Αιμιλία Καραλή

Μια διαφορετική ματιά με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία της «αυτοβιογραφίας» ενός προβεβλημένου από τα ΜΜΕ πρωταγωνιστή «ριάλιτι επιβίωσης», την οργή και την ειρωνεία των «ελιτιστών» (πώς τολμάει!) και την υπεράσπιση της επιθυμίας του να κάνει κάποιος ό,τι θέλει.

Σαρώνουν οι πωλήσεις της αποκαλούμενης «ροζ» λογοτεχνίας και βιβλίων συνωμοσιολογίας, παραψυχολογίας και αστρολογία

Το 1936 ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, στηριγμένος σε μια σχετική θέση του Πολ Βαλερί, είχε αναφερθεί στις μεγάλες δυνατότητες που δίνει η τεχνολογική επανάσταση και η εξέλιξη των επιστημών σε όλο και μεγαλύτερα πλήθη ανθρώπων να ασχοληθούν με την τέχνη. Η διάδοση του βιβλίου, της φωτογραφίας, του κινηματογράφου –έγραφε- μπορεί να αλλάξει την κατάστασή τους, να τους κάνει εν δυνάμει δημιουργούς. Και δεν είχε άδικο. Η τέχνη από ενασχόληση «ειδικών», ολίγων και «χαρισματικών» αγκάλιασε περισσότερους ανθρώπους, έδωσε αφορμές και δημιούργησε καλλιτεχνικές προσδοκίες σε πολλούς. Είναι εξάλλου μια από τις ευγενέστερες δραστηριότητες του ανθρώπου, σε θεωρητικό –τουλάχιστον- επίπεδο.

Όμως οι καλλιτέχνες είχαν πάντα να αναμετρηθούν, όχι μόνο με τα όρια της τέχνης τους, αλλά και με το γούστο του κοινού. Από την εποχή του Καρυωτάκη –τουλάχιστον στα καθ’ ημάς- οι «άδοξοι ποιητές» γνωρίζοντας τον χλευασμό και την απομόνωση στοιχημάτιζαν στους «μελλούμενους καιρούς» για την αναγνώριση του έργου τους, για να «γελάσουν τελευταίοι». Ίσως να γεννήθηκαν νωρίτερα απ’ ό,τι «έπρεπε», όπως έλεγε και ο Βαν Γκογκ που όσο ζούσε δεν μπόρεσε να πουλήσει, με την μεσολάβηση του αδελφού του όπως θρυλείται, παρά μόνον έναν πίνακα την στιγμή που είχε ζωγραφίσει πάνω από 800 μέσα σε δέκα χρόνια. Ίσως πάλι γιατί δεν το «άξιζαν».

Το αν και πόσο αξίζει όμως ένα καλλιτεχνικό έργο είναι μια συζήτηση που δεν μπορεί ποτέ να τελειώσει. Είναι τόσο υποκειμενική υπόθεση όσο και αντικειμενική. Καθορίζεται μεν από τον δέκτη του έργου αλλά και ο τελευταίος καθορίζεται από τις αξίες, την παιδεία του, την αντίληψή του για το τι ρόλο μπορεί να έχει η τέχνη στην ζωή του: να μάθει, να απολαύσει, να διασκεδάσει, να απαλύνει τον χρόνο που περνάει, να καταλάβει, να διασκεδάσει, να ξεχαστεί, να… . Ανεξάρτητα λοιπόν από τις επιδιώξεις του καλλιτέχνη είναι σημαντικότερη η στάση του κοινού απέναντί του. Αυτό το κοινό δεν διαμορφώνεται εν κενώ. Μπορεί όμως να αποκαλύψει κενά: υπαρξιακά, πολιτικά, πολιτιστικά, πολιτικά.

Με αφορμή λοιπόν την πρόσφατη κυκλοφορία της «αυτοβιογραφίας» ενός προβεβλημένου από τα ΜΜΕ πρωταγωνιστή «ριάλιτι επιβίωσης», την οργή και την ειρωνεία των «ελιτιστών» (πώς τολμάει!) και την υπεράσπιση της επιθυμίας του να κάνει κάποιος ό,τι θέλει, ας δούμε τι δείχνουν τα στοιχεία (εύκολα μπορούν να αντληθούν από σχετικές ιστοσελίδες). Τα τελευταία 70 χρόνια οι πωλήσεις όλων των βιβλίων του Καβάφη, του Σεφέρη, του Ρίτσου, του Ελύτη, της Δημουλά φτάνουν μόλις το 1/5 των συνολικών πωλήσεων που έκαναν τα τελευταία 20 χρόνια τα βιβλία δύο μόνο εκπροσώπων της αποκαλούμενης «ροζ» λογοτεχνίας. Ας μην αναφερθούμε στις πωλήσεις βιβλίων συνωμοσιολογίας, παραψυχολογίας, αστρολογίας κλπ σε σχέση με εκείνες των επιστημονικών βιβλίων. Εκατομμύρια τα πρώτα, μερικές χιλιάδες τα δεύτερα. Ας κάνουμε λοιπόν τον απολογισμό και ας σκεφτούμε για την ποιότητα και τον προσανατολισμό της κοινωνίας που καταναλώνει και θα αναπαράγει τέτοια αναγνώσματα, αλλά και αντίστοιχες ταινίες, μουσικές, θεάματα.

Ευχή, ελπίδα και κίνητρο για πράξη ήταν κάποτε η θέση ότι κάθε άνθρωπος μπορεί και πρέπει να καλλιεργήσει τις δημιουργικές του ικανότητες, ότι είναι ανάγκη να καταργηθεί η διάκριση του καταμερισμού της εργασίας που στενεύει τους ορίζοντες των ανθρώπων, περιορίζει και φτωχαίνει την ζωή τους. Σε αυτήν την κοινωνία «δεν θα υπάρχουν ζωγράφοι, αλλά άνθρωποι που –ανάμεσα στα άλλα- θα ζωγραφίζουν, θα συνθέτουν, θα γράφουν λογοτεχνία». Και –γιατί όχι;- σε μια τέτοια κοινωνία «ακόμη και μια μαγείρισσα θα μπορεί να κυβερνήσει ένας κράτος».

Μέχρι τότε ας σκεφτούμε τους στίχους του Μιχάλη Κατσαρού, ενός ακόμη «άδοξου ποιητή», γραμμένους το 1953: Μην αμελήσετε. / Πάρτε μαζί σας νερό. / Το μέλλον μας θα έχει πολλή ξηρασία.

Και αυτό το μέλλον φαίνεται ότι θα έχει πολύ «μέλλον».

πηγη:  prin.gr

Γράφει ο Γιάννης Φασουλάς.

Την παραπάνω φράση έχουμε ακούσει αρκετές φορές από τον πρωθυπουργό και πολλά κυβερνητικά στελέχη, από πέρσι τον Αύγουστο που βγήκαμε τυπικά από τα μνημόνια, και το επαναλαμβάνουν –λόγω εκλογών– σχεδόν καθημερινά το τελευταίο διάστημα.

Και αυτό το στηρίζουν στα ελάχιστα μέτρα που παίρνουν για τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες (σε αυτές συμπεριλαμβάνονται και οι… εφοπλιστές που καλούνται εθελοντικά να φορολογηθούν !!) ώστε να ανακουφιστούν οι εκατοντάδες χιλιάδες του λαού μας που ζουν στην απόλυτη φτώχεια η πολύ κοντά σε αυτήν.

Ας δούμε τι ακριβώς συμβαίνει αφού πρώτα επισημάνουμε :

1. Όποια βοήθεια δίνεται προέρχεται από την εξαντλητική φορολογία, τις περικοπές μισθών και συντάξεων και την συνεχή μείωση του κοινωνικού κράτους (ό,τι απόμεινε από αυτό) ώστε να πιαστούν οι στόχοι για τα γνωστά πλεονάσματα που έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση με τους θεσμούς.

Τα πλεονάσματα που πριν γίνουν κυβέρνηση ήταν «αιματοβαμμένα», ενώ σήμερα είναι περίπου… «αγγελικά».

2. Η… βοήθεια που δίνουν είναι στην βάση επιδόματα (πετρελαίου που είναι μικρότερο φέτος, ενοικίου, ανεργίας και ελάχιστα άλλα μικρότερης εμβέλειας). Όντως ελάχιστα μπροστά σε ότι έχουν πάρει. Σήμερα δίνονται, αύριο κανείς δεν ξέρει αν δοθούν η μειωθούν. Στοχεύουν κυρίως στην εκλογική πελατεία, ενώ το χειρότερο είναι ότι εξυπηρετούν τον πάγιο στόχο του συστήματος, να αποτρέπουν δηλαδή τους εργαζόμενους και άνεργους να αγωνίζονται για σταθερή δουλειά και ικανοποιητικές αμοιβές.

Ας δούμε τώρα κάποιες από τις κυβερνητικές….γαλαντομίες.

ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Μετά από 12 συνολικά περικοπές των προηγουμένων κυβερνήσεων αλλά και της σημερινής, μας λένε σε κάθε ευκαιρία ότι δεν κόπηκαν οι συντάξεις !! Ξεχνούν να πούνε ότι δεν κόπηκε ό,τι απόμεινε από αυτές, και ότι αφορούν μόνο τους παλιούς συνταξιούχους (πριν τον νόμο Κατρούγκαλου) και ότι κόπηκαν οι συντάξεις –για μια ακόμη φορά– σε όσους βγήκαν στην σύνταξη από το 2016 και μετά.

Ξεχνούν να πούνε ότι αν στο ΣΤΕ καταπέσει ο νόμος Κατρούγκαλου –λέμε τώρα– τότε το ποσό που… θα πρέπει να επιστραφεί στους συνταξιούχους είναι 11 δις που θα τριπλασιαστεί με τα αναδρομικά. Ποιος τα έκοψε όλα αυτά τα δις; Δικός τους νόμος είναι.

ΜΙΣΘΟΙ

Αυξάνονται οι κατώτεροι μισθοί περίπου 2 ευρώ την μέρα. Θετικό είναι. Όμως υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες που ζουν με μισθούς εως 500 ευρώ. Εκατοντάδες χιλιάδες μερικώς απασχολούμενοι (στην πράξη 8ωρο λόγω εκβιασμών). Υπάρχουν χιλιάδες ανασφάλιστοι. Και ακόμη, ποιοι μηχανισμοί θα ελέγχουν ότι έστω και αυτά τα ελάχιστα θα δίνονται; Τέτοιοι μηχανισμοί έχουν ξεχαρβαλωθεί συστηματικά εδώ και χρόνια.

ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ

Στην τεράστια πλειοψηφία τους αφορούν οικογένειες που λόγω της κρίσης δεν έχουν να πληρώσουν. ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ, όχι δεν θέλουν.

Ο νόμος Κατσέλη, παρά τα κενά του, προστάτευε πολλούς να μην χάσουν την πρώτη κατοικία τους. Με τον νέο νόμο και τις προϋποθέσεις προστασίας της πρώτης κατοικίας αυτός ο αριθμός μειώνεται δραματικά, ενώ καμία μέριμνα δεν υπάρχει για όσους εως σήμερα καταφέρνουν να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, αλλά στο μέλλον ίσως δεν θα μπορέσουν.

Τα τελευταία στοιχεία που υπάρχουν, μιλούν για 417 χιλιάδες στεγαστικά δάνεια εκ των οποίων μόνο τα 100 χιλιάδες πληρούν το κριτήριο των 130.000 ευρώ (υπόλοιπο δανείου στις 28 Φλεβάρη) χωρίς να υπολογίσουμε τα υπόλοιπα κριτήρια !!

Αν δεν υπάρξει αντίδραση, θα ζήσουμε πολύ γρήγορα δραματικές καταστάσεις με τις χιλιάδες πλειστηριασμούς και στην συνέχεια εξώσεις που ετοιμάζουν.

***

Για όλα τα παραπάνω μας λένε ότι ο λαός πρέπει να τους ευγνωμονεί, χωρίς να υπολογίζουμε τις συνεχείς αυξήσεις σε πολλά αναγκαία αγαθά όπως πχ το ρεύμα.

Το αφήγημα της κυβέρνησης μένει να συμπληρωθεί με τον νόμο για τις 120 δόσεις για χρέη σε ασφαλιστικά ταμεία και εφορία, που το πιθανότερο θα έχει και αυτό τις παραπάνω «λύσεις».

Τελικά, το ατού της κυβέρνησης για την οικονομία αφορά το μεγάλο κεφάλαιο. Αυτούς που αποδεδειγμένα τα χρόνια της κρίσης βρήκαν μια παραπάνω ευκαιρία να αυξήσουν τα εισοδήματα τους, να πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους.

Οι υπόλοιποι και μαζί οι μικρομεσαίοι οδεύουν στον Καιάδα.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Ο πρωθυπουργός απηύθυνε «πλατύ κάλεσμα» στις δυνάμεις που, όπως είπε, «αυτοπροσδιορίζονται στον χώρο τον προοδευτικό», για την συγκρότηση «μετώπου» απέναντι στις «νεοφιλελεύθερες επιλογές» και στην «άνοδο της ακροδεξιάς» ενόψει των ευρωεκλογών.

    Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία τι εννοεί ο κ.Τσίπρας σαν «προοδευτικό μέτωπο» – ή κατ΄ άλλη εκδοχή «προοδευτικός πόλος» – όταν ρωτήθηκε για την ανταπόκριση που περιμένει από την κυρία Φώφη Γεννηματά (και τον κ.Σταύρο Θεοδωράκη,  που την επομένη απέρριψαν την πρόσκληση), απάντησε: «Η πρόταση είναι ειλικρινής, απευθύνεται σε όλους όσοι αυτοπροσδιορίζονται στον προοδευτικό χώρο (…)».

    Το θέμα εδώ δεν είναι μόνο η αναγωγή του «είσαι ό,τι δηλώσεις» σε πολιτικά αποδεκτό κριτήριο. Είναι το τι καταγράφεται σαν «προοδευτικό» στην πρωθυπουργική προεκλογική τακτική.

    Ο κ.Τσίπρας, λοιπόν, μετά τις προσλήψεις πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ στο υπουργικό του συμβούλιο, στρέφεται γενικώς στο ΠΑΣΟΚ. Και μάλιστα για να βρει το «προοδευτικό» και το «αντινεοφιλελεύθερο».

    Σε ένα κόμμα, δηλαδή, που ψήφισε και τα τρία (αντινεοφιλελεύθερα;) Μνημόνια, που συγκυβέρνησε με την ΝΔ, που μέχρι χτες – κατά την ορολογία του ΣΥΡΙΖΑ – εκπροσωπούσε το «παλιό» της «διαπλοκής» και της «διαφθοράς», με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ θα «τελείωνε»… 

    Με τούτα τα δεδομένα, η πρόσκληση Τσίπρα συνιστά μια πολύ ισχυρή απόδειξη για το είδος της «προοδευτικότητας» που αποπνέουν οι προεκλογικοί «πόλοι» στους οποίους προσβλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ.

    Όχι μόνο σε ό,τι αφορά στον «αντινεοφιλελεύθερο», μα και στον άλλον, τον «αντι-ακροδεξιό» τους χαρακτήρα.

    Επ’ αυτού, άλλωστε, τόσο  η συμπόρευση επί 4 χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ με τον κ.Καμμένο, όσο και η συμβολή του ΠΑΣΟΚ στην μετατροπή του ΛΑΟΣ (με τους Βορίδη, Γεωργιάδη τότε) σε «οικουμενικό» συγκυβερνήτη, είναι «έργα» που μιλούν, επίσης, από μόνα τους.

Πηγή: Εφημερίδα Real News 3/3/2019 - imerodromos.gr