άκρας δεξιάς παρανόμως οπλοφορούσαι και αι οποίαι διέπραξαν και εγκλήματα και εκβιασμούς κατά πολιτών».

Αποσπάσματα «κυνηγών»

Ακόμη και παπάδες εντάχθηκαν ένοπλοι στις ΜΑΥ κατά των «αθέων σλαβοκομμουνιστών» | Μ. ΚΛΙΑΦΑ, ΘΕΣΣΑΛΙΑ 1881-1981 (Αθήνα 1983)

Τον Οκτώβριο του 1946 με διάταγμα του Γενικού Επιτελείου συγκροτήθηκαν οι Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου (ΜΑΥ) και οι Μονάδες Αποσπασμάτων Διώξεως (ΜΑΔ).

Στην πράξη επρόκειτο για νομιμοποίηση των παρακρατικών συμμοριών, οι οποίες μετατρέπονταν σε ημιστρατιωτικούς σχηματισμούς, με ρόλο βοηθητικό προς τον Στρατό και τη Χωροφυλακή σε επιχειρήσεις μικρής κλίμακας.

Στη Φθιώτιδα συγκροτήθηκε με έδρα τη Λαμία στα τέλη του 1946, βάσει ατομικών προσκλήσεων, το Ανεξάρτητο Μεταβατικό Απόσπασμα Κρανιά (ΑΜΑΚ) για να αντιμετωπίσει τις Ομάδες Ενοπλων Καταδιωκόμενων που δρούσαν στην ύπαιθρο.

Ο διοικητής του, Αριστείδης Κρανιάς, αντισυνταγματάρχης του Εθνικού Στρατού από τη Γραβιά Φωκίδας, είχε διατελέσει στην Κατοχή διοικητής του 16ου Συντάγματος του ΕΔΕΣ.

Μετά τη δράση του στη Φθιώτιδα συνέχισε ως αξιωματικός της Χωροφυλακής στην Πελοπόννησο και, ύστερα από «ευδόκιμον θητείαν», εκλέχθηκε στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδας με την Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη των Κωνσταντίνου Κοτζιά, Θεόδωρου Τουρκοβασίλη (του Κόμματος Εθνικοφρόνων) και Κωνσταντίνου Μανιαδάκη (υπουργού Ασφαλείας επί Μεταξά).

Τα ΑΜΑΚ αποτελούσαν έναν από τους «λόχους κυνηγών» που σχηματίστηκαν σε όλη την επικράτεια με σκοπό το κυνήγι των κεφαλών των καταδιωκόμενων κομμουνιστών που είχαν επικηρυχθεί από τις Επιτροπές Δημόσιας Ασφαλείας ως ληστές.

Με στόχο το χρηματικό ποσό της επικήρυξης, οι ομάδες αυτές αποτελούνταν από έφεδρους αξιωματικούς, πρώην ΕΔΕΣίτες και υπηρετήσαντες στα Τάγματα Ασφαλείας.

Αντίστοιχα μεταβατικά αποσπάσματα δημιούργησαν ο ταγματάρχης Γεώργιος Τολιόπουλος, διοικητής του Τάγματος Ασφαλείας Αγρινίου κατά την Κατοχή, και ο ταγματάρχης Θύμιος Δεδούσης, βασιλόφρων λοχαγός του 5/42 του Ψαρρού και βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδας της Ηνωμένης Παράταξης Εθνικοφρόνων, ο οποίος σκοτώθηκε σε μάχη ενάντια στον ΔΣΕ στο Λιδωρίκι στις 2 Απριλίου 1947.

Υπόμνημα του βουλευτή της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (ΕΠΕ) στη Φθιώτιδα, Γεράσιμου Βασιλειάδη, προς τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και αρχηγό του Λαϊκού Κόμματος Κ. Τσαλδάρη, τον υπουργό Στρατιωτικών Γ. Στράτο και τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, παρέθετε στις 25 Δεκεμβρίου 1947 συγκεκριμένα στοιχεία για την εγκληματική δράση των ΜΑΔ: λαφυραγωγία, εκβιασμοί, κακοποιήσεις και φόνοι «εν γνώσει και κατ’ έμπνευσιν των Διευθυντών των και δυστυχώς υπό τα απαθή βλέμματα των Κρατικών οργάνων Στρατιωτικών και Πολιτικών».

Αποτελούμενα από «ύποπτα στοιχεία στρατολογηθέντα εν Πειραιεί και Αθήναις», τα ΜΑΔ ασχολούνταν αποκλειστικά με τη διοργάνωση εράνων που λάμβαναν εκβιαστική μορφή «αυτόχρημα χαρατσίων», απαιτώντας από κάθε χωριό μεγάλες ποσότητες σε χρήμα και γεωργικά προϊόντα (σιτάρι, λάδι), τα οποία προωθούσαν προς πώληση στην Αθήνα, εξασφαλίζοντας μεγάλα κέρδη.

Επιπρόσθετα, «διά των βιαιοπραγιών και απειλών κατά νομιμοφρόνων πολιτών», το Τάγμα «συντελεί εις την πύκνωσιν των τάξεων των συμμοριτών».

Το υπόμνημα κάνει λόγο για την εκ νέου χρησιμοποίηση ενός «δεδοκιμασμένου κακού ανθρώπου», του «πολυθρύλητου Βουρλάκη, τύπου ανισόρροπου και εγκληματικού, ιδιοτελή και δειλότατου πάντων ανδρών» ο οποίος «διήρπασε, ελαφυραγώγησε την Φθιώτιδα και την περιοχήν του Δομοκού, εισέπραξε μεγάλας ποσότητας διαφόρων προϊόντων, εκακοποίησε και εφόνευσε πολίτας όχι πάντοτε κομμουνιστάς αλλά και Εθνικόφρονας και είχεν αποβή πραγματική πληγή».

Παρότι όλα αυτά ήταν σε γνώση των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών της περιοχής, ο Βουρλάκης είχε εγκαταστήσει φυλάκιο στο Ελευθεροχώρι, χωριό λίγο έξω από τη Λαμία, για να εισπράττει «τη δεκάτη» σε κάθε διερχόμενο είδος, ενώ μέσα στην πόλη επικρατούσε «μια βαρεία ατμόσφαιρα τρομοκρατίας από τους Βουρλάκηδες και τους μαυροσκούφηδες» άνδρες των ΜΑΔ.

Μέχρι τον Μάιο του 1947 τέτοια ήταν η διείσδυση παρακρατικών στον κρατικό μηχανισμό, ώστε το ΕΑΜ κατήγγειλε ότι δεν ήταν τα στοιχεία αυτά που «κρατικοποιούνται» αλλά το κράτος που «συμμοριοποιείται».

Οργανωμένο σχέδιο

Σκοπός της λευκής τρομοκρατίας ήταν να εξαιρέσει, μέσω της πολλαπλής άσκησης βίας, από την οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας το μέρος εκείνο του πληθυσμού το οποίο είχε γεννήσει και είχε αναπτύξει το αντιστασιακό κίνημα.

Σε αντίθεση με την εγκαθίδρυση ενός κράτους δικαίου, η δράση των παρακρατικών συμμοριών αποτελούσε για τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις και τους πάτρωνές τους έναν ανέξοδο τρόπο για να κερδίσουν τη μεταπολεμική... πολεμική αναμέτρηση.

Σε αυτή τους την προσπάθεια η Εθνοφυλακή (και κατόπιν η Χωροφυλακή), σηματοδοτώντας την αλλαγή φρουράς από την εξουσία του ΕΑΜ στην εξουσία της κυβέρνησης, όπως αυτή ορίστηκε μετά τα Δεκεμβριανά, αποτέλεσαν ένα καθοριστικό πολιτικό εργαλείο, μέσω της ανοχής ή ακόμα και της συνδρομής στις παρακρατικές συμμορίες που δρούσαν σε βάρος του ΕΑΜ-ΚΚΕ.

Η τρομοκρατία αυτή βασίστηκε σε ένα κεντρικά οργανωμένο πολιτικό σχέδιο.

Η ταυτόχρονη εμφάνιση των παρακρατικών ομάδων τον Μάρτιο του 1945, αμέσως μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τη διάλυση του ΕΛΑΣ, ο εξοπλισμός των συμμοριών με όπλα που παρέδωσε ο ΕΛΑΣ, καθώς και η συνεργασία της Εθνοφυλακής και της Χωροφυλακής (αλλά και πολιτικών αρχηγών της άκρας Δεξιάς) με τις παρακρατικές συμμορίες, τεκμηριώνουν ότι η τρομοκρατία που ασκήθηκε σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας παρουσιάζει κοινά χαρακτηριστικά και ήταν κεντρικά σχεδιασμένη.

Πριν από τις εκλογές του Μαρτίου 1946 και κυρίως πριν από το δημοψήφισμα για την επιστροφή του βασιλιά, τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, η τρομοκρατία εντάθηκε και τέθηκε υπό κεντρική καθοδήγηση από ακραίους κύκλους.

Θεωρώντας ότι Φιλελεύθεροι και Βρετανοί ήταν πολύ ελαστικοί απέναντι στην Αριστερά, ακροδεξιοί και φιλοβασιλικοί κύκλοι ωθούσαν συνειδητά προς τον Εμφύλιο, έχοντας πλήρη συναίσθηση των απάνθρωπων μέτρων τα οποία οργάνωναν.

Επιμέλεια: Τάσος Κωστόπουλος 

 Διαβάστε

► Βασιλική Λάζου, Η επιβολή του κράτους. Ο εμφύλιος πόλεμος στη Λαμία, 1945-1949 (εκδ. Ταξιδευτής, Αθήνα 2016).

Επανεπεξεργασία της διδακτορικής διατριβής, στην οποία βασίστηκε το σημερινό μας αφιέρωμα. Εκτός από την εξιστόρηση της σταδιακής κατάδυσης της τοπικής κοινωνίας στη μετωπική ένοπλη αναμέτρηση, το βιβλίο περιλαμβάνει επίσης κεφάλαια για τους εσωτερικούς πρόσφυγες και τις κρατικές πολιτικές διαχείρισής τους, για τις δημόσιες τελετές αποκρυστάλλωσης της εθνικόφρονος ιδεολογίας και προπαγάνδας, καθώς και για την εξάρθρωση και δικαστική καταστολή του οργανωτικού δικτύου της Αριστεράς στην πόλη.

*δρ Ιστορίας Παντείου Πανεπιστημίου

πηγή: efsyn.gr