Μεγάλες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες στην τοπική κοινωνία της δυτικής Μακεδονίας προκάλεσε η προκλητική κυβερνητική φιέστα και η επίσκεψη των υπουργών Ενέργειας και Ανάπτυξης Χατζηδάκη-Γεωργιάδη προκειμένου να προωθήσουν την κυβερνητική στιγμή για την απολιγνιτοποίηση, χρησιμοποιώντας  εργαλειακά την κλιματική αλλαγή για την κυβερνητική προπαγάνδα.

Λίγο πριν την έναρξη της ημερίδας για την απολιγνιτοποίηση, παρουσία των Κωστή Χατζηδάκη και Άδωνι Γεωργιάδη οι διαδηλωτές (έξω από το ξενοδοχείο Παντελίδης) επιχείρησαν να προσεγγίσουν το χώρο για να αντιμετωπίσουν διμοιρίες των ΜΑΤ που έκαναν εκτενή χρήση βίας και χημικών για να απωθήσουν τους διαδηλωτές.

Την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη η ημερίδα, εργάτες, μέλη της Αριστερής Συμπόρευσης για την Ανατροπή στη Δυτική Μακεδονία και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατάφεραν να μπουν στην αίθουσα και να φωνάξουν συνθήματα ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης.  Δείτε τα αποκαλυπτικά βίντεο από το kozani.tv

Νωρίτερα ο υπουργός Κωστής Χατζηδάκης επισκέφθηκε-επιθεώρησε τα ορυχεία της ΔΕΗ και τον χώρο όπου κατασκευάζεται η μονάδα Πτολεμαΐδα 5. Οι εργάτες τον υποδέχθηκαν με μαύρες σημαίες και μαντινάδες

πηγη:  prin.gr

Περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες, δηλαδή, κινδυνεύουν να πέσουν ανά πάσα στιγμή κάτω από το όριο της φτώχειας.

Περίπου ένας στους εφτά Έλληνες βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας αριθμοί που αποτυπώνουν με τον πιο σαφή τρόπο τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, τα οποία αξιοποιεί και παραθέτει ο ΣΕΒ, το 68,3% του πληθυσμού ζει κοντά στο όριο της φτώχειας.

Ειδικότερα, το 12,9% έχει εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας και το 55,4% είναι οικονομικά ευάλωτο.

Η φτώχεια

Κινδυνεύει να πέσει ανά πάσα στιγμή κάτω από το όριο της φτώχειας, μιας και δεν έχει αποταμιεύσεις που μπορούν να τον συντηρήσουν για πάνω από 3 μήνες.

Το αντίστοιχο ποσοστό στον ΟΟΣΑ ανέρχεται στο 50,4%, εκ του οποίου το 11,5% ζει στη φτώχεια και το 38,9% θεωρείται οικονομικά ευάλωτο.

Ως εκ τούτου, όπως αναφέρει η Καθημερινή, ο αριθμός των Ελλήνων που αδυνατούν να ζήσουν αξιοπρεπώς είναι δυσανάλογα υψηλότερος σε σύγκριση με άλλες χώρες, με την Ελλάδα να καταγράφει, μετά τη Λετονία (78,4%), το υψηλότερο ποσοστό όσων είναι φτωχοί ή οικονομικά ευάλωτοι στον ΟΟΣΑ.

Στις ΗΠΑ, οι οποίες εμφανίζουν επίσης υψηλά επίπεδα ανισοτήτων, κυρίως στο εισόδημα και στον πλούτο, το αντίστοιχο ποσοστό διαμορφώνεται στο 55,5%, ενώ στη Δανία, που παρέχει μαζί και με τις υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες σχετικά υψηλότερη ποιότητα ζωής, το ποσοστό αυτό υποχωρεί στο 36,3%. Επίσης, στην Ελλάδα το 67% του πληθυσμού διαθέτει αποταμιεύσεις που δεν υπερβαίνουν το 1/4 του εισοδηματικού ορίου φτώχειας, δηλαδή 983 ευρώ τον χρόνο.

Στο μεταξύ, σύμφωνα με τον ΣΕΒ, η Ελλάδα αποτελεί μια από τις ευρωπαϊκές χώρες με τη μεγαλύτερη εισοδηματική ανισότητα, η οποία μάλιστα διευρύνθηκε την περίοδο των μνημονίων και της κρίσης, επηρεάζοντας αρνητικά, κυρίως στα πρώτα χρόνια της ύφεσης, τα εισοδήματα των κατώτερων εισοδηματικά τάξεων.

Στη χώρα μας, το υψηλότερο 20% του πληθυσμού έχει 5,5 φορές μεγαλύτερο διαθέσιμο εισόδημα από το χαμηλότερο 20%. Μπορεί αυτό το ποσοστό να την κατατάσσει υψηλά σε σχέση με άλλα κράτη της Ε.Ε., ωστόσο χώρες όπως οι ΗΠΑ, το Μεξικό και η Τουρκία έχουν ακόμη μεγαλύτερη εισοδηματική ανισότητα.

Πάντως, ο ΣΕΒ σημειώνει ότι η Ελλάδα είναι μια από τις ευρωπαϊκές χώρες με τη σχετικά χαμηλότερη ανισοκατανομή πλούτου, μαζί με την Ιταλία, την Πολωνία και τη Σλοβακία. Το πλουσιότερο 10% των νοικοκυριών κατέχει το 42% του καθαρού πλούτου έναντι 52% στον ΟΟΣΑ και 78% στις ΗΠΑ, οι οποίες εμφανίζουν και ένα από τα υψηλότερα ποσοστά.

Καθοριστικός παράγων του χαμηλού αυτού ποσοστού της χώρας μας ενδέχεται να είναι, σύμφωνα με τον ΣΕΒ, η απόκτηση από ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων στεγαστικών δανείων τη δεκαετία του 2000, κάτι που οδήγησε σε αύξηση του βιοτικού τους επιπέδου αλλά και στη διεύρυνση της μεσαίας τάξης.

Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι τα υψηλά επίπεδα ανισότητας στην Ελλάδα μπορεί να αποδίδονται και σε ορισμένα κοινωνικά φαινόμενα που είναι ιδιαιτέρως έντονα στη χώρα μας. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα, ένα μεγάλο ποσοστό εργαζομένων παντρεύεται άτομα ίδιου εισοδηματικού επιπέδου, κάτι που εντάθηκε την περίοδο της κρίσης, αναφέρει ο ΣΕΒ.

πηγη: iskra.gr

Το φάρμακο είναι εμπόρευμα, και μάλιστα ένα εμπόρευμα που αποφέρει τεράστια κέρδη στις μεγάλες και μικρές εταιρείες που το εμπορεύονται. Η τιμή που οι καταναλωτές πληρώνουν τα φάρμακα, προκύπτει από κανόνες που ποικίλουν σε κάθε χώρα ανάλογα με το σύστημα αποζημίωσης και το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο. Σε γενικές γραμμές τα ταμεία που αποζημιώνουν ένα μέρος ή και το συνολικό κόστος των φαρμάκων επιδιώκουν, ή θα έπρεπε να το κάνουν, τη χαμηλότερη δυνατή τιμή πώλησης.

Στην Ελλάδα το σύστημα τιμολόγησης είναι απλό. Η τιμή κάθε φαρμάκου καθορίζεται από τον μέσο όρο των τριών φθηνότερων αντίστοιχων σκευασμάτων στην ΕΕ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η τιμή ενός σκευάσματος στην ελληνική αγορά θα βρίσκεται μέσα στις τρεις φτηνότερες στην Ευρώπη. Στο παρελθόν, την ευθύνη για την υποβολή των τιμών των ευρωπαϊκών χωρών, στις Αρχές ώστε να προκύψει η τελική τιμή στην Ελλάδα, την είχαν οι ίδιες οι φαρμακευτικές εταιρίες. Μπορούσαν με αυτό τον τρόπο να υποβάλλουν όποιες χώρες ήθελαν, αφήνοντας έξω εκείνες που είχαν χαμηλές τιμές, καταφέρνοντας έτσι να κρατήσουν ψηλά τις τιμές τους και την κερδοφορία τους.  

Το σύστημα είναι ακόμα πιο μπλεγμένο καθώς η Ελλάδα για κάποιες χώρες αποτελεί – μονή της ή μαζί με άλλες χώρες – κριτήριο για την τιμή ενός φαρμάκου εκεί. Η μεταβολή μιας τιμής δηλαδή στην Ελλάδα μπορεί να επηρεάσει την τιμή και σε κάποια άλλη χώρα. Για παράδειγμα, η Τουρκία και η Κύπρος τιμολογούν τα φάρμακα τους, βάσει και της τιμής που θα έχει ένα φάρμακο στην Ελλάδα. Δίνουν τιμές δηλαδή επιλέγοντας μέσα από ένα «καλάθι» χωρών, και η Ελλάδα είναι μέσα σε αυτό.

Στο πλαίσιο αυτό μπορούμε να δούμε τους λόγους που οδηγούν στην έλλειψη πάνω από 300 κωδικών από τα ράφια των φαρμακείων. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο και οφείλεται στη δομή της αγοράς όπως ορίζονται από τη νομοθεσία, τους κανόνες της ελεύθερης διακίνησης προϊόντων εντός της Ε.Ε. και φυσικά στο αναμφισβήτητο γεγονός πως το φάρμακο είναι εμπόρευμα.

Είναι δεδομένο έτι η Ελλάδα έχει φτηνότερα φάρμακα από τις περισσότερες χώρες της Ε.Ε.

Γιατί λοιπόν κάποιος όταν μπορεί να πουλήσει κάτι σε μεγαλύτερη τιμή να μην το κάνει; Αυτές οι εξαγωγές γίνονται κυρίως από παράγοντες που βρίσκονται στην ίδια την εφοδιαστική αλυσίδα του φαρμάκου. Οι εταιρίες πουλάνε τα φάρμακά τους στις φαρμακαποθήκες, οι οποίες με τη σειρά τους στα φαρμακεία, για να φτάσουν τελικά στον ασθενή. Όλοι έχουν τη δυνατότητα να αποφύγουν αυτή την πορεία των φαρμάκων γιατί θα μπορούσαν να τα πουλάνε σε ψηλότερη τιμή, με επίδραση τελικά στον τελευταίο κρίκο, τον ασθενή.

Προφανώς αυτή τη “νόμιμη” πρακτική δεν την ακολουθούν όλοι παρά μία μικρή μειοψηφία, καθώς πρόκειται για κάτι που δεν αντιβαίνει στο νόμο (αν και υπάρχουν κάποια θολά σημεία) και δεν μπορεί να καταγγελθεί και να σταματήσει.

Κάνοντας μία υπεραπλούστευση στα ποσοστά κέρδους, ας φανταστούμε το φάρμακο Α που η εταιρία το πουλάει στην φαρμακαποθήκη με τιμή 6€, η φαρμακαποθήκη στο φαρμακείο με 8€ και το φαρμακείο στον ασθενή με 10€. Το ίδιο φάρμακο στην Γερμανία, που είναι μία από τις κύριες χώρες στις οποίες γίνεται η εισαγωγή τέτοιων φαρμάκων, πωλείται με 18€. Είναι εύκολα αντιληπτό ότι καθένας που βρίσκεται στην παραπάνω εμπορική αλυσίδα μπορεί να δεσμεύσει κάποιες ποσότητες από εκείνες που θα διέθετε στους ασθενείς στην Ελλάδα. Και αυτό κάνουν κάποιοι δημιουργώντας τις ελλείψεις που υπάρχουν στην αγορά.

Και οι φαρμακαποθήκες ή τα φαρμακεία που λειτουργούν ως εξαγωγείς έχουν τέτοια επιχειρηματική ελευθερία, εφόσον οι εξαγωγές αυτές επιτρέπονται από την Ε.Ε., οι φαρμακευτικές εταιρίες στην Ελλάδα δεν μπορούν να το κάνουν καθώς δεσμεύονται τα κεντρικά τους που θα προτιμούσαν να πουλάνε απευθείας τις εξαγόμενες ποσότητες στις ακριβές χώρες. Αντ’αυτού κινδυνεύουν να μειωθεί η κερδοφορία τους πουλώντας τα μέσω μίας φτηνότερης χώρας. Για να μην συμβαίνει αυτό, οι ποσότητες που διαθέτουν στην Ελλάδα (και σε κάθε χώρα με χαμηλές τιμές) είναι οι μικρότερες δυνατές ποντάροντας ότι αυτές οι ελλείψεις θα σταματήσουν τις εξαγωγές, πιέζοντας δηλαδή τους ασθενείς. Πάντα όμως ο χαμένος είναι αυτός που δυσκολεύεται να βρει ή δεν βρίσκει καν το φάρμακο που χρειάζεται.

 Ακόμα και στο υπάρχον νομικό καθεστώς υπάρχουν θολά σημεία.

• Ποιος εγγυάται τη σωστή μεταφορά φαρμάκων, αλλά και την επανασυσκευασία τους εκτός της χώρας; Ακόμα και αν κάτι τέτοιο δεν μας αφορά άμεσα καθώς ο καταναλωτής είναι πολίτης άλλης ευρωπαϊκής χώρας, είναι ένα εύλογο ερώτημα.
• Επιτρέπουν οι άδειες λειτουργίας όσων δραστηριοποιούνται σε αυτή την “παράλληλη αγορά” ( φαρμακαποθήκες ή/και φαρμακεία) να πραγματοποιούν εξαγωγές;
• Πόσες φαρμακευτικές εταιρίες έχουν στη χώρα, όπως υποχρεούνται βάσει του νόμου, ποσότητες των φαρμάκων τους για τρεις μήνες;

Οι κυβερνήσεις το μόνο που κάνουν όλα αυτά τα χρόνια είναι να επιβάλλουν απαγορεύσεις εξαγωγών σε συγκεκριμένα φάρμακα –  για μικρά χρονικά διαστήματα για να μην περιορίζουν και την επιχειρηματικότητα – χωρίς όμως αυτό να διακόπτει το φαινόμενο, καθώς οι εξαγωγές εντείνονται όταν λήγει η απαγόρευση.

Το φάρμακο παραμένει εμπόρευμα και όχι κοινωνικό αγαθό και η διαθεσιμότητά του υπόκειται σε κανόνες της αγοράς ξεπερνώντας τον αντικειμενικό του ρόλο. 

πηγη: imerodromos.gr

Τα λιμάνια της Αλεξανδρούπολης, του Βόλου και της Καβάλας θέλουν οι ΗΠΑ, όπως δηλώνει ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάιατ στην εφημερίδα «Τα Νέα», καθώς -ειδικά η Αλεξανδρούπολη- είναι σημαντικός κρίκος για τη μεταφορά αμερικανικών και ΝΑΤΟικών στρατευμάτων προς τα σύνορα της Ρωσίας.

Δηλώνει πως «υπάρχει σημαντικό αμερικανικό ενδιαφέρον για την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών της Αλεξανδρούπολης, του Βόλου και της Καβάλας». Προσθέτει: «Και όπως έχω συζητήσει με τους υπουργούς κ. Πλακιωτάκη, Καραμαναλή και Γεωργιάδη, εμείς ελπίζουμε ότι η διαδικασία αυτή θα κινηθεί σύντομα τις επόμενες εβδομάδες».

Ειδικά για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, αποκαλύπτει πως «δίνει τη δυνατότητα στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν την Αλεξανδρούπολη ως στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο για την ανάπτυξη αμερικανικών και ΝΑΤΟικών δυνάμεων στη Μαύρη Θάλασσα και στην περιοχή της Βαλκανικής μέσω της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA)». Στόχος των ΗΠΑ είναι η Ρωσία και αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά το πόσο επικίνδυνη είναι η συμφωνία Ελλάδας – ΗΠΑ για την επέκταση των στρατιωτικών βάσεων, για την οποία ο Τζ. Πάιατ δηλώνει πως έχω «εργασθεί πάνω σε αυτά τα θέματα με δυο διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις», υπενθυμίζοντας ότι τη συμφωνία είχε επεξεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ και την κύρωσε η ΝΔ.

«Στρατηγικό εταίρο των ΗΠΑ» χαρακτηρίζει την Ελλάδα ο Αμερικανός πρέσβης και επαναλαμβάνει ότι οι σχέσεις των δυο κρατών «βρίσκονται στο υψηλότερο σημείο τους». Δηλώνει πως η Ελλάδα, για τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ «παίζει ήδη περιφερειακό ρόλο ως εγγυήτρια της ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας και της διαφοροποίησης των ενεργειακών πηγών». Αναφέρεται στις επιδιώξεις των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και στα ενεργειακά αποθέματα, λέγοντας πως «σε μια εποχή που ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων επέστρεψε στην Ανατολική Μεσόγειο, οι ΗΠΑ αποδύονται σε μια ολοκληρωμένη κυβερνητική προσπάθεια για ειρήνη και ευημερία στην περιοχή». Για τις ΑΟΖ δηλώνει πως «θέματα σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, πρέπει να λύνονται με διάλογο μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών, όχι με μονομερείς ενέργειες».

Για το μνημόνιο Αγκύρας – Τρίπολης, ο Τζ. Πάιατ αναφέρει «τη νομική ερμηνεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι τα νησιά -περιλαμβανομένων των μεγάλων νησιών όπως η Κρήτη- έχουν τα ίδια δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες με τις ηπειρωτικές περιοχές». Ο Αμερικανός πρέσβης αναφέρεται μόνο στα μεγάλα νησιά όπως η Κρήτη και όχι σε μικρά νησιά, όπως π.χ. το Καστελόριζο, ενώ αποφεύγει να χαρακτηρίζει παράνομο το μνημόνιο Άγκυρας – Τρίπολης.

Για την Τουρκία και τη θέση της ελληνικής κυβέρνησης, ο Τζ. Πάιατ δηλώνει πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την επίσκεψη στην Ουάσιγκτον, τόνισε πως «η Ελλάδα, όπως και οι ΗΠΑ, ενδιαφέρονται έντονα για μια Τουρκία που συμπεριφέρεται ως καλός γείτονας, προσδεμένος στην ευρωατλαντική μας κοινότητα και θεσμούς όπως το ΝΑΤΟ».

Πηγή: 902.gr - imerodromos.gr