Σήμερα: 25/05/2024
Τετάρτη, 01 Μαϊος 2024 11:55

Μαζική η απεργιακή συγκέντρωση του ΕΚΠ στο Πασαλιμάνι

Γράφτηκε από τον

1ααααα.jpg

 

Παραθέτουμε την ομιλία που έκανε ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, Αντώνης Νταλακογεώργος, στην κεντρική απεργιακή συγκέντρωση των εργαζομένων στον Πειραιά:

 

Σύ/φοι- Σ/φισες,

Αποτίουμε φόρο τιμής από εδώ που το 1923 οι εργάτες του Πειραιά σήκωσαν το ανάστημα τους στην εργοδοσία και την κυβέρνηση διεκδικώντας τα δικαιώματα τους για καλύτερους μισθούς, ΣΣΕ και καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Στις απειλές, στις απαγορεύσεις, στην βία, στην στρατιωτική και αστυνομική καταστολή και στην τρομοκρατία της κυβέρνησης πρόταξαν τα στήθη τους, υπερασπίστηκαν με το αίμα τους τα δίκαια αιτήματα τους και έγραψαν μια συγκλονιστική σελίδα στην ιστορία του εργατικού κινήματος της χώρας μας.

Τιμούμε επίσης τους νεκρούς εργάτες της εξέγερσης στο Σικάγο, το 1886, τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή το 1944 μαζί και όλους τους νεκρούς της τάξης μας που έγιναν θύματα στον αγώνα για τα δικαιώματα τους.

Η μέρα της Πρωτομαγιάς αποτελεί ένα ιστορικό ορόσημο για την εργατική τάξη αφού αποτέλεσε την αφετηρία αυτή να βγει αποφασιστικά στο προσκήνιο της ιστορίας και η ταξική πάλη να αποτελέσει την πραγματική κινητήρια δύναμη για την κοινωνική πρόοδο. Είναι η δύναμη νεκροθάφτης του παλιού σάπιου καπιταλιστικού συστήματος που στηρίζεται στην εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Η ιστορική αναφορά στην διαδρομή, αλλά και σε σημαντικούς σταθμούς της αγωνιστικής πορείας της εργατικής τάξης και των συνδικάτων μας αποκαλύπτει την μαχόμενη κληρονομιά μας και μας θυμίζει ότι ακόμη και στις πιο αντίξοες συνθήκες οι εργαζόμενοι της χώρας μας ήταν στην πρώτη γραμμή των αγώνων για τα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα, για την ανεξαρτησία και την λευτεριά της χώρας μας.

Στα χρόνια που ακολούθησαν η εργατική τάξη με καθοριστικό τον ρόλο του ταξικού κινήματος μπόρεσε να δώσει λύσεις και  κατάφερε να θεσμοθετήσει δικαιώματα στις εργασιακές σχέσεις, στις ΣΣΕ, στην κοινωνική ασφάλιση, στην υγιεινή και ασφάλεια και στην ουσιαστική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.

Πολλές από αυτές τις κατακτήσεις από το τέλος της δεκαετίας του 1980, το κεφάλαιο, σε όλο τον κόσμο, έχοντας με το μέρος του τον συσχετισμό δυνάμεων, επιχειρεί να πάρει πίσω ό,τι κερδήθηκε και κατακτήθηκε με αγώνες, θυσίες και αίμα!

Πιάνοντας το νήμα από αυτές τις μεγαλειώδεις στιγμές ατενίζουμε με αισιοδοξία το παρόν και το μέλλον του εργατικού - ταξικού κινήματος της χώρας μας  το οποίο και σήμερα μάχεται, παλεύει και διεκδικεί λύσεις στα σύγχρονα προβλήματα της εργατικής τάξης.

Στην χώρα μας μετά από 8 χρόνια μνημονιακής καταστροφής, κεφάλαιο – κυβερνήσεις έχουν αποψιλώσει εμβληματικά δικαιώματα μας και σήμερα συνεχίζουν στην ίδια γραμμή στοχεύοντας στην ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Το σύγχρονο δόγμα της πολιτικής τους είναι η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και στην κατεύθυνση αυτή το χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων, των Συνδικάτων και των συνδικαλιστικών – δημοκρατικών ελευθεριών.

Σε αυτή την ολομέτωπη επίθεση η εργατική τάξη πρέπει να απαντήσει μαζικά - αγωνιστικά με την οργάνωση και την συσπείρωση στα Συνδικάτα. Με την συμμετοχή της στους αγώνες, να σηκώσει πιο ψηλά το μπόι της, να αντιπαρατεθεί με τις αντιλαϊκές πολιτικές, να βάλει μπροστά τα δικαιώματα και τις δικές της σύγχρονες ανάγκες. Να απορρίψει τον δρόμο του συμβιβασμού, της υποταγής, του κοινωνικού εταιρισμού που εκφράζουν και διαλαλούν οι δυνάμεις του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού σε ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΠΝΟ και άλλες οργανώσεις. Οι δυνάμεις αυτές δεν είναι μόνο τροχοπέδη στην ανάπτυξη των αγώνων, αλλά αποτελούν το δεκανίκι του συστήματος στα Συνδικάτα για να υλοποιείται η αντιλαϊκή πολιτική.

 

2024-05-01_145759.jpg

Κατάθεση στεφανιού στο Μνημείο των Πεσόντων εργατών του 1923 από τον Ταμία της ΠΕΝΕΝ, Απόστολο Μπανάσιο.

 

Η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά βρίσκει τους εργαζόμενους αντιμέτωπους με την λεηλασία του εισοδήματος τους που γίνεται από την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς, την έξαρση των εργατικών δυστυχημάτων, τις ευέλικτες μορφές εργασίας, τις διώξεις, τους πλειστηριασμούς, τα πανάκριβα ενοίκια, την γενικευμένη εργοδοτική αυθαιρεσία και την αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ.

Βιώνουμε επίσης τις συνέπειες της κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών πολέμων και των συγκρούσεων στην Μέση Ανατολή, στην Ουκρανία καθώς και την βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στα σχέδια ΗΠΑ – ΝΑΤΟ -ΕΕ.

Στην χώρα μας και σε ολόκληρη την Ευρώπη η μάχη που καλούμαστε να δώσουμε σήμερα ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο, κυβέρνηση – ΕΕ είναι η προσπάθεια τους να μας γυρίσουν 1,5 αιώνα πίσω!

Η κυβέρνηση της ΝΔ ακολουθώντας πιστά τη διαχρονική στρατηγική της ΕΕ για την απασχόληση, από την περίφημη «απασχολησιμότητα»  μέχρι τις «δεξιότητες» και την «καλύτερη λειτουργία της αγοράς εργασίας», σηματοδότησε την πλήρη επιβολή της ευελιξίας του χρόνου εργασίας με σκοπό την επιμήκυνσή του, άρα και του χρόνου εκμετάλλευσης των εργαζομένων, την κατάργηση της σταθερής και μόνιμης εργασίας με το χτύπημα του 5ήμερου/ 40ωρου και την επέκταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, με ταυτόχρονη καθίζηση του εργατικού μισθού που ακόμα παραμένει πολύ κάτω από τα προ μνημονίων επίπεδα.

Μπορεί το ιστορικό αίτημα του Σικάγο πριν από 140 περίπου χρόνια να ήταν τα «τρία 8», ωστόσο η κυβέρνηση σήμερα απαντά με το … «6, 13, 72»: το εξαήμερο συνεχούς εργασίας, τις 13 ώρες ημερήσια εργασία και τη δουλειά έως τα 72 έτη, όπως προκύπτουν από τους νόμους Χατζηδάκη και Γεωργιάδη, όσο και από την τελευταία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το συνταξιοδοτικό.

Από 1η Ιουλίου έρχεται και επισήμως η εξαήμερη εργασία με το υπουργείο Εργασίας να σπεύδει δήθεν να καθησυχάσει ότι η ρύθμιση αφορά «ορισμένους ακόμα κλάδους όπου η παραγωγή είναι “συνεχούς ροής”», και η οποία δίνει τη δυνατότητα στον εργοδότη να ζητήσει από τον εργαζόμενο να εργασθεί και έκτη ημέρα με μια επιβάρυνση μόλις 40% επί του ημερομίσθιου, αντί νέων προσλήψεων. Το μέτρο, ισχυρίζονται, αφορά λίγους εργαζόμενους, όμως τα ίδια έλεγαν και για την κυριακάτικη αργία που πλέον έχει επεκταθεί από το εμπόριο και σε βιομηχανικούς κλάδους των τροφίμων, των ποτών κ.α. Να θυμίσουμε δε ότι ήδη από τον Αύγουστο του 2022, ο ίδιος ο Χατζηδάκης κήρυξε υποχρεωτική διάταξη στη ΣΣΕ τουρισμού και εστίασης, που προβλέπει εξαήμερη εργασία σε μπαρ και εστιατόρια, με τους εργαζόμενους να υποχρεούνται να εργαστούν σε ημέρα ανάπαυσής τους.

Εκτός όμως από το 6ήμερο, οι εργοδότες έχουν κι άλλα αντεργατικά όπλα στη φαρέτρα τους για την «αξιοποίηση» κατά το δοκούν της εργατικής δύναμης: α) Το 45ωρο / 48ωρο (για 5ήμερη/6ήμερη εργασία αντίστοιχα), όπου οι επιπλέον ώρες υπερεργασίας αμείβονται με προσαύξηση μόλις 20%, β) την τετραήμερη εβδομάδα εργασίας, στο πλαίσιο της «ευέλικτης διευθέτησης του χρόνου εργασίας», που επιτρέπει έως και τη 10ωρη ημερήσια εργασία και μάλιστα με ατομική συμφωνία, χωρίς να προϋποτίθεται συλλογική σύμβαση ή συλλογική συμφωνία, γ) την παράλληλη απασχόληση σε πολλούς εργοδότες, που εκτοξεύει τις ώρες εργασίας έως και στις 13 ημερησίως, στο όνομα δήθεν της «ελευθερίας» του εργαζόμενου να κάνει δύο ή και τρεις δουλειές την ημέρα… αφού βέβαια ο μισθός από τη μία δουλειά εξαντλείται στις πρώτες δύο εβδομάδες για τους περισσότερους, δ) τις συμβάσεις κατά παραγγελία, όπου ο εργαζόμενος καλείται 24 ώρες πριν να δουλέψει και πληρώνεται μόνο για τις ώρες που εργάστηκε.

 2024-05-02_085604.jpg

Κατάθεση στεφανιού στο Μνημείο των Πεσόντων εργατών του 1923 από τον Πρόεδρο του ΠΣΣ – ΝΑΤ και κατωτέρων πληρωμάτων, Βασίλη Προβατά.

 

Η «κινητικότητα» της κυβέρνησης γύρω από τον χρόνο εργασίας δεν είναι ανάλογη όσον αφορά το θέμα των μισθών και των συλλογικών συμβάσεων. Μπορεί να αυτοεπαινείται το υπουργείο Εργασίας ότι προχώρησε στην «τέταρτη αύξηση» στον κατώτατο μισθό, ωστόσο τα επιπλέον 39 καθαρά ευρώ δε φτάνουν ούτε για μια επίσκεψη στην λαϊκή αγορά. Το εν λόγω μέτρο αφορά μόλις 500.000, ενώ περίπου δύο εκατομμύρια εργαζόμενοι είτε δεν έχουν πάρει ευρώ αύξηση (καθώς οι 3 στους 4 δεν καλύπτονται από συλλογικές συμβάσεις), είτε σε κλάδους όπου οι επιχειρήσεις σημειώνουν τεράστια κέρδη, οι όποιες ΣΣΕ υπογράφηκαν προβλέπουν αυξήσεις-ψίχουλα για το 2024:

Ενδεικτικά σύμφωνα  με τα στοιχεία του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ το 70% των μισθωτών είναι υποχρεωμένο να δουλεύει με ατομική σύμβαση εργασίας. Στις επιχειρησιακές συμβάσεις 209 υπογράφτηκαν το 2023  από αυτές μόλις οι 59 προβλέπουν αυξήσεις μισθών!

Οι τράπεζες έδωσαν 1%(!), τα ξενοδοχεία 5%, οι βιομηχανίες τροφίμων-ποτών 5%, οι τσιμεντοβιομηχανίες 4%, όταν ο μέσος (επίσημος) πληθωρισμός το 2022 ήταν 9,6% και το 2023 4,2%.

Αψευδής μάρτυρας, το ύψος των μισθών για το 2023, καθώς 1 στους 7 αμείβεται με κάτω από 500 ευρώ, ενώ κάτω από 1.000 ευρώ λαμβάνει το 55% των εργαζομένων, όταν το 2022, τα συνολικά κέρδη EBITDA των 500 πιο κερδοφόρων εταιρειών της χώρας αυξήθηκαν κατά 75,5%!

 

 3ααα.jpg

 

Η κυβέρνηση «καμαρώνει» που έχει μειώσει το «μη μισθολογικό κόστος» εργασίας, δηλαδή τις ασφαλιστικές εισφορές και ότι θα τις μειώσει περαιτέρω, ικανοποιώντας τις απαιτήσεις του κεφαλαίου. Κι όμως όπως δείχνει η Eurostat, η Ελλάδα, όσον αφορά στο ωριαίο κόστος εργασίας, κατατάσσεται στη δεύτερη «φθηνότερη» ζώνη των χωρών της Ευρώπης και 23η στην κατάταξη στην ΕΕ, πολύ πιο κάτω από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο και κοντά σε Βουλγαρία και Ρουμανία! Επιπλέον οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα δουλεύουν τις πιο πολλές ώρες εργασίας, 41 την εβδομάδα, σε όλη την ΕΕ, όταν ο μέσος όρος είναι 37,5 ώρες. Πώς να μην οδηγηθούμε στη μακάβρια στατιστική των εργοδοτικών εγκλημάτων που αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο; Μόνο στις πρώτες 100 μέρες του 2024 μετράμε 33 νεκρούς και 60 σοβαρά τραυματισμένους εργάτες.

Αντί λοιπόν για λιγότερη δουλειά, υπό καλύτερες συνθήκες εργασίας και με αξιοπρεπείς μισθούς, το κεφάλαιο, η κυβέρνηση και η ΕΕ αντιτείνουν με τον πιο κυνικό τρόπο το «όραμα» της δουλειάς μέχρι τα βαθιά γεράματα, και «καταδικάζουν» τους σημερινούς εφήβους σε εργάσιμο βίο 38-39 χρόνων και έξοδο στη σύνταξη στα… 72,5 έτη, με πολύ χαμηλότερες συντάξεις, αφού το ποσοστό αναπλήρωσης από 75% το 2022 θα περιοριστεί σε 53% το 2070.

4ααα.jpg

 

Αυτή η αντιδραστική και αντεργατική πολιτική εφαρμόζεται με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο σε όλη την ΕΕ είναι ακριβώς αυτή που βγάζει στον δρόμο του αγώνα τους εργαζόμενους διεκδικώντας και παλεύοντας για τα δικαιώματα τους.

Αυτοί οι αγώνες αποτελούν ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για το εργατικό κίνημα, για την οργανωμένη πάλη και δείχνουν το δρόμο και την προοπτική ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Το κεφάλαιο  και οι επιχειρηματικοί όμιλοι για να αυξήσουν τα κέρδη τους επιχειρούν να πάρουν την ρεβάνς υπονομεύοντας ότι έχει κερδηθεί από την εργατική τάξη.

Σε αυτή την αναμέτρηση καθοριστικός παράγοντας θα είναι η οργάνωση, η ενότητα, η ισχυροποίηση των Συνδικάτων και κυρίως ο ταξικός προσανατολισμός τους ώστε οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις και ανατροπές να μην περάσουν στις πλάτες των εργαζομένων και των λαών.

Παλεύουμε και διεκδικούμε:

  • -Κατώτατος μισθός 1.000 ευρώ καθαρά.
  • -Υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας σε όλες τις κατηγορίες πλοίων με ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς.
  • -Μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.
  • -Κατάργηση του ν. Χατζηδάκη και όλων των αντεργατικών νόμων που τσακίζουν το 8ωρο, ποινικοποιούν τη συνδικαλιστική δράση, βάζουν εμπόδια στη λειτουργία των σωματείων, απαγορεύουν το δικαίωμα στην απεργία.
  • -Παλεύουμε για 7ωρο – 5νθήμερο – 35ωρο.
  • -Άμεσα και ουσιαστικά μέτρα ενάντια στην ακρίβεια.
  • -Απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τις πολεμικές συγκρούσεις.
  • -Να σταματήσουν τα ταξίδια του θανάτου στην Ερυθρά Θάλασσα ελληνόκτητων πλοίων. – Να υπογραφεί ΣΣΕ που θα κατοχυρώνει την παλιννόστηση των πληρωμάτων – Να επιστρέψει πίσω στην χώρα η φρεγάτα «ΥΔΡΑ».
  • -Αλληλεγγύη στο λαό της Παλαιστίνης. – Να σταματήσει η γενοκτονία, η εθνοκάθαρση και η κατοχή στην Γάζα. Ανεξάρτητο κράτος η Παλαιστίνη.

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 02 Μαϊος 2024 05:57
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή