του Χάρη Σ. Πουλάκη* / Από τους 2,2 εκατομμύρια εργαζομένους σε επιχειρήσεις και οικοδομικά έργα, περίπου 1 στους 3 και ειδικότερα 650.000 απασχολούνται με «ευέλικτες θέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης» με μέσο μισθό μόλις 384,22 ευρώ/μήνα μεικτά.

Τα στοιχεία που δημοσίευσε πρόσφατα ο «Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης» για τον Νοέμβριο του 2018 [1] καταδεικνύουν την ζοφερή κατάσταση για τους εργαζόμενους που επικρατεί στην «απορρυθμισμένη» και «ευέλικτη» αγορά εργασίας στην Ελλάδα. Μια κατάσταση κομμένη και ραμμένη στις ανάγκες για ανάκαμψη και ενίσχυση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των εγχώριων μονοπωλιακών ομίλων, μια κατάσταση που διαμορφώνεται από τις κατευθύνσεις της Ε.Ε. αλλά και του ΔΝΤ και που υλοποιείται σταθερά τα τελευταία χρόνια από τις αστικές κυβερνήσεις. Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία που παρουσιάζει ο ΕΦΚΑ και που στηρίζεται στις ίδιες τις «Αναλυτικές Περιοδικές Δηλώσεις» των επιχειρηματικών ομίλων οι περιβόητες «νέες θέσεις απασχόλησης» που δημιουργούνται είτε «πλήρους» είτε «μερικής» απασχόλησης, είναι θέσεις εργασίας με χαμηλότερους μισθούς για τους εργαζόμενους.

Ειδικότερα στην χώρα μας από τους 2,2 εκατομμύρια εργαζομένους σε επιχειρήσεις και οικοδομικά έργα, περίπου 1 στους 3 και ειδικότερα 650.000 απασχολούνται με «ευέλικτες θέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης» με μέσο μισθό μόλις 384,22 ευρώ/μήνα μεικτά. Ο «μέσος μισθός» των εργαζομένων «πλήρους απασχόλησης» ανήλθε στα  1.137,24 ευρώ/μηνά μεικτά. Έτσι οι «μέσες αποδοχές» όλων των μισθωτών μερικής ή πλήρους απασχόλησης υπολογίζονται μόλις στα 916 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι οι μέσες αποδοχές όλων των εργαζομένων έχουν μειωθεί 1% σε σχέση με τον Νοέμβρη του 2017. Ειδικότερα ο μέσος μισθός από 926,14 ευρώ το 2017, έπεσε στα 916,03 ευρώ το 2018. Παράλληλα όμως σύμφωνα με την Eurostat το 2018 η παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 0,2% [2] ! Αυτό θα πει δίκαιη ,υπέρ των καπιταλιστών βεβαίως, βεβαίως, αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης της εργασίας !

Καθοριστικό  ρόλο στην μείωση του «μέσου μισθού» διαδραμάτισαν συνεπώς οι συμβάσεις μερικής απασχόλησης.  Παράλληλα παρατηρείται και χάσμα μεταξύ των απολαβών των δύο φύλων. Ειδικότερα το ημερομίσθιο από τακτικές αποδοχές των γυναικών για την «απασχόληση πλήρους ωραρίου» αντιστοιχεί στο 87,27% του ημερομισθίου των ανδρών. Για την «απασχόληση μειωμένου ωραρίου» το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 95,48%.

Αναμφίβολα αυτή η κατάσταση που οι περισσότεροι από εμάς βιώνουμε καθημερινά δεν είναι συγκυριακή [3]. Για παράδειγμα σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΙΝΕ της ΓΣΣΕ για την εξέλιξη των πραγματικών μισθών και το 2017 αυξήθηκε θεαματικά στον ιδιωτικό τομέα το ποσοστό των χαμηλόμισθων εργαζόμενων, που έχουν καθαρές μηνιαίες αποδοχές κάτω των 700 ευρώ. Ειδικότερα κατά το 2017 ανέρχονταν σε 37,4% έναντι 13,1% το 2009. Παράλληλα το ποσοστό των μισθωτών που είχαν αποδοχές μεταξύ 700-899 ευρώ μειώθηκε κατά 3,8 ποσοστιαίες μονάδες από 23,5% το 2017 στο 27,3% το 2009. Το ποσοστό των εργαζομένων με καθαρές μηνιαίες αποδοχές 900-1.300 ευρώ υποχώρησε περίπου κατά το ήμισυ σε 16,8% το 2017 από 35,7% το 2009. Για τον ίδιο χρόνο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα αυξήθηκε σημαντικά το ποσοστό των εργαζομένων με καθαρές μηνιαίες αποδοχές κάτω των 1000 ευρώ. Από 18,9% το 2009 σε 29,8% το 2017.

Επομένως και η έκθεση του ΕΦΚΑ για τον Νοέμβρη του 2018 καταδεικνύει ότι η μείωση της ανεργίας επιτυγχάνεται μέσω ιδιαίτερα χαμηλόμισθων θέσεων εργασίας. Δημιουργούνται θέσεις εργασίας με μικρό μισθολογικό και μη μισθολογικό κόστος, με μη βιώσιμα για τους εργαζόμενους ωράρια, που ανταποκρίνονται στις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου. Παράλληλα η πλειοψηφία των νέων συμβάσεων εργασίας συνάπτονται με ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Ο τεράστιος εφεδρικός στρατός εργασίας λοιπόν που δημιούργησαν τα μνημόνια πέτυχε τους στόχους του. Το γεγονός ότι οι θέσεις εργασίας που δημιουργούνται είναι θέσεις εργασίας χαμηλόμισθες κλπ αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο γεγονός ότι μετά το 2009 ο δείκτης για το εργατικό κόστος στην χώρα μας –  παρά τις διακυμάνσεις- ακολουθεί πτωτική τάση. Το εργατικό κόστος είναι με απλά λόγια «οι δαπάνες των εργοδοτών για το προσωπικό που απασχολούν».

Ο ΣΥΡΙΖΑ πανηγύριζε λοιπόν ότι μείωσε την ανεργία.

• Καταρχάς ο τρόπος μέτρησης της ανεργίας από την ΕΛΣΤΑΤ ή την Eurostat είναι τρομερά προβληματικός και αποκρύπτει τα πραγματικά ποσοστά της.
• Δεύτερον η μείωση της ελληνικής ανεργίας ακολούθησε την αντίστοιχη τάση που παρατηρήθηκε και στην Ε.Ε. και Ε/Ζ μετά την αναιμική ανάκαμψη τους.
• Τρίτον η Ελλάδα είναι η χώρα με τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας ,18,5% Ιανουάριος 2019 , στην Ε.Ε. με την Ισπανία να ακολουθεί με ποσοστό 14,0% ενώ η μείωση της ανεργίας στην Ελλάδα σε σχέση με την αντίστοιχη μείωση στην υπόλοιπη Ε.Ε. κάθε άλλο παρά εντυπωσιακή είναι. Μάλιστα η Ελλάδα κατέχει την πρωτιά και στην ανεργία των νέων με 39,7% για τον Ιανουάριο του 2019.
• Τέταρτον ο πληθυσμός της Ελλάδας το 2011 ήταν 11,12 εκατομμύρια. Σήμερα είναι 10,77. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος μάντης για να καταλάβει ποιοι έφυγαν από την χώρα και τι επιπτώσεις έχει αυτό και στο ποσοστό ανεργίας….  

Την ίδια στιγμή το επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ – λες και δεν ψήφησε Τρίτο Μνημόνιο, λες και δεν διατήρησε όλο το προηγούμενο αντεργατικό αντιλαϊκό-πλαίσιο κλπ- προσπαθεί να κάνει τους εργαζόμενους να αισθάνονται ότι του έχουν και υποχρέωση για την διαμόρφωση του κατώτατου μισθού στα 546 ευρώ καθαρά από τα 492. Πώς όμως το έκανε αυτό; Μα με τον Νόμο Βρούτση όπου η Κυβέρνηση καθορίζει με νόμο των κατώτατο μισθό. Δηλαδή οι συλλογικές συμβάσεις-διαπραγματεύσεις μπαίνουν στο γύψο. Στο μέλλον ανάλογα με τις ανάγκες των μεγαλοεπιχειρηματιών ο μισθός μπορεί πάλι να πέσει με νέο νόμο. Και να δούμε και τι θα γίνει και με το αφορολόγητο. Και στο ζήτημα λοιπόν του κατώτατου μισθού ο ΣΥΡΙΖΑ όπως και όλες οι αστικές Κυβερνήσεις  εφήρμοσε την τακτική «σου παίρνω 10 σου δίνω 1». Και το ένα αυτό όμως καλώς θα κάνουμε να το πάρουμε, γιατί εμείς το παράγουμε γιατί το εργατικό και λαϊκό κίνημα με την πάλη του απέσπασε.

Αυτή είναι λοιπόν η δίκαιη ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ και η βιώσιμη ανάπτυξη της ΝΔ ; Αυτή τέλος πάντων είναι η ανάπτυξη που μας υπόσχονται τα κόμματα που εξυμνούν την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ και τα μονοπώλια; Ή καλύτερα που τους υπηρετούν ; Για να απαντήσουμε το ερώτημα θα πρέπει να δούμε την έκθεση της ICAP «Εξέλιξη οικονομικών μεγεθών 10.696 ελληνικών επιχειρήσεων με δημοσιευμένους ισολογισμούς χρήσης 2016-2015»[4]. Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν την έκθεση στο σύνολο του 50% των καπιταλιστικών επιχειρηματικών ομίλων της χώρας καταγράφεται στους ισολογισμούς του 2016 σε σχέση με την προηγούμενη οικονομική χρήση του 2015, μια αύξηση της κερδοφορίας του κατά 73% ! Ειδικότερα σημειώθηκε αύξηση από τα 2,193 δις ευρώ στα 3,784 δις ευρώ. Τα μικτά τους κέρδη αυξήθηκαν κατά 6% περνώντας από τα 24,013 δις ευρώ στα 25,486 δις ευρώ. Βασικός παράγοντας που οδήγησε στην εκτίναξη της κερδοφορίας αυτών των ομίλων ήταν το τσάκισμα των μισθών κάθε είδους εργασιακού δικαιώματος και των πολλαπλών ωφελειών από το Μνημονιακό Πλαίσιο . Αυτό αντανακλάται και στο γεγονός ότι οι επενδύσεις τους έμειναν στάσιμες και ο κύκλος εργασιών αυτών των 10.696 αυξήθηκε μόλις κατά 3%. Μάλιστα να σημειώσουμε ότι το 2016 το Ελληνικό ΑΕΠ μειώθηκε κατά 0,2%.

Το 2018 η ελληνική καπιταλιστική οικονομία σημείωσε μεγέθυνση της τάξης του  1,9% για το 2018  η οποία ήταν κατώτερη της πρόβλεψης για 2,2% που είχε θέση η Κυβέρνηση στον προϋπολογισμό του 2019. Αυτή η αναιμική ανάκαμψη, μαζί με τους εσωτερικούς παράγοντες για τους οποίους εκδηλώνεται, ακολουθεί ανισόμετρα την «πορεία» της οικονομικής δυναμικής στην Ε.Ε. αλλά και παγκόσμια. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ούτε ότι ο εν Ελλάδι καπιταλισμός επέστρεψε στα προ κρίσης επίπεδα κερδοφορίας του,  ούτε ότι ξεπέρασε οριστικά και αμετάκλητα την κρίση υπερσυσώρευσης του κλπ. Αυτό επίσης δεν συνεπάγεται ότι η ελληνική κεφαλαιοκρατία ξεπερνά προβλήματα όπως η έλλειψη ανταγωνιστικότητας απέναντι σε ανώτερα τεχνολογικά και πιο παραγωγικά κεφάλαια ή ότι δεν υπάρχει σημαντικό ποσοστό ζημιογόνων μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων εν Ελλάδι κλπ. Παρά τα όσα υποστηρίζονται δεν έχει επέλθει «υγεία» στο ελληνικό ισοζύγιο πληρωμών, στην βιωσιμότητα του ελληνικού δημοσίου χρέους που αγγίζει το 178,6% του ΑΕΠ, στην ευστάθεια του Τραπεζικού Συστήματος κλπ.

Ταυτόχρονα όλο και περισσότερο σύννεφα εμφανίζονται στον ουρανό της παγκόσμιας οικονομίας όπου δεν έχει αναρρώσει πλήρως από τις επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομική κρίσης του 2008, όπου οι ενδοιμπεριαλιστικές συγκρούσεις οξύνονται  πχ εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ και Κίνας, διαμάχες για τον έλεγχο των πηγών και των δρόμων ενέργειας, όπου το Χρηματοπιστωτικό Σύστημα των ΗΠΑ εμφανίζει ενδογενή προβλήματα, όπου η παγκόσμια οικονομική μεγέθυνση επιβραδύνεται κλπ. Και αυτά που αναφέραμε είναι μόνο ένα μέρος των προβλημάτων.

Η ανάπτυξη λοιπόν που τα αστικά κόμματα ευαγγελίζονται αφορά κατά βάση το μεγάλο κεφάλαιο. Για να αναφέρουμε ένα απλό παράδειγμα μπορεί το ΑΕΠ να αυξήθηκε αλλά αυτό δεν συνέβη για τον μέσο μισθό. Απεναντίας. Μάλιστα εφόσον Ε.Ε .-ΔΝΤ- Αστικά Κόμματα πιπιλάνε την καραμέλα της «εξωστρεφούς ανάπτυξης της Ελληνικής Οικονομίας» αυτό σημαίνει ότι δεν τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα η εγχώρια αγοραστική δύναμη της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων κάτι το οποίο αντανακλάται και στην ιδιαίτερα συμπιεσμένη εγχώρια ιδιωτική κατανάλωση. Η καπιταλιστική ανάπτυξη που ευαγγελίζονται είναι τόσο δίκαια όσο το ότι το 0,2% των «μεγαλομπαταχτσήδων» να χρωστά το 80% των 104 δισ. ευρώ ληξιπρόθεσμων χρεών του δημοσίου [5] και για αυτούς να ψηφίζονται ουσιαστικά οι ρυθμίσεις. Είναι τόσο δίκαια όσο το γεγονός ότι τα κρατικά έσοδα βασίζονται στην αφαίμαξη της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, ότι περικόπτονται δημόσιες δαπάνες για υγεία, παιδεία και κοινωνική ασφάλιση, ότι ενισχύονται ποικιλότροπα οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές κλπ εις βάρος των υπολοίπων, ότι συνεχίζεται η αφαίμαξη του λαού μας για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους στην Ε.Ε., το ΔΝΤ.

Παράλληλα κάθε καπιταλιστική ανάπτυξη δημιουργεί τις αντιφάσεις εκείνες που θα επιφέρουν την κρίση και η κρίση αντίστοιχα έναν νέο κύκλο συσσώρευσης. Έτσι πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι. Φιλολαϊκή ανάπτυξη με τα ιμπεριαλιστικά δεσμά της Ε.Ε. των  «Μνημονίων Διαρκείας», του ΝΑΤΟ και υπό την εξουσία των Μονοπωλίων δεν μπορεί να υπάρξει.

Ο Χάρης Σ. Πουλάκης είναι ιστορικός, τελειόφοιτος μεταπτυχιακός φοιτητής στο αντικείμενο της «Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας»

[1] Μηνιαία Στοιχεία Απασχόλησης ΕΦΚΑ Νοέμβριος 2018 (https://www.efka.gov.gr/sites/default/files/2019-04/apasxolisi_11_2018.pdf)

[2] https://ec.europa.eu/eurostat/tgm/table.do?tab=table&init=1&language=en&pcode=tipsna70&plugin=1

[3] Ιδιαίτερα για την περίπτωση της Ελλάδας, αλλά όχι μόνο, αξίζει να διαβαστεί το βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου : Είναι ο Καπιταλισμός ηλίθιε. Στο βιβλίο με επιστημονικό αλλά και εύληπτο για κάθε αναγνώστη τρόπο παρουσιάζονται μέσω της μαρξιστικής οικονομικής και πολιτικής θεωρίας και ανάλυσης , πληθώρας στατιστικών στοιχείων κλπ οι αιτίες και τα αποτελέσματα της μένουσας κρίσης. Αναλύεται επιπλέον ο ρόλος του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, της Ε.Ε., του ΔΝΤ, του δημόσιου χρέους των Μνημονίων, του αστικού πολιτικού συστήματος κλπ. Έτσι αποτυπώνονται με τον καλύτερο τρόπο οι επιπτώσεις της κρίσης, των Μνημονίων κλπ στην ελληνικό κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό. Κυκλοφορεί νέα εμπλουτισμένη έκδοση : https://www.imerodromos.gr/einai-o-kapitalismos-ilithie-se-nea-ekdosi-apo-ton-imerodromo/

[4] https://www.icap.gr/Default.aspx?id=10598&nt=146&lang=1

[5] Ημεροδρόμος «Το 0,2% μεγαλομπαταχτσήδων χρωστά το 80% των 104 δισ. ευρώ ληξιπρόθεσμων χρεών του Δημοσίου» (https://www.imerodromos.gr/to-0-2-megalompatachtsidon-chrosta-to-80-ton-104-dis-eyro-lixiprothesmon-chreon-toy-dimosioy/)

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Μαριάννα Τζιαντζή

Μια αναφορά στον Όργουελ

Αναταραχή είχε πέσει στο αγρόκτημα επειδή τα γουρούνια έτρωγαν όλα τα μήλα και το γάλα που κανονικά προορίζονταν για όλα τα ζώα. Τότε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος των προνομιούχων χοίρων δίνει εξηγήσεις στους κοινούς τετράποδους θνητούς. Στο ακόλουθο απόσπασμα από τη Φάρμα των ζώων του Όργουελ οι λέξεις που αντικαταστάθηκαν είναι σημειωμένες με πλάγια μέσα σε παρένθεση:

«Σύντροφοι!» φώναξε. «Δεν πιστεύω να περνάει απ’ το νου σας ότι αυτό που γίνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ (τα γουρούνια) γίνεται επειδή είμαστε ατομιστές ή θέλουμε ν’ αποκτήσουμε προνόμια. Στην πραγματικότητα, πολλοί από μας σιχαίνονται τα κότερα (μήλα). Εγώ προσωπικά, τα σιχαίνομαι. Τα θέλουμε μόνο και μόνο για να διατηρήσουμε την υγεία μας. Οι διακοπές σε κότερο (τα μήλα και το γάλα), αυτό έχει αποδειχτεί επιστημονικά, σύντροφοι, είναι (περιέχουν ουσίες) απαραίτητες για την καλή υγεία των αριστερών (γουρουνιών).

Εμείς η προοδευτική κυβέρνηση (τα γουρούνια) εργαζόμαστε πνευματικά. Όλη η οργάνωση και η διεύθυνση αυτού του αγροκτήματος εξαρτάται από μας. Μέρα νύχτα δουλεύουμε για την ευημερία σας. Για το δικό σας χατίρι πηγαίνουμε διακοπές (πίνουμε αυτό το γάλα και τρώμε αυτά τα μήλα). Ξέρετε τι θα γινόταν αν εμείς, τα στελέχη της κυβέρνησης (γουρούνια) δεν εκτελούσαμε καλά το καθήκον μας; Θα ξαναγύριζε η Δεξιά (ο Τζόουνς)!» (Δηλαδή ο προηγούμενος ιδιοκτήτης της φάρμας).

Όταν μιλάμε για τράπεζες, εργοδότες και κράτος που μας πίνουνε το αίμα, γινόμαστε λαϊκιστές, όμως υπάρχει πιο προκλητικός λαϊκισμός από το να επικρίνουν την καλοκαιρινή απόδραση του Τσίπρα οι επταμάσελοι μεγαλοδημοσιογράφοι και πολιτικοί; Εκείνοι που ποτέ στη ζωή τους δεν έχουν πάει για μπάνιο με το λεωφορείο της γραμμής ή με το πούλμαν του τουριστικού γραφείου της γειτονιάς τους ή δεν έχουν κολυμπήσει σε κάποια λαϊκή πλαζ όπου τις μέρες του καύσωνα δίνει κανείς μάχη για μια ελεύθερη ξαπλώστρα; Πώς μιλάνε για «πρόκληση» οι χαϊδεμένοι δημοσιογράφοι του συστήματος, που κυριολεκτικά τρώνε με επτά μασέλες καθώς είναι διορισμένοι σε κρυφές και φανερές αυλές πρεσβειών, τραπεζών, επιχειρήσεων; Και γιατί ο αψύς Σφακιανός, ο Πολάκης, να θεωρείται προκλητικός, ενώ όλοι αυτοί που με θρησκευτικό ζήλο ψηφίζουν εδώ και χρόνια τα λαο-φονικά μνημόνια να μένουν στο απυρόβλητο;

Αποστροφή προκαλούν αυτοί που μιλούν για το «ηθικό έλλειμμα» της Αριστεράς με αφορμή τις διακοπές του Τσίπρα, όμως τη μεγαλύτερη αναγούλα προκαλεί η δουλική πολιτική της κυβέρνησης στα μεγάλα εξωτερικά θέματα, π.χ. σε σχέση με ΝΑΤΟ, ΗΠΑ ή Ισραήλ.

Όσο για την κυρία εφοπλιστίνα που προσκάλεσε τον πρωθυπουργό στη θαλαμηγό «Οδύσσεια» επειδή τον είδε «κουρασμένο», αναρωτιόμαστε αν έχει ποτέ αναλογιστεί την κούραση των ανθρώπων που είχε ή έχει στη δούλεψή της. Οι άνθρωποι που έχουν εργαστεί σε τέτοιου είδους σκάφη έχουν ζήσει στο πετσί τους τη σκοτεινή όψη της κρουαζιέρας. Και η φωνή, το βογκητό αυτών των «εργατών της θαλάσσης» δεν φτάνει ούτε στα κανάλια ούτε στη Βουλή, όπως μάλλον δεν έφτασε στα αυτιά του Αλέξη την ώρα που καθότανε στον ήλιο και λιαζότανε. Είναι εκείνοι που δουλεύουν στις μηχανές, που καθαρίζουν, που σερβίρουν, που σιδερώνουν και υπηρετούν τους υψηλούς φιλοξενούμενους, ενώ οι ίδιοι πρέπει να είναι αόρατοι και αθόρυβοι. Αυτοί που θάλασσα ακούνε και μυρίζουν, αλλά θάλασσα δεν βλέπουν.

Το όνειρο των πληβείων στην ελληνική φάρμα των ζώων δεν είναι οι διακοπές με κότερο. Είναι μια αξιοπρεπής ζωή που τους στέρησαν και οι κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας. Οι διακοπές του Α. Τσίπρα σε θαλαμηγό δεν υπαγορεύτηκαν από τη δίψα του για χλιδή. Ήταν μια πολιτικά λανθασμένη κίνηση, απόρροια των νέων «κοινωνικών συμμαχιών», από αυτές που προκαλεί η μέθη της εξουσίας αλλά και η ερμηνεύσιμη επιθυμία για ιδιωτικότητα, κάτι που σήμερα μόνο οι πολύ πλούσιοι μπορούν να απολαύσουν. Η ιδιωτικότητα στοιχίζει ακριβά.

Στην οργουελιανή Φάρμα των ζώων τα ζώα πείθονται από τις εξηγήσεις της εξουσίας. Αν γράφαμε μια ελληνική εκδοχή της, θα λέγαμε ότι τα γουρούνια και οι ευνοούμενοί τους, αφού αρμέξανε όλα τα γάλατα της οικουμένης και ξεπουλήσανε όλους τους οπωρώνες (λιμάνια, αεροδρόμια κ.λπ.) αποφάσισαν παραμονές εκλογών να μοιράσουν στα ζώα-συνταξιούχους από ένα καλάθι μήλα (ένα 13ο μισθό) ώστε να ξεχάσουν ποιοι τους ληστεύουν εδώ και τόσα χρόνια.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Γράφει ο Αμετανόητος.

Τη δοκιμασμένη από τον δικομματισμό μέθοδο της λάσπης και του Αυριανισμού φαίνεται πως έχουν επιλέξει ως υπέρτατο προεκλογικό όπλο τους η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Μετά τη σκανδαλολογία και την Κυμπουροπολακιάδα, άρχισαν ξανά να βγαίνουν από τις ντουλάπες «σκελετοί» και προπατορικά «αμαρτήματα» συγγενών των ηγετικών στελεχών των δυο κομμάτων.

Η αρχή έγινε από τις διαρροές για τις διακοπές του Αλ. Τσίπρα σε πολυτελές κότερο που του παραχώρησε χήρα γνωστού εφοπλιστή η οποία μετέπειτα εμφανίζεται ως πρωθυπουργική σύμβουλος. Μια ιστορία πολλών μηνών που αξιοποιείται τώρα ενόψει εκλογών.

Η συνέχεια δόθηκε από τις «αποκαλύψεις» για τις πολιτικές-επαγγελματικές σχέσεις που πιστώνονται στον Παύλο Τσίπρα (πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού) με τη χούντα των συνταγματαρχών. Αν και πολύ σύντομα και με κατηγορηματικό τρόπο αποδείχτηκε το ψευδές των «αποκαλύψεων», πολλά στελέχη της ΝΔ «βγήκαν στο κλαρί» των καναλιών δείχνοντας φωτογραφίες του Π. Τσίπρα μαζί με στελέχη της χούντας. Κι άλλοι τόσοι ΣΥΡΙΖΑίοι «πήραν τα’ άρματα» για ν’ αποδείξουν πως όλα αυτά είναι hoax και fake news[1], πως οι φωτογραφίες είναι προϊόν φωτομοντάζ και πάει λέγοντας. Κι επειδή «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες», δεν έλειψαν οι αναφορές στην «ΑΥΓΗ» που διάβαζε ο Π. Τσίπρας, φυσικά καμουφλαρισμένη μέσα σε άλλη εφημερίδα.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι πρωτόγνωρα. Τα ζήσαμε και στα χρόνια του πρασινογαλάζιου δικομματισμού με «φωτογραφίες» που απεικόνιζαν τον Κ. Μητσοτάκη ως συνεργάτη των ΝΑΖΙ, τον Α. Παπανδρέου σε περιπτύξεις με τη μετέπειτα σύζυγό του, τις «βίλες και τα κότερα του Φλωράκη» και άλλα αηδιαστικά. Τα ζούμε και σήμερα που τα ξαναχρησιμοποιεί ο γαλαζορόζ δικομματισμός και είναι μεγάλος ο κίνδυνος να τα ζήσουν και τα παιδιά των παιδιών μας όσο ο αστικός πολιτικός κόσμος θα επιλέγει να ονοματίζει «πολιτική» την αλητεία και τον αγοραίο Αυριανισμό. Γιατί μπορεί ο Γιώργος Κουρής να μην υπάρχει πια ως φυσική παρουσία, αλλά ζουν και βασιλεύουν η κληρονομιά και οι παρακαταθήκες του.

Αλήθεια, ποιον πραγματικά αφορούν όλα τα παραπάνω; Ο άνεργος, ο μεροκαματιάρης του κατώτατου μισθού, ο οκταμηνίτης που βλέπει τη σύμβαση του να λήγει χωρίς προοπτική ανανέωσης, ο μικροεπαγγελματίας που φλερτάρει καθημερινά με την πτώχευση, ο συνταξιούχος της κουτσουρεμένης σύνταξης αγωνιούν για το παρελθόν του Τσίπρα και του Μητσοτάκη και το βάζουν πάνω από το δικό τους σκοτεινό παρόν και το σκοτεινότερο και αβέβαιο μέλλον; Σοβαρά τώρα;

Ό,τι κι αν έχει συμβεί πριν από 40 και πάνω χρόνια σε τι επηρεάζει τις σημερινές πολιτικές εξελίξεις; Ό,τι κι αν έχουν -ή δεν έχουν- κάνει οι γεννήτορες των σημερινών «αστέρων» των αστικών κομμάτων, πώς θα βοηθήσει να ανέβουν οι μισθοί και οι συντάξεις, να περιοριστεί η ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου, να υπάρξει καλύτερο μέλλον για τα λαϊκά στρώματα; Εκτός κι αν, ως «προοδευτική κοινωνία», υιοθετούμε τις «λογικές» της οικογενειακής-συλλογικής ευθύνης ή τις ταλμουδικές ανοησίες τύπου «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα».

Εδώ που τα λέμε, το αντίθετο θα μπορούσε να συμβαίνει: οι αμαρτίες των τέκνων να παιδεύουν τη μνήμη των προπατόρων τους. Γιατί τι φταίνε οι πρόγονοι του Τσίπρα, του Μητσοτάκη, του Καραμανλή, του Παπανδρέου, του Σαμαρά και των άλλων αστών για τα εγκλήματα κατά του λαού που έχουν διαπράξει οι επίγονοι τους όταν, ψηφίζοντας μνημόνια, διέλυαν τον παραγωγικό ιστό της χώρας, την παραχωρούσαν κοψοχρονιά στους «δανειστές» και υποδούλωναν οικονομικά και πολιτικά τις επόμενες γενιές; Όχι πως κάποιοι πατέρες των σημερινών πολιτικών είναι άμοιροι ευθυνών. Μερίδιο στην ενοχή έχουν όσοι πατέρες και πάπποι των σημερινών αστών διετέλεσαν στην εποχή τους βουλευτές, υπουργοί και πρωθυπουργοί καθώς στη χώρα μας ο κοινοβουλευτισμός είναι οικογενειακό επάγγελμα που κληροδοτείται από τον παππού στον εγγονό κι από τον πατέρα στον γιο ή την κόρη (ενίοτε και στους δυο). Όλοι οι προαναφερθέντες είναι ένοχοι για όσα έκαναν τότε, τα ίδια που σήμερα τα συνεχίζουν οι επίγονοί τους. Για τους άλλους όμως, εκείνους που ουδέποτε ασχολήθηκαν με την «πολιτική» όπως την εννοεί ο αστικός κόσμος, θα μπορούσε κανείς να πει «αφήστε τη μνήμη τους να γαληνέψει και μην τους φορτώνετε τα αμαρτήματα των απογόνων τους».

Φυσικά όλη αυτή η προεκλογική λασπουριά έχει στόχο να τραβήξει την προσοχή των ψηφοφόρων από την πολιτική που ασκούν και θα ασκήσουν στο μέλλον τα κόμματα του αστικού τόξου που θα διαχειριστούν και πάλι την εξουσία. Ο κιτρινισμός και οι σκανδαλολογία δεν έχουν -και δεν μπορούν να έχουν- καμιά σχέση με την αριστερά και το εργατικό λαϊκό κίνημα.

Κι εδώ είναι οι μεγάλες προκλήσεις της κομμουνιστικής και της ευρύτερης αριστεράς: Να βγάλουν από το προσκήνιο τη χυδαιότητα και την παραπολιτική και να επαναφέρουν στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος τον πολιτικό λόγο και τις προτάσεις για μια άλλη πολιτική που θα ανακουφίζει τα λαϊκά στρώματα. Να καλέσουν το λαό να γυρίσει την πλάτη στο δικομματισμό και τη χυδαιότητά του.

[1] Με τον όρο «hoax» οι αγγλοσάξονες περιγράφουν μια «απάτη, φάρσα», ενώ «fake news» είναι οι «ψευδείς ειδήσεις».

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Η Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) εκφράζει την αλληλεγγύη της στον αγωνιστή δάσκαλο Ηλία Σμήλιο και καταγγέλλει το γεγονός ότι οδηγείται σε δίκη την Τετάρτη 15/5 για τη δράση του στα πλαίσια του Συντονισμού Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης ενάντια στους πλειστηριασμούς.

Πρόκειται για την πρώτη μιας σειράς από δίκες που έχουν στοχοποιήσει, μαζί με άλλους αγωνιστές, για τη δράση του τον συνδικαλιστή δάσκαλο Η. Σμήλιο, εκλεγμένο δημοτικό σύμβουλο των Αμπελοκήπων και Μενεμένης, Θεσσαλονίκης.

Το σταμάτημα της δίωξης και η απαλλαγή από τις κατηγορίες του Η. Σμήλιου και των αγωνιστών του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας και περιουσίας είναι υπόθεση του λαϊκού μαζικού κινήματος και των μαχόμενων δυνάμεων της κοινωνίας. Είναι ώρα να ξεδιπλωθεί η δύναμη της μαχητικής αλληλεγγύης.

Κάτω τα χέρια από τον αγωνιστή δάσκαλο Ηλία Σμήλιο

Να σταματήσει τώρα κάθε δίωξη και να απαλλαγούν από τις κατηγορίες όλοι οι αγωνιστές του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας και περιουσίας!

– Κανένα λαϊκό σπίτι στα χέρια κράτους-τραπεζίτη – Όχι στους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις – Διαγραφή χρεών των λαϊκών οικογενειών.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ