ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

70 χρόνια από την ίδρυση του ΝΑΤΟ   

   Σήμερα έχουμε… «γιορτή». Είναι η επέτειος των 70 χρόνων του ΝΑΤΟ. Το έναυσμα για το… «γλέντι» το έδωσε πριν από λίγες μέρες, από την φιλόξενη σε αυτές τις περιπτώσεις «Καθημερινή», ο Τζέφρι (ένας είναι ο Τζέφρι).

    Ο κύριος πρέσβης (ένας είναι ο πρέσβης), αυτός που πριν μας έρθει εδώ είχε δώσει τα δημοκρατικά του διαπιστευτήρια στην Ουκρανία ως προς τις μεθόδους που μπορούν να ακολουθηθούν για να πέσει μια χώρα στα χέρια των ναζιστοσυμμοριών, έγραψε (http://www.kathimerini.gr/1017113/article/epikairothta/politikh/tzefrei-paiat-gia-thn-70h-epeteio-toy-nato):

«Ο Οργανισμός του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) είναι η πιο επιτυχημένη συμμαχία στην Ιστορία. Τα τελευταία 70 χρόνια, το ΝΑΤΟ συνέβαλε στη δημιουργία της πιο ασφαλούς, σταθερής και ευημερούσας περιόδου στην ευρωπαϊκή ιστορία».   

    Ο Τζέφρι (ένας είναι ο Τζέφρι) μας εξήγησε, επίσης, γιατί πρέπει να υπάρχει ΝΑΤΟ και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο:

«Ο Ψυχρός Πόλεμος έχει τελειώσει, αλλά το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να είναι τόσο σημαντικό σήμερα, όσο ήταν το 1949, καθώς οι νέες προκλήσεις συνδυάζονται με τις παλιές για να δημιουργηθεί ένα όλο και περισσότερο ανταγωνιστικό και αβέβαιο γεωπολιτικό περιβάλλον».

    Για όποιον είναι μπουμπούνας, ο κύριος πρέσβης (ένας είναι ο πρέσβης) υπήρξε αρκούντως κατατοπιστικός:

«Η Ρωσία – γράφει – παραμένει η μεγαλύτερη απειλή για την κυριαρχία και την ανεξαρτησία ευρωπαϊκών εθνών-κρατών και για τις κοινές αξίες που ενώνουν τη Δύση» αλλά και «η Κίνα επιδιώκει να οικοδομήσει οικονομική και πολιτική επιρροή στην Ευρώπη(…)»

    Ως εκ τούτου, στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών των Αμερικάνων και των συμμάχων τους με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, εμείς ως Ελλάδα θα πρέπει να είμαστε «καλά παιδιά». Ιδού πόσο ωραία το έθεσε ο Τζέφρι (ένας είναι ο Τζέφρι):

«Δεσμευτήκαμε να δαπανήσουμε τουλάχιστον το 2% του ΑΕΠ για την άμυνα και να επενδύσουμε τουλάχιστον το 20% αυτών των δαπανών σε σημαντικά εξοπλιστικά προγράμματα έως το 2024. Μετά την ένταξη στο ΝΑΤΟ το 1952, η Ελλάδα αντιμετώπισε αυτές τις προκλήσεις μαζί με εμάς, και η αυξανόμενη σημασία της ως πυλώνα της περιφερειακής σταθερότητας σημαίνει ότι θα είναι ο καλύτερος εταίρος της Βόρειας Μακεδονίας στην ένταξη της χώρας αυτής ως ο 30ός Σύμμαχος του ΝΑΤΟ. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, τιμήσαμε την 20ή επέτειο της ένταξης της Τσεχίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας ως Συμμάχων στο Κέντρο Επιχειρήσεων ΝΑΤΟ της Κρήτης, μια εξαιρετική μονάδα που συμβάλλει στην ασφάλεια και στη δια-λειτουργικότητα. Η Ελλάδα έχει αυξήσει τις δεσμεύσεις της έναντι του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, στις αποστολές μας για την αστυνόμευση της Βαλτικής, με την κοινή διοίκηση στο Κέντρο Ταχείας Ανάπτυξης του ΝΑΤΟ στη Θεσσαλονίκη και μέσω του αυξημένου ρόλου της στις ετήσιες ασκήσεις μας. Διατηρεί σταθερά το 2% του ΑΕΠ σε αμυντικές δαπάνες όπως έχει ορίσει το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί στρατιώτες μου λένε συνεχώς πόσο επαγγελματίες και φιλόξενοι είναι οι Ελληνες ομόλογοί τους. Είμαστε πολύ ευγνώμονες για τις συνεργασίες μας με την Ελλάδα, διμερώς και στο ΝΑΤΟ».

    Σημείωση 1^η: Ολα αυτά τα «συχαρίκια» για το ρόλο της στο θέμα της ΝΑΤΟποίησης της Βόρειας Μακεδονίας, για την σταθερή παροχή του 2% του ΑΕΠ της σε αμυντικές δαπάνες, για την ΝΑΤΟική «αναβάθμιση» της Θεσσαλονίκης, για την «εξαιρετική μονάδα» της Σούδας, για την αύξηση των δεσμεύσεών της έναντι του ΝΑΤΟ από βαλτική μέχρι Αφγανιστάν, η Ελλάδα τα εισπράττει από τον πρέσβη (ένας είναι ο πρέσβης) επί… «αριστερής» κυβερνήσεως.  

  Σημείωση 2^η: Λογικό κάποιος σαν τον κύριο πρέσβη, με τέτοια συμβολή στην ναζιστοποίηση της Ουκρανίας, να λατρεύει έναν οργανισμό σαν το ΝΑΤΟ, που μόλις το 2017 απέδιδε τιμές στους συνεργάτες των ναζί στις χώρες της Βαλτικής (https://info-war.gr/vinteo-tou-nato-tima-tous-synergates-ton-nazi/) και που από τα γεννοφάσκια του συνδέθηκε με ναζισταράδες όπως ο στρατάρχης της Βέρμαχτ, ο Έριχ φον Μάνσταϊν, κατοπινός σύμβουλος Εθνικής Αμυνας επί Αντενάουερ με αρμοδιότητα την οργάνωση του γερμανικού στρατού μετά την ένταξή του στο ΝΑΤΟ…

Πόλεμοι – Χούντες – Τρομοκρατία

    Το τι είναι, βέβαια, το ΝΑΤΟ, και γενικώς αλλά και ως προς την Ελλάδα ειδικώς, καταλληλότεροι να μας το περιγράψουν από τον Αμερικανό πρέσβη Πάιατ είναι η Ιστορία αλλά και η τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα.  

    Ο κατάλογος της 70χρονης «ανθρωπιστικής» δράσης του ΝΑΤΟ και των κρατών μελών του είναι μακρύς:

Κορέα, Βιετνάμ, Χιλή, Γιουγκοσλαβία, Ιρακ, Αφγανιστάν, Παναμάς, Κούβα, Κύπρος, Παλαιστίνη, Γρανάδα, Λιβύη, Συρία, Νικαράγουα, Σαλβαδόρ, Ινδοκίνα, Λίβανος, Φιλιππίνες, Σομαλία, Δομινικανή Δημοκρατία,

     είναι μερικά μόνο από τα σημεία του κόσμου που γνώρισαν και γνωρίζουν  την θηριωδία του.

    Αυτός ο αιμοσταγής οργανισμός που σαν σήμερα, στις 4 Απριλίου 1949, υπογραφόταν η συνθήκη του Βορειοατλαντικού Συμφώνου για την δημιουργία του στην Ουάσιγκτον από ΗΠΑ, Βέλγιο, Γαλλία, Δανία, Λουξεμβούργο, Ιταλία, Καναδάς, Νορβηγία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Μεγάλη Βρετανία, Ιρλανδία, είχε ξεκάθαρο στόχο και ρόλο από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του: Το ΝΑΤΟ ήταν η βασική επιθετική κίνηση που οργάνωσαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κατά της Σοβιετικής Ένωσης μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

     Ηταν στα 50 χρόνια μετά την ίδρυσή του, πάλι στην Ουάσιγκτον, στις 23 Απριλίου 1999, όταν απούσας πια της ΕΣΣΔ, οι ηγέτες των κρατών – μελών του ΝΑΤΟ (την ίδια ώρα που βομβάρδιζαν τη Γιουγκλοσλαβία), υπέγραφαν τη λεγόμενη συμφωνία για το νέο δόγμα του,  διατηρώντας κι επεκτείνοντας τα βασικά του χαρακτηριστικά: 

Μια δολοφονική συμμαχία, ένας παγκόσμιος χωροφύλακας, που υπερασπίζεται συγκεκριμένα συμφέροντα οικονομικά και γεωπολιτικά, μια συμμαχία – δολοφόνος των λαών. 

    Πρόκειται για έναν εγκληματικό οργανισμό που σύμφωνα με το αναθεωρηθέν «Στρατηγικό Δόγμα» του στις αποστολές του ΝΑΤΟ εντάσσονται οι λεγόμενες «ειρηνευτικές επιχειρήσεις», η δήθεν αντιμετώπιση της διασποράς όπλων μαζικής καταστροφής και η «διεθνής τρομοκρατία».

    Πρακτικά, δηλαδή, έχει και τυπικά θεσμοθετηθεί η χωρίς όρια δράση του σε ολόκληρο τον πλανήτη, αποτελεί παγκόσμιο κατασταλτικό μηχανισμό που έχει και τυπικά πια πάψει να αυτοπροσδιορίζεται σαν δήθεν «αμυντικός» οργανισμός και που δεν κρύβει αυτό που ήταν πάντα: Ο στρατιωτικός βραχίονας των πολυεθνικών του ευρωατλαντισμού που υπηρετεί με  στρατιωτικούς όρους τα «ζωτικά τους συμφέροντα».

«Ελλάς – Ελλήνων – ΝΑΤΟικών»…

    Τρία χρόνια μετά την ίδρυση του ΝΑΤΟ, ως συνέχεια του «Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας», στις 18 Φεβρουαρίου 1952, η ελληνική Βουλή επικύρωσε τη συμφωνία ένταξης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ. H ένταξη στο ΝΑΤΟ επικυρώθηκε επί κυβέρνησης Ν. Πλαστήρα. Αρνητικά ψήφισαν μόνο οι βουλευτές της ΕΔΑ και ο ανεξάρτητος βουλευτής Μιχ. Κύρκος.

    Από τα 70 χρόνια ύπαρξης του ΝΑΤΟ, λοιπόν, τα 67 χρόνια η Ελλάδα αποτελεί μέλος του. Ο χρόνος είναι αρκετός για έναν απολογισμό…

Κορέα

    Η επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Κορέα τη δεκαετία του ’50 βάφτηκε και με ελληνικό αίμα. Ο ελληνικός λαός, από την πρώτη στιγμή ένταξης της χώρας στο ΝΑΤΟ, γνώρισε τις συνέπειες της εμπλοκής του τόπου στον ιμπεριαλιστικό οργανισμό. Τα θύματα Ελλήνων, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ήταν από τον Στρατό 183 νεκροί και 610 τραυματίες και οι απώλειες της Αεροπορίας 12 νεκροί και 4 χαμένα αεροσκάφη.

Κύπρος

    Το έγκλημα της Κύπρου, το 1974, έχει τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ .

Αντί οποιασδήποτε άλλης αναφοράς, θα περιοριστούμε στα στοιχεία που προέκυψαν από την ανάκριση που διεξήχθη στη Βουλή το 1987, για το «φάκελο της Κύπρου», και καταγράφτηκαν στο βιβλίο «Έγκλημα εναντίον της Κύπρου», του τότε βουλευτή του ΚΚΕ, Κώστα Κάππου.

    Το ΝΑΤΟ λοιπόν και οι Αμερικάνοι:

• Ηταν αυτοί, που σχεδίασαν το πραξικόπημα κατά του Μακάριου – όπως ομολόγησε ο επικεφαλής του πραξικοπήματος στην Κύπρο, ο Γεωργίτσης – και οι συνταγματάρχες το εκτέλεσαν ώστε να δοθεί το πρόσχημα για την τουρκική επέμβαση στο νησί.
• Ηταν αυτοί, που ασκούσαν «φορτική πίεση» – όπως ομολόγησε ο «πρωθυπουργός» Κόλλιας – για την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια της προέλασης των τουρκικών δυνάμεων.
• Ηταν αυτοί, που μέσω του 6ου Αμερικανικού Στόλου, της βρετανικής αεροπορίας και των βρετανικών ναυτικών δυνάμεων, έπαιξαν ρόλο προγεφυρώματος – όπως ομολόγησε ο τότε αρχηγός ΓΕΑ Παπανικολάου – για την εισβολή των τουρκικών δυνάμεων στο νησί και την αναχαίτιση των ελληνικών δυνάμεων σε περίπτωση που αυτές «εκινούντο».
• Ηταν αυτοί, που – όπως ανέφερε ο αντιστράτηγος του ΑΕΔ Μπίτος – σε τηλεφωνικές επικοινωνίες του Κίσινγκερ με τον Ετσεβίτ, του έδωσαν την «άδεια» να βυθίσει το ελληνικό αρματαγωγό που βρέθηκε στην περιοχή.

Γιουγκοσλαβία

    Η Ελλάδα αποτέλεσε το 1999 το προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια της θηριωδίας ενάντια στη Γιουγκοσλαβία: Στρατιωτικές βάσεις, λιμάνια, αεροδρόμια, ολόκληρο το ελληνικό έδαφος παραδόθηκε στη ΝΑΤΟική συμμορία για να φέρει σε πέρας το έγκλημα.

    Παρότι η τότε κυβέρνηση ισχυριζόταν ότι «δεν συμμετείχε» στους βομβαρδισμούς και τη στρατιωτική περικύκλωση της Γιουγκοσλαβίας, τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν ότι μόνο από τη Θεσσαλονίκη με κατεύθυνση το Κοσσυφοπέδιο πέρασε η ακόλουθη ΝΑΤΟική δύναμη πυρός:

• 1000 αεροσκάφη,
• 420 πλοία,
• 510 σιδηροδρομικοί συρμοί,
• 400 φάλαγγες οχημάτων διαφόρων τύπων,
• 40.000 οχήματα και
• 60. 000 στρατιώτες…

Ιράκ

    Παρούσα η Ελλάδα και στο επόμενο έγκλημα του ΝΑΤΟ. Αυτή τη φορά ενάντια στο Ιράκ. Οι αριθμοί το αποδεικνύουν: Κατά το κρίσιμο διάστημα της επίθεσης στο Ιράκ (20 Μάρτη – 30 Απρίλη),

• 270 αεροσκάφη του ΝΑΤΟ με κατεύθυνση το Ιράκ προσγειώθηκαν ή περνώντας από τον εθνικό εναέριο χώρο μας, έδωσαν αναφορά πορείας στη Σούδα! Ανάμεσά τους 3.963 μεταφορικά και 307 μαχητικά.
• Επίσης σταθερά κάθε μέρα απογειώνονταν ή προσγειώνονταν από τη Σούδα πάνω από 20 κατασκοπευτικά ηλεκτρονικού πολέμου, ιπτάμενα ραντάρ, ανθυποβρυχιακά και άλλα αεροσκάφη.

Σε ό,τι αφορά στο ναυτικό σκέλος της βάσης, από την αρχή του 2003 που άρχισε η προετοιμασία μέχρι το τέλος των επιχειρήσεων, έδεσαν στη Σούδα και υποστηρίχτηκαν (με πυρομαχικά, καύσιμα, τρόφιμα, συντήρηση κλπ)

• 196 πλοία – ανάμεσά τους
• 2 αεροπλανοφόρα,
• 16 υποβρύχια (και πυρηνοκίνητα),
• 56 φρεγάτες
• Αν, δε, πάμε πιο πίσω, στην αφετηρία της αμερικάνικης αντιτρομοκρατικής εκστρατείας (11/9/2001), τα πλοία ξεπερνούν τα 750…

    Οι αριθμοί αυτοί οδήγησαν ακόμα και τον Μπους, σε ειδική τελετή που έγινε στις ΗΠΑ να ανακηρύξει την Ελλάδα τέταρτη σε σημασία σύμμαχο χώρα των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, από την άποψη της συνεισφοράς της στην εισβολή στο Ιράκ…

«Κόκκινη προβιά»

    Το ΝΑΤΟ έχει τη δική του συμβολή και στην εμπέδωση της «δημοκρατίας» στην Ελλάδα. Χαρακτηριστική η υπόθεση της «Κόκκινης προβιάς».

    Η υπόθεση ξεκινά τη δεκαετία του ’50, όταν η CΙΑ στήνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μιαν απίστευτη τρομοκρατική – παρακρατική επιχείρηση, στο όνομα της αντιμετώπισης του «κομμουνιστικού κινδύνου». Η επιχείρηση γίνεται γνωστή στην Ιταλία με τον κωδικό «Γκλάντιο». Στην Ελλάδα, το παράρτημα της «Γκλάντιο» ονομάζεται «Κόκκινη προβιά».

     Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ», που το Νοέμβρη του 1990 αποκάλυψε την υπόθεση, ο παρακρατικός μηχανισμός του ΝΑΤΟ συμπεριλάμβανε κρύπτες με χιλιάδες όπλα που είχαν τοποθετηθεί κάτω από δημόσια κτίρια ή ακόμα και εκκλησίες, και έναν αριθμό «εκπαιδευμένων» να αναλάβουν δράση εφόσον το απαιτούσε η εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα.

    Η συμφωνία της «Κόκκινης προβιάς» υπογράφηκε στις 25 Μάρτη του 1955 από τον πρωθυπουργό Παπάγο και το στρατηγό της CΙΑ Τράσκοτ. Πρόσχημα, βέβαια, ο «κομμουνιστικός κίνδυνος». Η παρακρατική ομάδα στην Ελλάδα αποτελούσε, σύμφωνα με το «Σπίγκελ», «μια από τις πιο σκληρές ομάδες μάχης του ΝΑΤΟ».

    Ας σημειωθεί ακόμα: Ενας από τους αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών, που γνώριζαν ακριβώς τα καθήκοντα και το δυναμικό των κρυφών μονάδων της ΝΑΤΟικής «Κόκκινης προβιάς», ήταν ο συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος…

Χούντα

    Η δικτατορία των συνταγματαρχών ήταν ένα από τα «εξαιρετικά» δημιουργήματα του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών. Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ ήταν αυτοί που σχεδίασαν και οργάνωσαν το πραξικόπημα. Το πλήθος των παραστρατιωτικών οργανώσεων που είχαν διαβρώσει το στρατό και δρούσαν στη χώρα, όπως ο περιβόητος ΙΔΕΑ, που κορυφαίο του στέλεχος ήταν ο Γ. Παπαδόπουλος, ήταν δικά τους δημιουργήματα.

    Αναφορικά με τη στάση της Ουάσιγκτον και του ΝΑΤΟ στη χούντα των συνταγματαρχών, αποκαλυπτικό είναι το τηλεγράφημα της 13ης Γενάρη 1968 του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προς τον τότε Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα:

«1. Αποφασίσαμε να κινηθούμε βραχυπρόθεσμα προς μία σχέση συνεργασίας με το καθεστώς της Αθήνας. Το σχέδιό μας είναι πρώτον να συμβουλευτούμε εντός της βδομάδας στην Ουάσιγκτον με τους εκπροσώπους του ΝΑΤΟ και έπειτα να σας εξουσιοδοτήσουμε να κάνετε επίσημο τηλεφώνημα στον Πιπινέλι. Η τυπική επαφή με τους υπουργούς της χούντας δε θα πρέπει να εξουσιοδοτηθεί για την ώρα αλλά είναι ορατή ως το επόμενο βήμα (…)».

Από «Σεπτεμβριανά» μέχρι Ίμια και Μαδρίτη

     Στα «καλά» του ΝΑΤΟ θα πρέπει, μεταξύ άλλων, να προστεθούν και οι σφαγές των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη το 1955 όπου και πάλι το ΝΑΤΟ δηλώνει «παρών» με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζ. Ντάλες, να στέλνει επιστολή στην Αθήνα καλώντας την να μην αντιδράσει και να επιδείξει πνεύμα καλής θέλησης «χωρίς χρονοτριβή (για) την ενότητα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, που κλονίστηκε με την επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων».

    Οσο για τα Ιμια και τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, αυτά, μετά τα γεγονότα του 1996, ήρθαν να επικυρωθούν με τη ΝΑΤΟική συμφωνία της Μαδρίτης, το 1997.

«Γεωστρατηγικός μεντεσές»!

    Αν θα ήθελε λοιπόν κάποιος να περικλείσει σε μια φράση την εμπειρία της Ελλάδας από τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, είναι ότι δεν υπάρχει στιγμή της ελληνικής ιστορίας από την είσοδο της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ που ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός να μην έχει παίξει το ρόλο

    – αφενός του υπονομευτή της δημοκρατίας στο εσωτερικό της χώρας (από τους Πιουριφόι και την εκτέλεση Μπελογιάννη μέχρι την χούντα των συνταγματαρχών) και

    – αφετέρου της έκθεσης του τόπου στους κινδύνους που συνεπάγεται η εμπλοκή στην ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία.

    Μια εμπλοκή που πριν οι κυβερνήσεις του παλιού δικομματισμού και τώρα του ΣΥΡΙΖΑ υπηρετούν και αναβαθμίζουν,

• προσφέροντας την ελληνική επικράτεια ως μια απέραντη αμερικανοΝΑΤΟική βάση,
• καλώντας το ΝΑΤΟ σε ρόλο τάχα «ναυαγοσώστη» προσφύγων στο Αιγαίο,
• λειτουργώντας σαν «γεωστρατηγικός μεντεσές» (κατά την ορολογία Πάιατ) του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην περιοχή,
• μετατρέποντας την χώρα σε ταχυδρόμο του ΝΑΤΟ στην Βόρεια Μακεδονία και
• διατηρώντας ελληνική στρατιωτική παρουσία υπό τις διαταγές του ΝΑΤΟσε Κοσσυφοπέδιο, Μαυροβούνιο, Αφγανιστάν και τώρα στα Σκόπια.

    Ολα αυτά, βεβαίως, έγιναν και γίνονται επειδή αυτή είναι η θέληση της άρχουσας τάξης της Ελλάδας, άλλοτε με πρόσχημα τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και άλλοτε με πρόσχημα τη «συλλογική ασφάλεια». Η ουσία είναι ότι η άρχουσα τάξη και τα κόμματά της ενσωμάτωσαν και διατηρούν την Ελλάδα στη λυκοσυμμαχία, για να ενισχύουν μλέσω των διεθνών συμμαχιών τους την εξουσία τους εξασφαλίζοντας, ταυτόχρονα, μοχλούς καταστολής του λαϊκού κινήματος.

«Ανταλλάγματα»…

    Για το ρόλο του ΝΑΤΟ και των κρατών – μελών του μια ματιά στα συντρίμμια στη γειτονιά μας αρκεί. Για το ρόλο του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα μια ματιά στην Ιστορία και στα πεπραγμένα της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας, επίσης αρκεί. Ωστόσο κάθε μέρα δεν λείπουν οι αναφορές από εκείνους τους ΝΑΤΟτσολιάδες που σπεύδουν να μας επισείσουν τον «πατριωτικό» και τον «αριστερό» (ενίοτε) «ρεαλισμό» τους.

    Τον ίδιο «ρεαλισμό» που τους κάνει συνεταίρους του Ισραήλ, συμμάχους της δικτατορίας του Σίσι στην Αίγυπτο και επίδοξους πωλητές ελληνικού στρατιωτικού υλικού στη… Σαουδική Αραβία.

    Παρακάμπτοντας την αηδία μας για τους παραπάνω (και τους «αριστερούς» ιδιαίτερα από δαύτους) απευθυνόμενοι στους κανονικούς ανθρώπους σημειώνουμε τα εξής:   

   Έχουμε στη γειτονιά μας μια διαρκή και όλο αναζωπυρούμενη ένταση. Έχουμε τους Αμερικάνους να απειλούν τους Ρώσους, τους Ρώσους να απειλούν τους φιλοαμερικάνους, τους Αμερικάνους να απειλούν τη Βόρεια Κορέα, τη Βόρεια Κορέα τους Αμερικάνους, το Ιράν τους Αμερικάνους και όλοι μαζί ολόκληρο τον κόσμο. Πολιτικά και ιστορικά, αλλά και από τα πραγματολογικά δεδομένα της φρίκης που συντελείται στη γειτονιά μας, η πατρίδα μας δεν έχει κανένα λόγο να εμπλέκεται σε όλο αυτό το κουβάρι της έντασης και της φωτιάς.

   Σε ό,τι αφορά, δε, ειδικά στην θεωρία των «ανταλλαγμάτων» που δήθεν παίρνει η χώρα μας από την συμμετοχή – συνενοχή των κυβερνήσεων της σε μηχανισμούς πολέμου και σε εντάσεις, μια θεωρία που οι φορείς της την μηρυκάζουν με το ίδιο πάντα συφοριασμένο ύφος του τύπου «μα τι να κάνουμε», «η Ελλάδα είναι μικρή χώρα», «ο διεθνής συσχετισμός δυνάμεων είναι συγκεκριμένος», «τουλάχιστον κάτι να κερδίσουμε» κι άλλα τέτοια… λεβέντικα, η πραγματικότητα είναι η εξής:

• Από τη δεκαετία του 1950 που η Ελλάδα έφτασε μέχρι την Κορέα τι πήρε για ««ανταλλάγματα»;  Χούντες και Αττίλες με τις ΝΑΤΟϊκές πλάτες.
• Από τη δεκαετία του ’80 που η χώρα επανήλθε και στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, τι πήρε η Ελλάδα σαν «αντάλλαγμα»: Την «οριστικοποίηση» – όπως έλεγε ο Α.Παπανδρέου και ομολογούσε ο Ράλλης – του περιορισμού του ελληνικού εθνικού εναέριου χώρου από τα 10 στα 6 μίλια, όπως αυτό προβλέπεται στο ΝΑΤΟ ήδη από τη δεκαετία του ’60…
• Τη δεκαετία του 1990 όταν η Ελλάδα συμμετείχε στο σφαγιασμό του Ιράκ το αντάλλαγμα» που πήρε αργότερα ήταν τα Ίμια και η συμφωνία της Μαδρίτης.
• Το 1999 όταν η χώρα έγινε προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας τα «ανταλλάγματα» ήταν οι σύμμαχοι να αποκαλούν «Μακεδονία» τα Σκόπια και παράλληλα να ενισχύουν τον αλβανικό εθνικισμό.
• Το 2001 όταν η Ελλάδα συμμετείχε (και συμμετέχει ακόμα) στην υπόθεση που λέγεται Αφγανιστάν το «αντάλλαγμα» ήταν το σχέδιο Ανάν.
• Το 2003 όταν η χώρα ενεπλάκη ξανά στο δεύτερο βομβαρδισμό και στη δεύτερη επιχείρηση του Κόλπου αυτό που πήρε ήταν ΝΑΤΟϊκά Γκουαντανάμο να περνάνε πάνω από το ελληνικό έδαφος και ένα Αιγαίο σουρωτήρι, όπως είναι και σήμερα, με το ΝΑΤΟ να παρακολουθεί και να παριστάνει τον «ναυαγοσώστη» προσφύγων στις θάλασσές μας. 
• Οσο για το σήμερα; Μα τώρα είναι που ο Αμερικανός πρέσβης έφτασε να το πανηγυρίζει κιόλας – χωρίς να επιδείξουν ούτε στάλα «αριστερής» τσίπας οι κυβερνώντες για τα λεγόμενά του – ότι «το 2018 είναι το έτος της Αμερικής στην Ελλάδα» (!), τώρα, σήμερα, είναι που η έκθεση του Στέητ Ντηπάρτμεντ, αυτό το σοκαριστικό και κατάπτυστο κείμενο (https://www.imerodromos.gr/ekthesi-steit-dipartment-gia-tin-ellada-sok-aristeris-kataischynis-kai-amerikanofrosynis/) μιλάει για ια «Ελλάδα (που) είναι ένας αφοσιωμένος εταίρος στην προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων εντός και εκτός Ελλάδας…»(!), κι όμως παρά τις τόσες αμερικανοΝΑΤΟικές υποκύψεις των «αριστερών» μας όταν πριν μερικούς μήνες η τουρκική ακταιωρός εμβόλιζε το ελληνικό πλοίο στα Ιμια, οι ΗΠΑ και ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ μας κάλεσαν να λύσουμε με την Τουρκία τις… διμερείς διαφορές μας.

    Αυτά είναι «ανταλλάγματα» της ΝΑΤΟφροσύνης. Αυτά ήταν πάντα, μετά αλλά και… προ ΝΑΤΟ, από την εποχή που η Ελλάδα των Βαλκανικών Πολέμων και του εσωτερικού διχασμού έφτανε το 1919 μέχρι την Ουκρανία για να πολεμάει Μπολσεβίκους. Τι «ανταλλάγματα» πήρε; Μικρασιατική Καταστροφή, Χούντες και Μεταξάδες.

   Επομένως, ακόμα κι αν παραβλέπαμε τη γλίτσα που κουβαλάει η θεωρία των «ανταλλαγμάτων», βλέπουμε ότι το αντίκρισμα που κρύβεται πίσω από την… «πατριωτική» ιδιοτέλεια των «ρεαλιστών» μας, όταν δεν είναι νέα δεινά για την Ελλάδα, είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες.     

   Τους αφήνουμε, λοιπόν, στη γλίτσα τους που φτάνει μέχρι του σημείου να γίνονται σημαιοφόροι της συμμετοχής – συνενοχής στα εγκλήματα με κριτήριο εάν είναι καλό το… αντάλλαγμα. Και επ’ ευκαιρία της σημερινής… γιορτής τους, το επαναλαμβάνουμε: Η προστασία των συμφερόντων της πατρίδας και του ελληνικού λαού είναι συνώνυμη της εξόδου της χώρας από το ΝΑΤΟ της προδοσίας και του εγκλήματος.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Από Παναγιώτης Σωτήρης

Η πληροφορία ότι σύντομα θα αναρτηθούν στον ΟΗΕ οι συντεταγμένες της συμφωνίας ανάμεσα στην Τουρκία και τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης, έρχεται να φέρει την ελληνική πλευρά αντιμέτωπη με τα αποτελέσματα που είχε αυτή η συμφωνία, αλλά και με το δύσκολο δρόμο για τη Χάγη.

Είναι αλήθεια ότι –όπως έσπευσαν να υπογραμμίσουν διπλωματικές πηγές, μετά το θόρυβο που προκάλεσε η πληροφορία που δημοσίευσε την Κυριακή 16 Φεβρουαρίου η εφημερίδα Καθημερινή σε ρεπορτάζ του Β. Νέδου– η ανάρτηση των συντεταγμένων που προβλέπει η τουρκολιβυκή συμφωνία αποτελεί μια τυπική διαδικασία. Μόνο που ταυτόχρονα αποδεικνύει ότι ένα φάσμα από δηλώσεις και τοποθετήσεις που λίγο πολύ παρουσίαζαν τη συμφωνία ως περίπου άνευ σημασίας ήταν περισσότερο ευσεβείς πόθοι παρά εκτιμήσεις που αντιστοιχούσαν στην πραγματικότητα.

Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τη σημασία των γεγονότων είναι καλό να έχουμε υπόψη μας ορισμένα στοιχεία για το διεθνές σύστημα.

Οι κανόνες του διεθνούς δικαίου δεν είναι όπως οι εσωτερικές κρατικές νομοθεσίες. Δεν έχουν καν την αυστηρότητα του ευρωπαϊκού δικαίου. Δεν υπάρχει  κάποια υπερκρατική αρχή που ανά πάσα στιγμή εγγυάται στην εφαρμογή τους και το εάν η «διεθνής κοινότητα» θα παρέμβει για τη διόρθωση μιας αδικίας είναι πάντα ένα διακύβευμα.

Η ραχοκοκαλιά του διεθνούς δικαίου δεν είναι τόσο κάποιες αφηρημένες αρχές όσο ένα φάσμα από διμερείς και πολυμερείς συνθήκες. Αυτό αποτυπώνεται και στα ζητήματα που αφορούν το δίκαιο της θάλασσας και τα κυριαρχικά δικαιώματα που συνεπάγεται.

Μπορεί από τη μια να έχουμε ορισμένους σαφείς κανόνες, όπως είναι π.χ. η θέση ότι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ εκτείνονται σε απόσταση έως 200 ν.μ. (ή έως τη μέση γραμμή εάν οι αποστάσεις είναι μικρότερες) ή η θέση ότι τα νησιά έχουν αυτοτελή υφαλοκρηπίδα, όμως την ίδια στιγμή έχουμε πάντα την υπογράμμιση ότι όλα αυτά απαιτούν διμερείς συμφωνίες και οριοθετήσεις με τα συνορεύοντα κράτη για να έχουν πραγματικά κάποια ισχύ.

Αντίστοιχα, μπορεί να υπάρχει πάντα η δυνατότητα προσφυγής σε διεθνή όργανα, όπως το Διεθνές Δικαστήριο στη Χάγη, αλλά αυτό προϋποθέτει συμφωνία των μερών ότι αποδέχονται τη δικαιοδοσία του. Ούτε είναι τυχαίο ότι και όταν παίρνει θέση σε τέτοια ζητήματα το Διεθνές Δικαστήριο η τάση του είναι πάντα λιγότερο η πιστή τήρηση κανόνων όσο η ευθυδικία και η απόφαση που όντως μπορεί να επιλύσει τη διαφορά.

Η συμφωνία που άλλαξε τα δεδομένα

Σε αυτό το πλαίσιο η συμφωνία ανάμεσα στην Τουρκία και τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης άλλαξε τα δεδομένα.

Μέχρι τότε η Τουρκία είχε αξιώσεις μονομερείς και η Ελλάδα με τη σειρά της μπορούσε να λέει ότι τις απορρίπτει και ότι θα υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Οι δύο χώρες είχαν διαφορές μεταξύ τους, ανεξαρτήτως του πώς τις όριζαν. Όμως, όλα τα ζητήματα παρέμεναν ανοιχτά.

Η Τουρκία μπορεί να έβγαζε χάρτες της «Γαλάζιας Πατρίδας» όμως αυτοί δεν σήμαιναν κάτι. Έκανε υπερπτήσεις και αμφισβητούσε τα όρια του εναέριου χώρου, όμως πάντα ήταν μια μονομερής ενέργεια. Μιλούσε για «γκρίζες ζώνες» όμως εν πολλοίς από το 1996 στα Ίμια το “no troops, no ships, no flads” ισχύει. Ούτε επί της ουσίας δοκίμασε μετά το 1987 να κάνει έρευνες σε διαμφισβητούμενες περιοχές με την εξαίρεση των κινήσεων του ερευνητικού σκάφους Barbaros πέρσι.

Αντίστοιχα, η Ελλάδα μπορεί να έδωσε άδειες έρευνας σε διάφορες άλλες περιοχές, όμως όντως πάντοτε αντιμετώπιζε την περιοχή για την οποία συζητάμε ως τμήμα μιας διαφοράς που θα έπρεπε να επιλυθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα δεν έχει «επίσημο χάρτη» για την υφαλοκρηπίδα ούτε έχει κάνει κάποια ανακοίνωση για «ανακήρυξη ΑΟΖ» επί της ουσίας.

Στο πρόσφατο επεισόδιο με το ερευνητικό σκάφος Ορόυτς Ρέις η προσεκτικά διατυπωμένη ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ μίλησε για έξοδο του πλοίου από τα όρια του ελληνικού FIR (που είναι ταυτόχρονα και χώρος ευθύνης για θαλάσσιες επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης) μια που αυτά είναι διεθνώς αναγνωρισμένα και αποτυπωμένα.

Το κυριότερο ήταν ότι καμία χώρα δεν είχε μπορέσει να κάνει διμερή συμφωνία για το ζήτημα αυτό με άλλη όμορη (ως προς τα όρια των ΑΟΖ) χώρα. Και αυτό γιατί σε πείσμα όσων κατά καιρούς γράφεται μια ΑΟΖ δεν ανακηρύσσεται απλώς, αλλά οριοθετείται σε συμφωνία με άλλες χώρες. Η Ελλάδα προσπάθησε να κάνει τέτοιες διαπραγματεύσεις και με την Αίγυπτο και με τη Λιβύη σε προηγούμενα χρόνια αλλά δεν είχε υπάρξει πρόοδος, κυρίως γιατί η συγκεκριμένη οριοθέτηση σήμαινε και λήψη θέσης στο ζήτημα των ελληνοτουρκικών διαφορών. Μπορούσε να κάνει οριοθέτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία, όμως αυτό είχε μικρή σημασία, καθώς το ερώτημα ήταν η οριοθέτηση με την Τουρκία.

Αυτό ακριβώς καταφέρνει τώρα η Τουρκία. Για πρώτη φορά έχει διμερή συμφωνία για την οριοθέτηση. Και στο βαθμό που την υπογράφουν δύο κράτη που είναι διεθνώς αναγνωρισμένα δια μέσου νόμιμων κυβερνήσεων είναι μια συμφωνία «έγκυρη». Στο διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει δυνατότητα τρίτης χώρας να προσφύγει κάπου μια χώρα υποστηρίζοντας την ακυρότητα μιας διμερούς συμφωνίας.

Ανεξαρτήτως του εάν είναι σύμφωνη ή όχι με το διεθνές δίκαιο έχει το κρίσιμο στοιχείο να είναι διμερής συμφωνία που σημαίνει ότι τουλάχιστον μία ακόμη χώρα της περιοχής αποδέχεται την τουρκική αντίληψη. Και εδώ να πούμε ότι ανεξαρτήτως δηλώσεων εν μέσω εμφυλίου πολέμου, η όποια μεταπολεμική κυβέρνηση διαμορφωθεί στη Λιβύη, εάν υπάρξει ειρηνευτική διαδικασία, μάλλον δεν θα έχει ως πρώτη προτεραιότητα να ακυρώσει μια τέτοια συμφωνία.

Η συμφωνία αυτή δεν είναι δεδομένο ότι θα εφαρμοστεί ή ότι θα εφαρμοστεί πλήρως. Όμως, δεν είναι «άνευ περιεχομένου». Η μία από τις τρεις χώρες (πλην Τουρκίας) με τις οποίες η Ελλάδα θα ήθελε να κάνει μια οριοθέτηση με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου παίρνει θέση υπέρ της τουρκικής ερμηνείας. Η Ελλάδα πλέον δεν απαντά σε μονομερή αξίωση αλλά σε διακρατική συμφωνία, εφόσον και η κυβέρνηση της Τρίπολης παραμένει διεθνώς αναγνωρισμένη. Χώρες όπως η Αίγυπτος θα λάβουν υπόψη τους τέτοιες παραμέτρους.

Τα όρια των ελληνικών αντιδράσεων

Η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να αποτρέψει το ενδεχόμενο να πρωτοκολληθεί η συμφωνία και να αναρτηθούν οι συντεταγμένες που περιλαμβάνει. Αποδεικνύεται ότι ήταν μια μάλλον αλυσιτελής προσπάθεια. Πιθανώς και η αποτροπή των κινήσεων που αναμένονται από τον ΟΗΕ να ήταν αδύνατη, αν και ένας οργανισμός όπως ο ΟΗΕ δεν είναι απλώς «τυπικές διαδικασίες». Όμως, σε κάθε περίπτωση το ίδιο το γεγονός της συμφωνίας Τουρκίας – Λιβύης (και όσων ακολούθησαν) αποτέλεσε αρνητική εξέλιξη ως προς την προώθηση των ελληνικών θέσεων και καταδεικνύει ότι δεν δόθηκε η απαραίτητη προσοχή στο ενδεχόμενο η Τουρκία να αξιοποιήσει την προσπάθειά της για αναβαθμισμένες σχέσεις με χώρες της περιοχής.

Αντίστοιχα, φάνηκε ότι και η επικέντρωση απλώς στη σύναψη σχέσεων με χώρες που υποτίθεται ότι θα διαμόρφωναν συνθήκη απομόνωσης της Τουρκίας δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Η Τουρκία, παρά τις μεγάλες αντιφάσεις και τα ρίσκα της πολιτικής της δεν είναι ακριβώς απομονωμένη, αν κρίνουμε ιδίως από την αμερικανική στάση απέναντί της, την ώρα που κινήσεις όπως η αναβάθμιση των ελληνικών σχέσεων με το Ισραήλ ή τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν είναι στην πραγματικότητα άμεσα μεταφράσιμη στα ζητήματα που συζητάμε. Υπάρχουν πάντα οι καλές σχέσεις με την Αίγυπτο, όμως το Κάιρο είναι επίσης προσεκτικό στο πώς αντιμετωπίζει τις ελληνοτουρκικές διαφορές.

Η ώρα της Χάγης;

Η ελληνική πλευρά έχει επιμείνει ότι σε κάθε περίπτωση δεν πρόκειται να αφήσει να περάσει αναπάντητη οποιαδήποτε προσπάθεια της Τουρκία να κάνει πράξη τις προβλέψεις της συμφωνίας εντός περιοχών που η Ελλάδα θεωρεί ότι είναι στα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και λίγο πολύ έχουν καταδειχτεί και οι πιθανοί «κανόνες εμπλοκής» σε τέτοιες περιπτώσεις.

Βέβαια, τα όρια ανάμεσα στις αποτρεπτικές κινήσεις και το «θερμό επεισόδιο» δεν είναι πάντα σαφή. Μέχρι τώρα η Τουρκία δεν έχει στείλει ερευνητικό σκάφος συνοδευόμενο από πολεμικά σκάφη. Τι θα συμβεί εάν ανακοινώσει κανονικές έρευνες, εντός των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, επικαλούμενη και τις αναρτημένες συντεταγμένες, αποστέλλοντας και πολεμικά σκάφη; Και ακόμη και εάν δεχτεί κανείς ότι η ένοπλη αποτροπή είναι τμήμα της εξωτερικής πολιτικής (με μεγάλο κόστος…), τι θα σημαίνει η διαιώνιση τέτοιων πρακτικών;

Εδώ είναι που τίθεται το ζήτημα της Χάγης. Μιλάμε για τη Χάγη επειδή η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και άρα δεν τίθεται θέμα προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας. Άρα μένει το Διεθνές Δικαστήριο στη Χάγη. Όμως, η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο προϋποθέτει ότι και οι δύο πλευρές συμφωνούν σε αυτή. Εξ ου και η πρόβλεψη ότι προηγούνται διαπραγματεύσεις και συνάπτεται συμφωνία (αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «συνυποσχετικό»).

Σημειώνουμε εδώ ότι η ελληνική θέση για την προσφυγή στη Χάγη μπορεί κάποιες φορές να παρουσιάζεται στη δημόσια σφαίρα ως δρόμος για πλήρη δικαίωση των ελληνικών θέσεων, όμως στηρίζεται και στην επίγνωση ότι η όποια απόφαση το πιο πιθανό είναι να μην αναλογεί πλήρως στις ελληνικές θέσεις. Για παράδειγμα πολύ δύσκολα θα αποφασίσει υπέρ της πλήρους «επήρειας» του Καστελόριζου εάν δούμε και τον τρόπο με τον οποίο έχει κρίνει ανάλογες διαφορές.

Η Τουρκία, που παραδοσιακά υποστηρίζει ότι οι διαφορές πρέπει να επιλύονται με διμερείς διαπραγματεύσεις, δείχνει να αποδέχεται κάποιου τύπου προσφυγή. Όμως, έχει ως πάγια θέση ότι αυτή θα πρέπει να αφορά το σύνολο των ελληνοτουρκικών διαφορών. Η Ελλάδα παγίως απορρίπτει αυτή τη θέση υποστηρίζοντας ότι μόνη διαφορά είναι η υφαλοκρηπίδα.

Δυο φορές οι χώρες έφτασαν κοντά στην από κοινού προσφυγή στη Χάγη. Η πρώτη ήταν μετά τη συνάντηση Καραμανλή και Ντεμιρέλ στις 31 Μαΐου 1975 στις Βρυξέλλες. Το κοινό ανακοινωθέν ανέφερε: «Οι δύο πρωθυπουργοί είχαν την ευκαιρία κατά την συνάντησίν των να προβούν εις ανασκόπησιν των προβλημάτων, τα οποία προεκάλεσαν την παρούσαν κατάστασιν εις τα σχέσεις των δύο χωρών. Απεφάσισαν ότι τα προβλήματα ταύτα πρέπει να επιλυθούν ειρηνικώς μέσω διαπραγματεύσεων και όσον αφορά το θέμα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης». Όμως, η προσπάθεια δεν θα ευοδωθεί καθώς η Τουρκία θα υπαναχωρήσει.

Η δεύτερη φορά ήταν το 2003-2004 επί κυβέρνησης Κώστα Σημίτη. Τότε είχε προχωρήσει και η σύνταξη του συνυποσχετικού που μάλιστα περιλάμβανε και διαπραγμάτευση για τα άλλα ζητήματα (π.χ. η Ελλάδα θα δεσμευόταν για επέκταση των χωρικών υδάτων έως τα 8 ν.μ. – πέραν των περιοχών όπου οι αποστάσεις ήταν μικρότερες). Όμως, η προσπάθεια δεν ευοδώθηκε, τόσο εξαιτίας της μεταβατικής πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα και επειδή η Τουρκία έθεσε και επιπλέον αξιώσεις. Η μη ευόδωση του σχεδίου Ανάν και η αλλαγή στάσης κρίσιμων ευρωπαϊκών χωρών ήδη από τότε ως προς την πραγματική ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας επίσης θα παίξουν ρόλο.

Το δύσκολο ερώτημα του συμβιβασμού

Η προϊστορία δείχνει ότι διαπραγμάτευση σημαίνει και συμβιβασμούς και ως προς το ίδιο το θέμα της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα και ως προς άλλα ζητήματα, άρα δύσκολα θα τηρηθεί το «μόνο για την υφαλοκρηπίδα». Η ίδια η φύση της διαδικασίας ακόμη και για την προσφυγή στη Χάγη παραπέμπει σαφώς και σε διαπραγμάτευση μεταξύ των δύο χωρών.

Αυτό υπήρξε διαχρονικά το ερώτημα με το οποίο αναμετρήθηκαν οι ελληνικές κυβερνήσεις: ο κίνδυνος οποιαδήποτε συμβιβαστική λύση να θεωρηθεί ενδοτισμός. Ταυτόχρονα, ο τρόπος που κινείται η Τουρκία δείχνει ένα είδος προβολών ισχύος αρκετά διαφορετικό σε σχέση με το παρελθόν, κάτι που επίσης κάνει συγκριτικά πιο δύσκολη τη διαπραγμάτευση, την ώρα που καταδεικνύει ότι η απλή επένδυση σε μια λογική «αντι-συσπείρωσης» μέχρι τώρα δεν έχει φανεί να αποτελεί μοχλό πίεσης. Ούτως ή άλλως θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς ότι μπορεί να υπάρξει συνθήκη πλήρους απομόνωσης της Τουρκίας. Με αυτή την έννοια το ερώτημα της συζήτησης και της διαπραγμάτευσης είναι ενεργό.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Μαζική και καθολική ήταν η συμμετοχή στην 24ωρη απεργία που κήρυξε η ΠΕΝΕΝ σε όλα τα πλοία της ευρύτερης παράκτιας περιοχής του Πειραιά.

Από τα ξημερώματα πολυπληθές κλιμάκιο από μέλη της Ένωσης, τον Π.Σ.Σ -ΝΑΤ και μέλη πληρωμάτων διάφορων πλοίων συγκρότησαν απεργιακή επιτροπή έχοντας ως επίκεντρο τα πλοία που καθημερινά έχουν πρωϊνή αναχώρηση για την εκτέλεση των δρομολογίων τους.

Πρέπει να σημειωθεί ότι λόγω της σχετικής ενημέρωσης περί της απεργίας, οι επιβάτες που κατήλθαν στο λιμάνι από έλλειψη πληροφόρησης ήταν ελάχιστοι, και αυτοί όμως μετά την ενημέρωση της απεργιακής επιτροπής της ΠΕΝΕΝ αποχώρησαν.

Στην συνέχεια η αντιπροσωπεία της ΠΕΝΕΝ επισκέφθηκε διάφορα πλοία πραγματοποιώντας συσκέψεις σε αυτά και ενημέρωσε διαδοχικά τα πληρώματα για τους στόχους και τα αιτήματα της απεργίας όπως αυτά καθορίστηκαν από το Δ.Σ της Ένωσής μας.

Στο επίκεντρο το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο Βρούτση το οποίο αποτελεί συνέχεια του τερατουργήματος Κατρούγκαλου με το οποίο επιχειρείται ένα νέο συντριπτικό πλήγμα στα συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εν ενεργεία και συνταξιούχων Ναυτεργατών και το κυριότερο ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης.

Επίσης έγινε ουσιαστική συζήτηση στα εργασιακά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Ναυτεργάτες με τις συστηματικές προσπάθειες των εφοπλιστών να καταστρατηγήσουν τις ΣΣΕ και την υφιστάμενη νομοθεσία καθώς και στο αντιναυτεργατικό θεσμικό πλαίσιο στην επιβατηγό ναυτιλία (νόμος 4150/2013) με βάση τον οποίο έχουν θεσπιστεί οργανικές συνθέσεις στα μέτρα των Ναυτιλιακών - εφοπλιστικών εταιριών και με τον τρόπο αυτό έχουν επιβάλει συνθήκες δουλειάς (ωράρια - χρόνος ανάπαυσης) εργασιακής ζούγκλας.

Ταυτόχρονα αναδείχθηκε και η εφοπλιστόδουλη ατζέντα της κυβέρνησης της Ν.Δ και του Υπουργού της Γ. Πλακιωτάκη ο οποίος επεξεργάζεται νέα βάρβαρα μέτρα στην κατεύθυνση να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Αυτά θα είναι η κατάργηση των ΣΣΕ στα ποντοπόρα πλοία και η δραστική μείωση του αριθμού των ελλήνων Ναυτεργατών που απασχολούνται σε αυτή την κατηγορία στο όνομα για άλλη μια φορά της ενδυνάμωσης του εθνικού νηολογίου.

Ασκήθηκε επίσης έντονη κριτική στις δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ - Ομοσπονδίες και Σωματεία) οι οποίες ανοιχτά συναίνεσαν στον σχεδιασμό κυβέρνησης - κεφαλαίου τα νέα μέτρα να περάσουν από την Βουλή με το πρωτοφανή ισχυρισμό ότι δήθεν δεν θίγουν τους εργαζόμενους!

Την ίδια ακριβώς στάση είχαν και τα δύο μπλοκ που έχουν διαμορφωθεί στο πλαίσιο της ΠΝΟ, Χαλάς - 9 Σωματεία, οι οποίοι από κοινού σιώπησαν και απέρριψαν την πρόταση της ΠΕΝΕΝ για Πανελλαδική απεργία σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

Οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού και ο φερόμενος ως επικεφαλής της ομάδας των τριών Σωματείων Θ. Ευαγγελάκης επιβεβαίωσαν για άλλη μια φορά τις αγαστές σχέσεις με το μεγαλοεφοπλιστικό κεφάλαιο της ποντοπόρου Ναυτιλίας, αφού και σε αυτή την απεργία έβαλαν την ουρά στα σκέλια τους δηλώνοντας με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο ότι έχουν υπογράψει συμφωνία - συνθήκη μακροχρόνιας εργασιακής ειρήνης με τον Βενιάμη και τους άλλους μεγαλοσχήμονες εφοπλιστές αφήνοντάς τους και αυτή την φορά στο απυρόβλητο από πλευράς απεργίας και όποιας άλλης αγωνιστικής δράσης....

Για αυτό και η "κριτική" τους προς τους εφοπλιστές και την νέα επίθεση της κυβέρνησης είναι βαθύτατα υποκριτική αφού αποδείχνονται οι καλύτεροι αβανταδόροι στην ενίσχυση της εφοπλιστικής αδιαλλαξίας οδηγώντας την ιστορική ΠΕΜΕΝ στα βάραθρα της ανικανότητας, της αναξιοπιστίας και του εκφυλισμού....

Έχουν την αυταπάτη ότι η συμπόρευσή τους με το ΠΑΜΕ και η καθοριστική κάθε φορά παρουσία και συμμετοχή του στις "κινητοποιήσεις τους" τους κουκουλώνει και συγκαλύπτει την απώλεια οποιουδήποτε δεσμού με τον κλάδο των Μηχανικών ο οποίος τους έχει γυρίσει οριστικά και αμετάκλητα την πλάτη και με τον τρόπο αυτό έχουν μετατρέψει την ΠΕΜΕΝ σε ένα άχρηστο και άδειο κουφάρι χωρίς το παραμικρό αγωνιστικό ρόλο.

Η ΠΕΝΕΝ παρά τις επιφυλάξεις και τις αντιρρήσεις της σε ότι αφορά τον αγωνιστικό σχεδιασμό για το ασφαλιστικό, που κινήθηκε για άλλη μια φορά στα όρια της συμβολικής διαμαρτυρίας, απέδειξε για πολλοστή φορά μέσα από το δικό της διεκδικητικό πλαίσιο, τα αιτήματα και οι θέσεις της είχαν και έχουν την ολόθερμη υποστήριξη όχι μόνο του κλάδου αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ναυτεργατών.

Η λυσσαλέα επίθεση των κυβερνητικών στελεχών ενάντια στην απεργία, η άθλια συκοφαντική εκστρατεία περί "εργατοπατέρων και κομματικής υποκίνησης" και άλλες τέτοιες αθλιότητες που επιστρατεύει η κυβερνητική προπαγάνδα, δείχνουν την ανησυχία στο κυβερνητικό στρατόπεδο και στις δυνάμεις του κεφαλαίου μπροστά στο ενδεχόμενο κλιμάκωσης των εργατικών και λαϊκών αγώνων και μιας γενικευμένης μαζικής αντεπίθεσης ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές τους.

Αυτό δείχνει και την κατεύθυνση πάνω στην οποία πρέπει να κινηθεί το συνεπές αγωνιστικό και ταξικό κίνημα για την απόκρουση της επίθεσης που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, τόσο τώρα όσο και το επόμενο χρονικό διάστημα. Αυτόν τον δοκιμασμένο δρόμο ως ΠΕΝΕΝ θα τον συνεχίσουμε και στο μέλλον, βάζοντας μπροστά την ανάγκη να οικοδομηθεί ένα πλατύ, ενωτικό ταξικό κίνημα, στηριγμένο στους εργαζόμενους, με την ουσιαστική συμμετοχή τους με διακριτό ρόλο, ταξικό προσανατολισμό, που θα μπορεί όχι μόνο να αντιπαλέψει την αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης - κεφαλαίου αλλά θα βάλει στόχους (όχι αποσπασματικά ή με άσφαιρα πυρά) για μια συνολική σύγκρουση, ρήξη και ανατροπή της ίδιας αυτής πολιτικής που την τελευταία δεκαετία έχει ρημάξει τις ζωές των εργαζομένων - συνταξιούχων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων και έχει την σφραγίδα των κυβερνητικών αντιλαϊκών πολιτικών του κεφαλαίου και της Ε.Ε.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

Περιθώριο έως τις 28 Φεβρουαρίου έχουν τα ζευγάρια που επιθυμούν να υποβάλλουν στο εξής ξεχωριστές φορολογικές δηλώσεις.

Οι φορολογούμενοι ενόψει της διαδικασίας υποβολής των φορολογικών δηλώσεων θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα εισοδήματα που αποκτήθηκαν εντός του 2019 θα φορολογηθούν με βάση το πλαίσιο που ίσχυε έως τις 31 Δεκεμβρίου 2019 και ο φόρος που θα περιέχουν τα εκκαθαριστικά του 2020 θα κυμαίνεται στα ίδια με πέρυσι επίπεδα, εφόσον δεν έχουν μεταβληθεί τα εισοδήματα.

Συνήθεις ερωτήσεις για τις χωριστές φορολογικές δηλώσεις και οι απαντήσεις σε αυτές:

1. Πως μπορώ να γνωστοποιήσω την επιλογή μου να υποβάλω χωριστή δήλωση φορολογίας εισοδήματος;

Η γνωστοποίηση γίνεται μέσω ειδικής ηλεκτρονικής εφαρμογής στον διαδικτυακό τόπο www.aade.gr, στο σύνδεσμο: https://www.aade.gr/polites/eisodema/gnostopoiese-choristes-deloses είτε από εσάς με τους δικούς σας κωδικούς πρόσβασης είτε, από ειδικά για το σκοπό αυτό εξουσιοδοτημένο λογιστή – φοροτεχνικό, με τους προσωπικούς του κωδικούς πρόσβασης. ερωτήσεις - απαντήσεις

2. Αν κανείς από τους συζύγους δεν γνωστοποιήσει την επιλογή υποβολής χωριστής δήλωσης φορολογίας εισοδήματος μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2019, τι θα συμβεί;

Στην περίπτωση αυτή οι σύζυγοι θα υποβάλουν κοινή δήλωση για το φορολογικό έτος 2018.

3. Στις περιπτώσεις κοινής δήλωσης Φ.Ε συζύγων, θα γίνεται  συμψηφισμός φόρου μεταξύ συζύγων και βεβαίωση στο όνομα του συζύγου;

Όχι, θα γίνεται χωριστή βεβαίωση φόρου και δεν θα γίνεται συμψηφισμός χρεωστικού και πιστωτικού ποσού μεταξύ των συζύγων

4. Επηρεάζεται η χορήγηση επιδομάτων στις χωριστές δηλώσεις συζύγων;

Όχι, δεν επηρεάζεται η χορήγηση των επιδομάτων από την υποβολή χωριστών δηλώσεων Φ.Ε από τους συζύγους.

5. Είναι απαραίτητο να υποβάλλονται χωριστές δηλώσεις Φ.Ε συζύγων που έχουν διαφορετική φορολογική κατοικία;

Όχι, δεν είναι απαραίτητη η υποβολή χωριστών δηλώσεων Φ.Ε διότι προβλέπεται ήδη χωριστή φορολογική αντιμετώπιση στις κοινές δηλώσεις συζύγων που έχουν διαφορετική φορολογική κατοικία.

6. Πώς δηλώνεται στο Ε1 η κύρια κατοικία στις περιπτώσεις χωριστών δηλώσεων;

Η κύρια κατοικία δηλώνεται στον πίνακα 5 του εντύπου Ε1 στους αντίστοιχους κωδικούς κύριας κατοικίας. Ο κάθε σύζυγος συμπληρώνει το ποσοστό ιδιοκτησίας του σε περίπτωση ιδιόκτητης κατοικίας, το ποσοστό του ως μισθωτής σε περίπτωση μισθωμένης κατοικίας και το ποσοστό της δωρεάν παραχώρησης, αντίστοιχα.

7. Στις περιπτώσεις χωριστών δηλώσεων Φ.Ε πώς δηλώνεται στο Ε1 η κύρια κατοικία όταν ένας εκ των δύο συζύγων δεν διαθέτει καθόλου ποσοστό συνιδιοκτησίας ή χρήσης;

Ο σύζυγος που δεν διαθέτει καθόλου ποσοστό συνιδιοκτησίας ή χρήσης, συμπληρώνει στον πίνακα 6 την ένδειξη «συνοίκηση με σύζυγο». Ο άλλος σύζυγος δεν συμπληρώνει καμία ένδειξη. 

8. Πώς αναγράφονται τα τέκνα ως εξαρτώμενα μέλη του φορολογούμενου στις χωριστές δηλώσεις Φ.Ε;

Τα τέκνα που προέρχονται από κοινό γάμο καθώς και τα αναγνωρισμένα τέκνα δηλώνονται ως εξαρτώμενα μέλη και από τους δύο συζύγους.

9. Ποιος δηλώνει το εισόδημα ανήλικου τέκνου που προέρχεται από τον κοινό γάμο στις χωριστές δηλώσεις Φ.Ε όταν αυτό δεν έχει υποχρέωση υποβολής δήλωσης Φ.Ε;

Το εισόδημα του ανηλίκου τέκνου που δεν φορολογείται στο όνομα του τέκνου προστίθεται στα εισοδήματα του γονέα που έχει το μεγαλύτερο εισόδημα και δηλώνεται μόνο από αυτόν τον γονέα. 

10. Ποιος βαρύνεται με τα τεκμήρια διαβίωσης και απόκτησης στις χωριστές δηλώσεις Φ.Ε συζύγων;

Στις χωριστές δηλώσεις Φ.Ε συζύγων δεν υφίσταται η έννοια του οικογενειακού εισοδήματος για την κάλυψη των επιμέρους τεκμηρίων καθενός εκ των συζύγων, καθώς τα τεκμήρια διαβίωσης και απόκτησης βαρύνουν τον κάθε σύζυγο ατομικά. Όσον αφορά τη δυνατότητα κάλυψης τεκμηρίων με ανάλωση κεφαλαίου, δεν μπορεί να γίνει επίκληση εισοδημάτων από τη χωριστή δήλωση του άλλου συζύγου.

11. Στις χωριστές δηλώσεις Φ.Ε υπάρχει δυνατότητα μεταφοράς υπολειπόμενου ποσού αποδείξεων από τον ένα σύζυγο στον άλλο;

Όχι, δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα.

12. Ποια είναι η προθεσμία γνωστοποίησης της επιλογής για χωριστή δήλωση Φ.Ε συζύγων;

Η καταληκτική ημερομηνία είναι η 28η Φεβρουαρίου κάθε έτους.

13. Μετά τις 28 Φεβρουαρίου η επιλογή για χωριστή δήλωση Φ.Ε μπορεί να ανακληθεί;

Όχι, δεν ανακαλείται για το έτος το οποίο αφορά.

14. Ποιος από τους δύο συζύγους μπορεί να γνωστοποιήσει την επιλογή για χωριστή δήλωση Φ.Ε;

Οποιοσδήποτε από τους δύο συζύγους ή και οι δύο.

15. Πρέπει η γνωστοποίηση της επιλογής για υποβολή χωριστής δήλωσης Φ.Ε να γίνεται κάθε έτος μέχρι την 28η Φεβρουαρίου;

Ναι, θα πρέπει να επικαιροποιείται κάθε έτος από τουλάχιστον έναν εκ των δύο συζύγων μέχρι την προθεσμία αυτή, διαφορετικά θα υποβάλλεται κοινή δήλωση.

16. Πρόκειται να τελέσω γάμο τον Μάρτιο του 2019 (μετά την καταληκτική ημερομηνία υποβολής της γνωστοποίησης). Μπορώ να υποβάλω χωριστή δήλωση Φ.Ε για το φορολογικό έτος 2018;

Ναι. Ειδικά για αυτές τις περιπτώσεις η εφαρμογή θα μείνει ανοιχτή ως την καταληκτική ημερομηνία υποβολής της εμπρόθεσμης δήλωσης φορολογίας εισοδήματος.

17. Πρόκειται να τελέσω γάμο τον Φεβρουάριο 2019 και θα δηλώσω το γάμο στο μητρώο της Δ.Ο.Υ. μετά τις 28 Φεβρουαρίου 2019. Μπορώ να υποβάλω χωριστή δήλωση Φ.Ε για το φορολογικό έτος 2018;

Ναι. Ειδικά για αυτές τις περιπτώσεις η εφαρμογή θα μείνει ανοιχτή ως την καταληκτική ημερομηνία υποβολής της εμπρόθεσμης δήλωσης φορολογίας εισοδήματος.

18.Πόσες φορές μπορώ να αλλάξω την επιλογή δήλωσης χωριστών δηλώσεων Φ.Ε στην περίπτωση που τελέσω γάμο μετά τις 28 Φεβρουαρίου 2019;

Η δήλωση γίνεται άπαξ ανά έτος.

19. Εισέρχονται στην εφαρμογή των χωριστών δηλώσεων Φ.Ε τα μέρη συμφώνου συμβίωσης;

Όχι, δεν εισέρχονται στην εφαρμογή των χωριστών δηλώσεων καθόσον εκ του νόμου τους έχει δοθεί εξαρχής η δυνατότητα για υποβολή κοινών ή χωριστών δηλώσεων.

20. Πρέπει και οι δύο σύζυγοι να διαθέτουν δικό τους κλειδάριθμο προκειμένου να υποβάλλουν χωριστές δηλώσεις Φ.Ε;

Ναι, η σύζυγος που δεν έχει μέχρι τώρα κλειδάριθμο οφείλει να αποκτήσει προκειμένου και αυτή να μπορέσει να υποβάλει τη δική της δήλωση.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr