100 χρόνια από το μεγάλο έγκλημα της Σοσιαλδημοκρατίας

Δημήτρης Γρηγορόπουλος, Μπάμπης Συριόπουλος

Στις 15 Ιανουαρίου 1919 δολοφονήθηκαν από σώματα της αντεπανάστασης η «κόκκινη Ρόζα» και ο Καρλ Λίμπκνεχτ. Στο τελευταίο της άρθρο η Ρόζα γράφει: «Τάξη επικρατεί στο Βερολίνο!» Ηλίθιοι δήμιοι! Η «τάξη» σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα «ανυψωθεί με μια βροντή» και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!

Αφετηρία της γερμανικής επανάστασης υπήρξε η εξέγερση του Κιέλου (αρχές Νοέμβρη 1918). Ως αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής ήττας του γερμανικού ιμπεριαλισμού στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Οκτώβρη του 1918, δημιουργήθηκε στη Γερμανία επαναστατική κατάσταση.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε η «Ένωση Σπάρτακος» που συγκέντρωνε τις πιο συνειδητές επαναστατικές δυνάμεις με ηγέτες τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λίμπκνεχτ, ολιγάριθμη όμως και με προβλήματα ενότητας. Μαζικά εργατικά κόμματα ήταν οι Σοσιαλδημοκράτες της δεξιάς (SPD: Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας) και οι Ανεξάρτητοι Σοσιαλδημοκράτες (USPD) με ηγέτη τον Καρλ Κάουτσκι. Οι Ανεξάρτητοι Σοσιαλδημοκράτες επηρέαζαν μεγάλες μάζες επαναστατών εργατών. Τόσο οι Ανεξάρτητοι Σοσιαλδημοκράτες και ο Σπάρτακος προέρχονταν από το μεγάλο ενιαίο SPD, αποχωρώντας από το τελευταίο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου λόγω της φιλοπόλεμης εθνικιστικής του στάσης.

Η επανάσταση στο Κίελο (εξέγερση των Ναυτών του γερμανικού Στόλου) έδωσε το έναυσμα για την επανάσταση στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της Γερμανίας, στις οποίες εμφανίστηκαν ως κυρίαρχα όργανα τα συμβούλια εργατών και στρατιωτών. Ακόμη και στο Βερολίνο στις 9 Νοέμβρη του 1918 πραγματοποιήθηκε νικηφόρα εξέγερση, που δεν κατέλαβε όμως την εξουσία. Το Βερολίνο αποτέλεσε το κέντρο της πάλης μεταξύ επανάστασης και αντεπανάστασης για την εξουσία. Τα Συμβούλια με πλειοψηφία των σοσιαλδημοκρατών και της δεξιάς πτέρυγας των ανεξάρτητων, αλλά και λόγω της απουσίας κομμουνιστικού κόμματος, παρέδωσαν (10 Νοεμβρίου1918) την εξουσία στο «Συμβούλιο Λαϊκών Πληρεξουσίων» –την πραγματική κυβέρνηση της χώρας– με επικεφαλής τον δεξιό σοσιαλδημοκράτη Φρίντριχ Έμπερτ και τον ανεξάρτητο σοσιαλδημοκράτη Χ. Χάαζε.

Οι σοσιαλδημοκράτες, αν και βαυκάλιζαν με επαναστατικά συνθήματα τους εργάτες, έγιναν το πραγματικό κέντρο της αστικής εξουσίας και της αντεπανάστασης. Υπέγραψαν ανακωχή με την Αντάντ στις 11 Νοεμβρίου του 1918. Ο Έμπερτ μόλις ανέλαβε τον έλεγχο της εξουσίας στο Βερολίνο (Συμβούλιο Λαϊκών Πληρεξουσίων), σε μυστική επικοινωνία με τον αρχηγό του γενικού επιτελείου του στρατού Χίντεμπουργκ, εξασφάλισε την υποστήριξη του στρατού, αφού εξέδωσε διάταγμα με το οποίο τα στρατεύματα θα τελούν υπό τον έλεγχο των αξιωματικών και όχι υπό τον έλεγχο των συμβουλίων των στρατιωτών. Οι επιχειρήσεις έμειναν στα χέρια του κεφαλαίου. Η πανίσχυρη γραφειοκρατία έμεινε ανέγγιχτη απ’ την επανάσταση, όπως και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί (πανεπιστήμια, τύπος, εκκλησία κ.ά.). Οι διογκούμενες διαδηλώσεις και συγκρούσεις των εργατών και στρατιωτών με τις συστημικές δυνάμεις οδηγούν στα τέλη Δεκέμβρη του 1918 σε γρήγορα εξελισσόμενη επαναστατική κατάσταση. Τις διαδηλώσεις αυτές αδυνατούν να καθοδηγήσουν οι Σπαρτακιστές, με αποτέλεσμα να παραμένουν σπασμωδικές και ανοργάνωτες.

Ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας

Τέσσερις μέρες μετά τις αιματηρές συγκρούσεις των Χριστουγέννων του 1918, 112 αντιπρόσωποι από την Ένωση Σπάρτακος και άλλες μικρότερες επαναστατικές ομάδες από όλη τη Γερμανία, σε έκτακτο συνέδριο στο Βερολίνο, ίδρυσαν ένα πλήρως ανεξάρτητο Κομμουνιστικό Κόμμα, το KPD (Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας-Ένωση Σπάρτακος). Από την αρχή των εργασιών του συνεδρίου ήταν εμφανής η διαφορά στις εκτιμήσεις της παλιότερης επαναστατικής ηγεσίας και της πλειοψηφίας των νεότερων αντιπροσώπων, που τους είχε οδηγήσει στο κίνημα η ορμή της επανάστασης.

Όταν η Λούξεμπουργκ την τρίτη ημέρα του συνεδρίου εισηγήθηκε το πρόγραμμα του κόμματος, επέμεινε ότι η επανάσταση βρισκόταν ακόμη στα αρχικά στάδιά της. Ότι δεν αρκούσε η ανατροπή της αστικής κυβέρνησης, για να νικήσει η επανάσταση, αν το επαναστατικό κίνημα δε συσπείρωνε την κοινωνική εργατική βάση. Τόνιζε την προτεραιότητα του αγώνα στα εργοστάσια ως αναγκαία προϋπόθεση για ν’ αρχίσει η ανατροπή των κοινωνικών σχέσεων και να μην περιοριστεί η επαναστατική πάλη μόνο στο πολιτικό επίπεδο. Παρά την επιδοκιμασία του λόγου της Λούξεμπουργκ (και την υπερψήφιση του προγράμματος που πρότεινε από το συνέδριο), η πλειοψηφία των συνέδρων δεν αντιλήφθηκε την πεμπτουσία της θέσης της: ότι ήταν αναγκαίο να κερδηθούν οι μάζες στην υπόθεση της επανάστασης και της πλήρους κατάληψης της εξουσίας.

Η εξέγερση του Βερολίνου και η άγρια καταστολή της

Τρεις μέρες μετά το συνέδριο υπήρξαν εξελίξεις με πρωτοβουλία του αντίπαλου. Η κυβέρνηση καθαίρεσε τον αρχηγό της βερολινέζικης αστυνομίας, Εμίλ Άιχορν, αριστερό ανεξάρτητο σοσιαλδημοκράτη, γιατί δεν κυνηγούσε αρκετά τους Σπαρτακιστές. Οι ανεξάρτητοι σοσιαλδημοκράτες, οι σπαρτακιστές και η πλειονότητα των εργατών του Βερολίνου το θεώρησαν κήρυξη πολέμου και μετά τη μεγαλειώδη διαδήλωση της 5ης Γενάρη 1919 κατέλαβαν διάφορα κτίρια και τα γραφεία της εφημερίδας του SPD (Vorwärts-Εμπρός).

Κηρύχθηκε γενική απεργία και συγκροτήθηκε Επαναστατική Επιτροπή στην οποία συμμετείχαν από το KPD οι Καρλ Λίμπκνεχτ και Βίλχελμ Πικ, αν και το KPD και η Ρ. Λούξεμπουργκ προσωπικά θεωρούσαν την εξέγερση πρόωρη. Οι οπλισμένοι εργάτες κυριαρχούσαν αρχικά, αλλά οι ταλαντεύσεις της πλειονότητας των εργατών και η αναποφασιστικότητα της Επαναστατικής Επιτροπής επέτρεψαν στην κυβέρνηση και στο σοσιαλδημοκράτη υπουργό Άμυνας Γκούσταβ Νόσκε να συγκεντρώσει στρατιωτικές δυνάμεις που κατέπνιξαν βάναυσα την εξέγερση μέχρι τις 13 Γενάρη 1919.

Πρωταγωνιστικό ρόλο στην καταστολή έπαιξαν τα Ελεύθερα Σώματα (freikorps), έμμισθες επίλεκτες εθνικιστικές μονάδες και πρώην αξιωματικοί του μοναρχικού καθεστώτος του Κάιζερ, συγκροτημένες κι αυτές από το Νόσκε.

Ακολούθησε τρομοκρατία και άγρια σφαγή των επαναστατών. Η Λούξεμπουργκ και ο Λίμπκνεχτ δεν έφυγαν, ενώ μπορούσαν (και παρά την απόφαση του κόμματος να μεταβούν στο Αμβούργο), από το Βερολίνο. Σε καθεστώς παρανομίας πλέον κρύβονται σε κρησφύγετα στο Βερολίνο. Στις 14 Γενάρη η εφημερίδα του KPD Κόκκινη Σημαία (Rotte Fahne) δημοσίευσε τα τελευταία άρθρα των δύο αλύγιστων επαναστατών.

Η 15η Γενάρη 1919 βρίσκει τους δυο ηγέτες του ΚΚΓ, μαζί με τον Βίλχελμ Πικ σε ένα διαμέρισμα στη συνοικία Βίλμερσντορφ. Κατά τις 9 το βράδυ γίνεται εισβολή στρατιωτικών δυνάμεων στο διαμέρισμα. Τα freikorps δολοφόνησαν τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λίμπκνεχτ αργά το βράδυ στις 15 Γενάρη 1919. Για να μειώσουν τις αντιδράσεις πέταξαν το πτώμα της Ρόζας σε ένα κανάλι της πόλης (βρέθηκε στις 31 Μάη 1919, πέντε μήνες μετά τη δολοφονία) και πήγαν τη σορό του Καρλ στο νεκροτομείο ως «άγνωστο άνδρα».

Η Ρόζα, παρά τις δικαιολογημένες επιφυλάξεις της δεν μπορούσε παρά να υποστηρίξει την εξέγερση του Γενάρη γράφοντας μάλιστα τον εμβληματικό απολογισμό της «εβδομάδας του Σπάρτακου» στο τελευταίο της άρθρο με τίτλο «Τάξη επικρατεί στο Βερολίνο».

Αναλογιζόμενος κανείς τα αίτια της ήττας δεν μπορεί να παραβλέψει ότι παρά την οργή των εργατικών μαζών ενάντια στην κυβέρνηση για την καθαίρεση του Άιχορν, έλειπε η αποφασιστικότητα για την κατάληψη της εξουσίας. Τα συμβούλια στο Βερολίνο δεν υποστήριξαν την εξέγερση, ενώ την κρίσιμη εβδομάδα συνελεύσεις εργατών μεγάλων εργοστασίων αποφάσιζαν υπέρ της ενότητας όλων των σοσιαλιστικών κομμάτων, μαζί και του SPD. Βάρυνε ιδιαίτερα, εκτός από τις αποφάσεις τακτικής και την αποφασιστικότητα της αντεπανάστασης, η δύναμη της αδράνειας που είχε φτιάξει μια κρούστα που δύσκολα έσπαζε.

«Επαναστατικό κόμμα», που «δεν κάνει επαναστάσεις»

Η λατρεία του κράτους και της γραφειοκρατίας ήταν εκ γενετής γνώρισμα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας από την εποχή της ίδρυσής της. Ο συμβιβασμός της αστικής τάξης με τους Πρώσους γαιοκτήμονες και η ατελής επανάσταση του 1848 άφησαν βαριά κληρονομιά. Ο πρωσικός φεουδαρχισμός και το πνεύμα της πειθαρχίας στους ανωτέρους είχε σφραγίσει την αστική τάξη και το κράτος, αλλά δεν άφησε ανεπηρέαστη και την εργατική τάξη.

Το δόγμα που κυριάρχησε στο SPD, τη ναυαρχίδα της 2ης Διεθνούς ήταν η νομοτελειακή, αναπόδραστη ιστορική εξέλιξη που δεν χρειαζόταν πρωτοβουλίες. Ο θεωρητικός ηγέτης του και τυπικά «ορθόδοξος» μαρξιστής Καρλ Κάουτσκι είχε γράψει σε ανύποπτο χρόνο: «το σοσιαλιστικό κόμμα είναι ένα επαναστατικό κόμμα. Δεν είναι ένα κόμμα που κάνει επαναστάσεις… Επομένως δεν οραματιζόμαστε να προκαλέσουμε ή να προετοιμάσουμε μια επανάσταση».

Τυπικά το κόμμα και ο Κάουτσκι είχαν απορρίψει τον διακηρυγμένο μεταρρυθμισμό του Μπερνστάιν, ωστόσο στην πράξη κυριαρχούσε η θεσμική, νόμιμη δράση των πανίσχυρων κομματικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, η κοινοβουλευτική αναμονή και οι εκλογικοί θρίαμβοι. Στην απαίτηση του Έντουαρντ Μπερνστάιν, πολύ πριν από τον πόλεμο, για εναρμόνιση της ιδεολογίας του κόμματος με τον πραγματικό του χαρακτήρα, ο γραμματέας του SPD Ίγκνατς Άουερ (ανήκε στην πτέρυγα των «πραγματιστών») του απαντούσε: «Αγαπητέ μου Έντε, αυτό που ζητάς, ούτε το ψηφίζει κανείς, ούτε το λέει, αλλά το κάνει»!

Το παζλ συμπληρωνόταν με την, από πολύ πριν από τον πόλεμο, ανοχή της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας στον γερμανικό ιμπεριαλισμό με το πρόσχημα της υπεράσπισης της πατρίδας. Ο Άουγκουστ Μπέμπελ, συνιδρυτής του SPD και φίλος των Μαρξ και Ένγκελς, δήλωνε το 1907 στο συνέδριο της Έσσης: «Αν κάποτε πρέπει πραγματικά να υπερασπιστούμε την πατρίδα, θα την υπερασπιστούμε, επειδή είναι η πατρίδα μας…». Αυτή ακριβώς η υπεράσπιση της πατρίδας οδήγησε το κόμμα αλλά και την πλειονότητα των γερμανών εργατών στην εθνική συστράτευση στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Ο Καρλ και η Ρόζα κόντρα στο ρεύμα

Σε αυτή την αργή μα σταθερή ενσωμάτωση του γερμανικού εργατικού κινήματος, που γινόταν στην πράξη χωρίς να διακηρύσσεται, αντιτάχθηκαν σθεναρά ο Καρλ Λίμπκνεχτ και η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Ο πρώτος ήταν ηγέτης της νεολαίας του SPD από το 1907 ως το 1910. Κρατώντας αντιπολεμική στάση ήταν ο μόνος βουλευτής του κόμματος στο Ράιχσταγκ (Πρωσική Βουλή) που δεν ψήφισε τις πολεμικές δαπάνες στις 4 Αυγούστου 1914, ενώ το Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου καταψηφίζοντας τις επιπλέον πολεμικές δαπάνες δήλωσε μεταξύ άλλων: «Ο πόλεμος δεν είναι πόλεμος για τη γερμανική άμυνα. Η ιστορική του βάση και η εξέλιξή του από την αρχή κάνουν μη αποδεκτό το πρόσχημα της καπιταλιστικής κυβέρνησης ότι ο σκοπός για τον οποίο ζητάει τις πιστώσεις είναι η υπεράσπιση της πατρίδας».

Πήρε μέρος στην ίδρυση του Σπάρτακου, φυλακίστηκε μετά την αντιπολεμική του ομιλία την Πρωτομαγιά του 1916, απελευθερώθηκε τον Οκτώβρη του 1918 και έγινε σύμβολο μεταξύ των εξεγερμένων στρατιωτών και εργατών.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ ήταν σημαντική θεωρητικός του επαναστατικού μαρξισμού με συμβολή στη θεωρία για τον ιμπεριαλισμό, σταθερά στο έδαφος του διεθνισμού, συγκρούστηκε με το Λένιν για το θέμα της «εθνικής αυτοδιάθεσης» όπως και για το ρόλο και τις αρχές λειτουργίας των επαναστατικών εργατικών κομμάτων.

Θα σταθούμε ιδιαίτερα σ’ αυτό το άρθρο στην επιδίωξη της Λούξεμπουργκ να μεταλαμπαδεύσει το πνεύμα της ρωσικής επανάστασης του 1905 στη Γερμανία και στη Δυτ. Ευρώπη, γενικότερα σε μια προσπάθεια αποτίναξης της ρεφορμιστικής-γραφειοκρατικής σκουριάς από τα κόμματα της 2ης Διεθνούς και τα μεγάλα εργατικά συνδικάτα.

Είχε καταλάβει ότι εξίσου σημαντική με τις διακηρύξεις και τα προγράμματα είναι η τακτική και η πρακτική. Τόνισε το αναπόφευκτο και θετικό στοιχείο της αυθόρμητης δράσης των εργατικών μαζών που ένα επαναστατικό κόμμα δεν πρέπει να υποτιμάει ή πολύ περισσότερο να φοβάται.

Όπως έγραψε:

«Αν το αυθόρμητο στοιχείο διαδραματίζει ένα τόσο σημαντικό ρόλο στις μαζικές απεργίες στη Ρωσία αυτό δεν οφείλεται στο ότι το ρωσικό προλεταριάτο είναι “ανεκπαίδευτο”, μα γιατί τις επαναστάσεις δεν τις μαθαίνουμε στο σχολείο».

Απέναντι στην επιφυλακτικότητα των ηγετών των γερμανικών συνδικάτων απαντούσε: «Η άκαμπτη και μηχανιστική αντίληψη της γραφειοκρατίας, δέχεται την πάλη σαν αποτέλεσμα της οργάνωσης που έχει ήδη φτάσει σε ένα ορισμένο βαθμό δύναμής της. Η ζωντανή διαλεκτική εξέλιξη αντίθετα, βλέπει την οργάνωση να γεννιέται σαν προϊόν της πάλης».

Ένα άλλο δίδαγμα του ρωσικού 1905 απέναντι στον οικονομισμό του γερμανικού εργατικού κινήματος ήταν η στενή σύνδεση οικονομικού και πολιτικού αγώνα. Σύμφωνα με τη Λούξεμπουργκ:

«Δεν υπάρχουν δύο διαφορετικοί ταξικοί αγώνες της εργατικής τάξης, ένας οικονομικός και ένας πολιτικός, αλλά μόνο ένας ταξικός αγώνας που έχει σαν στόχο και τον περιορισμό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης μέσα στην αστική κοινωνία και την κατάργηση της εκμετάλλευσης μαζί με την αστική κοινωνία».

Ρόζα: «Ο τελικός σκοπός είναι τα πάντα»

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ αντιμετώπισε τις απόψεις του Μπερνστάιν από πολύ νωρίς (από το τέλος του 19ου αιώνα στο βιβλίο της Κοινωνική μεταρρύθμιση ή επανάσταση). Χωρίς να απορρίπτει τον αγώνα για μεταρρυθμίσεις, απέρριψε τη δυνατότητα αυτές να οδηγήσουν στο σοσιαλισμό. Ο «τελικός σκοπός» της σοσιαλιστικής επανάστασης είναι αναγκαίος όχι μόνο τη «στιγμή» της επανάστασης αλλά και για το σημερινό κίνημα για μεταρρυθμίσεις. Παίρνοντας για παράδειγμα συγκεκριμένους στόχους που έθετε η γερμανική σοσιαλδημοκρατία όπως οι κοινωνικοποιήσεις και η λαϊκή πολιτοφυλακή, τόνιζε ότι η «βαθμιαία κοινωνικοποίηση» του Μπερνστάιν γινόταν «κοινωνικός έλεγχος» ενώ η λαϊκή πολιτοφυλακή του «ελεύθερου ένοπλου λαού» μετατρεπόταν σε μόνιμο στρατό μικρής υποχρεωτικής θητείας.

Η ήττα της γερμανικής επανάστασης (1918-23) και η δολοφονία των ηγετικών προσωπικοτήτων της, της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ, σφράγισε αρνητικά τη νικηφόρα προοπτική της γερμανικής και γενικότερα μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής επανάστασης. Τα συμπεράσματα από την ήττα αυτή είναι πάντως πιο χρήσιμα για την υπόθεση της εργατικής τάξης από τις κοινοβουλευτικές «νίκες» της αριστεράς τότε και τώρα. Οι τελευταίες γνωστές λέξεις της Ρόζας Λούξεμπουργκ, γραμμένες το απόγευμα της δολοφονίας της, ήταν για την πίστη της στις μάζες και στο αναπόφευκτο της επανάστασης:

«Η ηγεσία απέτυχε. Ακόμα κι έτσι, η ηγεσία πρέπει να δημιουργηθεί εκ νέου, από τις μάζες και μέσα από τις μάζες. Οι μάζες είναι το αποφασιστικό στοιχείο, είναι ο βράχος πάνω στον οποίο θα κτιστεί η τελική νίκη της επανάστασης. Οι μάζες ήταν στα ύψη, ανέπτυξαν την “ήττα” αυτή σε μία από τις ιστορικές ήττες που είναι η τιμή και η δύναμη του διεθνούς σοσιαλισμού. Και γι’ αυτό η μελλοντική νίκη θα ανθίσει από αυτή την “ήττα”», γράφει η Λούξεμπουργκ στο τελευταίο της κείμενο (Τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο).

Σήμερα επανέρχεται από πολλές πλευρές –ίσως πιο έντονα από ποτέ– η αντιπαράθεση μεταξύ της ανάπτυξης του κινήματος και της προώθησης των σκοπών. Η Λούξεμπουργκ στις 4 Οκτωβρίου 1898 τόνιζε στην ομιλία της στο συνέδριο του SPD στη Στουτγάρδη: «Η εργατική τάξη δεν επιτρέπεται να υιοθετήσει την παρακμιακή σκοπιά του φιλοσόφου: “Ο τελικός σκοπός δεν είναι για μένα τίποτα, το κίνημα είναι για μένα τα πάντα”. Όχι, αντίστροφα, το κίνημα ως τέτοιο, χωρίς σχέση με τον τελικό στόχο, το κίνημα ως αυτοσκοπός δεν είναι για μένα τίποτα, ο τελικός στόχος είναι για μας τα πάντα». Αυτή η τελευταία πρόταση αστράφτει και σήμερα με μια ψυχρή, ατσάλινη, σχεδόν ενοχλητική λάμψη.

________________________________________

Βασικές ημερομηνίες-σταθμοί:

1918: αρχές Νοέμβρη ξεκινά η επανάσταση στο Κίελο, με εξέγερση των ναυτών του Στόλου που σταθμεύει στο λιμάνι της πόλης καθώς και στο Φριντριχσχάφεν.

1918: 5 Νοέμβρη, ξεκινάει η πρώτη εξέγερση στο Βερολίνο. Στις μεγάλες γερμανικές πόλεις πραγματοποιούνται μαζικές κινητοποιήσεις και δημιουργούνται Συμβούλια εργατών και στρατιωτών.

1918: 9 Νοέμβρη, η αστική φάση της επανάστασης νικάει, ο μονάρχης Κάϊζερ Βίλχελμ 2ος παραιτείται και φεύγει από τη χώρα. Οι Έμπερτ – Σάϊντεμαν κηρύσσουν την κοινοβουλευτική Δημοκρατία

1918, 29 Δεκέμβρη: συγκαλείται συνέδριο για την ίδρυση του KPD (Koμμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας)

1919: 5 Ιανουαρίου νέα εξέγερση και γενική απεργία στο Βερολίνο

1919: 13 Ιανουαρίου νίκη της αντεπανάστασης δια των όπλων

1919: 15 Ιανουαρίου άγρια δολοφονία των Ρόζα Λούξεμπουργκ και Καρλ Λίμπκνεχτ

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, 13/1/2019

………………………………………………………………………………………………………

Δείτε ακόμη, σποτ του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση αφιερωμένο στα 100 χρόνια από τη δολοφονία των επαναστατών κομμουνιστών Ρόζας Λούξεμπουργκ και Καρλ Λίμπκνεχτ στις 15 Ιανουαρίου 1919 στο Βερολίνο. 100 χρόνια από τη Γερμανική Επανάσταση 1918-1919.
Παραγωγή: narnet.gr, Ιανουάριος 1919

πηγη:  pandiera.gr

Ο Πάνος Καμμένος «έσπασε την καρέκλα του» (όπως είπε) για το θέμα της ονομασίας της Μακεδονίας το οποίο «δεν του επιτρέπει να μη θυσιάσει την καρέκλα» του υπουργού Εθνικής Άμυνας.  Με αυτό τον τρόπο η «ανίερη συμμαχία» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όπως την ξέραμε φτάνει στο τέλος της. Ωστόσο η συμμαχία ενδέχεται με μια έννοια να συνεχιστεί και χωρίς τον Καμμένο  καθώς μόνο η υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Μαρία Κόλλια – Τσαρουχά εμφανίζεται πρόθυμη να ακολουθήσει τον αρχηγό της στο δρόμο της παραίτησης.  Ο Πάνος Καμμένος ζήτησε από τον Αλέξη Τσίπρα να απομακρύνει από την κυβέρνηση όλα τα στελέχη που προέρχονται από τους Ανεξάρτητους Έλληνες.  Ο Πάνος Καμμένος δήλωσε ότι ο ίδιος και οι δύο βουλευτές που του παραμένουν πιστοί  η Μαρία-Κόλλια-Τσαρουχά και ο Κώστας Κατσίκης δεν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Το Σεπτέμβριο του 2015 οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είχαν εκλέξει 10 βουλευτές. 

Δημήτρης Τζιαντζής

Ανατομία της συμμαχίας που διευκόλυνε τον Τσίπρα στη συστημική προσαρμογή

Η στρατηγική συνεργασία Ανεξάρτητων Ελλήνων και ΣΥΡΙΖΑ είχε αναγγελθεί πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Πάνος Καμμένος και Αλέξης Τσίπρας είχαν συμφωνήσει να συγκυβερνήσουν ακόμα και στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ εξασφάλιζε την αυτοδυναμία. Η «ανίερη αυτή συμμαχία» Δεξιάς και Αριστεράς σε «αντιμνημονιακή» (αρχικά) βάση, εκλογικά λειτούργησε θετικά, ωστόσο σε πολιτικό επίπεδο σηματοδότησε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη επιλέξει το δρόμο του συμβιβασμού και όχι της ρήξης. Κανείς δεν πάει σε σύγκρουση «μέχρι το τέλος» βασιζόμενος σε πρώην βουλευτές της ΝΔ που, όπως αποδείχτηκε, αλλάζουν καράβι με τεράστια ευκολία, με ένα «φύσημα του αγέρα». Ο «πολέμαρχος» Πάνος Καμμένος δεν χρειάστηκε τελικά να επέμβει δημοσίως στην πορεία συνθηκολόγησης του ΣΥΡΙΖΑ με τα μνημόνια και την τρόικα, όμως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην υπεράσπιση μιας σειράς δεξιόστροφων επιλογών σε μια σειρά κοινωνικών ζητημάτων.

Μετά τη μνημονιακή αναδίπλωση (σύμφωνα με το επικαιροποιημένο κυβερνητικό αφήγημα) αυτό που συνεχίζει να ενώνει ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ είναι η αντίθεση στο παλιό πολιτικό-επιχειρηματικό κατεστημένο και το παραδοσιακό σύστημα της διαπλοκής. Στην πορεία η μάχη αυτή φάνηκε ότι εκφυλίζεται σε μεγάλο βαθμό σε μια σύγκρουση μεταξύ διαφορετικών επιχειρηματικών συμφερόντων και παραγόντων, «παλιάς και νέας» διαπλοκής. Η παρουσία του Πάνου Καμμένου στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα και η ανάθεση σε έναν δεξιό πολιτικό του κρίσιμου υπουργείου Εθνικής Άμυνας είχε στόχο, εκτός των άλλων, να καθησυχάσει τα συντηρητικά στοιχεία μέσα και έξω από το στράτευμα . Ο Καμμένος όλα αυτά τα χρόνια εμφανίστηκε ως υπερασπιστής των κεκτημένων των στρωμάτων του βαθιού πυρήνα του κράτους.

Όπως παραστατικά έδειξε η προεκλογική διαφήμιση των ΑΝΕΛ με το τρενάκι και τον «μικρό Αλέξη», ο συγκυβερνήτης Πάνος θα έβαζε χαλινάρι και χειρόφρενο σε κάθε κίνηση της κυβέρνησης που θα ξεπερνούσε τα εσκαμμένα. Παρά το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 149 βουλευτές στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα, η παρουσία των ΑΝΕΛ αποτέλεσε μόνιμη κυβερνητική δικαιολογία για τη μη εφαρμογή μιας σειράς προεκλογικών δεσμεύσεων.

Οι μόνιμες πρωθυπουργικές δικαιολογίες ήταν ότι «δεν είναι έτοιμη η ελληνική κοινωνία για κάτι τέτοιο» και «δεν κυβερνάω μόνος μου».

Είναι χαρακτηριστικός ο διάλογος που διέρρευσε του υπουργού Πάνου Καμμένου με τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο πίσω από τις κλειστές πόρτες του Μαξίμου, στη συνάντησή τους για το μάθημα των Θρησκευτικών. Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ, όταν αντίκρισε τον αρχιεπίσκοπο, ξέσπασε σε λυγμούς και είπε: «Μακαριώτατε, εάν εσείς μου ζητήσετε να ρίξω την κυβέρνηση, να ξέρετε ότι θα το κάνω». Όπως όλοι μαντεύουν, παρόμοιες διαβεβαιώσεις ο Πάνος Καμμένος έδωσε κατά καιρούς και σε μια ολόκληρη σειρά από θεσμικούς παράγοντες. Είναι δύσκολο να κρατήσει κανείς λογαριασμό πόσες φορές ο αρχηγός των Ανεξαρτήτων Ελλήνων έχει απειλήσει με παραίτηση. Μέχρι την τελευταία στιγμή διαβεβαίωνε προς όλες τις κατευθύνσεις ότι «αυτή η κυβέρνηση δεν πρόκειται να υπογράψει μνημόνιο». Όταν αυτό έγινε, αρχικά δήλωσε ότι δεν μπορεί να το αποδεχτεί. Στη συνέχεια ωστόσο, όχι μόνο το αποδέχτηκε αλλά στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση έφτιαξε το πολύ πετυχημένο σποτ με τον μικρό Αλέξη που «έσπασε το αριστερό του χέρι» και τώρα θα τον «μάθει να γράφει με το δεξί χέρι»!

Σήμερα αυτή η συμφωνία έφτασε στο τέλος της αφού εξάντλησε τη χρησιμότητά της. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν έχουν πολιτικό μέλλον καθώς χωρίς την προοπτική συμμετοχής σε κυβέρνηση αναμένεται να εκμηδενιστεί εκλογικά όπως ο  ΛΑΟΣ και η ΔΗΜΑΡ  όμως ο ίδιος ο Πάνος Καμμένος πιθανόν να έχει και άλλες υπηρεσίες να προσφέρει στο σύστημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως αποδείχτηκε, δεν είχε ανάγκη τον Καμμένο για να χαράξει δεξιά πολιτική, απλά ήταν ένα βολικός σύμμαχος και άλλοθι. Πρέπει να είναι αφελής κανείς για να πιστέψει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα προχωρούσε σε ρήξη με την Εκκλησία αν είχε δίπλα του τη Φώφη αντί για τον εθνικιστή Πάνο, ή ότι με το ΠΑΣΟΚ μαζί δεν θα υλοποιούσε τα σχέδια των Αμερικανών για νέες στρατιωτικές βάσεις!

Η επιλογή του  αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Ευάγγελου Αποστολάκη, για τη θέση του υπουργού Εθνικής Άμυνας, στη θέση του παραιτηθέντος Πάνου Καμμένου, έρχεται να προσγειώσει απότομα όσους μιλούσαν για δήθεν αριστερή-προοδευτική αναβάπτιση της κυβέρνησης μετά την απομάκρυνση των «ψεκασμένων» ΑΝΕΛ.

πηγη:   prin.gr

Εντυπωσιακή ήταν και φέτος η συμμετοχή μελών, φίλων και απόμαχων της θάλασσας στην ετήσια πρωτοχρονιάτικη εκδήλωση της ΠΕΝΕΝ για την κοπή της πίτας η οποία έγινε στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΠΝΟ στις 12 Γενάρη 2019.

Την εκδήλωση άνοιξε ο Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ Νίκος Κροκίδης ο οποίος απεύθυνε τις ευχές της Διοίκησης στην εκδήλωση και στον κλάδο μας για την νέα χρονιά, να είναι ειρηνική, αγωνιστική με θετικά και χειροπιαστά αποτελέσματα στα πολλά και συσσωρευμένα Ναυτεργατικά προβλήματα.

Στην συνέχεια τον λόγο πήρε ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ ο οποίος μαζί με τις ευχές έκανε μια σύντομη και περιεκτική αναφορά στις εξελίξεις, τα προβλήματα και τα αγωνιστικά καθήκοντα που τίθενται για το Ναυτεργατικό κίνημα την νέα χρονιά.

Ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ ανάμεσα στα άλλα τόνισε:

Διανύουμε μια περίοδο που στην διεθνή σκηνή εντείνεται ο οικονομικός και εμπορικός πόλεμος και κλιμακώνονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ των κυρίαρχων δυνάμεων του διεθνούς ιμπεριαλισμού και των αντίστοιχων χωρών που έχουν κεντρικό ρόλο στο ιμπεριαλιστικό μπλοκ.

ΗΠΑ - ΝΑΤΟ με Ρωσία - Κίνα αλλά και ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις διαγκωνίζονται για να προωθήσουν τα γεωπολιτικά και στρατηγικά τους συμφέροντα, να αυξήσουν την στρατιωτική παρουσία τους, να επιβάλουν την διείσδυση και την επέκταση των μονοπωλιακών ομίλων τα συμφέροντα των οποίων υπηρετούν πιστά.

Στα πλαίσια αυτών των αντιπαραθέσεων πυκνώνουν τα σύννεφα των πολεμικών αναμετρήσεων - αντιπαραθέσεων, κάτι το οποίο είναι ιδιαίτερα αισθητό και επικίνδυνο στην νοτιοανατολική Μεσόγειο, την Βόρειο Αφρική ενώ εστίες τέτοιων ανταγωνισμών παρατηρούμε σε διάφορα ακόμη σημεία του πλανήτη.

Στόχος των δυνάμεων του ιμπεριαλισμού είναι η ακόμη μεγαλύτερη καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων διαφόρων χωρών, η αξιοποίηση των δρόμων για την μεταφορά των ενεργειακών τους αποθεμάτων, ο έλεγχος και η υποταγή χωρών που θέλουν να εντάξουν στις σφαίρες επιρροής τους για να υλοποιήσουν τους σχεδιασμούς τους.

Στην κατεύθυνση αυτή υποδαυλίζουν θρησκευτικές, εθνικιστικές και άλλες διαφορές. Οι ίδιες αυτές δυνάμεις διεκδικούν ρόλο σωτήρα σε διάφορες χώρες και δεν διστάζουν προκειμένου να πετύχουν τους τυχοδιωκτικούς τους σχεδιασμούς να επεμβαίνουν και πολεμικά σε χώρες.

Χαρακτηριστικές από την πλευρά αυτή είναι οι εξελίξεις και οι ανταγωνισμοί στην Συρία όπου οι εμπλεκόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ε.Ε - Ρωσία - Κίνα ερίζουν διεκδικώντας μεγαλύτερο μερίδιο και αυξημένη κερδοφορία για τους μονοπωλιακούς τους ομίλους, μη διατάζοντας να αιματοκυλήσουν μια ολόκληρη χώρα, την Συρία. Το ίδιο είχαν κάνει κατά το παρελθόν στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν κ.α.

Οι ανταγωνισμοί και οι ιμπεριαλιστικές αυτές επεμβάσεις έχουν οδηγήσει την χώρα αυτή στην καταστροφή, την διάλυση, ενώ πάνω από 5 εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες και οδηγήθηκαν στην προσφυγιά.

Την ίδια στιγμή οι υπεύθυνοι αυτής της ανείπωτης καταστροφής ΗΠΑ - Ε.Ε - ΝΑΤΟ μαζί με την Ρωσία, με πρόσχημα την καταπολέμηση της ισλαμικής τρομοκρατίας (ISIS), στα αποκαΐδια της καταστροφής έχουν στραμμένα τα μάτια τους στον υπόγειο πλούτο αυτής της χώρας και στην γεωστρατηγική θέση της και διεκδικούν καθεμία μερίδιο για την επόμενη μέρα!

Την ίδια στιγμή η Ε.Ε που αυτοδιαφημίζεται ως δύναμη ειρήνης, δημοκρατίας και αλληλεγγύης σφραγίζει τα σύνορά της, επιτρέπει να χάνονται χιλιάδες ζωές αθώων προσφύγων και μεταναστών στην Μεσόγειο και το Αιγαίο και εφαρμόζει μια ρατσιστική και αντιμεταναστευτική πολιτική που ανοίγει τα φτερά στην ακροδεξιά σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες όπου αναπτύσσονται αντιλήψεις στην βάση των ακροδεξιών, ξενοφοβικών και ρατσιστικών θέσεων.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο νέο τοπίο που διαμορφώνεται και στους σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ε.Ε τάσσεται στο πλευρό αυτού του ιμπεριαλιστικού μπλοκ από την μια εφαρμόζοντας την σκληρή μνημονιακή πολιτική του ευρωενωσιακού πολιτικού κατεστημένου και από την άλλη παρέχει νέες στρατιωτικές βάσεις, υπηρεσίες και διευκολύνσεις καθιστώντας την χώρα μας προτεκτοράτο των ΗΠΑ και με τον τρόπο αυτό εκθέτει σε σοβαρότατους κινδύνους την ειρήνη, την ανεξαρτησία και την ίδια την ασφάλειά της.

Το μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα στις συνθήκες που διαμορφώνονται στην περιοχή μας οφείλει να παρέμβει και η δική του συμβολή πρέπει να είναι η ανάπτυξη ενός ισχυρού μαζικού αντιπολεμικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, να θέσει ως στόχους την άμεση απεμπλοκή της χώρας μας από τις επιθετικές πολεμοχαρείς ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, την απομάκρυνση των βάσεων, την μη συμμετοχή της σε οποιαδήποτε νατοϊκή επιχείρηση, την έξοδό μας από αυτόν τον επιθετικό ιμπεριαλιστικό συνασπισμό του ΝΑΤΟ και την χάραξη μιας ανεξάρτητης πολιτικής.

Ταυτόχρονα με αυτές τις εξελίξεις η κατάσταση στην χώρα για τον λαό, τους εργαζόμενους και τα μικρομεσαία στρώματα για την μετά μνημονίων περίοδο παραμένει το ίδιο δυσοίωνη αφού όλο το μνημονιακό νομοθετικό πλαίσιο παραμένει σε ισχύ όπως και οι αντίστοιχοι εφαρμοστικοί νόμοι.

Πέρα από τα επικοινωνιακά τερτίπια της κυβέρνησης όλο το αντιλαϊκό και αντεργατικό οπλοστάσιο και οι δεσμεύσεις είναι εδώ και εφαρμόζονται πιστά τόσο από την σημερινή αλλά και από την αυριανή κυβέρνηση.....

Αυτό αφορά τα εργατικά δικαιώματα (ΣΣΕ - εργασιακές σχέσεις - ευέλικτες μορφές εργασίας), την πολιτική του ξεπουλήματος του δημόσιου και παραγωγικού πλούτου της χώρας μας, την φοροληστεία, την υπονόμευση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης, τα ματωμένα πλεονάσματα, την αποπληρωμή του χρέους, των περικοπών στην υγεία, την παιδεία και την κοινωνική πρόνοια.

Κατά συνέπεια οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης απέχουν έτη φωτός από την πραγματικότητα η οποία μας δείχνει ότι και η μεταμνημονιακή περίοδος θα είναι εξίσου δύσκολη για τους εργαζόμενους και τον λαό.

Αντίθετα, την ίδια περίοδο που τσακίστηκαν τα εργατικά δικαιώματα στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της ανάκαμψης των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου, αποδείχνεται περίτρανα ότι δεν πλήρωσε όλη η κοινωνία τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και της κατάρρευσης της χώρας. Μεγάλοι ωφελημένοι είναι το μεγάλο κεφάλαιο που πήρε ρεβάνς στις κατακτήσεις που είχε κερδίσει με τους αγώνες της η εργατική τάξη, τα μικρομεσαία στρώματα και ο λαός μας.

Δυστυχώς όλη την μνημονιακή περίοδο σε αυτή την πρωτοφανή επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων έβαλε πλάτη να υλοποιηθούν με την γραμμή και την στρατηγική που ακολούθησε στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και η ηγεσία των συνδικάτων και κυρίως οι ηγεσίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.

Για αυτό θεωρούμε ότι στις σημερινές συνθήκες προκειμένου να υπάρξει μια αξιόλογη και επιβεβλημένη εργατική αντίσταση στην συνέχιση των αντιλαϊκών πολιτικών, χρειάζεται η ανασυγκρότηση των συνδικάτων, της στρατηγικής και τακτικής, ενός νέου αγωνιστικού ταξικού σχεδιασμού, οργάνωσης και αντεπίθεσης που θα έχει στο επίκεντρο την κατάργηση όλων των αντιλαϊκών και μνημονιακών μέτρων και ρυθμίσεων, που θα στηρίζει με συνέπεια τα εργατικά συμφέροντα και θα αντιπαλεύει την αστική και ευρωενωσιακή πολιτική του θεσμοθετημένου νεοφιλελευθερισμού και θα έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεών τους. Η αλλαγή των συσχετισμών και η οργάνωση της πάλης από τα κάτω και την βάση είναι εφικτός και ρεαλιστικός δρόμος.

Σχετικά με την κατάσταση στην Ναυτιλία και τα Ναυτεργατικά προβλήματα ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ σημείωσε:

Στον χώρο της Ναυτιλίας η κυβερνητική πολιτική αποδείχνει ίσως πιο ανάγλυφα από αλλού την ταξική πολιτική της. Από την μια έχουμε έναν τεράστιο πλούτο που έχει δημιουργηθεί και οικοδομήθηκε στην βάση της πιο άγριας εκμετάλλευσης ελλήνων και αλλοδαπών Ναυτεργατών και βεβαίως σε ένα άθλιο αντιλαϊκό καθεστώς το οποίο διαχρονικά διαμόρφωσε το αστικό πολιτικό σύστημα σε συνεργασία με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και το οποίο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους.

Αυτή η Ναυτιλία μεγαλούργησε, αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε και σήμερα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκόσμια ναυτιλία και στηρίχθηκε στους παραπάνω αυτούς παράγοντες. Κατά συνέπεια είναι τα περί ευφυΐας, οξυδέρκειας, πρωτοτυπίας και επιχειρηματικού δαιμονίου των ελλήνων εφοπλιστών που διατυμπανίζουν οι ίδιοι και οι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί τους κλακαδόροι και υποτακτικοί και τα ελεγχόμενα από αυτούς ΜΜΕ, είναι μύθος!!!

Μάλιστα αυτό το αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο, με καθυστέρηση πολλών δεκαετιών, αντέγραψαν αστικές κυβερνήσεις σε διάφορες ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες για να ενισχύσουν το εγχώριο εφοπλιστικό τους κεφάλαιο. Κύρια χαρακτηριστικά αυτού του μοντέλου η φοροασυλία, η εκτεταμένη μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία σε αλλοδαπούς Ναυτεργάτες τρίτων χωρών, η απόλυτη στήριξη στα διεθνή φόρουμ της ανταγωνιστικότητας του εφοπλιστικού κεφαλαίου, η υπονόμευση των δικαιωμάτων για τους εθνικούς Ναυτεργάτες και πλήθος ακόμη προκλητικών προνομίων.

Σε αυτή την Ναυτιλία, που η κυβέρνηση και το υπόλοιπο αστικό υποτακτικό πολιτικό προσωπικό εκθειάζει και διαφημίζει νυχθημερόν, υπάρχουν χιλιάδες έλληνες άνεργοι Ναυτεργάτες, παρά την κρίση οι εφοπλιστές, όπως δείχνουν τα στοιχεία, αυξάνουν την κερδοφορία τους, αναπτύσσουν ακόμη περισσότερο τον στόλο τους και βρίσκονται στην κορυφή της παγκόσμιας Ναυτιλιακής βιομηχανίας.

Αυτό ακριβώς αποκαλύπτει τον ταξικό χαρακτήρα της ναυτιλιακής πολιτικής που ακολουθούν πιστά όλες ως σήμερα οι κυβερνήσεις της χώρας μας.

Από την μια η κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική προστατεύει και διαφυλάσσει σαν κόρη οφθαλμού την εφοπλιστική ανταγωνιστικότητα και το ισχύον θεσμικό πλαίσιο και από την άλλη αναφορικά με τους ναυτεργάτες αρνείται να λάβει το παραμικρό μέτρο για την διογκούμενη ανεργία, διαλύει τα ασφαλιστικά τους ταμεία (ΝΑΤ - ΚΕΑΝ - Ταμεία Πρόνοιας - Οίκο Ναύτη) και με τις αντιασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις έχει μετατρέψει τις συντάξεις σε βοηθήματα που αγγίζουν τα όρια της φτώχιας.

παράλληλα με διαδοχικά μέτρα και ρυθμίσεις ενισχύει και διευρύνει τα προνόμια των εφοπλιστών στην ποντοπόρο ναυτιλία, στην κρουαζιέρα αλλά και στην ακτοπλοΐα.

Συνεχίζεται η επίθεση στις θέσεις εργασίας όπως θεσμοθετήθηκαν με τον νόμο 4150/2013 και τις υπουργικές αποφάσεις για τα ακτοπλοϊκά πλοία και Ε/Γ-Ο/Γ διεθνών γραμμών.

Συνεχίζει να δίνει ειδικές συνθέσεις σε εκατοντάδες πλοία πετσοκόβοντας και εκεί την επάνδρωση, τις θέσεις εργασίας και τις οργανικές συνθέσεις, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια των επιβατών και των Ναυτεργατών και οδηγώντας την εντατικοποίηση της δουλειάς σε επικίνδυνα πλέον επίπεδα.

Μέσα στο 2019 θα έχουμε πολλά και σημαντικά πολιτικά και άλλα γεγονότα, βουλευτικές εκλογές, ευρωεκλογές, δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. ο λαός, οι εργαζόμενοι και οι Ναυτεργάτες πρέπει να βγάλουν τα δικά τους διδάγματα από την πολιτική των αστικών κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο τους, να μην δώσουν την ψήφο τους σε όλους αυτούς που έχουν οδηγήσει τα δικαιώματά τους στην καταβαράθρωση και την μεγάλη λαϊκή και κοινωνική πλειοψηφία των πολιτών στα όρια της φτώχιας!!

Να μην στηρίξουν με την ψήφο αυτές τις δυνάμεις που θα συνεχίσουν στην ίδια ρότα την ίδια πολιτική με τα ίδια καταστροφικά αποτελέσματα για τον λαό.

Ταυτόχρονα με αυτό το μήνυμα θέλουμε να υπογραμμίσουμε ότι πέρα από τις εκλογές, εκεί που βρίσκεται η πραγματική διέξοδος για τους εργαζόμενους και τα πλατιά λαϊκά στρώματα είναι η οργανωμένη πάλη, ο διεκδικητικός αγώνας, η μαζική συμμετοχή στους αγώνες στους δρόμους και στις απεργίες. Εκεί κυρίως θα κριθεί η πολιτική της λιτότητας, των περικοπών και της αποκατάστασης των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων.

Σε αυτόν τον δρόμο εμείς προσβλέπουμε με πίστη, αισιοδοξία και ελπίδα και ο δρόμος αυτός μπορεί να οδηγήσει σε μια καλύτερη ζωή τον ελληνικό λαό. Οι εργαζόμενοι πρέπει να πιστέψουν στις δυνάμεις τους, στον δίκαιο αγώνα τους, να συσπειρωθούν στα συνδικάτα, να ξεπεράσουν τις δυνάμεις του συμβιβασμού, της υποταγής της ανάθεσης και της ηττοπάθειας και να στρατευτούν με το μάχιμο ταξικό κίνημα στους νέους αγώνες για τα δικαιώματά τους.

Στην εκδήλωση της ΠΕΝΕΝ πήραν μέρος ο Γ.Γ του ΥΕΝ Τεμπονέρας Διονύσης, ο Αρχηγός του Λιμενικού Σώματος Ράπτης Σταμάτης, ο Υπαρχηγός Ντούνης Θανάσης, ο Κλαδάρχης Ναυτιλιακής Πολιτικής Αρμπουνιώτης Νίκος, ο Διευθυντής Ναυτικής Εργασίας Ισαάκογλου Νίκος, ο απόστρατος Ναύαρχος Μανδελένης Βαγγέλης.

Από το ΚΙΝ.ΑΛ Καρράς Γιώργος, από την Λαϊκή Ενότητα το μέλος της Π.Γ Τόλιος Γιάννης, από την Πλεύση Ελευθερίας Κωνσταντοπούλου Ζωή, από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ Δραγανίγος Αντώνης, από το ΕΕΚ Κουτσουμπός Θόδωρος, από το ΕΠΑΜ Παπαντωνίου Αντώνης. Αντιπροσωπεία του Δήμου Πειραιά με επικεφαλής τον Δήμαρχο Μώραλη Γιάννη, ο Πρόεδρος του ΝΑΤ Κομματάς Ανδρέας.

Από τα Ναυτεργατικά σωματεία παρέστησαν από την ΠΕΠΕΝ - ΠΕΑΘΕΝ - ΠΣΟΑΕΝ - ΠΕΦΕΝ - ΠΕΕΜΑΓΕΝ, Ο Νομικός Σύμβουλος της ΠΕΝΕΝ Γιώργος Κοντοσέας , ο Υπεύθυνος της Νομικής Υπηρεσίας της ΠΝΟ Καραντώνης Παντελής. Από τα Σωματεία Συνταξιούχων Πλοιάρχων και Μηχανικών, σύσσωμο το Προεδρείο και τα μέλη του Δ.Σ των Συνταξιούχων ΝΑΤ Κατωτέρων Πληρωμάτων, ο Πρόεδρος των Συνταξιούχων Επικουρικής Ασφάλισης του ΤΑΝΠΥ, ο Γραμματέας του ΜΕΤΑ, εκπρόσωπος της Πανελλαδικής Ταξικής Εργατικής Κίνησης, αντιπροσωπεία του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων, ο Πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων Αττικού Νοσοκομείου, η Εργατική Λέσχη Κερατσινίου Δραπετσώνας, από το Δημοτικό Σχήμα ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ, από την ΟΡΜΑ, από τον Αντιφασιστικό Συντονισμό Αθήνας - Πειραιά, από τον Σύλλογο Ολυμπιτών Καρπάθου καθώς και από διάφορες Ναυτιλιακές Ακτοπλοϊκές εταιρίες.     

Αύξηση 0,6% εμφάνισε σε ετήσια βάση ο Γενικός Δείκτης Τιμών Καταναλωτή τον μήνα Δεκέμβριο, έναντι ανόδου 0,7% τον Δεκέμβριο του 2017. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, σε μηνιαία βάση ο τιμάριθμος στη χώρα μας αυξήθηκε τον Δεκέμβριο κατά 0,1% εν συγκρίσει με τον Νοέμβριο, έναντι αυξήσεως 0,5% που κατέγραφε τον Δεκέμβριο του 2017.

Οι μεγαλύτερες ετήσιες αυξήσεις τιμών παρατηρούνται στις πατάτες (+36,6%), το φυσικό αέριο (17,6%), τανωπά λαχανικά(+11,6%), τα αεροπορικά εισιτήρια και το πετρέλαιο θέρμανσης (5,1%).

Aυξήσεις σημειώθηκαν επίσης:

–    Στις χρεώσεις τηλεφωνίας: + 5,6%
–    Το πετρέλαιο κίνησης: +4,8%
–    Τα φάρμακα: + 2,4%

–    Τα πουλερικά: + 2,3%
–    Τον καπνό: + 1,8%
–    Τα ψάρια: +1,5%

πηγη: iskra.gr