Η Ασφάλεια – Τάγμα της Νίκαιας που κινητοποιήθηκε το βράδυ της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα

Από το Θανάση Καμπαγιάννη, δικηγόρο πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής.

Το δικαστήριο ξεκινάει, μετά τις διακοπές, τις συνεδριάσεις του στις 9 Σεπτεμβρίου

Οι απολογίες των 18 κατηγορούμενων για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, που ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο, ήταν αποκαλυπτικές όχι μόνο για την κατάδειξη της κενότητας των υπερασπιστικών τους ισχυρισμών, αλλά και για τη μοίρα που επιφυλάσσει ο φασισμός σε όσους επιλέγουν να γίνουν στρατιώτες του.

Η στρατολόγηση των μελών της “Ασφάλειας” της Νίκαιας έγινε με δόλωμα τη γοητεία της ισχύος και την πειθώ της ανάγκης. Ο Πατέλης δήλωσε χαρακτηριστικά ότι, στην πρώτη χρυσαυγίτικη εκδήλωση για τα Ίμια που συμμετείχε, “γοητεύτηκε” από το θέαμά της: οι πυρσοί, το τελετουργικό, η στρατιωτική στοίχιση και πειθαρχία “μιλάνε” στο ακροατήριο του φασισμού πολύ αποτελεσματικότερα από το περιεχόμενο μιας ομιλίας. Για έναν άνθρωπο που μέχρι τότε η μόνη ασχολία του πέραν της δουλειάς του ήταν να είναι οπαδός της τοπικής του ομάδας, η προσχώρηση στη Χρυσή Αυγή συνέχιζε τη συνήθεια μιας οπαδικής ταύτισης, αλλά με πολιτικό πλέον προσανατολισμό.

Σε πολλές από τις απολογίες, οι κατηγορούμενοι δήλωσαν πως ο λόγος που προσέγγισαν τη Χρυσή Αυγή ήταν η ανάγκη για τα τρόφιμα που μοίραζε η οργάνωση. Σωστά το δικαστήριο αντιμετώπισε με δυσπιστία κατηγορούμενους που η οικονομική τους κατάσταση κάθε άλλο παρά δικαιολογούσε τον ισχυρισμό τους, για παράδειγμα τον μόνιμο στο Πολεμικό Ναυτικό κατηγορούμενο Σκάλκο, με πατέρα συνταξιούχο αστυνομικό, που έδωσε μάλιστα 20 ευρώ για την εγγραφή του, χρήματα δηλαδή περισσότερα από την αξία της σακούλας με τις πατάτες και τα ψάρια που έλαβε σε 3-4 συσσίτια της τοπικής της Νίκαιας. Είναι σαφές ότι το άνοιγμα των τοπικών γραφείων της Χρυσής Αυγής στη Νίκαια λειτούργησε σαν μαγνήτης για άτομα που είτε είχαν προγενέστερη σχέση με την ακροδεξιά (πχ Σταμπέλος, Μιχάλαρος, κλπ) είτε γοητεύτηκαν από την αίσθηση της ισχύος που η Χρυσή Αυγή ανέδιδε (πχ Καζαντζόγλου, Τσακανίκας, κλπ), σε μια περίοδο οικονομικής κατάρρευσης και εθνικής ταπείνωσης λόγω μνημονίων.

Ωστόσο, υπήρξαν κατηγορούμενοι που προσελκύστηκαν και λόγω ανάγκης. Ο κατηγορούμενος Νίκος Τσορβάς είναι μια χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση: χρόνια άνεργος και χωρίς οικογένεια, προσέγγισε τη Χρυσή Αυγή μέσω του εξαδέλφου του Θανάση για να πάρει τρόφιμα και να βρει μεροκάματα. Τα τρόφιμα ήταν, όμως, μόνο η φάκα: ακολούθησε η πρόταση του Πατέλη στον Τσορβά να μπει στην Ασφάλεια της τοπικής, να φορέσει τη στολή παραλλαγής και να εκτελεί καθήκοντα φρουρού εντός και εκτός γραφείων. Ο Ν. Τσορβάς αποκάλεσε τον κατάλογο της Ασφάλειας “λίστα ανέργων”: χωρίς κάτι τέτοιο να είναι απολύτως αληθές, αυτό που ισχύει είναι πως ο Πατέλης, έμμισθος πλέον της Χρυσής Αυγής, αξιοποίησε την απλήρωτη εργασία άνεργων υποστηρικτών της τοπικής για να οικοδομήσει τις ομάδες με τις στολές παραλλαγής και τα άρβυλα, που τόσο χρειαζόταν ο Μιχαλολιάκος για να χτίσει την εικόνα της οργάνωσης-τιμωρού που “θα ξεβρωμίσει τον τόπο”. Μια αμυδρή πιθανότητα κάποιου μεροκάματου, που ίσως θα του έδινε ο Πατέλης, ήταν αρκετή για να υποτάξει ο Τσορβάς τη βούλησή του, πλάι στην αίσθηση συμμετοχής σε μια ομάδα ανδρών με στρατιωτικό παράστημα, αίσθηση αναμφίβολα σημαντική για κάποιον χωρίς οικογένεια, χωρίς ιδιαίτερες κοινωνικές σχέσεις και χωρίς ιδιαίτερο σωματότυπο (στοιχεία που ο ίδιος ο Τσορβάς δεν σταμάτησε να τονίζει στη διάρκεια της απολογίας του).

Ανεξάρτητα από τον τρόπο που προσέγγισαν τη Χρυσή Αυγή και τις ψυχολογικές διεργασίες που εξηγούν την υποταγή της βούλησής τους, οι κατηγορούμενοι που συμμετείχαν στην Ασφάλεια της τοπικής της Νίκαιας δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν γνώριζαν σε τι είδους ομάδα είχαν ενταχθεί. Το βίντεο που βρέθηκε στον σκληρό δίσκο του Πατέλη και προβλήθηκε στο δικαστήριο με την χαρακτηριστική φράση “Ό,τι κινείται σφάζεται” οπτικοποιεί μια από τις πολλές συνεδριάσεις (ή αλλιώς “σεμινάρια”) της Ασφάλειας της Νίκαιας. Οι κατηγορούμενοι γνώριζαν και αποδέχτηκαν τη συμμετοχή τους στην τέλεση εγκληματικών πράξεων, μάλιστα η ένταξή τους μέσα στο πλαίσιο ενός “νόμιμου πολιτικού κόμματος” βοηθούσε στην άρση κάθε ηθικού φραγμού που ο οποιοσδήποτε “καθημερινός άνθρωπος” έχει αναπτύξει απέναντι στην προοπτική του εγκλήματος.

Τα μέλη της Ασφάλειας της Νίκαιας ορκίστηκαν πίστη στον “Αρχηγό”, εκπαιδεύτηκαν, επιμορφώθηκαν, δοκιμάστηκαν και συγκροτήθηκαν σε πειθαρχημένη ομάδα υπό τις εντολές και την ιεραρχία της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής και του συνόλου της κοινοβουλευτικής της ομάδας που παρέλασε στις εκδηλώσεις της, πολύ πριν κληθούν το βράδυ της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα στα γραφεία της Καισαρείας από τον Πατέλη. Οι κατηγορούμενοι γίνανε “πολιτικοί στρατιώτες” και ως τέτοιοι άφησαν τα σπίτια τους λίγο πριν τα μεσάνυχτα μιας εργάσιμης ημέρας για να συγκροτηθούν αστραπιαία σε φάλαγγα, να μεταβούν οργανωμένα από τη Νίκαια στο Κοράλι και να δολοφονήσουν τον Παύλο Φύσσα. Ο Ρουπακιάς δεν ήταν παρά ο τελευταίος τροχός μιας πολυπρόσωπης κινητοποίησης ενός πειθαρχημένου μηχανισμού.

Ποιά ήταν όμως η κάλυψη που παρείχε η ηγεσία αυτού του μηχανισμού στους πιστούς στρατιώτες της την ώρα της κρίσης;

Είναι αλήθεια ότι τις πρώτες ώρες μετά τη δολοφονία Φύσσα, η ηγεσία της Χρυσής Αυγής προσπάθησε να καλύψει τα μέλη της, φυσικά με το αζημίωτο, την απέκδυση δηλαδή οποιασδήποτε ευθύνης για τον φόνο. Δεν είναι τυχαίο ότι, μετά την έκκληση του Ρουπακιά προς τον Πατέλη για να του βρει δικηγόρο, ένα από τα πρώτα τηλέφωνα που κάνει ο Λαγός, λίγα λεπτά αφού πληροφορείται τη δολοφονία, είναι σε δικηγόρο της οργάνωσης. Ο Λαγός αποκτά άμεση πρόσβαση στη δικογραφία, κάτι που κατέθεσε ο προστατευόμενος μάρτυρας Α, επιβεβαιώνεται όμως και από τηλεφωνικές συνομιλίες. Στις πρώτες του απολογίες, ο Ρουπακιάς αρνείται να συσχετίσει το έγκλημα με τη Χρυσή Αυγή και τα γραφεία της από όπου ξεκίνησε το κονβόι των οχημάτων, κάτι που όμως κάνει όταν πλέον, με επιμέλεια της αδελφής του, αποκτά δεύτερο δικηγόρο. Στο μεταξύ, Μιχαλολιάκος και Κασιδιάρης αρνούνται δημόσια “κάθε σχέση της Χρυσής Αυγής με το έγκλημα στο Κερατσίνι”, την ίδια ώρα που ο Λαγός οργανώνει συνάντηση με τα “πιστά παιδιά” της Νίκαιας (τους μετέπειτα κατηγορούμενους) στα γραφεία του Πειραιά (απολογία Κομιανού), ενώ με δική του εντολή ο Τσακανίκας συναντιέται με τον Δήμου στις 19/9 και του προτείνει να πάρει πάνω του την ειδοποίηση Ρουπακιά πριν τον φόνο, “για να μην πάει φυλακή η Νίκαια”: “θα σου βάλει δικηγόρο το κόμμα. Θα πεις αυτά, ειδάλλως καλύτερα να μην είχες γεννηθεί. Εμείς τους προδότες τους σκοτώνουμε”, είναι τα λόγια του Τσακανίκα, όπως τα κατέθεσε ο Δήμου στην απολογία του. Η εικόνα της συγκάλυψης ολοκληρώνεται με την κλήση του Λαγού στον Πατέλη στις 23 Σεπτεμβρίου στην οποία τον ενημερώνει ότι “μένει” στο κόμμα (ο Πατέλης εργαζόταν στην πόρτα της Μεσογείων).

Όταν όμως πλέον η υπόθεση έφτασε στη δικαστική αίθουσα και το αποδεικτικό υλικό απέβη συντριπτικό, ακόμα δε περισσότερο όσο κοντοζύγωνε η ώρα των απολογιών, η υπεράσπιση της ηγεσίας της οργάνωσης άρχισε να αντιμετωπίζει τους άλλοτε πιστούς στρατιώτες της σαν βαρίδια. Την αρχή έκαναν οι δικηγόροι (αξιοπρόσεκτα πρωτοπόροι στάθηκαν σ’ αυτό οι δικηγόροι του Λαγού) με χαρακτηρισμούς περί “ανεγκέφαλων” που έκαναν “καραγκιοζιλίκια”, κατά την επίδειξη φωτογραφιών από τη δράση της Ασφάλειας της Νίκαιας: η άλλοτε “τοπική-πρότυπο” ή “μπαλαντέρ” όπως την είχε βαφτίσει ο Παναγιώταρος έγινε τώρα το “μαύρο πρόβατο” που “ξεστράτισε” από την κατά τα άλλα νομιμόφρονα δράση της οργάνωσης. Τη σκυτάλη πήραν στη συνέχεια οι μάρτυρες υπεράσπισης των βουλευτών και δη του Μιχαλολιάκου: το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και νυν ευρωβουλευτής Αθανάσιος Κωνσταντίνου κατέθεσε ότι η Χρυσή Αυγή διέγραψε τον Πατέλη και σύμπασα την τοπική της Νίκαιας μετά τη δολοφονία, ομολογώντας έτσι την πεποίθηση της ηγεσίας περί άμεσης εμπλοκής της τοπικής της Νίκαιας στον φόνο. Στη συνέχεια, ο οικονομικός διευθυντής της οργάνωσης Δημήτριος Βλαχόπουλος κατέθεσε ότι με σύμφωνη γνώμη του Μιχαλολιάκου απέλυσε τον Πατέλη και τον Καζαντζόγλου ήδη την επομένη της δολοφονίας! Πιο χοντροκομμένα, ο μάρτυρας Άρης Σπίνος χαρακτήρισε “αλήτες” τους χρυσαυγίτες που τελούσαν επιθέσεις, πάντοτε βέβαια “εν αγνοία του Μιχαλολιάκου”. Ήταν πλέον σαφές ότι η Ασφάλεια της Νίκαιας θα γινόταν η Ιφιγένεια για να διασωθεί ο “Αρχηγός” και να διαφυλαχθεί η συνέχεια της ναζιστικής οργάνωσης.

Όταν λοιπόν οι 18 κατηγορούμενοι για τη δολοφονία Φύσσα εμφανίστηκαν στο δικαστήριο, η αξιοπιστία των ισχυρισμών τους ήταν ήδη υπονομευμένη από την ίδια εκείνη ηγεσία, στο όνομα της οποίας στρατεύτηκαν και την οποία κάποτε “αρχαιοελληνικά” χαιρετούσαν. Μάταια προσπάθησε ο Πατέλης να εξηγήσει ότι ουδέποτε διαγράφτηκε από την οργάνωση ούτε εκδιώχθηκε από τα γραφεία της, τα οποία μέχρι και πρόσφατα είχε τη δυνατότητα να επισκέπτεται, όπως εξάλλου αποδεικνύεται από σχετικό φωτογραφικό υλικό. Αδίκως ερωτήθηκε ο Ρουπακιάς για ποιό λόγο η ηγεσία της οργάνωσης αρνιόταν κάθε οργανωτική σχέση του με τη Χρυσή Αυγή: “δεν ήταν μάλλον επαρκώς ενημερωμένη”, απάντησε. Η υπερασπιστική γραμμή της Νίκαιας χτίστηκε γύρω από το σενάριο κάποιων φυλλαδίων, που δήθεν αποτελούσαν την αιτία της μεσονύχτιας κινητοποίησης: αν και τα φυλλάδια τυπώθηκαν, δεν προσκομίστηκε ποτέ κανένα αποδεικτικό της ύπαρξής τους. Το τελειωτικό χτύπημα στο βασικό υπερασπιστικό εφεύρημα του Πατέλη και του Καζαντζόγλου έδωσε ο Τσακανίκας, μέλος του πενταμελούς της Νίκαιας, που δήλωσε ρητά ότι φυλλάδια ουδέποτε υπήρξαν. Ο Ρουπακιάς έσπευσε να υιοθετήσει τον ισχυρισμό ότι αυτός δήθεν μετέβη σε τυπογραφείο στο Περιστέρι για να παραλάβει τα τρικάκια, χωρίς να βρεθεί έστω και ένας δικηγόρος να τον ενημερώσει για το αυτοκτονικό αυτού του διαβήματος, καθώς η κεραία του τηλεφώνου του εξέπεμπε αδιάλειπτα από την περιοχή της Νίκαιας.

Έτσι, από τις εικόνες των στρατιωτικών παρελάσεων δεκάδων αντρών με τις παραλλαγές, τα άρβυλα και τα μαύρα μπλουζάκια, με τις ασπίδες, τους ασύρματους και τα ρατσιστικά συνθήματα κατά των ξένων, τα μέλη της Ασφάλειας της οργάνωσης έφτασαν να διεκδικούν ο καθένας για τον εαυτό του μια προσωπική οδό διαφυγής, που έχει εύγλωττα αποτυπωθεί στο ευφυολόγημα “Αίμα, Τιμή, Δεν ήμουνα εκεί”. Το γκροτέσκο σκηνικό αυτής της συλλογικής απουσίας συμπλήρωναν εύθυμες πινελιές: του Αναδιώτη που είχε Πακιστανό φίλο ονόματι Αντρέι ο οποίος “μεγάλωσε στην Ελλάδα, μίλαγε άπταιστα ελληνικά και υποστήριζε τη Χρυσή Αυγή”, του Καλαρίτη και του Τσαλίκη που μιλούσαν στο τηλέφωνο “για τα καναρίνια τους” τη στιγμή που η γειτονιά τους συγκλονιζόταν από τη δολοφονία Φύσσα, του Τσακανίκα που δήλωσε την οριστική απόφασή του να μην ασχοληθεί πλέον με την πολιτική, αλλά “να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια”. Μια ομολογουμένως αναπάντεχη στροφή στον ευαγγελισμό της ζωής από τον χρυσαυγίτη που διάβαζε τον όρκο στη Νέδα, κλείνοντάς τον με το φρανκικό “Ζήτω ο Θάνατος”.

Ίσως η πιο θλιβερή στιγμή των απολογιών του τάγματος της Νίκαιας ήταν η περιγραφή του κατηγορούμενου Ν. Τσορβά για τις εξώσεις σε βάρος του από τρία τουλάχιστον σπίτια μετά τη λήξη της προφυλάκισής του. Την ίδια στιγμή που έξω από το δικαστήριο εκσφενδονίζονταν καταγγελίες για εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που έδιναν στον Μιχαλολιάκο ευρωβουλευτές και βουλευτές της οργάνωσης για “κοινωνικό έργο” και που φυσικά γίνανε καπνός, ένα μέλος της Ασφάλειας της Νίκαιας, χωρίς εργασία, δικηγόρο και ίσως κατοικία, προσπαθούσε να αποποιηθεί την ευθύνη μιας ανθρωποκτονίας, ενώ κάθε λέξη που πρόφερε τη στοιχειοθετούσε. Το ότι στην επόμενη φάση της δίκης ο Μιχαλολιάκος θα έρθει και θα πετάξει τους στρατιώτες του στα σκυλιά, δηλώνοντας αποτροπιασμό για τα εγκλήματά τους, δεν θα έπρεπε να προκαλέσει καμία έκπληξη. Αν ο Τσορβάς πρόσεχε τις ιδεολογικές ομιλίες που παρακολουθούσε στη Νίκαια (και ο ίδιος δήλωσε ότι δεν τις πρόσεχε), θα θυμόταν το αγαπημένο ρητό της οργάνωσης που διδάσκεται στους πυρήνες δόκιμων μελών της: «Όποιος έχει καταστήσει τον εαυτό του σκώληκα, δεν πρέπει να παραπονιέται όταν τον πατούν».

Ο φασισμός στήνει στα πόδια τους στρώματα κατεστραμμένα από την κρίση, μετατρέποντάς τα σε πολιορκητικό κριό κατά του οργανωμένου εργατικού κινήματος και της αριστεράς. Η ηγεσία της Χρυσής Αυγής επιχείρησε να χτίσει έναν ιδιωτικό στρατό, επίλεκτο τμήμα του οποίου ήταν η Ασφάλεια της Νίκαιας, που δοκίμασε την ισχύ του σε βάρος των πιο αδύναμων της κοινωνίας, των μεταναστών, για να συγκρουστεί στη συνέχεια με τον πραγματικό εχθρό του φασισμού: τους συνδικαλιστές, την αριστερά, την αντιφασιστική νεολαία. Το ανθρώπινο υλικό για τον στρατό αυτό η ηγεσία της Χρυσής Αυγής, που κατοικεί στα βόρεια προάστια της Αττικής και οικονομικά είχε πάντοτε τον τρόπο της, το βρήκε στις γειτονιές της Νίκαιας και του Περάματος. Όπως έλεγε ο Χίτλερ: “ο μικρός άνθρωπος νιώθει σαν σκουλήκι, αλλά εμείς τον τοποθετούμε σε ένα κίνημα που τον κάνει να νιώθει κομμάτι ενός μεγαλου δράκου”. Όταν το κράτος έπαψε να παρέχει ασυλία στις εγκληματικές δράσεις της οργάνωσης και κινήθηκε εναντίον της κάτω από την πίεση της μαζικής αντιφασιστικής έκρηξης που ακολούθησε τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ο δράκος ξεφούσκωσε σε σαύρα που έτρεξε πανικόβλητη να κρυφτεί. Και οι στρατιώτες της Χρυσής Αυγής της Νίκαιας αποδείχτηκαν αναλώσιμοι για την ηγεσία της.

Για αυτό, δεν έχουν να κατηγορήσουν παρά μόνο τους εαυτούς τους. Επέλεξαν να πολεμήσουν κάτω από ξένες σημαίες και για αλλότρια συμφέροντα, με αντάλλαγμα μια σακούλα πατάτες και μια δόση ρατσιστικό και εθνικιστικό όπιο που θα τους ανακούφιζε από το άλγος της κρίσης. Προτίμησαν τον εμφύλιο, αντί για την αλληλεγγύη των φτωχών, στοχοποιώντας τους γείτονες και τους συναδέλφους τους, για να μπορεί ο Μιχαλολιάκος να διαπραγματεύεται – με την ισχύ των ταγμάτων του και με το αίμα των θυμάτων του – ένα πιο ευρύχωρο διαμέρισμα στη δεξιά πολυκατοικία. Τώρα που το σχέδιο αυτό απέτυχε, ο Μιχαλολιάκος δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάνει έξωση στους νοικάρηδες του υπογείου και να τους αποδώσει ακέραια την ποινική ευθύνη (ο ίδιος, άλλωστε, έχει αναλάβει την πολιτική). Αυτή είναι η ηθική της ηγεσίας του εθνικοσοσιαλισμού. Και αυτή είναι η μοίρα των στρατιωτών του.

Δυστυχώς, ανθρώπινο υλικό για το πολιτικό σχέδιο του φασισμού θα υπάρχει πάντα, όσο τουλάχιστον η σημερινή κοινωνία παράγει οικονομική και κοινωνική αθλιότητα. Ο φασισμός δεν μπορεί να ηττηθεί ως φυσικά πρόσωπα (όσο σημαντικό και αν είναι να καταδικαστούν αυτοί που δικάζονται στη δίκη της Χρυσής Αυγής), αλλά ως κοινωνική σχέση. Μέχρι τότε, οι φτωχοί μπορούν να αντλήσουν κρίσιμα διδάγματα για το πού αξίζει να στρατευτούν για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη. Ή, έστω, να τη ζήσουν με το κεφάλι όρθιο, όχι σαν δράκοι ούτε σαν σκώληκες, αλλά τουλάχιστον σαν αξιοπρεπείς άνθρωποι. Ο δικός μας δρόμος είναι πάντοτε ανοιχτός.

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Το καυτό καλοκαίρι της κυβέρνησης

Ανάλυση: Γιάννης Ελαφρός

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προωθεί αποφασιστικά την υλοποίηση της μεγάλης αστικής αναδιάρθρωσης που χρειάζεται το κεφάλαιο για να ξεκολλήσει από την βαθιά του κρίση (ρίχνοντας το βάρος στους εργαζόμενους). Κινείται πάνω στις ράγες των ευρω-μνημονίων και στη ρότα που χάραξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Το Πριν κάνει τον θερινό απολογισμό της κυβέρνησης ΝΔ.

Γιατί έχει δίκιο να βιάζεται η κυβέρνηση της ΝΔ

Η γνωστή ρήση του Ουμπέρτο Έκο «τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις» έχει από καιρό καταρριφθεί. Αλλά η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επιχείρησε να μετατρέψει τον Αύγουστο σε πίστα ταχύτητας για το αντιλαϊκό της έργο.

Γενικό σήμα που εκπέμπει η κυβέρνηση είναι αποφασιστικότητα, προσήλωση, ταχύτητα, σε μια προσπάθεια να πείσει πως είναι ιδιαίτερη αποτελεσματική, πανίσχυρη και να διαμορφώσει δέος στους εργαζόμενους και στον κόσμο του κινήματος. Τα πράγματα δεν είναι έτσι και το γνωρίζει. Οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα μετά από 10 χρόνια σαρωτικών αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων μπορεί να μην βλέπουν σε αυτή τη φάση εναλλακτική (μετά και από την αστική μνημονιακή διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ), αλλά δεν μπορούν να αντέξουν νέες επιβαρύνσεις και αθέτηση προεκλογικών υποσχέσεων. Απ’ αυτή την άποψη ο Κ. Μητσοτάκης και το επιτελείο του έχει δίκιο να βιάζονται και να προσπαθούν να περάσουν όσες περισσότερες αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις στην αρχή της θητείας τους. Ο χρόνος θα δουλέψει εναντίον τους, ειδικά στο βαθμό που το κίνημα ξαναβγεί στους δρόμους του αγώνα…

Όσο για την αποτελεσματικότητα, μπορεί η ΝΔ να προβάλλει την άρση των τραπεζικών capital controls ως επιστροφή στην «κανονικότητα» (για τους εργαζόμενους δεν έχει καμία σημασία) ή να επιχαίρει για τον καθαρισμό από τα καμένα του χώρου-πυριτιδαποθήκη στο Μάτι, αλλά στη Σαμοθράκη άφησαν 10 μέρες κατοίκους και επισκέπτες αποκλεισμένους.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προωθεί αποφασιστικά την υλοποίηση της μεγάλης αστικής αναδιάρθρωσης που χρειάζεται το κεφάλαιο για να ξεκολλήσει από την βαθιά του κρίση (ρίχνοντας το βάρος στους εργαζόμενους). Κινείται πάνω στις ράγες των ευρω-μνημονίων και στη ρότα που χάραξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Το Πριν κάνει τον θερινό απολογισμό της κυβέρνησης ΝΔ.

Πρόκειται για μια κυβέρνηση που όχι μόνο δίνει γη και ύδωρ στο κεφάλαιο, αλλά και εργατικό ιδρώτα και ζεστό χρήμα, τόσο μέσω ενισχύσεων όσο και προκλητικών φοροελαφρύνσεων

Καταιγισμός αντιλαϊκών μέτρων και εξαγγελιών χαρακτήρισε το πρώτο διάστημα της κυβέρνησης της ΝΔ, που κινείται με υπερταχεία πάνω στις ράγες που έστρωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Αυτό φάνηκε και από την επίσκεψη Μητσοτάκη στο Βερολίνο και την αποφυγή κάθε συζήτησης για την μείωση των τρομερών πλεονασμάτων, που είχε κάνει σημαία ο Μητσοτάκης προεκλογικά για να το μετατρέψει σε δευτερογενή στόχο: πρώτα οι «μεταρρυθμίσεις», μετά η επαναδιαπραγμάτευση. Κοινώς, σκάσε και σκάβε…

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προωθεί αποφασιστικά την υλοποίηση της μεγάλης αστικής αναδιάρθρωσης που χρειάζεται το κεφάλαιο για να ξεκολλήσει από την βαθιά του κρίση (ρίχνοντας το βάρος στους εργαζόμενους). Ας δούμε τα κυβερνητικά μέτρα σε εφτά βασικά πεδία.

Το πρώτο και υπεράνω όλων είναι η εξυπηρέτηση του κεφαλαίου, στο όνομα της ανάπτυξης και των επενδύσεων. Πρόκειται για μια κυβέρνηση που όχι μόνο δίνει γη και ύδωρ στο κεφάλαιο, αλλά και εργατικό ιδρώτα και ζεστό χρήμα, τόσο μέσω ενισχύσεων όσο και προκλητικών φοροελαφρύνσεων.

Προκλητικό είναι, σύμφωνα με όσα διαρρέουν κυβερνητικές πηγές, το σχετικό πολυνομοσχέδιο για τις επενδύσεις, το οποίο συζητήθηκε στο υπουργικό συμβούλιο της Τετάρτης και προγραμματίζεται να ψηφιστεί εντός Σεπτεμβρίου. Μεταξύ άλλων προβλέπεται: Άρση «εμποδίων» στις επιχειρήσεις από τον χωροταξικό σχεδιασμό, δηλαδή προσαρμογή στις απαιτήσεις τους. Απλούστευση διαδικασιών αδειοδότησης, συμπεριλαμβανομένων των περιβαλλοντικών όρων. Μάλιστα, όπως επαίρονται οι κυβερνητικοί, πρώτα θα ξεκινούν τη λειτουργία τους οι επιχειρήσεις και μετά θα διενεργείται έλεγχος των απαιτούμενων δικαιολογητικών! Αφού στηθεί η επιχείρηση –κι αφού προκαλέσει ζημιές στο περιβάλλον-, άντε μετά να την κλείσεις…  Αλλά μάλλον δεν θα υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, αφού τον έλεγχο δεν θα κάνουν οι κρατικές υπηρεσίες, αλλά ιδιώτες! Ο ταλιμπάν της αγοράς Άδωνις Γεωργιάδης προετοιμάζει την ανάθεση σε ιδιωτικές εταιρείες την αξιολόγηση των επενδυτικών σχεδίων του αναπτυξιακού νόμου και τον έλεγχο της… σωστής εκτέλεσης. Το ενδεχόμενο ελεγκτές και ελεγχόμενοι να συνδέονται υπόγεια (μέσω τραπεζικού νήματος π.χ.) προφανώς δεν απασχολεί…

Ταυτόχρονα, προετοιμάζονται νέες φοροαπαλλαγές στα εταιρικά κέρδη, από 28% σε 20% με πρώτο βήμα το 24%. Επίσης, προωθείται μείωση του φόρου επί των μερισμάτων που διανέμονται στους μετόχους από 10% σε 5%.

Δεύτερο πεδίο είναι το παραπέρα κτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων και του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Με κυνικό και άμεσο τρόπο, χωρίς τήρηση και των πιο στοιχειωδών κοινοβουλευτικών κανόνων, ο υπουργός Εργασίας Γ. Βρούτσης πέρασε τροπολογίες-αντεργατικές μαχαιριές. Με αυτές καταργήθηκε η συνευθύνη των εργοδοτών για τα δικαιώματα των εργαζόμενων σε εργολάβους. Με αυτό τον τρόπο όταν μια μεγάλη δημόσια υπηρεσία, ΔΕΚΟ ή μεγάλη εταιρεία καλύπτει τις ανάγκες της μέσω εργολάβου απαλλάσσεται από οποιαδήποτε ευθύνη για την ασυδοσία του τελευταίου. Παρότι συνήθως γνωρίζει εκ των προτέρων την κατάσταση και γι’ αυτό δίνει τη δουλειά σε εργολαβική εταιρεία, γιατί είναι πιο φτηνά. Εξάλλου σε ορισμένες περιπτώσεις είναι οι ίδιες οι μητρικές εταιρείες που ιδρύουν εργολαβικές (το έκαναν ακόμα και τράπεζες).

Επίσης, καταργήθηκε νομοθετική ρύθμιση της προηγούμενης κυβέρνησης (την οποία είχε ψηφίσει και η ΝΔ!) για την υποχρέωση αναφοράς βάσιμου λόγου απόλυσης από τον εργοδότη. Δεν επρόκειτο για κάποιο σοβαρό εμπόδιο στις απολύσεις, μάλλον τυπική αξία είχε, αλλά το κεφάλαιο θέλει να απαλλαχθεί και από τις τελευταίες ρυθμίσεις που περιορίζουν την αυθαιρεσία του…

Με μια άλλη τροπολογία, η οποία μάλλον χρησιμοποιήθηκε για να πέσει καπνός πάνω στις παραπάνω, οριοθετήθηκε το ανώτερο όριο των συντάξεων που θεσπίζει ο νόμος Κατρούγκαλου, ενώ το βασικό πρόβλημα είναι οι μειώσεις που επιφέρει…

Βεβαίως, θα υπάρχει και συνέχεια: σύμφωνα με τις κυβερνητικές διαρροές προωθούνται αντιδραστικές αλλαγές ειδικά στη συνδικαλιστική δράση με τη δημιουργία «ηλεκτρονικού μητρώου» στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, ηλεκτρονική ψηφοφορία για την κήρυξη απεργίας και για τις αρχαιρεσίες στα συνδικάτα.

Τρίτο πεδίο είναι ο οδοστρωτήρας των ιδιωτικοποιήσεων. Ήδη στο Ελληνικό έγιναν όλες οι απαραίτητες παρεμβάσεις (π.χ. στη σύνθεση των θεσμικών οργάνων της αρχαιολογικής υπηρεσίας) ώστε να προχωρήσει απρόσκοπτα το «δίκιο» του επενδυτή. Στη ΔΕΗ στρώνεται το έδαφος, με αυξήσεις στα τιμολόγια, ενώ δεν περνούν απαρατήρητες οι συζητήσεις στο Βερολίνο του Κ. Μητσοτάκη με την Α. Μέρκελ για γερμανικές επενδύσεις στην ενέργεια, ειδικά την «πράσινη».

Τέταρτο πεδίο είναι η μεγάλη πίεση στα φτωχά λαϊκά στρώματα για τα κόκκινα δάνεια, υψώνοντας ασπίδα προστασίας στις τράπεζες και όχι στα καταχρεωμένα νοικοκυριά. Αξιοποιώντας κι εδώ η κυβέρνηση της ΝΔ το έργο του ΣΥΡΙΖΑ (μη προστασία της πρώτης κατοικίας και μη ανανέωση του νόμου Κατσέλη), προχωρά σε αύξηση της πίεσης σε περίπου 100.000 δανειολήπτες που είχαν υποβάλει αίτηση υπαγωγής στο νόμο Κατσέλη κι έτσι προστατεύονταν από πλειστηριασμό. Εάν μέσω του νέου πλαισίου αποδειχθεί πως δεν πληρούν τα αυστηρά κριτήρια, οι τράπεζες μπορεί να απειλήσουν με πλειστηριασμούς, οι οποίοι γίνονται (ελέω ΣΥΡΙΖΑ) ηλεκτρονικά πλέον. Όσο για τη νέα πλατφόρμα «προστασίας» από την 1^η Ιουλίου έχουν υποβληθεί μόνο 26 αιτήσεις και μόλις δύο έχουν περάσει σε τελικό στάδιο ρύθμισης, λόγω των πολύ αυστηρών όρων που προβλέπονται.

Πέμπτο, ενισχύεται ο επιτελικός χαρακτήρας του κράτους, με στόχο την απαρέγκλιτη προώθηση των αστικών αναδιαρθρώσεων, με παραπέρα μέτρα συγκεντρωτικού και βέβαια κομματικού ελέγχου. Σε αυτό συντείνει η νέα δομή της κυβέρνησης, οι αντιδημοκρατικές παρεμβάσεις στη λειτουργία των ΟΤΑ για ενισχυθεί η εξουσία του δημάρχου σε βάρος του δημοτικού συμβουλίου, οι κομματικές επιλογές σε μια σειρά «δημόσιους» φορείς και αρχές.

Έκτο, αναβαθμίζεται η άμεσα κατασταλτική πλευρά του συστήματος, με σειρά μέτρων και παρεμβάσεων. Κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, προσλήψεις στην αστυνομία για την ενίσχυση της ομάδας Δίας και την ανασύσταση της Δέλτα (που είχε βασικό στόχο τις διαδηλώσεις), Εξαρχειο-μανία, κτύπημα καταλήψεων (που κυρίως φιλοξενούν οικογένειες προσφύγων) αποτελούν ορισμένες μόνο από τις πρώτες αυταρχικές κινήσεις. Ήδη έχει εξαγγελθεί η επεξεργασία νέου αντιτρομοκρατικού νόμου, που σε συνέχεια των πολύ επικίνδυνων παρεμβάσεων σε αυτό το ζήτημα επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στον ποινικό κώδικα, απειλεί να μετατρέψει σε «τρομοκρατία» πλευρές της δράσης του μαζικού κινήματος και τον απλό ακτιβισμό. Στην ίδια κατεύθυνση προαναγγέλλονται αντιδραστικές αλλαγές στον ΠΚ που ψηφίστηκε τον Μάιο.

Έβδομο, κλιμακώνεται η πρόσδεση στη στρατηγική των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, όπως και της ΕΕ για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ελληνικής ολιγαρχίας. Οι συναντήσεις με αξιωματούχους της ΕΕ και των ΗΠΑ, όπου οι υπουργοί έδειξαν καυτή προθυμία να ξεπεράσουν τις τρομερές επιδόσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στη συνεργασία με τον ιμπεριαλισμό, το απαγορευτικό στο ιρανικό τάνκερ, η αναγνώριση του επίδοξου πραξικοπηματία Γκουαϊδό (σε μια περίοδο που ολοφάνερα έχει περάσει η μπογιά του) μόνο ανησυχία προκαλούν. Η επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο (μάλλον 6-7 Οκτωβρίου), για να υπογραφεί η συμφωνία για τη Σούδα, να συζητηθούν οι παραπέρα στρατιωτικές διευκολύνσεις στις ΗΠΑ και η «στρατηγική συμμαχία» Αθήνας-Ουάσινγκτον, θα αποτελέσει αναμφίβολα μια παραπέρα κλιμάκωση.

Κάν΄το όπως ο ΣΥΡΙΖΑ!

Στις 21 Αυγούστου, στον ένα χρόνο από την πολυδιαφημισμένη «έξοδο» από τα μνημόνια, η Εφημερίδα των Συντακτών κυκλοφορούσε με ένα αποκαλυπτικό πρωτοσέλιδο: «Οι Βρυξέλες συστήνουν στην κυβέρνηση της ΝΔ – Κάν΄το όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δικαιώνει την προηγούμενη κυβέρνηση και καλεί την τωρινή να ακολουθήσει την ίδια πολιτική»!

Πραγματικά, στα περισσότερα πεδία οι επιθετικές κινήσεις της ΝΔ αποτελούν κλιμάκωση των όσων προώθησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η Κουμουνδούρου καταγγέλλει τις εκκενώσεις καταλήψεων στα Εξάρχεια. Ποιος μπορεί να ξεχάσει ανάλογες σκηνές την Άνοιξη, επί υπουργίας Όλγας Γεροβασίλη και Κατερίνας Παπακώστα;

Η μείωση φορολογίας στο κεφάλαιο που προωθεί η ΝΔ είχε εξαγγελθεί από τον Α. Τσίπρα (με πιο σταδιακό ρυθμό), ενώ ο περιορισμός στη φορολόγηση των διανεμόμενων μερισμάτων (που ωφελεί τους μεγαλομετόχους) είχε ήδη προχωρήσει επί ΣΥΡΙΖΑ: από το 15% πήγε στο 10% (η ΝΔ προετοιμάζει το 5%).

Το κράτος έχει συνέχεια, όπως και τα ματωμένα πλεονάσματα. Το πρωτογενές πλεόνασμα στο πρώτο εφτάμηνο του έτους απογειώθηκε στο 1,76 δις. ευρώ, σχεδόν διπλάσιο από πέρσι (926 εκατ.)! Πανηγυρίζουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, κι ας έχουν γδάρει τον κόσμο, που παραδίδουν το ποσό αυτό στην κυβέρνηση της ΝΔ. Μόνο μην μιλήσει η τελευταία για «καμένη γη»…

Με ποια αντιπολίτευση στη νέα κατάσταση;

Πολλαπλά αποκαλυπτικός είναι ο τρόπος που κάνει «αντιπολίτευση» ο ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη του και το πολιτικό ή μιντιακό προσωπικό του. Κριτική για το τι φορούσε η Μαρέβα στο Παρίσι, πόσο γρήγορα πήγε ο Μητσοτάκης στη φωτιά στην Εύβοια, εάν ο νέος επικεφαλής στην ΕΥΠ έχει πτυχίο ή όχι, γιατί φαγώθηκε η Θάνου και ποια πρόσωπα τοποθετεί η νέα κυβέρνηση σε διάφορα πόστα. Για την ουσία της κυβερνητικής πολιτικής δεν έχουμε ακούσει και πολλά. Δεν είναι περίεργο, καθώς η κατεύθυνση της πολιτικής, της τωρινής και της προηγούμενης κυβέρνησης, παραμένει κοινή. Αλλάζουν μόνο οι ρυθμοί, οι προτεραιότητες, ο τρόπος δικαιολόγησης και περάσματος των μέτρων.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υπάρχει αποτελεσματική αντιπολίτευση προς όφελος των εργατικών, λαϊκών και νεολαιίστικων συμφερόντων από θέσεις ΣΥΡΙΖΑ. Στις νέες συνθήκες απαιτείται μια μαχητική αντιπολίτευση, η οποία θα φέρνει στο προσκήνιο και θα διεκδικεί αποφασιστικά τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα και ανάγκες. Θα αμφισβητεί και θα παλεύει για την απελευθέρωση από το στενό κορσέ των μνημονίων, της ΕΕ και του χρέους, τους νόμους της αγοράς και τον δήθεν μονόδρομο της αδηφάγας καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Μια αντιπολίτευση που θα στηρίζεται κυρίως σε μαχητικούς και ενωτικούς αγώνες των εργαζομένων, σε ρήξη με τον υποταγμένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, και θα αλληλοτροφοδοτείται από την πορεία ανασυγκρότησης της αντικαπιταλιστικής και σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) ο ελληνικός λαός έχει πληροφορηθεί ότι «φεύγουν οι βάσεις», ότι «καταργούνται τα μνημόνια», ότι ο Άδωνις δεν είναι ακροδεξιός. Επίσης, έχει ενημερωθεί για το «αντίθετο στην ανθρώπινη φύση». Ένα μικρό αφιέρωμα στην «εθνική» μας ευπιστία.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

 «Μωρό μου πάμε Βόρεια/Να σπάσουμε τα όρια/Πάμε Θεσσαλονίκή» 
                                        (Νίκος Νομικός – Στίχοι: Δημήτρης Σμπέκος)

Η Διεθνής Έκθεση της Θεσσαλονίκης, «κλασικά» και φέτος κυριαρχεί  στην πολιτική ζωή του τόπου και γίνεται κομβικό σημείο των εξελίξεων. Ένα διαχρονικό και αγαπημένο βήμα των επίδοξων ή εκλεγμένων πρωθυπουργών. Για να εξαγγέλλουν όσα αυτονόητα… δεν ισχύουν και κατά κανόνα δεν θα συμβούν ποτέ.

 «Είναι δική μου επιλογή ο Άδωνις»

Ηταν στις 17 Σεπτεμβρίου του 2017 όταν από τα χείλη του σημερινού πρωθυπουργού, και τότε σχετικά «φρέσκου» αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, πληροφορηθήκαμε ότι ο αντιπρόεδρος του κόμματος και σήμερα υπουργός Ανάπτυξης, Άδωνις Γεωργιάδης δεν εμφορείται και δεν εκφράζει ακραίες απόψεις. Ότι, με απλά λόγια δεν είναι ακροδεξιός.

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, για πρώτη φορά είπε με ευθύ και ξεκάθαρο τρόπο ότι η επιλογή του Άδ.Γεωργιάδη είναι δική του, προσωπική. Μάλιστα κάλυψε πλήρως τον αντιπρόεδρο του κόμματος λέγοντας:

«Ο κ.Γεωργιάδης είναι δική μου επιλογή. Δεν συμφωνώ με την άποψη ότι εκφράζει ακραίες θέσεις. Έχει τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο να εκφράζεται. Μπορεί καμιά φορά να έχει πει και καμία κουβέντα παραπάνω, σε όλους μπορεί να συμβεί. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι ο λόγος είναι ένας λόγος που είναι ακραίος και δεν εντάσσεται, δεν ανήκει στην Νέα Δημοκρατία. Είμαστε ένα μεγάλο κόμμα που πρέπει να μάθει να δέχεται και τις διαφορετικές αποχρώσεις και τις διαφορετικές απόψεις».

Η τοποθέτηση αυτή δεν απευθύνονταν μόνο στους πολιτικούς αντιπάλους της Ν.Δ ή στους δημοσιογράφους. Εμφανέστατα στόχευε και στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας κάτι που καταδεικνύει και η κατάληξή της. Επίσης ο Κ.Μητσοτάκης είχε τονίσει πως τα όργανα του κόμματος συνεδριάζουν πολύ συχνά και οι αποφάσεις είναι συλλογικές.

Στην ίδια ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μας λύσει τα υπαρξιακά μας προβλήματα με την πασίγνωστη αναφορά του στην ανθρώπινη φύση:

«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση, όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα».

«Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης»

Είναι σίγουρα οι δύο λέξεις που θα «στοιχειώνουν» τον ΣΥΡΙΖΑ, όσα χρόνια και αν περάσουν, ότι κι αν γίνει στο πολιτικό του μέλλον, και αφορούν την ΔΕΘ: Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης. Παρουσιάστηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 2014 και οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική νίκη του 2015 και στην «πρώτη φορά αριστερά».

Και τι δεν είχε το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης:  Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, επαναφορά του αφορολόγητου στα 12.000 ευρώ, κατώτερος μισθός 751 ευρώ, παροχή δωρεάν ρεύματος σε 300.000 νοικοκυριά, σεισάχθεια για την ρύθμιση των κόκκινων δανείων. «Απαντάμε με ευθύτητα καθαρά και κοστολογημένα»  έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας και συνέχισε τονίζοντας: 

«Θα αντικαταστήσουμε το μνημόνιο που από το πρώτο βράδυ της εκλογικής μας νίκης θα είναι άκυρο».

Τα σχόλια για την συνέχεια φυσικά περιττεύουν.

Στην αμέσως επόμενη ΔΕΘ ο Αλέξης Τσίπρας θα δηλώσει πως «την προηγούμενη περίοδο δώσαμε δείγματα γραφής για τις πολιτικές μας προθέσεις, παρά το περιβάλλον οικονομικής ασφυξίας». Στην μεθεπόμενη ότι «στόχος μας παραμένει να αποκλιμακώσουμε το ύψος του πλεονάσματος για το 2019 στο 2,5% και το 2020 στο 2%». Στόχοι που δεν θα επιτευχθούν από τον ΣΥΡΙΖΑ, μιας και δεν είναι πια κυβέρνηση, αλλά όπως φαίνεται ούτε και από την Νέα Δημοκρατία.

Για όποιον θέλει να θυμηθεί: 

Θα φύγουν οι βάσεις το 1988…

Φυσικά πριν τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα υπήρξαν άλλοι πρωθυπουργοί που την τέχνη της «πλάνης του λαού» και της κατάθεσης μεγαλεπήβολων υποσχέσεων, που γνώριζαν πώς δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ, τις έφθασαν στο απόγειό τους. Μόνο τους – ίσως – «ελαφρυντικό» η ύπαρξη πολιτικών ακροατηρίων που έμοιαζαν να… θέλουν να πλανηθούν, αφού, παρά τις εμφανείς ανακολουθίες λόγων και πράξεων, τέτοιοι πρωθυπουργοί διατηρούσαν την λαοφιλία και τα εκλογικά ποσοστά τους. Είναι εμφανές ότι η αναφορά «φωτογραφίζει» τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τον πρωθυπουργό που εκμεταλλεύθηκε περισσότεροι από οποιονδήποτε άλλον την Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης.

Ήταν το 1985 όταν κατηγορηματικά δεσμεύθηκε στην συνέντευξη που παραχώρησε στον ξενοδοχείο Ρέμβη της Θεσσαλονίκης ότι οι αμερικανικές βάσεις θα φύγουν οριστικά από την Ελλάδα. Όταν ρωτήθηκε ήταν …συνοφρυωμένος και κατηγορηματικός. Σχεδόν σαν να …απορούσε που του απευθύνθηκε μια τέτοια ερώτηση. Απάντησε:

«Υπάρχει νόμος! Νόμος του  κράτους σύμφωνα με τον οποίο η παρουσία τους (σ.σ των βάσεων)  τερματίζεται επίσημα το 1988 και υπάρχει ενάμιση χρόνος ευχέρεια για την απομάκρυνσή τους από την Ελλάδα» (…) «Εάν η Αμερική δεν είναι ικανοποιημένη με την συμφωνία που υπέγραψε και η οποία περιέχει στο  ακροτελεύτιο άρθρο της, το άρθρο 10, την απομάκρυνση των βάσεων χωρίς να δίνει καμία δυνατότητα παράτασης ή επαναδιαπραγμάτευσης, εάν δεν αποδέχεται αυτή την διάταξη θα πρέπει όχι τυπικά να το καταγγείλει αλλά ουσιαστικά να αναφέρει στην ελληνική κυβέρνηση ότι επιθυμεί κάποια άλλη διαπραγμάτευση. Γιατί αυτή η διαπραγμάτευση που είναι νόμος του κράτους, εμάς μας ικανοποιεί πλήρως».

Μάλιστα έκανε και κριτική στο ΚΚΕ και την αριστερά γιατί …αμφισβητούσαν τις προθέσεις του. Όπως είχε πει:

«Δεν μπορώ κάθε μέρα να διαβεβαιώνω την Αριστερά την παραδοσιακή ότι κρατάμε και εμμένουμε στις θέσεις μας, αλλά ζητώ από αυτούς μεγαλύτερη υπευθυνότητα, γιατί γνωρίζουν άριστα το κόστος και τις δυσχέρειες της αποφάσεως που έχουμε λάβει».

Απολαύστε Ανδρέα Παπανδρέου (τα αποσπάσματα μετά το 3’45” στο βίντεο):

Σήμερα 34 χρόνια αργότερα, αναμένεται στις αρχές Οκτωβρίου στην Ελλάδα ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο για να διαπραγματευθεί την ανανέωση της συμφωνίας για την Βάση της Σούδας, που φυσικά δεν έφυγε ποτέ, όπως και οι υπόλοιπες αμερικανικές βάσεις.

Βαλκάνια ερχόμαστε

Αν και δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή, η μεγαλύτερη πολιτική ανακρίβεια  που έχει ειπωθεί από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης ανήκει στον Κώστα Σημίτη. ‘Ηταν το 1996  όταν προανήγγειλε ότι η ελληνική οικονομία, με τα «φτερά» της πορείας προς την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, όχι μόνον θα απογειωθεί αλλά θα …κατακτήσει τα Βαλκάνια. Τράπεζες, κατασκευαστικές εταιρείες με προεξάρχουσα την «ΑΚΤΩΡ» αλλά και εταιρείες νέων τεχνολογιών θα είναι – έλεγε – οι αιχμές του δόρατος. Οι επιχειρήσεις αυτές επιδοτήθηκαν για την «βαλκανική» πολιτική τους αφειδώς. Οι επενδύσεις τους καλύπτονταν με ασφάλιστρα από κρατικά κεφάλαια μέχρις ότου να ενέχουν μηδενικό ρίσκο. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής ενσωματώνονται σήμερα στο υπέρογκο «δημόσιο χρέος» που η Ελλάδα συνεχίζει να πληρώνει με τυπικά ή άτυπα μνημόνια και συμφωνίες με τους δανειστές.

 Ειλικρινής και… χαμένος

Οφείλει κανείς να ομολογήσει ότι ο μόνος πρωθυπουργός, που υπήρξε στην ΔΕΘ σχετικά ειλικρινής ήταν… ντόπιος.

Ο «σαλονικιός» Κώστας Καραμανλής ήταν αυτός που στην 74^η ΔΕΘ του 2009 παραδέχθηκε ότι δυσκολεύθηκε ιδιαίτερα να οδηγήσει την χώρα στις εκλογές της ίδιας χρονιάς. Όπως είπε «η απόφασή μου να ζητήσω νωπή λαϊκή εντολή δεν ήταν εύκολη». Είχε μάλιστα ασκήσει κριτική στο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου (του… «λεφτά υπάρχουν» και του Καστελόριζου μετέπειτα) λέγοντας πως«ενόψει της διεθνούς κρίσης το μόνο που κάνει το ΠΑΣΟΚ είναι  να μοιράζει υποσχέσεις».

Δήλωσε επίσης ότι «εμείς έχουμε συνειδητοποιήσει ότι οι περιστάσεις είναι εξαιρετικά κρίσιμες» και «πρέπει να πάρουμε τις δύσκολες αποφάσεις». Φυσικά όπως όλοι γνωρίζουμε έχασε – πανηγυρικά- τις επερχόμενες εκλογές.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Ερώτηση 1: Τι διαφορετικό σε σχέση με την αντιλαϊκή τετραετία του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμάτε ότι θα φέρει η νέα κυβέρνηση της ΝΔ;

Απάντηση: Ήδη έχουμε χειροπιαστά στοιχεία αυτής της νέας πολιτικής που δείχνουν ότι υπάρχει ήδη και θα κλιμακωθεί στην συνέχεια η άσκηση μιας αντιλαϊκής - αντεργατικής κυβερνητικής πολιτικής που στο στόχαστρό της θα έχει τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα σε όλους τους τομείς, εργασιακά - κοινωνικοασφαλιστικό - ιδιωτικοποιήσεις - πλειστηριασμοί, ένταση του αυταρχισμού, ποινικοποίηση των αγώνων, χτύπημα των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Είναι μια ταξική πολιτική η οποία συνεχίζει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και την κλιμακώνει παρέχοντας απλόχερα προνόμια στο κεφάλαιο και ταυτόχρονα χτυπάει τα εργατικά δικαιώματα και διεκδικήσεις.

Ερώτηση 2: Το αφήγημα Μητσοτάκη υπόσχεται "ανάπτυξη" από την οποία υποτίθεται πως θα ωφεληθούν "όλοι". Είναι όντως έτσι;

Απάντηση: Το αφήγημα της κυβερνητικής προπαγάνδας περί ανάπτυξης αφορά το κεφάλαιο, την σταθεροποίηση και διεύρυνση των κερδών του ενώ για τους εργαζόμενους ισχύουν και εφαρμόζονται απαρέγκλιτα οι μνημονιακές πολιτικές όπως ακριβώς έχουν δρομολογηθεί την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Αυτό επιβεβαιώνεται με την διατήρηση των περικοπών των μισθών - συντάξεων και εργατικών δικαιωμάτων της μνημονιακής περιόδου που όχι απλά διατηρούνται αλλά με την κυβερνητική πολιτική γίνεται προσπάθεια να χτυπηθούν ακόμη παραπέρα.

Κατά συνέπεια αποτελεί μύθο και επικοινωνιακό τέχνασμα ότι από αυτήν την ανάπτυξη ωφελούνται όλοι και πολύ περισσότερο οι πολλοί....

Ερώτηση 3: Τι έδειξε η περίπτωση του εφοπλιστή της Σαμοθράκης με το φετινό φιάσκο στο νησί; Πόσο συμβατά είναι τα εφοπλιστικά συμφέροντα και προνόμια με το δικαίωμα στη φθηνή και ποιοτική μετακίνηση;

Απάντηση: Το ναυάγιο που σημειώθηκε στην γραμμή της Σαμοθράκης έδειξε την αποτυχία της ιδιωτικής εφοπλιστικής πρωτοβουλίας στον νευραλγικό τομέα των Ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών.

Στην πραγματικότητα το σημερινό μοντέλο στις Ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες έχει στο επίκεντρο όχι την κοινωνική συνοχή, όχι την ισόρροπη ανάπτυξη των νησιών, όχι τις ποιοτικές, ασφαλείς και φθηνές συγκοινωνίες για το επιβατικό κοινό και ευρύτερα για τους χρήστες των Ακτοπλοϊκών πλοίων αλλά τα κέρδη των εφοπλιστών.

Στον Ακτοπλοϊκό χάρτη της χώρας διαμορφώνεται μια επικίνδυνη κατάσταση με δύο όψεις, η μία στις κερδοφόρες γραμμές όπου υπάρχει επάρκεια πλοίων για την εξυπηρέτησή τους και από την άλλη "της γης οι κολασμένοι" τα λεγόμενα νησιά της άγονης γραμμής (μικρά και απομακρυσμένα νησιά) τα οποία όλο τον χρόνο αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα στην Ακτοπλοϊκή τους σύνδεση με τον Πειραιά.

Παρά το γεγονός ότι το κρατικό χρήμα ρέει άφθονο στην δεύτερη αυτή κατηγορία (μάλιστα το ΥΕΝ ανακοίνωσε πρόσφατα ότι τα 90 εκατομμύρια ευρώ θα ανέλθουν στα 110 για τις γραμμές δημόσιου συμφέροντος), τα πιο προβληματικά πλοία παραμένουν στα νησιά αυτά και το πρόβλημα διαιωνίζεται με θύματα τους ίδιους τους νησιώτες. Χθες ήταν η Σάμος, η Λήμνος, η Ικαρία, σήμερα η Σαμοθράκη.

Όσο οι Ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες βρίσκονται υπό τον έλεγχο των εφοπλιστών δεν πρόκειται ουσιαστικά να μεταβληθεί η κατάσταση αυτή.

Ερώτηση 4: Τα όσα έχουν διαρρεύσει σχετικά με τον νέο αντισυνδικαλιστικό νόμο σε τι συνδικαλισμό οδηγούν; Τι φοβούνται κυβέρνηση και κεφάλαιο από έναν συνδικαλισμό που σήμερα ελέγχεται από Παναγόπουλους και Χαλάδες;

Απάντηση: Πρόκειται για ένα αντιδραστικό κατασκεύασμα που αποτελεί συνέχεια των νομοθετικών παρεμβάσεων επί ΣΥΡΙΖΑ (τροποποίηση του νόμου 1264/82) το οποίο συνιστά

ευθεία βολή για την ίδια την ύπαρξη των συνδικάτων, τον ρόλο και την αποστολή τους, την εσωτερική λειτουργία τους.

Στόχος είναι να καταστήσει ακόμη πιο δύσκολες τις αποφάσεις για αγωνιστική και απεργιακή δράση, χτυπάει την καρδιά του συνδικαλιστικού κινήματος, τα πρωτοβάθμια σωματεία, απομακρύνει τα μέλη και απομαζικοποιεί τα συνδικάτα, φακελώνει εργαζόμενους και τους παραδίδει βορά στην εργοδοσία.

Κοινή επιδίωξη κεφαλαίου - κυβέρνησης είναι να μειωθούν ακόμη πιο πολύ οι αντιστάσεις του οργανωμένου κινήματος ενάντια στην πολιτική τους, διευκολύνοντας τα μέγιστα την αντεργατική τους επίθεση.

Η μάχη για να μην περάσει αυτό το αντιδημοκρατικό έκτρωμα θα πρέπει να είναι βασική προτεραιότητα για το μαχόμενο συνδικαλιστικό κίνημα το επόμενο διάστημα.

Το ενιαίο μπλοκ των δυνάμεων του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ)) με την έως τώρα στάση και στο επίμαχο αυτό ζήτημα δείχνει ότι έχουν συναινέσει στην νέα επίθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη ενάντια στο συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο οι ίδιοι με την τακτική τους στις οργανώσεις που ελέγχουν το έχουν υποτάξει προ πολλού στα αφεντικά τους, το κεφάλαιο και στους πολιτικούς του εκπροσώπους.

Ερώτηση 5: Τι πρέπει να αλλάξει στο μαχόμενο ταξικό εργατικό κίνημα για να υπάρξουν νίκες και ανατροπές απέναντι στη νέα αντιλαϊκή επίθεση που εξαπολύει η ΝΔ; Υπάρχει περιθώριο κοινής δράσης ή και κοινού σχεδιασμού με την συνδικαλιστική γραφειοκρατία ή τις δυνάμεις του μέχρι πρότινος κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ;

Απάντηση: Οι δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα που έχουν ταξικό προσανατολισμό πρέπει να συμπορευτούν, να κατακτήσουν την κοινή και συντονισμένη δράση και αυτό προϋποθέτει κοινούς στόχους, αιτήματα και διεκδικήσεις, κοινή στρατηγική και τακτική, κοινό μέτωπο ενάντια στην πολιτική κεφαλαίου - κυβέρνησης - Ε.Ε καθώς και στον υποταγμένο συνδικαλισμό.

Μπροστά πρέπει να μπουν οι σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, το ξήλωμα του αντεργατικού νομοθετικού πλαισίου, η ανάπτυξη κοινών πολύμορφων αγωνιστικών και απεργιακών αγώνων. Να συμβάλουν στην ανάταση, στην ανασύσταση και αντεπίθεση της εργατικής τάξης.

Σε έναν τέτοιο σχεδιασμό και κατεύθυνση οι ηγεσίες του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού αποκλείονται από μόνες τους αφού η ρότα της στρατηγικής τους είναι σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση.

Μια τέτοια αγωνιστική συσπείρωση και δυναμική θα προσδώσει κύρος, υπόσταση, δυναμική και προοπτική με αποτέλεσμα η υποχώρηση, η απογοήτευση, οι ήττες να δώσουν την θέση τους σε μια ελπιδοφόρα πορεία η οποία θα συσπειρώσει σε αγωνιστική βάση τους εργαζόμενους.

Ερώτηση 6: Πρωτοβουλίες σε ανεξάρτητη ταξική κατεύθυνση όπως αυτή της Καμάρας ενόψει ΔΕΘ, μπορούν να αποτελέσουν πόλο έμπνευσης για άλλο κίνημα στη βάση των εργαζομένων;

Απάντηση: Η αγωνιστική αυτή συνάντηση εξελίσσεται σε ένα θετικό και ελπιδοφόρο βήμα, την οποία ολοένα και περισσότερες δυνάμεις την πλαισιώνουν με αποτέλεσμα να διευρύνεται η συμμετοχή, η μαζικότητα και η αγωνιστικότητά της.

Τέτοιες πρωτοβουλίες δείχνουν ότι μπορούν να έχουν δική τους αναντικατάστατη συμβολή στην συνολική προσπάθεια ανασυγκρότησης και αντεπίθεσης του κινήματος.

Ερώτηση 7: Μετά τη ΔΕΘ τι; Ποια πρέπει να είναι τα άμεσα επόμενα βήματα απάντησης του ταξικού κινήματος;

Απάντηση: Η ΠΕΝΕΝ μαζί με άλλες δυνάμεις του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος θα πάρουν τις επόμενες μέρες σχετική πρωτοβουλία από την οποία προσδοκούμε να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή αγωνιστική συσπείρωση.

Οι δυνάμεις της συνδικαλιστικής (κομμουνιστικής - αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής) αριστεράς αλλά και κάθε άλλος έντιμος συνδικαλιστής στο συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να βγουν μπροστά, να πάρουν τις πρωτοβουλίες εκείνες που θα βγάλουν από το σημερινό τέλμα τα συνδικάτα και θα πρωτοστατήσουν στον αγώνα για τα συμφέροντα και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης.