Το μεσημέρι της Τετάρτης 20/11 πραγματοποιήθηκε πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση των 5500 «ωφελούμενων» νέων 22-29 ετών (πρόγραμμα του ΟΑΕΔ για νέους άνεργους πτυχιούχους) που δουλεύουν σε υπουργεία και δημόσιες υπηρεσίες, με συμβάσεις χρονικής διάρκειας 12 μηνών. Εκατοντάδες συμβασιούχοι συγκεντρώθηκαν στο Υπουργείο Εργασίας με βασικά αιτήματα την ανανέωση των συμβάσεων εργασίας καθώς και το δικαίωμα για μόνιμη και σταθερή δουλειά. Οι εργαζόμενοι έχουν συγκροτήσει Συντονιστικό Αγώνα για να οργανώσουν αποτελεσματικά των αγώνα τους (δείτε εδώ).

Την ίδια ώρα στο Υπουργείο Εργασίας είχαν πανελλαδική κινητοποίηση και οι δασοπυροσβέστες με αίτημα να μην απολυθούν οι συμβασιούχοι στα προγράμματα του ΟΑΕΔ στις δασικές υπηρεσίες.

Οι εργαζόμενοι ζήτησαν να δουν κάποιον από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εργασίας, όμως δεν πήραν απάντηση και διαδήλωσαν δυναμικά μέχρι το Σύνταγμα.

Κάποια από τα συνθήματα που φώναξαν οι διαδηλωτές

«Είμαστε απαραίτητοι, είμαστε αναγκαίοι. 5500 πτυχιούχοι νέοι»
Έβγα στο παράθυρο Βρούτση για να δεις…
Τρίζει η καρέκλα σου και θα γκρεμιστείς!

Μετά την κινητοποίηση οι εργαζόμενοι πραγματοποίησαν συνέλευση και αποφάσισαν νέα κινητοποίηση την Τετάρτη 27/11.

Οι εργαζόμενοι διεκδικούν: Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, ίση αμοιβή για ίση εργασία με πλήρη ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα. Ίσα δικαιώματα για τις εργαζόμενες μητέρες και τις εγκύους. Άμεση ανανέωση-παράταση των συμβάσεων για χρονική διάρκεια ίση με την αρχική προκήρυξη και εκκίνηση διαδικασιών για τη μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου με προοπτική τη μονιμοποίηση, κ.ά.

Δείτε στα βίντεο που ακολουθούν στιγμιότυπα από την κινητοποίηση:

πηγη: pandiera.gr

Άλλη μία εφημερία στο Αττικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ολοκληρώθηκε.

Ράντζα και φορεία όπου κι αν κοιτάξει κανείς. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα μίας γυναίκας που στέκεται όρθια πάνω από τον άρρωστο συγγενή της. Σε αυτό το στιγμιότυπο ένας ασθενής με μάσκα, είναι εκτεθειμένος στα μικρόβια άλλων αρρώστων. Εδώ μία ηλικιωμένη γυναίκα, περιμένει να λάβει περίθαλψη.

Στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών η αναμονή ξεπερνά τις 8 ώρες. Σύμφωνα με τους εργαζομένους, οι εισαγωγές στο Αττικό ξεπερνούν τις 200.

Ωστόσο, κατά την έναρξη της εφημερίας, την Τρίτη το πρωί, στο νοσοκομείο υπήρχαν μόλις 11 κλίνες κενές και 42 ράντζα.

Στη λήξη της εφημερίας, την Τετάρτη το πρωί, το Αττικό είχε τουλάχιστον 100 ράντζα στους διαδρόμους. Όπως επισημαίνουν οι εργαζόμενοι, αυτή είναι η εικόνα στους διαδρόμους του νοσοκομείου σχεδόν μετά από κάθε εφημερία.

πηγη: iskra.gr

Είναι τόσο θλιβερό το κατάντημα κάποιων πολιτικάντηδων, που όσο και να καταλαβαίνεις ότι μπορεί να θυσιάσουν την φερεγγυότητα και αξιοπρέπεια για να αποκτήσουν κάποιο κυβερνητικό θώκο, δεν μπορείς να αντιληφθείς την σκοπιμότητα κάποιων άθλιων δηλώσεων τους.

Και το πιο ελεεινό είναι, ότι όταν υπάρχει καταιγισμός αρνητικών αντιδράσεων, για τις τοποθετήσεις τους, αντί να ζητήσουμε, μια συγνώμη, να μιλήσουν για λεκτικό ατόπημα ή τέλος πάντων να ψελλίσουν κάποιες εκφράσεις προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, προκαλούν κατάγματα στην νοημοσύνη μας, με τις ηλίθιες δικαιολογίες τους.

Ο λόγος στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι για τον βουλευτή του Σύριζα Θόδωρο Δρίτσα και τα όσα είπε σε τηλεοπτική εκπομπή. Προσπαθώντας να εξωραΐσει την κατάσταση που επικρατούσε στο κολαστήριο της Μόριας, χρησιμοποίησε το απίστευτο "επιχείρημα", ότι επί Συριζέικης διακυβέρνησης εκεί γίνονταν μια φορά το εξάμηνο βιασμοί μικρών παιδιών.

Και μετά τον σάλο που προκάλεσε αυτή η αδιανόητη δήλωση του, προσπάθησε να τα "μαζέψει" αποδίδοντας σε όλους/ες μας που παρακολουθήσαμε το βίντεο με τα λεγόμενα του, ότι έχουμε πρόβλημα αντίληψης.

Κι αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει. Ολοι/ες θυμόμαστε ότιτον Ιούνη του 2014, τότε που σαν επικεφαλής της δημοτικής παράταξης του Πειραιά, και υποψήφιος δήμαρχος της πόλης είχε σαν βασική προεκλογική θέση την διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα του λιμανιού.  Οταν όμως ο Τσίπρας τον έκανε υπουργό Ναυτιλίας, ξέχασε τα πάντα όσα έλεγε και παρουσιάστηκε υπέρμαχος της ιδιτικοποίησης του λιμανιού του Πειραιά  από την Κινεζική εταιρεία Κόσκο.

Και αυτή την χρονική περίοδο μπορούσες να του δώσεις το άλλοθι ότι ενεργούσε υπό την επήρεια του εξουσιαστικού αφιονιού. Σήμερα όμως που μπορείς να αποδώσεις την άθλια δήλωσή του καθώς και την γελοία προσπάθεια του να την ανασκευάσει;

ΠΗΓΗ:  tsak-giorgis.blogspot.com

Γιατί άραγε επιδιώκεται τόσο έντονα να κλείσει μια πολιτειακή ρωγμή;

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Το ερώτημα του τίτλου απαντάται αντανακλαστικά, για όποιον έχει σχέση με την πολιτική επικαιρότητα των τελευταίων χρόνων: Βεβαίως και πέφτουν. Έγινε στα τέλη του 2014, όταν η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά δεν μπόρεσε σε διαδοχικές ψηφοφορίες να εκλέξει τον Σταύρο Δήμα και οδηγηθήκαμε στις εκλογές της 25ης Γενάρη του 2015, τις οποίες και έχασε.

Μόνο που η απάντηση δεν είναι τόσο απλή. Γιατί στην πραγματικότητα η αδυναμία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας στην περίπτωση της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου το 2014 ήταν η αφορμή και όχι η αιτία της πτώσης της. Ο,τι κι αν ισχυρίζεται σήμερα η Νέα Δημοκρατία που επιμένει να επιχειρηματολογεί για το πόσο απαράδεκτο και υπονομευτικό για την κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι να «εργαλειοποιείται» η εκλογή προέδρου για άλλους πολιτικούς σκοπούς. Φυσικά η Ν.Δ δεν έχει την ίδια γνώμη όταν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής αξιοποιούνται από τις ΗΠΑ θεσμικά και συνταγματικά ζητήματα για να γίνουν μινι-πραξικοπήματα.

Τον Δεκέμβρη του 2014 στην κοινοβουλευτική γεωγραφία υπήρχαν οι προϋποθέσεις να εκλεγεί ο υποψήφιος της Ν.Δ. Ο Σταύρος Δήμας έλαβε 168 θετικές ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία (127) και το ΠΑΣΟΚ (18) που στήριξαν την εκλογή του ενώ τον ψήφισαν και οι (όχι και τόσο όπως αποδείχθηκε) ανεξάρτητοι βουλευτές Βασίλης Οικονόμου, Γρηγόρης Ψαριανός, Σπύρος Λυκούδης, Κωνσταντίνος Γιοβαννόπουλος, Κατερίνα Μάρκου, Παναγιώτης Μελάς, Γιάννης Κουράκος, μαζί με τους χρυσαυγίτες Στάθη Μπούκουρα και Χρυσοβαλάντη Αλεξόπουλο.

Στην ίδια Βουλή όμως βρίσκονταν τότε 9 βουλευτές της ΔΗΜ.ΑΡ που είχαν πριν λίγο καιρό συγκυβερνήσει με τον Αντώνη Σαμαρά, οι  12 βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων που προφανώς προέρχονταν από τον χώρο της Νέας Δημοκρατίας κι επίσης οι ανεξάρτητοι βουλευτές Βύρων Πολύδωρας, Παναγιώτης Μελάς, Πέτρος Τατσόπουλος, Βασίλης Καπερνάρος και Νίκη Φούντα, δηλαδή βουλευτές που είτε σχετίζονταν, είτε στο μέλλον σχετίστηκαν, άμεσα ή έμμεσα, με την Νέα Δημοκρατία.  

Με απλά λόγια, υπήρχαν με όρους πολιτικής γεωγραφίας, οι προϋποθέσεις ώστε η κυβέρνηση Σαμαρά να μπορέσει να εκλέξει τον πρόεδρό της. Μάλιστα κατά την λαϊκή έκφραση «με τα τσαρούχια». Αυτό δεν συνέβη γιατί οι οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις και το αριβίστικο πνεύμα των κάποιων μεμονωμένων βουλευτών διάβασαν σωστά τα «πολιτικά σημάδια» της λαϊκής δυσαρέσκειας. Εν μέρει, ίσως, γιατί δεν ευοδώθηκαν και κάποιες υπόγειες συναλλαγές που φημολογούνταν. Η κυρίαρχη αιτία όμως ήταν πολιτική. Είχε να κάνει με το «καζάνι που έβραζε» μιας κοινωνίας αγανακτισμένης από την ένταση των πολιτικών των μνημονίων, την οξύτητα της οικονομικής κρίσης που στην Ελλάδα βρίσκονταν στο απόγειό της. 

Το αποτέλεσμα των εκλογών του 2015 άλλωστε κατέστησε σαφές  πως τότε η ελληνική κοινωνία δεν είχε καμία «θεσμική ευαισθησία». Ουδόλως ενοχλήθηκε επειδή ξεφορτώθηκε μια κυβέρνηση που θεωρούσε εχθρική για τα συμφέροντά εξαιτίας μιας πολιτειακής ρωγμής.Το απέδειξε και το καλοκαίρι του 2015 όταν με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος  της 5ης Ιουλίου εξανάγκασε τον Αντώνη Σαμαρά σε παραίτηση από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.

Σήμερα, πέντε χρόνια αργότερα, η συντριπτικά κυρίαρχη τάση στο πολιτικό σκηνικό είναι να …μπει τσιμέντο σε αυτή την ρωγμή, μέσω της αναθεώρησης του άρθρου 32 του Συντάγματος για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Μοιάζει κάπως ειρωνικό αλλά το ζητά η Νέα Δημοκρατία, παρότι αυτή η θεσμική «τρύπα» επέτρεψε στον Κυριάκο Μητσοτάκη να είναι σήμερα πρόεδρος του κόμματος. Το ζητά κι ο ΣΥΡΙΖΑ παρότι έτσι άνοιξε δρόμο προς την κυβέρνηση. Το ζητά το ΚΙΝ.ΑΛ με ανοιχτό το ενδεχόμενο να βρεθεί στο Προεδρικό Μέγαρο ο Ευάγγελος Βενιζέλος (η κατά άλλους ή ίδια η Φώφη Γεννηματά).

Μάλιστα τα πράγματα ήρθαν έτσι που ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκλέγεται ακόμη και με λιγότερους από 151 ψήφους. Έτσι κάθε κυβέρνηση θα μπορεί σχεδόν να τον διορίσει. Αυτή είναι η πρόταση της πλειοψηφούσας στο κοινοβούλιο Νέας Δημοκρατίας.

Το «γιατί» της όλης υπόθεσης προκύπτει από όλα τα προαναφερόμενα γεγονότα: Τα πολιτικά δεδομένα και τα πολιτικά υποκείμενα έχουν ολοκληρωτικά αλλάξει.  Η λέξη «σταθερότητα», δηλαδή η περιοδική αλλαγή κυβερνήσεων χωρίς δομικές αλλαγές πολιτικής, είναι το κεντρικό ζητούμενο.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr