Την συγκλονιστική προσπάθεια του καπετάνιου του «Fast Ferries Andros» να δέσει το πλοίο στο Λιμάνι της Ραφήνας κατέγραψε σε βίντεο η ιστοσελίδα irafina.gr.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το λιμάνι της Ραφήνας είναι γνωστό πως δυσκολεύει τους καπετάνιους λόγω της κατασκευής του και των ισχυρών ανέμων που πνέουν καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Το πλοίο προσέγγιζε το μεσημέρι της Τρίτης την Ραφήνα, εν μέσω ισχυρών βοριάδων που ξεπερνούσαν τα έξι μποφόρ και ο καπετάνιος με μία εντυπωσιακή μανούβρα κατάφερε να δέσει το πλοίο στο λιμάνι.

Η πρόσληψη ωμέγα-3 λιπαρών οξέων ήταν ωφέλιμη για την καρδιά τόσο των υγιών ανθρώπων, όσο και αυτών που διέτρεχαν αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος, εγκεφαλικού ή καρδιακής νόσου.

Η έρευνα για τη βιταμίνη D και τα ωμέγα-3 (VITAL) διαπίστωσε ότι οι υγιείς άνθρωποι που έλαβαν συμπλήρωμα ιχθυελαίων υπέστησαν λιγότερα εμφράγματα, ειδικά εάν ήταν Αφροαμερικανοί ή δεν έτρωγαν τακτικά ψάρια.

Ένα άλλο εύρημα της μελέτης ήταν ότι μια συγκεκριμένη μορφή ωμέγα-3 λιπαρών οξέων, μείωσε τον κίνδυνο θανάτου από καρδιακή νόσο, έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο σε άτομα με άκαμπτες αρτηρίες ή άλλους παράγοντες κινδύνου για την υγεία της καρδιάς.

Οι δύο μελέτες επιβεβαιώνουν ότι τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα που βρίσκονται σε ψάρια όπως ο σολομός, η σαρδέλα ή ο τόνος έχουν ευεργετική επίδραση στην υγεία της καρδιάς, δήλωσε η Δρ. JoAnn Manson, επικεφαλής του τομέα προληπτικής ιατρικής στο Νοσοκομείο Brigham and Women's στη Βοστόνη, η οποία συμμετείχε στη δοκιμή VITAL.

«Δεν προτείνουμε να αρχίσουν όλοι να παίρνουν συμπληρώματα ιχθυελαίων. Αναφορικά με τα ωμέγα-3, το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να τρώει όσο το δυνατόν περισσότερα ψάρια», δήλωσε η Manson.

«Εάν οι άνθρωποι δεν τρώνε ψάρια, μπορούν να αποκομίσουν οφέλη από τη λήψη συμπληρωμάτων ιχθυελαίων. Τους προτείνουμε να το συζητήσουν με τον γιατρό τους» πρόσθεσε.

Στην πρώτη έρευνα έλαβαν μέρος περίπου 26.000 άνδρες και γυναίκες, ηλικίας 50 ετών και πάνω, στις ΗΠΑ, οι οποίοι λάμβαναν καθημερινά είτε 1 γραμμάριο ιχθυελαίων είτε βιταμίνη D (2.000 IU) είτε εικονικό φάρμακο.

Οι συμμετέχοντες δεν είχαν ιστορικό καρδιακών προβλημάτων. Τα συμπληρώματα ιχθυελαίων μείωσαν τον κίνδυνο εμφράγματος κατά 28% σε μια περίοδο παρακολούθησης πέντε ετών, αλλά δεν είχαν επίδραση στον κίνδυνο εκδήλωσης εγκεφαλικού επεισοδίου ή καρκίνου.

Ο χαμηλότερος κίνδυνος εμφράγματος διαπιστώθηκε σε όσους έκαναν μειωμένη κατανάλωση ψαριών. Στην ομάδα αυτή παρατηρήθηκε 19% μείωση σε όλα τα σοβαρά καρδιαγγειακά επεισόδια, καθώς και 40% μείωση των εμφραγμάτων.

Η έρευνα VITAL διαπίστωσε επίσης ότι οι αφροαμερικανικής καταγωγής συμμετέχοντες είχαν 77% χαμηλότερο κίνδυνο εμφράγματος λόγω της πρόσληψης ιχθυελαίων. Η μελέτη δεν διαπίστωσε οφέλη για την καρδιά από την λήψη συμπληρωμάτων βιταμίνης D, μείωσε όμως τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο κατά 25%.

Στο πλαίσιο της δεύτερης κλινικής έρευνας (REDUCE-IT), οι ερευνητές εξέτασαν τα οφέλη μιας καθαρής και σταθερής μορφής ωμέγα-3 λιπαρού οξέος, γνωστού ως EPA.Το συμπλήρωμα αυτό χορηγείται με ιατρική συνταγή για την μείωση των τριγλυκεριδίων σε άτομα με υψηλή χοληστερόλη.

Στη μελέτη συμμετείχαν πάνω από 8.000 ασθενείς που λάμβαναν στατίνες για τη μείωση της χοληστερόλης και την πρόληψη εμφράγματος ή εγκεφαλικού. Περίπου 7 στους 10 ασθενείς που συμμετείχαν στη μελέτη είχαν δύσκαμπτες αρτηρίες, ενώ οι υπόλοιποι είχαν διαβήτη και τουλάχιστον έναν ακόμη παράγοντα κινδύνου για την υγεία της καρδιάς. Τα άτομα που έλαβαν αυτή τη μορφή ιχθυελαίων είχαν 20% μειωμένο κίνδυνο θανάτου από καρδιοπάθεια, 31% μειωμένο κίνδυνο εμφράγματος και 28% μειωμένο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, συγκριτικά με όσους έλαβαν εικονικό φάρμακο.

Τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα ωφελούν την καρδιά με πολλούς τρόπους, καθώς μειώνουν τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων και τη φλεγμονή, προλαμβάνουν την πήξη του αίματος και βοηθούν στη σταθεροποίηση του καρδιακού ρυθμού.

Τα αποτελέσματα των δύο ερευνών θα παρουσιαστούν στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας και θα δημοσιευτούν στην επιστημονική επιθεώρηση New England Journal of Medicine.

Πηγή: healthday.com - onmed.gr

Μιχάλης Ρίζος

Η ΓΣΕΕ δεν αρκείται πλέον στη λογική του «κοινωνικού εταιρισμού», αλλά μετατρέπεται σε «χωροφύλακα» των ταξικών αγώνων

Η 1η Νοέμβρη έδειξε ότι πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν να βαδίσουν απεργιακά και χωρίς τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό.

Το προηγούμενο δεκαήμερο ξεδιπλώθηκε ένα αντιδραστικό σχέδιο απεργοσπασίας και διάσπασης από την ηγεσία της ΓΣΕΕ (πλειοψηφία ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, ΕΑΚ-ΣΥΡΙΖΑ). Περιελάμβανε, πρώτο, την πραξικοπηματική απόπειρα μπλοκαρίσματος της απεργίας στις 14/11 (με κήρυξη ανταπεργίας 28/11!) που είχαν αποφασίσει εκατοντάδες σωματεία, ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και όλος ο δημόσιος τομέας, με πλαίσιο ταξικών διεκδικήσεων αντικυβερνητικής, αντιεργοδοτικής κατεύθυνσης και με διαδικασίες βάσης. Δεύτερο, το κάλεσμα στους φορείς της «Κοινωνικής Συμμαχίας» να «ενώσουν τις δυνάμεις τους» στις 28/11, με πλαίσιο εντός του «μνημονιακού κεκτημένου». Και τρίτο, την υιοθέτηση πρακτικών ανοιχτής ρουφιανιάς και τρομοκράτησης των μαχόμενων δυνάμεων με πρόσκληση στην αστυνομία να παρέμβει στις συνδικαλιστικές διαδικασίες. Θυμηθείτε και την απουσία κάθε αντίδρασής της στον απεργοκτόνο νόμο τον Γενάρη του 2018.

Η ΓΣΕΕ έχει αλλάξει πίστα. Δεν της αρκεί η λογική του «κοινωνικού εταιρισμού», το διαρκές ξεπούλημα των αγώνων με τον κατακερματισμό και την αποκλιμάκωση, τα ψοφοδεή αιτήματα που δεν συσπειρώνουν, το YES-ΕΕ. Επιδιώκει πλέον να γίνει «χωροφύλακας» των ταξικών αγώνων, συνιστώσα του αντεργατικού μπλοκ κυβέρνησης, δεξιάς αντιπολίτευσης, εργοδοσίας, κράτους. Τι άλλο πια συνιστά αστικοποιημένο συνδικαλισμό;

Το σχέδιο αυτό έχει εξήγηση. Προσπαθεί να διαφυλάξει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τον ΣΕΒ και τους εφοπλιστές, γενικά την αστική πολιτική, μπροστά στη διαφαινόμενη ανάπτυξη των εργατικών και νεολαιίστικων αντιστάσεων. Στην περίοδο των ματωμένων πλεονασμάτων, της μόνιμης ευρωεπιτροπείας, της χρεομηχανής και της νατοϊκής επανεξόρμησης, δεν επιτρέπονται αποκλίσεις από τη «σταθερότητα». Ειδικά όταν ο κόσμος φαίνεται ότι δεν τσιμπάει στα μεταμνημονιακά ψίχουλα και ζητάει πολύ περισσότερα. Το σχέδιο αυτό είναι πολιτικό, και με την ευρεία έννοια κομματικό (για το κόμμα του κεφαλαίου!).

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνουν οι ταξικές, αγωνιστικές δυνάμεις. Η 1η Νοέμβρη έδειξε -με ένα μικρό, αλλά μεγάλης ποιότητας βήμα- ότι πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν να βαδίσουν απεργιακά και χωρίς τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Κάτι που εκ των πραγμάτων ανοίγει δρόμο και για τη συνέχεια.

Τι κάνει όμως το ΠΑΜΕ; Δυστυχώς έχει τεράστια πολιτική ευθύνη για την ανοχή και τελικά υποταγή, που δείχνει απέναντι στον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Οι δικαιολογίες περί «συσχετισμού», «πανεργατικής δυνατότητας απεργιακής συσπείρωσης από τη ΓΣΕΕ», «διεύρυνσης του αριθμού των απεργών» είναι παιδαριώδεις και εκτός εποχής. Με βάση το ταξικό (και όχι το μικροαστικό) κριτήριο, δεν προσφέρουν ουσιαστικά τίποτα. Διαλύουν το κίνημα και απογοητεύουν το μάχιμο κόσμο και τα ταξικά σωματεία. Το πρόβλημα με τη στάση του ΠΑΜΕ μεγεθύνεται από τη στιγμή που το ίδιο ξαναβάζει τη ΓΣΕΕ και τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό στο παιχνίδι, όταν έδειχνε να έχει χάσει την πρωτοβουλία κινήσεων με τις από τα κάτω προσπάθειες ευρύτερης και πανελλαδικής απεργιακής συσπείρωσης (μέρος της οποίας – στην πράξη – ήταν και η 1η Νοέμβρη και ας τη λοιδόρησε το ΠΑΜΕ). Ο γ.γ. του ΚΚΕ (Πάτρα, 24/10) ισχυρίστηκε πως «θα μπορούσε να στηρίξει και η ΓΣΕΕ αυτό τον αγώνα (σ.σ. της 14/11) και να καλύψει μια σειρά εργαζόμενους που θέλουν να απεργήσουν, αλλά δεν τους καλύπτουν τα σωματεία τους». Την 1/11, αντί οι αγωνιστές του ΠΑΜΕ να είναι στο δρόμο της διακλαδικής απεργίας, έδιναν συνέντευξη Τύπου έξω από τα γραφεία της ΓΣΕΕ για να την… πείσουν. Και όταν αυτή «ανταποκρίθηκε», με τους δικούς της υπονομευτικούς όρους, το ΠΑΜΕ άρχισε να την κατηγορεί δικαίως για το χαρακτήρα που δίνει στην απεργία στις 28/11 («απόφαση υπονόμευσης του ενιαίου απεργιακού μετώπου»). Όμως, την ίδια στιγμή πειθαρχεί στις αποφάσεις της και σπεύδει να πάρει πίσω την 14/11, πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Θεωρεί μάλιστα την 28/11 «κλιμάκωση» (!) με πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη και καμαρώνει που πάρθηκε με δική του πίεση!

Κατά τη γνώμη μας η τεράστια αυτή αντίφαση προκύπτει από τις λανθασμένες αναλύσεις που οδηγούν σε οπορτουνιστικές παλινωδίες:

– Το ΠΑΜΕ αντιμετωπίζει τη ΓΣΕΕ ως την παλιά γραφειοκρατία και όχι ως αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Γι’ αυτό έχει την αυταπάτη ότι μπορεί να αλλάξει -και μάλιστα με τον εκλογικό δρόμο- δίνοντας τη «μάχη των μαχών» για τους συσχετισμούς στα εργατικά κέντρα ενόψει συνεδρίου ΓΣΕΕ. Ο μηχανισμός όμως του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού (που κορυφή του είναι η ΓΣΕΕ) έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια με τα ινστιτούτα, τα κρατικά κονδύλια, το νομικό πλαίσιο που της δίνει υπερεξουσίες, τις νοθείες, τα δίκτυα συμπόρευσης με τους εργοδότες, δεν αλλάζει με όρους εργατικής δημοκρατίας και εκλογών. Ανατρέπεται με το συσχετισμό στα πρωτοβάθμια σωματεία και την ανάληψη ευθύνης για τη δημιουργία άλλου ταξικού και ενωτικού κέντρου αγώνα που θα οργανώνει-αποφασίζει από τα κάτω και απεργιακά γεγονότα. Σε αυτό πρέπει να συμβάλλει το ΠΑΜΕ και όχι στην «πίεση» της ΓΣΕΕ.

– Το ΠΑΜΕ αντιμετωπίζει τη ΓΣΕΕ ως αποκλειστικό φορέα του πανεργατικού αγώνα, συχνά δε ως «διευκολυντικό παράγοντα» νομιμότητας μιας απεργίας. Δεν είναι καθόλου έτσι. Αν για να απεργήσει ο κόσμος χρειάζεται την άδεια του εργοδοτικού συνδικαλισμού, τότε που είναι η λενινιστική λογική περί «απεργίας σχολείο ταξικής συνειδητοποίησης»; Επιπλέον τα σωματεία που συσπειρώνονται σε πραγματικά ταξικές μάχες δεν είναι λίγα. Στο όνομα μιας «γενικής απεργίας φετίχ», γιατί να θυσιαστούν συντονισμένες και γενικευμένες μάχες ταξικής προοπτικής και κλιμάκωσης εκατοντάδων σωματείων; Οι απεργίες δεν είναι τυπικά νούμερα αλλά περιεχόμενο, μορφή, αιτήματα, σύγκρουση με κυβέρνηση και κεφάλαιο, οργάνωση από τα κάτω, κλιμάκωση, κατακτήσεις.

– Το ΠΑΜΕ ταυτίζει την ταξική ανασυγκρότηση με την άνοδο της παραταξιακής του επιρροής. Γι’ αυτό επιζητεί «αποφάσεις γενικής απεργίας» από τη ΓΣΕΕ ως ευκαιρία εμφάνισης της πολιτικής του παρουσίας στις πλατείες. Από εδώ προκύπτει η λογική «απεργούμε με το δικό μας πλαίσιο και στη δική μας συγκέντρωση». Οι γενικές απεργίες δεν είναι όμως ευκαιρίες… εισοδισμού! Το ποιος τις διευθύνει, τις αποφασίζει, τι αιτήματα και πολιτικό πρόσημο έχουν, πώς συνεχίζονται και τι προξενούν στον ταξικό αντίπαλο έχει τεράστια σημασία.

Οι ταξικές δυνάμεις δεν μπορούν άλλο να υπηρετούν και να εντάσσονται (διαφοροποιούμενοι στα χαρτιά και στις πλατείες) στο υπονομευτικό σχέδιο της ΓΣΕΕ. Προκύπτει μείζον θέμα τοποθέτησης απέναντι στην ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος και μετωπικής αντιπαράθεσης με το αντιδραστικό σχέδιο διάλυσης της αγωνιστικής πτέρυγας. Η 1η Νοέμβρη δείχνει το δρόμο. Η 14η Νοέμβρη παρά την απόσυρση του ΠΑΜΕ μπορεί να συνεχίσει μια δυναμική. Η σελίδα έχει γυρίσει!

ΠΗΓΗ: prin.gr

Στις «αδηφάγες ορέξεις» των δικηγορικών γραφείων έχει παραδώσει η κυβέρνηση δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχους που με ατομικές ή ομαδικές προσφυγές επιδιώκουν να πάρουν πίσω τα χρήματα που τους πετσόκοψαν οι μνημονιακοί νόμοι.  

Μια πραγματική βιομηχανία αγωγών έχει στηθεί για την επιστροφή των αναδρομικών από τα κομμένα δώρα στους συνταξιούχους. Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση συνεχίζει να παραπέμπει για την όποια λύση στην απόφαση του ΣτΕ σε βάθος χρόνου και με δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων και επιλεκτικές διαρροές να δημιουργεί σύγχυση και προσδοκίες, δικηγόροι και δικηγορικά γραφεία θησαυρίζουν. 

Τα δικηγορικά γραφεία, σύμφωνα με την εφημερίδα «Τα Νέα» έχουν επιδοθεί σε ένα μαζικό κυνήγι ανάληψης υποθέσεων αγωγών εκ μέρους των συνταξιούχων για τη διεκδίκηση των αναδρομικών τους, επιδιώκοντας να αφειφθούν αδρά για τις υπηρεσίες τους. 

Το κυνήγι φέρνει κέρδη καθώς στην περίπτωση που κάποιος επιλέξει τον δρόμο της ατομικής αγωγής η αμοιβή του δικηγόρου κυμαίνεται από 300 ευρώ έως και 900 ευρώ! Σε αυτά θα πρέπει να προστεθούν και τα δικαστικά έξοδα που υπολογίζονται από 70 έως 170 ευρώ ανάλογα με την υπόθεση! Με άλλα λόγια ιδιώτες και κράτος (μέσω της φορολογίας) κερδίζουν ποντάροντας στην αγωνία των συνταξιούχων…

Αν η αγωγή είναι ομαδική, το κόστος της περιορίζεται και συνήθως κινείται μεταξύ 35 και 50 ευρώ, άσχετα από το ποσό που διεκδικεί ο συνταξιούχος. Στην περίπτωση αυτή η δικηγορική αμοιβή φτάνει το 7% επί του ποσού που θα επιδικαστεί. Ενδεικτικό της φρενίτιδας που επικρατεί, είναι ότι αυτή τη στιγμή 1.800 αγωγές συνταξιούχων περιμένουν στην ουρά να εκδικαστούν μόνο στο Πρωτοδικείο Αθηνών. Δεκάδες χιλιάδες άλλες αγωγές εκκρεμούν στα Πρωτοδικεία της υπόλοιπης χώρας.

Όπως επισημαίνει ο κ. Νίκος Χατζόπουλος, πρόεδρος του Εθνικού Δικτύου Συνταξιούχων, «καθημερινά έρχονται στα γραφεία μας 300- 400 άτομα να ενημερωθούν και να υποβάλουν ομαδική αγωγή. Πρέπει η κυβέρνηση να επιστρέψει τα χρήματα στους συνταξιούχους και να μην αφήνει τους ανθρώπους να ταλαιπωρούνται». 

Στη μεταμνημονιακή εποχή της κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ η ληστεία σε βάρος εκατομμυρίων συνταξιούχων συνεχίζεται… Αυτή τη φορά αξιοποιώντας ακόμα και την «ελπίδα» των απόμαχων της δουλειάς να πάρουν πίσω τα χρήματα που έκλεψαν!

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr