Μαζική ήταν η κάθοδος χιλιάδων εργαζομένων σε όλη την χώρα οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των συνδικάτων τους με αποτέλεσμα να «νεκρώσουν» σε πολύ μεγάλο βαθμό οι επιχειρήσεις του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.

Το αγωνιστικό και ταξικό ρεύμα του συνδικαλιστικού κινήματος ανέδειξε στην απεργία αυτή την ακρίβεια, το μπαράζ των επαναλαμβανόμενων ανατιμήσεων και της έκρηξης του πληθωρισμού, την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης με τα ημίμετρα που ανακοινώνει αποσπασματικά αλλά και τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας που αποτελεί ένα ακόμη βήμα στους κλιμακούμενους ανταγωνισμούς μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε με την Ρωσία.

Σε όλη την χώρα πραγματοποιήθηκαν μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχαν απεργοί εργαζόμενοι, συνταξιούχοι ενώ δυναμική ήταν και η παρουσία της νέας γενιάς.

Στον Πειραιά από νωρίς τα ξημερώματα ξεκίνησε η απεργία στα καράβια, στο λιμάνι, στην Cosco και σε δεκάδες ακόμη επιχειρήσεις που οι εργαζόμενοι έδωσαν το δικό τους αγωνιστικό παρόν.

Στις 11 π.μ πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στην πλατεία Καραϊσκάκη στην οποία πήραν μέρος εκατοντάδες εργαζόμενοι μεταξύ των οποίων και οι Ναυτεργάτες που είχαν καθολική συμμετοχή στην απεργία σε ολόκληρη την χώρα ακινητοποιώντας όλα τα πλοία σε όλα τα λιμάνια της Ελλάδας.

Δυναμική ήταν και η παρουσία της ΠΕΝΕΝ, τόσο νωρίς το πρωί με το δικό της απεργιακό κλιμάκιο, όσο και στην συγκέντρωση που έγινε.

Μετά την συγκέντρωση ακολούθησε μαχητική πορεία στους κεντρικούς δρόμους του Πειραιά και οι διαδηλωτές φώναζαν συνθήματα για την λήψη μέτρων ενάντια στην ακρίβεια, την προστασία των εισοδημάτων τους αλλά και για την καταδίκη του ιμπεριαλιστικού πολέμου και για την απεμπλοκή της χώρας από τους επιθετικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ.

Στην συγκέντρωση μίλησε ο Πρόεδρος του ΕΚΠ Μπεκρής Μάρκος, ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ ενώ χαιρετισμό απηύθυνε ο Δημήτρης Εφιεντζής μέλος της Διοίκησης του Σωματείου εργαζομένων Ελαιουργοσαπωνοποιίας και χημικής βιομηχανίας.

Στην συνέχεια παραθέτουμε την ομιλία του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ και Αντιπροέδρου του ΕΚΠ Αντώνη Νταλακογεώργου.

Σ/φοι – Συν/σες

Διανύουμε μια περίοδο που η οικονομική κρίση σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο βαθαίνει, η πανδημία επιδείνωσε την κατάσταση και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος δημιούργησε ένα ταραχώδες και επικίνδυνο σκηνικό και μέσα σε αυτό οξύνονται και πολλαπλασιάζονται οι ανταγωνισμοί και προφανή έκφρασή του αποτελεί η στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία!

Αναδείχνεται με αυτόν τον πόλεμο ότι τόσο το δυτικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ όσο και η Ρωσία βρίσκονται σε σφοδρή μεταξύ τους αντιπαράθεση διεκδικώντας νέες σφαίρες επιρροής, την επέκταση, την διεύρυνση και την διείσδυση σε νέες χώρες της οικονομικής και γεωστρατηγικής τους επιρροής, να βάλουν πόδι στις πλουτοπαραγωγικές πηγές, στους δρόμους και στην μεταφορά φορτίων.

Ο πόλεμος αυτός συνιστά μια επικίνδυνη κλιμάκωση που εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για την περιοχή, την Ευρώπη, την Ασία και τον κόσμο.

Από αυτή την σκοπιά και στην βάση αυτής της εκτίμησης τονίζουμε από την αρχή του πολέμου την ανάγκη τα Συνδικάτα και το αντιπολεμικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα πρέπει να βγει πιο αποφασιστικά στον δρόμο του αγώνα με σκοπό να μην ενταχθεί η χώρα μας στον καταστροφικό αυτό πόλεμο, να απεμπλακεί από τα σχέδια ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε, να καταδικαστεί η κυβερνητική πολιτική «ανήκουμε στην δύση». Να παλέψει και να απαιτήσει το κλείσιμο και την απομάκρυνση των Αμερικάνικων βάσεων οι οποίες εκθέτουν σε θανάσιμο κίνδυνο την ασφάλειά της και την καθιστούν πιθανό στόχο αντιποίνων!

Σ/φοι – Συν/σες

Ο πόλεμος χτυπάει ολοένα και πιο δυνατά και την δική μας πόρτα, ένας πόλεμος που δεν ξεκίνησε τον περασμένο Φλεβάρη, αυτός αποτελεί ένα επεισόδιο μιας νέας περιόδου όπου οι καπιταλιστικοί ανταγωνισμοί θα επιλύονται όλο και πιο συχνά με προσφυγή στα όπλα.

Η επιχείρηση επέκτασης του ιμπεριαλιστικού ΝΑΤΟ σε όλη την Ευρώπη και μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας, η αντιπαράθεση αυτών των δυνάμεων με Ρωσία – Κίνα και η ιλιγγιώδης κούρσα των εξοπλισμών τα τελευταία χρόνια σηματοδοτούν αυτή την επικίνδυνη πορεία.

Αυτή την γραμμή εξυπηρετεί η κυβέρνηση της Ν.Δ αλλά και η συναίνεση ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ εμπλέκοντας πιο ενεργά την χώρα μας στους οικονομικούς και στρατιωτικούς ανταγωνισμούς.

Ο πόλεμος, η οικονομική κρίση, η πανδημία δεν έπεσαν ξαφνικά από τον ουρανό.

Έχουν την ίδια αιτία, το καπιταλιστικό σύστημα, την λειτουργία του και τις επιδιώξεις του. Το πώς το κεφάλαιο θα βαθύνει η εκμετάλλευση, θα αυξηθούν και εάν είναι δυνατόν να πολλαπλασιαστούν τα κέρδη τους , το κεφάλαιο, εφοπλιστές, βιομήχανοι, τραπεζίτες, μεγαλοκλινικάρχες θα βγουν πιο ενισχυμένοι από την οικονομική κρίση από την πανδημία και από τον πόλεμο ενώ τα δεινά της δικής τους εγκληματικής πολιτικής θα φορτώνονται στις πλάτες της δικής μας τάξης και τον λαό!

Εφοπλιστές – τραπεζίτες – βιομήχανοι και μεγαλοεργοδότες με την συνεργασία της Ν.Δ βάζουν βέτο ώστε η αύξηση του κατώτατου μισθού να μην υπερβαίνει το 4% την στιγμή που ο πληθωρισμός το περασμένο μήνα εκτοξεύτηκε στο 8,5% και προβλέπεται να φθάσει τον Ιούνη στο 11-12%!

Με τον τρόπο αυτό τα λαϊκά και εργατικά εισοδήματα εξαερώνονται και σε συνδυασμό με τις αντεργατικές πολιτικές τόσο της τωρινής όσο και των προηγούμενων κυβερνήσεων οδηγούν σε ραγδαία φτωχοποίηση των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων και των λαϊκών στρωμάτων.

Η κυβέρνηση μπροστά σε αυτή την δραματική κατάσταση αντί να λάβει μέτρα που διεκδικούν και παλεύουν οι εργαζόμενοι εξαγγέλλει ασπιρίνες ημίμετρα και προσπαθεί επικοινωνιακά να διαχειριστεί την κατάσταση με ψιχία για τις πιο ευάλωτες ομάδες της κοινωνίας!

Σύμφωνα με στοιχεία πρόσφατης έρευνας προκύπτει ότι το 60% των εργαζομένων δηλώνει ότι έχει περιορίσει δραστικά τα έξοδά του για βασικά αγαθά διατροφής, το 74% έχει μειώσει τις δαπάνες θέρμανσης και το 80% την ψυχαγωγία!

Η αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική συναντά ολοένα και περισσότερο την δυσαρέσκεια και την αποδοκιμασία του εργατικού κόσμου της χώρας μας και αυτό επιβεβαιώνεται αφού θεωρεί στην συντριπτική τους πλειοψηφία αναποτελεσματικά τα μέτρα για την ακρίβεια και τις αυξανόμενες πληθωριστικές πιέσεις!

Είναι απολύτως σαφές ότι η ραγδαία μείωση της αγοραστικής δύναμης σχετίζεται όχι μόνο με τον κατώτερο μισθό αλλά με το σύνολο των μισθών στην χώρα μας, πλήττει επίσης με έντονο τρόπο τις μικρές επιχειρήσεις, ναρκοθετεί την βιωσιμότητά τους, οδηγεί σε μαζικά λουκέτα, σε απολύσεις και σε αύξηση της ανεργίας!

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ότι τον Φλεβάρη του 2022 είχαμε μια πρωτοφανή έκρηξη στις απολύσεις με αύξηση κατά΄94%, στο σύστημα ΕΡΓΑΝΗ καταγράφτηκαν 138579 απολύσεις, 67384 περισσότερες από τις 71195 που ήταν τα στοιχεία για τον Φλεβάρη του 2021!

Και όλα αυτά την στιγμή κατά την οποία οι κλαδικές και οι επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας είναι σχεδόν ανύπαρκτες (μόνο το 14% των εργαζομένων αμείβεται βάσει ΣΣΕ).

Την ίδια στιγμή η παραβατικότητα, η αυθαιρεσία και η εργοδοτική ασυδοσία χτυπάει παντού κόκκινο, οι απλήρωτες υπερωρίες είναι πλέον καθεστώς, η εργασιακή ευελιξία γιγαντώνεται, το διευθυντικό δικαίωμα γενικεύεται, ο ρόλος του ΣΕΠΕ υποβαθμίζεται….

Απέναντι στην εργατική τάξη, τα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις του αγωνιστικού – ταξικού σ.κ είναι το πλούσιο αντεργατικό θεσμικό οπλοστάσιο που έχουν θεσπίσει όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, το οποίο ενισχύθηκε με τον νόμο Χατζηδάκη και αυτός αποτελεί τομή και στρατηγικής σημασίας επίθεση για την αύξηση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, επιχειρεί να δώσει συντριπτικό χτύπημα στα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα, να καταστείλει με την βία και τον αυταρχισμό τους εργατικούς αγώνες και όλα αυτά για να ξεπεράσει την κρίση και να αυξήσει τα κέρδη του το κεφάλαιο.

Η πάλη όλων των συνδικάτων και του πιο μάχιμου τμήματός του πρέπει να έχει στο επίκεντρο την μαζική απειθαρχία και την πάλη για την κατάργηση αυτού του εκτρωματικού νομοθετήματος.

Η επίθεση κυβέρνησης – κεφαλαίου επιτάσσει το αγωνιστικό σ.κ να βρεθεί στην πρώτη γραμμή τηςπάλης ενάντια στην αντιλαϊκή – αντεργατική πολιτική, να μην περάσει η γραμμή του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού που είναι παραδομένος και υποταγμένος και επιχειρεί με άσφαιρα πυρά να εκτονώσει την γενικευμένη δυσαρέσκεια των εργαζομένων και ενίοτε ανοιχτά και ξεδιάντροπα βάζει πλάτη η πολιτική κυβέρνησης – κεφαλαίου – Ε.Ε να περάσει «αναίμαχτα».

Αυτή η γραμμή έχει φάει τα ψωμιά της, η πείρα μας δείχνει ότι απέναντι στο κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκπροσώπους το μοντέλο που μας πλασάρουν, αυτό του κοινωνικού εταιρισμού είναι βούτυρο στο ψωμί της εργοδοσίας στην προσπάθειά της να υπονομεύσει και να συντρίψει τα εργασιακά δικαιώματα.

Στην συντονισμένη και οργανωμένη αυτή επίθεση η εργατική τάξη πρέπει να αντιτάξει την δική της οργάνωση, την ενότητα, την αλληλεγγύη και τον αγώνα για τις δικές της σύγχρονες ανάγκες, να έρθει σε ευθεία σύγκρουση όχι μόνο για επιμέρους (χωρίς να υποτιμάται η σημασία τους) αλλά στο σύνολο αυτής της εργοδοτικής επιθετικής πολιτικής!

Να πάρει αποστάσεις τόσο από την σημερινή αντιλαϊκή πολιτική της Ν.Δ αλλά και των άλλων αστικών κομμάτων που κινούνται στην γραμμή του μικρότερου κακού και στην ουσία δεν θίγουν στο ελάχιστο τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αντίθετα τα εξωραΐζουν και τα υποθάλπουν αφού και για αυτά η «Λυδία λίθος» της πολιτικής τους ήταν και είναι η διαιώνιση του εκμεταλλευτικού συστήματος και των καπιταλιστικών σχέσεων στην παραγωγή!

Αγωνιζόμαστε για την ανατροπή αυτής της πολιτικής και της κυβέρνησης που την υλοποιεί, έχουμε σταθερό μέτωπο ενάντια στις λεγόμενες εναλλακτικές πολιτικές που αποτελούν την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος για την συνέχιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η ελπίδα για την εργατική τάξη βρίσκεται στον οργανωμένο – συντονισμένο και ενωτικό αγώνα της, μαζί και των λαϊκών στρωμάτων για τις ανάγκες, τα δικαιώματά τους, για την ειρήνη των λαών, για την απελευθέρωσή της από τα δεσμά του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης.

Δεν περιμένουμε τίποτα για την αντιμετώπιση, την επίλυση των προβλημάτων μας από την αστικοποιημένη εργοδοτική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ!

Αντίθετα αποτελεί αδήριτη αναγκαιότητα η ανασυγκρότηση, η ριζική αλλαγή συσχετισμών αλλά και η αντεπίθεση από ένα συνδικαλιστικό κίνημα που θα φοβούνται οι καπιταλιστές και οι αστικές κυβερνήσεις, που θα εμπιστεύονται οι εργαζόμενοι, από ένα συνδικαλιστικό κίνημα που θα αποτελεί το αντίπαλο δέοςγια την αστική πολιτική.

Η σημερινή Πανεργατική - Πανελλαδική απεργία πρέπει να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα, ένα αποφασιστικό σταθμό για να περάσει το κίνημα στην αντεπίθεση και να γίνει το επόμενο βήμα της αγωνιστικής και απεργιακής κλιμάκωσης την 1^η Μάη στην Εργατική Πρωτομαγιά.