Η ακραία ρύπανση του πλανήτη από την ανθρώπινη δραστηριότητα, το ανελέητο κυνήγι από λαθροθήρες αλλά κι οι εκφάνσεις της κλιματικής αλλαγής οδήγησαν αρκετά είδη στον πλήρη αφανισμό, ενώ πολλά είναι κι όσα αντιμετωπίζουν έντονα το φάσμα της οριστικής εξαφάνισης.

Ίσως, το σημαντικότερο από τα είδη που εξαλείφθηκαν οριστικά το 2018 ήταν ο λευκός αφρικανικός ρινόκερος, καθώς το τελευταίο αρσενικό του είδους των επιβλητικών θηλαστικών της ανατολικής Αφρικής πέθανε σε βαθιά γεράματα τον Μάρτιο.

Πλέον, έχουν απομείνει μόνο δύο θηλυκά του είδους σε προστατευόμενη περιοχή της Κένυας, όμως εξαιτίας του προχωρημένου της ηλικίας τους θεωρείται αδύνατη οποιαδήποτε ελπίδα αναπαραγωγής του πληθυσμού.

Ένα ακόμη είδος που αποτελεί οριστικό παρελθόν από την Γη είναι και το λιοντάρι των βουνών των δυτικών ΗΠΑ, το οποίο το 2018 κηρύχθηκε οριστικά εξαφανισμένο από την περιοχή όπου διαβιούσε παραδοσιακά.

Το λιοντάρι των δυτικών ΗΠΑ αποτελούσε για χρόνια το μεγαλύτερο αιλουροειδές της Βόρειας Αμερικής, όμως μόλις τον Ιανουάριο του 2018 η Αμερικανική Υπηρεσία Άγριας Ζωής το κατέταξε στα εξαφανισμένα είδη, καθώς η τελευταία του θέαση σε άγριο περιβάλλον ήταν πριν από αρκετές δεκαετίες.

Πλέον, μόνο ένας μακρινός του συγγενής στις δυτικές ΗΠΑ και κυρίως στην πολιτεία της Φλόριντα απομένει να θυμίζει τα κυρίαρχα αιλουροειδή που ζούσαν κατά χιλιάδες στην αμερικανική ήπειρο.

Παρελθόν από τον πλανήτη αποτελεί κι ένα από τα πιο εντυπωσιακά είδη παπαγάλου που γνωρίσαμε ποτέ. Το είδος Spix Macau, το οποίο διαβιούσε κυρίως στην τροπική λεκάνη του ποταμού Αμαζονίου στην Νότιο Αμερική κηρύχθηκε οριστικά εξαφανισμένο τον Σεπτέμβριο του 2018, καθώς δεκάδες ερευνητικές αποστολές που είχαν στόχο την εξεύρεση ατόμων σε καθεστώς άγριας ζωής στέφθηκαν από αποτυχία.

Πληροφορίες: unilad.com

πηγη: gazzetta.gr

Δελτίο τύπου από τη σύσκεψη αγώνα και συντονισμού της δράσης Συλλόγων ΠΕ, ΕΛΜΕ και αναπληρωτών 8/1/2019

Την Τρίτη 8 Γενάρη, μετά τη συγκέντρωση Συλλόγων ΠΕ και ΕΛΜΕ στη Βουλή, πραγματοποιήθηκε μαζική σύσκεψη αγώνα και συντονισμού της δράσης ενάντια στο νομοσχέδιο για το νέο σύστημα πρόσληψης.

Στη σύσκεψη συμμετείχαν με αποφάσεις τους οι ΣΕΠΕ: Κ. Σωτηρίου, Αιγάλεω, Α΄ Αθηνών, Αριστοτέλης, Αθηνά, Ν. Σμύρνης, Βάρναλης – Ελευσίνας, Άνω Λιοσίων Ζεφυρίου Φυλής, Παρθενώνας, Πειραιά «η Πρόοδος», Σαλαμίνας, Αμαρουσίου, Ν. Σμύρνης, Καλλιθέας – Μοσχάτου, «Δ. Γληνός», οι ΕΛΜΕ : Άνω Λιοσίων Ζεφυρίου Φυλής, Α΄ Δυτ. Αττικής, Β΄ Αθήνας (παρατηρητής), το Συντονιστικό Αναπληρωτών και Αδιορίστων και η Πρωτοβουλία Αναπληρωτών (παρατηρητής).

Στη συζήτηση κατατέθηκαν από τους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών σωματείων και πολλούς συναδέλφους οι παρακάτω εκτιμήσεις:

Το νομοσχέδιο για τον τρόπο διορισμού και πρόσληψης αναπληρωτών που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σε πλήρη ευθυγράμμιση με τα αντιεκπαιδευτικά σχέδια ΟΟΣΑ – ΕΕ, αποτελεί τη μεγαλύτερη ανατροπή δικαιωμάτων των αναπληρωτών και αδιόριστων εκπαιδευτικών από την εποχή της κατάργησης της επετηρίδας:

– Απαξιώνει πλήρως τα επαγγελματικά δικαιώματα του πτυχίου και της προϋπηρεσίας.

– Οδηγεί σε ριζική ανακατάταξη των πινάκων και, συνεπώς, σε χιλιάδες απολύσεις αναπληρωτών.

– Ανοίγει το δρόμο στον ανελέητο και συνεχή ανταγωνισμό για μια θέση στον ήλιο έτσι ώστε να ακυρωθεί κάθε δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης και αγώνα.

– Διαμορφώνει ένα ελαστικό, ευέλικτο και ευμετάβλητο σύστημα προσλήψεων, όπου οι όροι και οι προϋποθέσεις του θα μεταβάλλονται από χρόνο σε χρόνο υπηρετώντας την συνεχή ανακύκλωση της ανεργίας.

– Φιλοδοξεί να μετατρέψει το σχολείο σε ένα χώρο ανελέητου ανταγωνισμού προσόντων. Αργά ή γρήγορα θα επιδιώξουν να επεκτείνουν το αέναο κυνήγι προσόντων σε όλο το σώμα των εκπαιδευτικών, αναπληρωτών και μονίμων και να το συνδέσουν με την αξιολόγηση, τη μονιμότητα και το σύνολο των υπαλληλικών εξελίξεων.

– Με τροπολογία κυριολεκτικά της τελευταίας στιγμής, προτάσσει τους κατόχους παιδαγωγικής επάρκειας, αποκλείοντας όσους εκπαιδευτικούς δεν πάρουν σχετική βεβαίωση από τα αντίστοιχα ΑΕΙ.

Απέναντι σε αυτό το νομοσχέδιο – έκτρωμα η μόνη απάντηση είναι ο αγώνας διαρκείας μέχρι την συνολική και οριστική απόσυρσή του και τη δικαίωση των αιτημάτων που χρόνια τώρα βρίσκονται στην προμετωπίδα του εκπαιδευτικού κινήματος για:

• Μόνιμους μαζικούς διορισμούς με βάση τις ανάγκες της εκπαίδευσης, αποκλειστικά με βάση το πτυχίο και όλη την προϋπηρεσία

• Διορισμός/μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών με έστω και με μία σύμβαση εργασίας

• Ούτε ένας αναπληρωτής να μην απολυθεί
Σε αυτή την κατεύθυνση και με στόχο να οργανωθεί ένα μαζικό και μαχητικό κίνημα σύγκρουσης και ανατροπής του νομοσχεδίου κατατέθηκαν από τους συμμετέχοντες, οι παρακάτω προτάσεις για την κοινή δράση των εκπαιδευτικών σωματείων και όλου του εκπαιδευτικού κινήματος:

1. Οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες ΔΟΕ και ΟΛΜΕ να θέσουν από σήμερα τον κλάδο σε τροχιά απεργιακής σύγκρουσης κηρύσσοντας άμεσα απεργία μέχρι την Παρασκευή ή όπως καταγράφεται στις αποφάσεις πολλών σωματείων που παρευρέθηκαν τουλάχιστον 48ωρη απεργία για αυτήν την εβδομάδα.

2. Ενημερώνουμε όλα τα σχολεία με στόχο τη μεγαλύτερη μαζικοποίηση και συσπείρωση στον αγώνα.

3. Συμμετέχουμε μαζικά στις ΓΣ των Συλλόγων ΠΕ και των ΕΛΜΕ, παίρνουμε αποφάσεις συνέχισης του αγώνα από Δευτέρα 14/1 και απεργιακής κλιμάκωσης για την οριστική απόσυρση του προσοντολογίου, συγκροτούμε επιτροπές αναπληρωτών.

4. Την Παρασκευή 11 Γενάρη, ημέρα απεργίας, κλείνουμε όλα τα σχολεία και κατεβαίνουμε μαζικά στη συγκέντρωση (1μ.μ. Προπύλαια) και την πορεία στη βουλή.

5. Αμέσως μετά τη συγκέντρωση συμμετέχουμε στην Πανελλαδική Συνέλευση Αγώνα αναπληρωτών, Συλλόγων ΠΕ, ΕΛΜΕ στο Παιδαγωγικό Τμήμα (Ναυαρίνου 13Α).

6. Καλούμε τις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες ΔΟΕ και ΟΛΜΕ να πραγματοποιήσουν Ολομέλεια Προέδρων το Σάββατο 12 Γενάρη για τη συνέχιση του απεργιακού αγώνα και των κινητοποιήσεων από τη Δευτέρα 14/1.

7. Τη Δευτέρα 14 Γενάρη, που όπως ανακοινώθηκε θα είναι ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου, τα σχολεία πρέπει να είναι κλειστά με κηρυγμένη από τώρα απεργία από τη ΔΟΕ και την ΟΛΜΕ. Το τετραήμερο 11-14 Γενάρη να είναι η πρώτη αγωνιστική κορύφωση ενός παρατεταμένου αγώνα διαρκείας ενάντια στο προσοντολόγιο και την πολιτική της αδιοριστίας. Με κάλεσμα για πανελλαδική συμμετοχή στην απεργία και την κινητοποίηση της Παρασκευής 11/1, λήψη οργανωτικών μέτρων και μέτρων οικονομικής στήριξης για τη μετακίνηση των συναδέλφων από όλη τη χώρα, παραμονή και συμμετοχή σε όλες τις κινητοποιήσεις του τετραημέρου, διαδηλώσεις, απεργίες, καταλήψεις, νέες ΓΣ και ολομέλεια προέδρων σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ.

8. Ανεξάρτητα από τις τελικές αποφάσεις της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ, οι Σύλλογοι ΠΕ και οι ΕΛΜΕ να διασφαλίσουν την απεργιακή συνέχεια του αγώνα (π.χ. στάσεις εργασίας) ώστε τα σχολεία τη Δευτέρα να είναι κλειστά.

Αθήνα, 8 Ιανουαρίου 2019

ΠΗΓΗ:  pandiera.gr

Αυξήσεις στα διόδια με το «καλημέρα» του νέου έτους επέβαλαν οι επιχειρηματικοί όμιλοι που διαχειρίζονται τις εθνικές οδούς όλης της χώρας, επικαλούμενοι τις αυξήσεις στον… «τιμάριθμο» και επί της ουσίας ασκώντας το δικαίωμα που τους παρέχουν όλες οι μέχρι σήμερα αστικές κυβερνήσεις, μέσω των σχετικών συμβάσεων παραχώρησης, να διατηρούν αλώβητα τα κέρδη τους.

Οι νέες αυξήσεις στα διόδια, που τίθενται σε ισχύ ήδη από απόψε τα μεσάνυχτα, κατά μέσο όρο κυμαίνονται στα 0,10 – 0,15 ευρώ, ανά σταθμό, μέχρι και 1 ευρώ για τα λεωφορεία στη γέφυρα του Ρίου, αυξάνοντας έτσι το κόστος μετακινήσεων ανά την Επικράτεια, όπως επίσης σταδιακά και το κόστος διαφόρων ειδών λαϊκής κατανάλωσης, αφού οι αυξήσεις διοδίων και για τα φορτηγά που μεταφέρουν προϊόντα θα μετακυλιστούν τελικά στο λαό.

Πολύ μεγαλύτερες θα είναι οι αυξήσεις στην Εγνατία Οδό, που προσωρινά έχουν «παγώσει», αφού η κυβέρνηση αναμένει την επίσημη έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία ενόψει ιδιωτικοποίησης του αυτοκινητόδρομου εξετάζει εάν τα κόμιστρα που έχουν επιβληθεί εξασφαλίζουν σταθερή κερδοφορία στον όμιλο που θα αναλάβει τη διαχείρισή του.

Υπενθυμίζουμε ότι σύμφωνα με τον κυβερνητικό σχεδιασμό, στον σταθμό των Μαλγάρων, το κόμιστρο θα εκτοξευθεί, από τα 1,20 ευρώ που είναι σήμερα, στα 3 ευρώ και θα εγκατασταθούν τέσσερις νέοι στην Παμβώτιδα με χρέωση 1,20 ευρώ, στους Ευζώνους με χρέωση 1,80 ευρώ, στη Μέστη με 1,70 ευρώ και με 2,10 ευρώ στην Ιεροπηγή. Συνολικά οι νέοι σταθμοί μετωπικοί και πλευρικοί που θα εγκατασταθούν στην Εγνατία φτάνουν τους 43, για να καταστεί ο αυτοκινητόδρομος πιο… «ελκυστικός» στους μελλοντικούς «διαχειριστές» του.

Οι παραπάνω αυξήσεις έρχονται παράλληλα με τις πρόσφατες ανακοινώσεις του υπουργού Υποδομών Χρ. Σπίρτζη για την παροχή επιπλέον «ρευστού» στους μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους, για την υλοποίηση του Νότιου Τμήματος του Αυτοκινητόδρομου Κεντρικής Ελλάδας Ε-65, την προώθηση υλοποίησης του αυτοκινητόδρομου Πατρών – Πύργου, αλλά και την επικείμενη ολοκλήρωση της Β’ φάσης του διαγωνισμού για την υλοποίηση του Ηλεκτρονικού Συστήματος Διοδίων.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι για το Νότιο Τμήμα του Ε-65, όπως ανακοίνωσε ο αρμόδιος υπουργός Χρ. Σπίρτζης, θα δοθούν στον κατασκευαστή συνολικά 305 εκατ. ευρώ, ενώ σε εξέλιξη βρίσκονται οι επαφές με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για τη χρηματοδότηση του Βόρειου Τμήματος του Ε-65 από τα Τρίκαλα μέχρι την Εγνατία Οδό, το κόστος του οποίου αλλά και οι όροι χρηματοδότησης δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί. Τα δύο αυτά τμήματα του αυτοκινητόδρομου θα ενωθούν με τον κεντρικό άξονα Ξυνιάδα – Τρίκαλα μήκους 79 χιλιομέτρων, ο οποίος έχει δοθεί στην κυκλοφορία από το 2017.

Σύμφωνα με την πρόσφατη ενημέρωση του Χρ. Σπίρτζη στη Βουλή, για το συγκεκριμένο τμήμα του αυτοκινητόδρομου το ελληνικό Δημόσιο κατέβαλε αποζημίωση στον κατασκευαστή ύψους 50 εκατ. ευρώ, επιπλέον 10 εκατ. ως δημόσια «δαπάνη αποκατάστασης καθυστέρησης», ενώ ακόμη 7,5 εκατ. ευρώ έλαβε ως αποζημίωση ο παραχωρησιούχος, η κοινοπραξία εταιρειών δηλαδή η οποία έχει αναλάβει την εκμετάλλευση του έργου.

Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω, οι επιχειρηματικοί όμιλοι θα λάβουν 372,5 εκατ. ευρώ, τα οποία έρχονται να προστεθούν στα σχεδόν 500 εκατ. ευρώ, που επίσης κατέβαλε το ελληνικό Δημόσιο στα τέλη του 2016 στους ομίλους για την επανεκκίνηση των έργων στους τέσσερις μεγάλους αυτοκινητόδρομους. Και όλα αυτά ενώ ακόμη ο αρμόδιος υπουργός Υποδομών όπως και συνολικά η κυβέρνηση προβάλλουν το επιχείρημα ότι δήθεν μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση» με τράπεζες και κατασκευαστές, περιορίστηκαν οι απαιτήσεις τους για την επανεκκίνηση των έργων και υπήρξε εξοικονόμηση υπέρ του Δημοσίου.

Επιπλέον, η κυβέρνηση σπεύδει να εξασφαλίσει εγγυημένα κέρδη για τους ομίλους από την είσπραξη των διοδίων, προωθώντας τον διαγωνισμό για το «Σύστημα Ηλεκτρονικών Αναλογικών Διοδίων», στο δεύτερο και τελικό του στάδιο. Πρόκειται για την εγκατάσταση ενός ηλεκτρονικού συστήματος «αναλογικής χρέωσης» διελεύσεων, με τη χρήση δορυφορικής τεχνολογίας και οπτική αναγνώριση των οχημάτων που διέρχονται από τους σταθμούς των διοδίων για όλους τους αυτοκινητόδρομους της χώρας. Στο διαγωνισμό συμμετέχουν ως επικεφαλής των επενδυτικών σχημάτων η «Ιntrasoft Ιnternational SA», με έδρα το Λουξεμβούργο, η αυστριακή «Strabag AG», η γαλλική «Vinci Highways», ο όμιλος «Μυτιληναίος ΑΕ» και ο όμιλος ΟΤΕ.

Αξίζει ωστόσο να θυμίσουμε τι έχουν εισπράξει μέχρι σήμερα οι όμιλοι για τους μεγάλους αυτοκινητοδρόμους και συγκεκριμένα:

Για την Ιόνια Οδό – που την εκμεταλλεύεται η «Νέα Οδός», κοινοπραξία της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ και των ισπανικών συμφερόντων «Ferrovial» και ACS – το κόστος ξεπέρασε τα 1,2 δισ. ευρώ και από αυτά περίπου 200 εκατ. φαίνεται να είναι τα ίδια κεφάλαια που κατέβαλε η εταιρεία. Το υπόλοιπο ποσό καλύφθηκε με την απευθείας συμμετοχή του Δημοσίου, ύψους 330 εκατ. ευρώ, δάνεια με εγγύηση του Δημοσίου και έσοδα από τα διόδια για το διάστημα 2008 – 2015.

Ανάλογη είναι η εικόνα και για το τμήμα Μαλιακός – Κλειδί, που περιλαμβάνει τις σήραγγες Τεμπών. Το αρχικό κόστος του έργου ανέρχεται σε 1,3 δισ. ευρώ, εκ των οποίων ίδια κεφάλαια της παραχωρησιούχου («Hochtief», AKTΩΡ, J&P ΑΒΑΞ, VINCI κ.ά.) ανέρχονται σε 121 εκατ. ευρώ, η κρατική ενίσχυση στα 296 εκατ. ευρώ, ο δανεισμός με την εγγύηση του Δημοσίου στα 583 εκατ. ευρώ και τα έσοδα από διόδια στα 300 εκατ. ευρώ.

Τέλος, το συνολικό κατασκευαστικό κόστος για τον οδικό άξονα Κόρινθος – Πάτρα έχει αναληφθεί από την «Ολυμπία Οδό» (VINCI, «Hochtief», J&P ΑΒΑΞ, ΑΚΤΩΡ, ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ) και ανέρχεται σε 1,834 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα ίδια κεφάλαια κάλυψαν το 9% του κόστους, το υπόλοιπο 39% καλύφθηκε από κρατικά και κοινοτικά κονδύλια, το 29% από δάνεια με την εγγύηση του Δημοσίου και το 23% από τα έσοδα των διοδίων για το διάστημα 2008 – 2015.

Στα παραπάνω ποσά δεν περιλαμβάνονται μια σειρά άλλες «κρυφές» χρεώσεις, όπως τα κόστη απαλλοτριώσεων που περιλαμβάνονται στις συμβατικές υποχρεώσεις του Δημοσίου προς τους παραχωρησιούχους, ούτε επίσης έχει γίνει γνωστό τι ποσά καρπώθηκαν οι όμιλοι την περίοδο 2011 – 2015, που εισέπρατταν διόδια όταν οι εργασίες είχαν σταματήσει εντελώς και οι παρατημένοι δρόμοι ήταν «καρμανιόλες» για τους οδηγούς.

Πηγή: Εφημερίδα «Ριζοσπάστης» - imerodromos.gr

Αντιμέτωπη με σοβαρές προκλήσεις η τουρκική εμπλοκή στη Συρία, εν μέσω αντιπαραθέσεων με τις ΗΠΑ για την τύχη των Κούρδων

Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας είναι μία από τις υψηλότερες θέσεις στην ιεραρχία των εκπροσώπων της αμερικανικής κυβέρνησης. Επιλογή του εκάστοτε αμερικανού προέδρου είναι συχνά ο πιο στενός συνεργάτης του σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής ασφαλείας, ακόμη και εάν στην περίπτωση του προέδρου Τραμπ τα πράγματα είναι κάπως πιο δύσκολα εάν σκεφτούμε ότι ο Τζον Μπόλτον είναι ο τρίτος Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας, ενώ συχνά παίρνει αποφάσεις χωρίς απαραίτητα να τους συμβουλευτεί.

Με αυτή την έννοια έχουν ιδιαίτερη σημασία τα όσα έγιναν στην Άγκυρα στις 8 Ιανουαρίου, όπου ο Τζων Μπολτον, παρότι έφτασε συνοδευόμενος από τον επικεφαλής του γενικού επιτελείου των αμερικανικών ένοπλων δυνάμεων, στρατηγό Τζόζεφ Ντάνφορντ  και του ειδικού απεσταλμένου των ΗΠΑ για τη Συρία Τζέιμς Τζέφρεϊ, έγινε δεκτός από τον Τούρκο ομόλογό του, Ιμπραχίμ Καλίν, και όχι από τον Τούρκο πρόεδρο, όπως θα ήταν αναμενόμενο, και αποχώρησε εσπευσμένα από την Τουρκία, μη δίνοντας και την καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου.

Αποκλίνουσες απόψεις Τουρκίας και ΗΠΑ για τη συριακή κρίση

Η συνάντηση δεν στέφθηκε από επιτυχία για τον Μπόλτον, εφόσον δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει αυτό που ήθελε, δηλαδή εγγυήσεις από την Τουρκία ότι αυτή δεν θα εγγυηθεί την ασφάλεια των Κούρδων και δεν θα προσπαθήσει να εκκαθαρίσει τις κουρδικές «Μονάδες προστασία του λαού» (YPG), με τις οποίες μέχρι τώρα συνεργάζονται οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις.

Όμως, αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό για την Τουρκία που θεωρεί ότι το YPG είναι τρομοκρατική οργάνωση και παραλλαγή ουσιαστικά του PKK. Επιπλέον, η τουρκική πλευρά επέμεινε οι ΗΠΑ να παραδώσουν στην Τουρκία 16 από τις βάσεις που ελέγχουν στην περιοχή της Συρίας (καθώς εάν αυτές δεν καταστραφούν θα υπάρξει ένας αγώνας δρόμου ανάμεσα στους Κούρδους, τις κυβερνητικές δυνάμεις και άλλες ισλαμιστικές ομάδες), ενώ έθεσε και το ζήτημα τι θα γίνει με τον βαρύ οπλισμό που αφήνουν πίσω οι αμερικανοί, καθώς η Τουρκία δεν επιθυμεί αυτά να πέσουν στα χέρια των κουρδικών ένοπλων ομάδων.

Την τουρκική θέση έκανε σαφή και ο ίδιος ο Ερντογάν που μιλώντας την ίδια μέρα στο κοινοβούλιο υποστήριξε ότι ο «Τζον Μπόλτον έκανε ένα σοβαρό λάθος» για να συμπληρώσει ότι «για εμάς δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στο YPG, το PKK και το Ισλαμικό Κράτος».

Μάλιστα, ο Ερντογάν υποστήριξε ότι ενώ αυτός είχε μια καθαρή συμφωνία με τον πρόεδρο Τραμπ στην τηλεφωνική συνομιλία που είχαν στις 14 Δεκεμβρίου, υπήρξαν διαφορετικές φωνές σε διάφορα επίπεδα της αμερικανικής κυβέρνησης.

Σε ανάλογο τόνο ΜΜΕ που απηχούν τις απόψεις της τουρκικής κυβέρνησης και του κυβερνώντος AKP όπως είναι η Daily Sabah, που υποστήριξαν ότι υπάρχει ένα «ήπιο πραξικόπημα» εντός της αμερικανικής κυβέρνησης που προσπαθεί να υπονομεύσει τις πολιτικές επιλογές του αμερικανού προέδρου.

Αντίστοιχα, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μαχμούτ Τσαβούσογλου, μιλώντας στην επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της τουρκικής Βουλής υποστήριξε ότι «οι ΗΠΑ έχουν κάποιες δυσκολίες στην αποχώρηση», για να συμπληρώσει ότι αυτό οφείλεται στο ότι για τόσο καιρό είχαν εμπλακεί και συνδεθεί με μια τρομοκρατική οργάνωση και τώρα τους είναι δύσκολο να την αφήσουν.

Οι αμερικανικές ταλαντεύσεις

Όλα αυτά δείχνουν ότι η ξαφνική απόφασή Τραμπ για αποχώρηση των αμερικανών στρατιωτικών που δρουν στη Βορειοανατολική Συρία σε συνεργασία με τις κουρδικές ένοπλες δυνάμεις και για πρόσκληση στην Τουρκία να αναλάβει το βάρος της αναμέτρηση με τις εναπομείνασες δυνάμεις της Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, δεν ήταν ακριβώς σε συνεννόηση με τους συμβούλους του, ούτε εξέφραζε το σύνολο της κυβέρνησης και διάφορα κέντρα επιχείρησαν να αντιδράσουν.

Αυτό μπορεί να εξηγήσει το γιατί είδαμε η αρχική τοποθέτηση για ταχεία αποχώρηση μετατράπηκε σε μια πιο σταδιακή αποδέσμευση αλλά και στη συνάρτηση της αποχώρησης με εγγυήσεις ασφαλείας για τις κουρδικές δυνάμεις. Άλλωστε, μια ταχεία αποχώρηση των ΗΠΑ τη Συρία δημιουργούσε προβλήματα και σε δυνάμεις όπως το Ισραήλ που εκτιμούν ότι αυτό θα ενίσχυε ακόμη περισσότερο την παρουσία του Ιράν. Βέβαια, δεν διακυβεύεται προς το παρόν η απόφαση αλλά ο χρόνος και οι ρυθμοί της διαδικασίας απαγκίστρωσης.

Την ίδια στιγμή, ούτως ή άλλως, ΗΠΑ και Τουρκία είχαν μια διαφορετική αντίληψη για την διαχείριση της κατάστασης στη Βορειοανατολική Συρία, εφόσον η Τουρκία κυρίως ενδιαφέρεται να απωθήσει και να αποδυναμώσει τις κουρδικές ένοπλες δυνάμεις και αυτός είναι ο βασικός σκοπός από την πρώτη στιγμή που έθεσε το ζήτημα επιχειρήσεων ανατολικά του Ευφράτη. Αντίθετα, οι ΗΠΑ επιμένουν ότι πρέπει να προστατευτούν οι Κούρδοι κάτι που δήλωσε και ο ίδιος ο Τραμπ.

Τα τουρκικά διλήμματα για την επέμβαση στη Συρία

Όμως, την ίδια στιγμή ούτε η ίδια η Τουρκία ήταν έτοιμη για μια μείζονα επιχείρηση στη βορειοανατολική Συρία που να μπορεί να καλύψει πλήρως το κενός που θα αφήσουν οι ΗΠΑ. Η βασική επιδίωξη της Τουρκίας αρχικά ήταν να μπορέσει να ελέγξει τη συνοριακή ζώνη σε βάθος 10-40 χιλιομέτρων και να αποδυναμώσει το YPG και όχι να αναλάβει την ευθύνη μιας περιοχής που περιλαμβάνει περίπου το ένα τρίτο της συριακής επικράτειας.

Όμως, ο Ερντογάν επιμένει να υποστηρίζει ότι η Τουρκία έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει σε μονομερείς επιχειρήσεις στην βορειοανατολική Συρία. Όμως, τη γνώμη αυτή φαίνεται ότι δεν συμμερίζεται το σύνολο των τούρκων επιτελών.

Πρόσφατα μάλιστα έγινε γνωστό ότι ο στρατηγός Ισμαήλ Μετίν Τεμέλ, που έχει την ευθύνη των μετώπων στη Συρία και το Ιράκ και χαίρει υψηλής εκτίμησης για το πώς χειρίστηκε τις επιχειρήσεις «Ασπίδα του Ευφράτη» και «Κλάδος Ελαίας», και ο ταξίαρχος Μουσταφά Μπουράτ, διοικητής σημαντικής ταξιαρχίας ειδικών δυνάμεων, μεταφέρθηκαν ξαφνικά σε θέσεις γραφείου, με τον τουρκικό Τύπο να αποδίδει την αιτία στη διαφωνία τους με την επέκταση των επιχειρήσεων ανατολικά του Ευφράτη.

Πάντως και η κεμαλική αντιπολίτευση δια στόματος του ηγέτη του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου υποστήριξε ότι δεν μπορεί η Τουρκία να αναλάβει το κόστος των επιχειρήσεων κατά του Ισλαμικού Κράτους και να εμπλακεί ακόμη περισσότερο στη συριακή κρίση.

Την ίδια στιγμή η ίδια η Τουρκία έχει να διαχειριστεί και άλλα προβλήματα. Το αρχικό της σχέδιο ήταν να ξεκινήσει τις επιχειρήσεις ελέγχου της δράσης των Κούρδων με το να αποκτήσει τον έλεγχο της Μανμπίζ, στα δυτικά του Ευφράτη. Όμως, πλέον η ζώνη ασφαλείας στην Μανμπίζ ελέγχεται από συριακές κυβερνητικές δυνάμεις αλλά και ρωσικές περιπόλους, καθιστώντας απίθανη μια τουρκική σύγκρουση μαζί τους.

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία παρότι είχε δεσμευτεί ότι θα συνέβαλε στην σταδιακή αντιμετώπιση των ισλαμιστικών δυνάμεων στην Ιντλίμπ, κάτι που ήταν όρος για να μην προχωρήσουν τα κυβερνητικά σχέδια (με την υποστήριξη της Ρωσίας) για επίθεση στην Ιντλίμπ. Όμως, πλέον στην Ιντλίμπ έχει κυρίως ενισχύει τη θέση της η οργάνωση Ταχρίρ Αλ-Σαμ (ουσιαστικά η Αλ Κάιντα στη Συρία) η οποία πλέον επιτίθεται στις υπόλοιπες ισλαμιστικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που υποστηρίζονται από την Τουρκία, με την τελευταία να κατηγορείται ότι ευνόησε αυτή την εξέλιξη τραβώντας μέρος των ενόπλων που ελέγχει προς τα σύνορα με τις κουρδικές περιοχές.

Ο Ερντογάν επιμένει ότι η Τουρκία είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να προχωρήσει στις επιχειρήσεις στη βορειοανατολική Τουρκία, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «μια φορά και ένα καιρό η Αϊσέ είχε πάει διακοπές. Και εμείς μπορούμε να επισκεφτούμε ξαφνικά». Ως γνωστόν η φράση «η Αϊσέ πρέπει να πάει διακοπές» ήταν ο κωδικό σύνθημα για να ξεκινήσει η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974.

Όμως, δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι η Τουρκία μπορεί να κινηθεί τόσο αυτόνομα και σε τόσο μεγάλη κλίμακα. Για παράδειγμα η συριακή κυβέρνηση θεωρεί ότι αυτή πρέπει να καλύψει το κενό που διαμορφώνεται από τυχόν αμερικανική αποχώρηση και αυτή τη θέση υποστηρίζει και η Ρωσία.

Η Ρωσία έχει δείξει κατ’ επανάληψη ότι θέλει να καθησυχάσει τους τουρκικούς φόβους ως προς το ενδεχόμενο να διαμορφωθεί μια οιονεί κουρδική οντότητα εντός συριακού εδάφους, χωρίς όμως να θέλει να αφήσει την Τουρκία να προχωρήσει στο είδος εκκαθαριστικών επιθέσεων που θα επιθυμούσε η Άγκυρα.

Με αυτή την έννοια θα είναι μάλλον δύσκολο για την Τουρκία να προχωρήσει σε πραγματικά μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις στο συριακό έδαφος ενάντια στη βούληση και των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Ωστόσο, είναι πιθανό να δοκιμάσουν μια πιο περιορισμένη εισβολή, σε περιοχές όπου θα συναντήσουν μικρότερη αντίσταση, κίνηση την οποία ο Ερντογάν θα μπορούσε να παρουσιάσει στο εσωτερικό της χώρας ως ένα ακόμη αποφασιστικό βήμα κατά των «τρομοκρατών».

Με αυτή την έννοια, η δήλωση των αμερικανών προς την τουρκική πλευρά ότι η αποχώρηση θα μπορούσε να πάρει και 120 μέρες (αντί για 60-90 όπως είχε αρχικά ανακοινώσει ο Τραμπ) δίνει ένα χρονικό περιθώριο σε όλες τις εμπλεκόμενες δυνάμεις να σταθμίσουν τις επιλογές, να αναπροσαρμόσουν τα σχέδιά τους και να αναζητήσουν τυχόν λύσεις που να μην παρατείνουν την τρέχουσα συνθήκη αποσταθεροποίησης.

ΠΗΓΗ: in.gr