Νέο τεστ αίματος, το οποίο μπορεί να ανιχνεύσει οποιονδήποτε καρκίνο στο σώμα μέσα σε δέκα λεπτά, ανέπτυξαν Αυστραλοί ερευνητές.

Το φθηνό και απλό καθολικό τεστ, που ανιχνεύει τις διαφορές στο DNA των καρκινικών, από εκείνο των υγιών κυττάρων, δίνει ελπίδες ότι στο μέλλον θα είναι εφικτή η έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου, ώστε και οι θεραπείες να είναι πιο αποτελεσματικές.

Το τεστ δεν μπορεί να αποκαλύψει ούτε σε ποιο σημείο του σώματος βρίσκεται ο καρκίνος, ούτε πόσο προχωρημένος είναι, όμως δίνει μια έγκαιρη προειδοποίηση στους γιατρούς για να ψάξουν περισσότερο το ζήτημα. Ιδίως για καρκίνους όπως του παγκρέατος ή των ωοθηκών, που δίνουν ελάχιστα προειδοποιητικά σημάδια, προτού οι όγκοι εξαπλωθούν, το νέο τεστ μπορεί να αποδειχθεί σωτήριο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Χημείας Ματ Τράου του Πανεπιστημίου της Κουίνσλαντ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature Communications", σύμφωνα με τις βρετανικές «Γκάρντιαν» και «Ιντιπέντεντ», εξέφρασαν αισιόδοξοι ότι το τεστ μπορεί να «πιάσει» σχεδόν οποιονδήποτε καρκίνο. Το τεστ μέχρι στιγμής έχει ευαισθησία περίπου 90%, δηλαδή είναι σε θέση να ανιχνεύσει περίπου 90 στις 100 περιπτώσεις καρκίνου.

ΠΗΓΗ:ΑΠΕ

Όπως υποστήριξε δέχθηκε επίθεση με σιδερογροθιά. Ανακοίνωση – καταγγελία από την Επιτροπή Αγώνα Διανομέων Θεσσαλονίκης

Επίθεση από τον πρώην εργοδότή του καταγγέλλει ότι δέχτηκε διανομέας φαγητού στους Αμπελόκηπους, σύμφωνα με ανακοίνωση της Επιτροπής Αγώνα Διανομέων Θεσσαλονίκης. Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση

«ακόμη μια απίστευτη καταγγελία δέχτηκε η Επιτροπή Αγώνα Διανομέων στις 3/12! Πιο συγκεκριμένα συνάδελφος διανομέας, μας κατήγγειλε ότι δέχτηκε επίθεση από πρώην εργοδότη του στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης, ο οποίος τον γρονθοκόπησε αρκετές φορές και μάλιστα με χρήση σιδερογροθιάς, προκαλώντας του κατάγματα στα ζυγωματικά!

Όπως ο ίδιος ο εργαζόμενος αναφέρει, εργαζόταν στο κατάστημα του εργοδότη για ενάμιση περίπου μήνα ανασφάλιστος. Όταν μια μέρα ενημέρωσε τον εργοδότη ότι δεν θα μπορέσει να δουλέψει λόγω ασθένειας, ο συγκεκριμένος μέσω μηνυμάτων από την Ελβετία τον απειλούσε με χυδαίες ύβρεις, με αποτέλεσμα ο συνάδελφος να αποχωρήσει από τη συγκεκριμένη δουλειά.

Το περιστατικό αυτό είναι το δεύτερο τον τελευταίο μήνα και μόνο τυχαίο δεν είναι. Οι εργοδότες τα τελευταία χρόνια εκμεταλλευόμενοι τους αντεργατικούς μνημονιακούς νόμους μας αντιμετωπίζουν κυριολεκτικά ως δουλοπάροικους.

Οι δέκα νεκροί συνάδελφοι μας εν ώρα εργασίας, οι απολύσεις, οι ξυλοδαρμοί, η μη πληρωμή Δώρων, υπερωριών, αργιών κτλ. δυστυχώς δεν θα σταματήσουν αν εμείς οι ίδιοι δεν τους σταματήσουμε με τη οργάνωση μέσω της Επιτροπής Αγώνα διανομέων και το Συνδικάτο μας.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους διανομείς να παρευρεθούν μαζικά στη αυριανή συνέλευση μας για να αποφασίσουμε τις επόμενες δράσεις μας. Συνέλευση της Επιτροπής Αγώνα Διανομέων.-Τετάρτη 5 Δεκέμβρη, στις 10.30 το πρωί, στο στέκι Ίσκρα, Αμύντα 12. ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!».

Πηγή: makthes.gr - imerodromos.gr

Σε τρόφιμα και έξοδα στέγασης, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών για θέρμανση, ύδρευση, διαθέτουν κυρίως το εισόδημά τους τα ελληνικά νοικοκυριά. Στο στοιχείο αυτό αποτυπώνεται στην πραγματικότητα η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος στα χρόνια της κρίσης, γεγονός που υποχρέωσε την πλειονότητα των ελληνικών νοικοκυριών να δαπανούν το όποιο εισόδημα στην κάλυψη των βασικών τους αναγκών εις βάρος των λοιπών εξόδων.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το 2017 το 16,9% των δαπανών των ελληνικών νοικοκυριών ήταν για την αγορά τροφίμων , ποσοστό αρκετά υψηλότερο από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο και κοντά σε αυτό που δαπανούν οι φτωχότερες χώρες της Ε.Ε., οι λεγόμενες πρώην ανατολικές.

Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, οι Ευρωπαίοι δαπανούν κατά μέσο όρο για την αγορά τροφίμων το 12,2% των συνολικών δαπανών τους, ενώ η Ελλάδα με το 16,7% βρίσκεται στην 8η υψηλότερη θέση μετά τη Ρουμανία, τη Λιθουανία, την Εσθονία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία και τη Λετονία.

Η μεγαλύτερη δαπάνη για τα ελληνικά νοικοκυριά, το 19,8% για το 2017 ήταν για τη στέγαση. Σε ξενοδοχεία και εστιατόρια κατευθύνεται το 15,4% των δαπανών με την Ελλάδα να κατέχει το τέταρτο υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των κρατών – μελών της Ε.Ε. Στις μεταφορές το ποσοστό ανέρχεται στο 13,6%, οι διάφορες άλλες δαπάνες ανέρχονται στο 7,4%, για αλκοολούχα ποτά ξοδεύουμε το 4,9%, για αναψυχή πολιτισμό το 4,6%, για επικοινωνίες το 4,4%, για την Υγεία το 4,4%, για ένδυση- υπόδηση το 3,7%, για οικιακό εξοπλισμό το 2,8% και για εκπαίδευση το 2,1%.

πηγη: ergasianet.gr

Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος *

Μήπως νοσταλγούμε περισσότερες εξεγέρσεις από όσες προετοιμάζουμε;

Τι άφησε πίσω ο Δεκέμβρης; «Μας κράτησε πεισματάρηδες μέσα σ’ ένα έδαφος υποταγής, μας έβαλε στο στόμα το “Όχι” και το “στ’ αρχίδια μου ό,τι κι αν γίνει” […] μας προστάτεψε από τους πειρασμούς της εξουσίας, μας απομάκρυνε από το δηλητηριώδες φίλημα του […] κράτους». Αυτός που μιλά είναι ο Πάκο Ιγνάθιο Τάιμπο ΙΙ. Μιλάει για την κληρονομιά του μαυροκόκκινου ’68 στο Μεξικό – για ό,τι δεν άγγιξε η βία της αντιεξέγερσης και η προπαγάνδα περί ματαιότητας των εξεγέρσεων. Τα ίδια, πιο κόσμια, θα μπορούσε να λέει ο Ντανιέλ Μπενσαΐντ για τον γαλλικό Μάη. Κι ακριβώς αυτά, για τον δικό μας μαυροκόκκινο Δεκέμβρη, μπορούμε να πούμε κι εμείς. Όχι όλοι, βεβαίως: καθένας «βλέπει», άρα και θυμάται, ό,τι του επιτρέπει η θέση του. Έτσι, άλλα βλέπει ο κόσμος που αυτά τα χρόνια επέμεινε στο «Όχι» – μ’ όλες μας τις διαφορές. Άλλα, όσες και όσοι διάλεξαν τη σταδιοδρομία του πρώην εξεγερμένου και νυν αντιδεξιού: του χρήσιμου ηλίθιου.

Δυο λεπτά όμως. Για να μη γίνεται μελό, για να μην εξαντλεί την πολιτική στην ηθική, για να μη γίνεται φτηνή και κραυγαλέα, η σκέψη χρειάζεται εγρήγορση: μήπως σε κάθε επέτειο νοσταλγούμε περισσότερες εξεγέρσεις απ’ όσες προετοιμάζουμε; Πώς μπορεί να υπερασπίζεται κανείς τη μνήμη, χωρίς να την κάνει υποκατάστατο της πολιτικής;

* Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν ήταν ο Μάης των εξεγερμένων πανεπιστημίων και της συγκεντρωμένης βιομηχανικής εργατικής τάξης. Δεν ήταν οι 300.000 του μεξικάνικου ’68, ούτε η ανυπακοή του ιταλικού θερμού φθινοπώρου, που τρόμαξε τα αφεντικά στους χώρους της δουλειάς. Δεν έθεσε θέμα εξουσίας ή, έστω, πτώσης της κυβέρνησης – όχι, τουλάχιστον, πλειοψηφικά. Δεν ήταν όλης της Αριστεράς, ούτε «του λαού», όπως οι μετέπειτα Αγανακτισμένοι. Ήταν όμως –κι έτσι τον αντιμετώπισαν κυβέρνηση, κόμματα, διανοούμενοι, ΜΜΕ, αστυνομία και φασίστες– μια αντικρατική εξέγερση.

* Ο Δεκέμβρης δεν ήταν (μόνο) οι θεαματικές συγκρούσεις με την αστυνομία. Επισήμανε την απαξίωση όλων ανεξαιρέτως των κρατικών μηχανισμών. Επιτέθηκε στους πιο «ορατούς» – «προνομιακά», και δικαίως βεβαίως, στην εκφασιζόμενη αστυνομία της Δημοκρατίας. Δίχασε όλα τα κόμματα και διαίρεσε τους διανοούμενους. Έφερε κοντά μια ορισμένη Αριστερά με μια ορισμένη αναρχία και ενέπνευσε την αλληλεγγύη αναρχικών και αριστερών διεθνώς. Για όλους αυτούς τους λόγους, και γιατί ήδη «διασταυρωνόταν» με τη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, ο ίδιος έφερε πιο κοντά Κέντρο και Ακροδεξιά, και τρόμαξε ξένους ηγέτες.

* Ο Δεκέμβρης δεν ήταν αναλαμπή. Αξιοποίησε πολιτικές εμπειρίες και σχέσεις ανθρώπων με επίκεντρο τα Εξάρχεια – σχέσεις που σφυρηλατήθηκαν στην αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους, στο φοιτητικό κίνημα του 2006-7 και στο κίνημα για τα δικαιώματα των κρατουμένων, έναν μήνα νωρίτερα. Ξεπέρασε, όμως, κατά πολύ τα Εξάρχεια, την αναρχία και την Αριστερά. Κι όταν αποσύρθηκε, έδειξε πόσο κρίσιμη ήταν η απουσία μιας μαζικής και αξιόπιστης αντικαπιταλιστικής πολιτικής δύναμης – αυτής που δεν έχουμε φτιάξει ακόμα.

* Ο Δεκέμβρης έδειξε τα όρια μιας Αριστεράς που εξαντλείται στην προπαγάνδα. Πρωτοβάθμια σωματεία, κοινωνικά κέντρα, δίκτυα αλληλεγγύης, μέσα αντιπληροφόρησης, αντιφασιστικές πολιτοφυλακές – όλα όσα αποδείχτηκαν κρίσιμα τις μέρες της «παθητικής επανάστασης» κράτους και Ακροδεξιάς, ξεκίνησαν την επαύριο της εξέγερσης.

* Ο Δεκέμβρης θύμισε πως, αν θες να είσαι με τις εξεγέρσεις, δεν μπορείς να καταγγέλλεις τη βία και τα άκρα «απ’ όπου κι αν προέρχονται». Το έκανε η ΔΗΜΑΡ, εν μέσω αντι-εξέγερσης – για να βρεθεί στην αγκαλιά του Σαμαρά. Το κάνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, καταγγέλλοντας ως «άκρα» Χρυσή Αυγή και ΕΑΑΚ – βεβαιώνοντας πως η μετάλλαξη δεν έχει γυρισμό. Ο Δεκέμβρης, όμως, έδειξε κι ένα ακόμα: πόσο ανερμάτιστη, αυτοκαταστροφική μπορεί να γίνει η βία όταν ξεκόβει από σχέσεις και μαζικές κοινωνικές διαθέσεις – όταν γίνεται υποκατάστατο μιας χειραφετητικής πολιτικής.

*συγγραφέας του βιβλίου Ο Μαυροκόκκινος Δεκέμβρης (εκδόσεις Τόπος)

πηγη: prin.gr