Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος      

Στις 2 Δεκεμβρίου του 1942 ο πρωθυπουργός της Κυβέρνησης του Καΐρου Εμμ. Τσουδερός έλαβε από τις αγγλικές υπηρεσίες μια αναφορά που από κάθε άποψη ήταν εξαιρετικής σημασίας. Η αναφορά- που έφερε την υπογραφή του J. S. Pearson, αρμοδίου της SOE (SpecialOperationsExecutive- Υπηρεσία Ειδικών Επιχειρήσεων) στο Κάιρο- έγραφε[1]:

«Κύριε,

Είμαι ευτυχής να σας ενημερώσω, ότι προσφάτως, επραγματοποιήσαμεν μιαν εξαιρετικώς επιτυχή επιχείρησιν εν Ελλάδι. Τα γεγονότα έχουν ως ακολούθως:

Την 1^ην Οκτωβρίου ερρίψαμεν μίαν ομάδα, εξ Βρεταννών αξιωματικών και δύο υπαξιωματικών, εις το όρος Γκιώνα, και αργότερον μίαν ακόμη ομάδα αποτελούμενη εκ δύο Βρεταννών αξιωματικών, ένα Έλληνα οδηγόν και ένα Βρεταννόν υπαξιωματικόν, οι οποίοι ενίσχυσαν τους προηγουμένους, επίσης δε ερρίφθησαν εις αυτούς σημαντικαί ποσότητες εφοδίων, εκρηκτικών κ.λπ. Επέτυχον να έλθουν εις επαφήν με μία ομάδαν ανταρτών των οποίων ηγείτο ο Συνταγματάρχης Ζέρβας.

Οι στόχοι των ήσαν αι τρεις βασικαί γέφυραι της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης- Αθηνών. Αυταί είναι:

1. 1)Γοργοπόταμος
2. 2)Επίστηλος γέφυρα Ασωπού
3. 3)Παπαδιά.

Ήτο γνωστόν ότι αι τρεις αυταί γέφυραι εφυλλάσσοντο από ιταλικά και γερμανικά στρατεύματα και ότι όλα τα γειτονικά υψώματα εφρουρούντο. Επί πλέον επιστεύετο ότι υπήρχε τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ των στρατευμάτων εις εκάστην γέφυραν.

Διατηρούμεν, φυσικά, αποσπασματικήν επικοινωνίαν μέσω ασυρμάτου με την ομάδα και έχομεν ήδη λάβει την εξαιρετικήν είδησιν, ότι ο πρώτος των στόχων επετεύχθη. Ως αποτέλεσμα μιας πενταώρου ενεργείας κατά την διάρκεια της νυκτός της 24^ης προς την 25^ην Νοεμβρίου, κατά την οποίαν υπήρξαν πολλαί απώλειαι, η ομάς επιτυχώς κατέστρεψε το μήκους ενενήκοντα ποδών κεντρικόν τόξον της επιστήλου γέφυρας του Γοργοποτάμου. Επίσης επέτυχον να εκτροχιάσουν εν ιταλικόν τραίνον μεταφέρον καύσιμα. Υπολογίζεται ότι αυτή θα αποκόψη όλας τας σιδηροδρομικάς μεταφοράς προς Νότιον Ελλάδα μίαν περίοδον τεσσάρων ή εξ μηνών.

Πληροφορούμεθα από ανθρώπους μας εις το Κάιρον ότι οι επικεφαλής των δυνάμεων, μετά την επείγουσαν έκκλησιν των οποίων εσχεδιάσθησαν αυταί αι επιχειρήσεις, είναι κατενθουσιασμένοι με αυτήν την επιτυχίαν, ειδικότερον κατά την στιγμήν όπου ενισχύσεις του Άξονος αποστέλλονται εσπευσμένως εις την Κρήτην και Νότιον Ελλάδα. Επί πλέον, φυσικά, αι δυνάμεις του Άξονος βασίζονται εις τας σιδηροδρομικάς μεταφοράς, δεδομένων των ελλείψεων των εις κατάλληλα σκάφη και του ευπρόσβλήτου των σκαφών εις το Αιγαίον και Ιόνιον πέλαγος.

Έχομεν σχεδιάσει ένα αριθμόν άλλων σημαντικών επιχειρήσεων, αι οποίαι, είμεθα πεπεισμένοι ότι θα πραγματοποιηθούν επιτυχώς εντός του τρέχοντος έτους.

Γνωρίζω ότι θα θεωρήσετε αυτό ως εξαιρετικώς απορρήτον.

Ευπειθώς υμέτερος

J. S. Pearson».

Η ενημερωτική αυτή έκθεση του βρετανού αρχιπράκτορα προς τον Τσουδερό, εμφανίζει την όλη επιχείρηση ως μια καθαρή αγγλική υπόθεση αν και αφήνει μια γωνιά για να ξεπροβάλλει το πρόσωπο του αρχηγού του ΕΔΕΣ Ναπολέοντα Ζέρβα ενώ εξαφανίζει προκλητικά την συμμετοχή των ανταρτών του ΕΛΑΣ. Αν μη τι άλλο, όμως, φανερώνει ότι η ελληνική κυβέρνηση του Καΐρου δεν είχε την παραμικρή ιδέα για την επιχείρηση στο Γοργοπόταμο. Εντούτοις αυτό δεν εμπόδισε τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο να γράψει στο προσωπικό του ημερολόγιο, στις 14 Δεκεμβρίου του 1942: «Μονάχα τώρα μπορώ να σημειώσω επάνω σε χαρτί ότι η καταστροφή της γέφυρας του Γοργοποτάμου είχε αποφασιστεί από μας εδώ»[2].

Χωρίς αμφιβολία το ιστορικό γεγονός της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου έχει δεχτεί πλήθος διαστρεβλώσεων που δεν οφείλονταν μόνο σε προσπάθείες ιδιοποίησής του αλλά και σε πολιτικές σκοπιμότητες που έπαιξαν τραγικό ρόλο στην σύγχρονη ελληνική ιστορία. Ας δούμε όμως πως πραγματικά εξελίχθηκαν τα πράγματα σε ‘κείνη, την όντως σημαντική επιχείρηση για το ελληνικό αντιστασιακό κίνημα, και μέσα από την εξιστόρηση θα επιχειρήσουμε να ανασκευάσουμε τις σημαντικότερες από τις παραποιήσεις της ιστορικής αλήθειας.

Άγγλοι σαμποτέρς στα ελληνικά βουνά

Ήταν σούρουπο της 28^ης Σεπτεμβρίου του 1942, γύρω στις 8.30 μ.μ., όταν από το αεροδρόμιο Φαγίντ της Αιγύπτου απογειώθηκαν, με προορισμό την Ηπειρωτική Ελλάδα, τρία βρετανικά αεροπλάνα. Το καθένα από αυτά μετέφερε από μία ομάδα τεσσάρων σαμποτέρ όπου ένας ήταν αρχηγός, ένας ειδικός στις ανατινάξεις, ένας χειριστής ασυρμάτου κι ένας γνώστης της ελληνικής γλώσσας.

Μετά τα μεσάνυχτα της 28^ης προς 29^η Σεπτεμβρίου τα αεροπλάνα βρίσκονταν πάνω από τα βουνά της Ρούμελης, με τους σαμποτέρς έτοιμους να πέσουν στα προκαθορισμένα σημεία όπου θα έπρεπε υπήρχαν αναμμένες φωτιές: Η πρώτη και η τρίτη ομάδα θα έπεφταν στην Γκιώνα και η δεύτερη στην περιοχή του Ν. Ζέρβα στο Σακαρέτσι. Όμως φωτιές δεν εντοπίστηκαν, ρίψη αλεξιπτωτιστών δεν έγινε και ύστερα από άσκοπους γύρους δύο ωρών τα αεροπλάνα γύρισαν στη βάση τους.

Δύο ημέρες αργότερα η επιχείρηση επαναλήφθηκε. Αυτή τη φορά με μεγαλύτερη επιτυχία. Έτσι οι δύο από τις τρεις ομάδες έπεσαν στην περιοχή της Γκιώνας ενώ η τρίτη έπεσε στην περιοχή του Καρπενησιού σε επόμενη επιχείρηση, περίπου ένα μήνα αργότερα[3].

Οι τρεις ομάδες των βρετανών σαμποτέρς είχαν έρθει στην Ελλάδα ύστερα από απόφαση του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής με άμεσο στόχο να εκτελέσουν μια αποστολή με την κωδική ονομασία "HARLING". Η αποστολή αυτή προέβλεπε να ανατιναχθεί μία από τις γέφυρες Παπαδιάς, Ασωπού ή Γοργοποτάμου και τελικά η γέφυρα που επιλέχθηκε να ανατιναχθεί ήταν αυτή του Γοργοποτάμου.

Πέρα όμως από τον άμεσο στόχο υπήρχε κι ένας μακροπρόθεσμος στρατηγικός στόχος αναφορικά με την αγγλική παρουσία στην Ελλάδα. Η Μεγάλη Βρετανία επιδίωκε να εδραιώσει την παρουσία της στην χώρα και να θέσει κάτω από τον έλεγχο τις ανταρτικές ομάδες και το ευρύτερο αντιστασιακό κίνημα, πράγμα που σήμαινε πως κάποιοι από τους σαμποτέρς είχαν αποστολή να μείνουν στα ελληνικά βουνά και μετά το πέρας της αποστολής "HARLING". Αξίζει να προσέξει κανείς, για να καταλάβει του λόγου το αληθές, ότι ολόκληρης της βρετανικής αποστολής των 12 σαμποτέρς ηγούνταν οι Έντυ Μάγιερς και Κρις Γουντχάουζ (που ανήκε στην Ιντέλιτζενς Σέρβις), δύο καθόλου τυχαίοι άνθρωποι που διετέλεσαν αρχηγοί της Αγγλικής Στρατιωτικής Αποστολής στο ελληνικό αντάρτικο κάνοντας ότι ήταν δυνατό για την εδραίωση της βρετανικής κυριαρχίας πάνω στις ελληνικές υποθέσεις.

Τις γενικότερες επιδιώξεις των εγγλέζων παραδέχεται με σαφήνεια στα απομνημονεύματά του ο Έντυ Μάγιερς, ο οποίος γράφει χαρακτηριστικά για την αποστολή στα ελληνικά βουνά[4]:

«Αποφασίσαμε να πέσουμε όλοι με τις στολές μας. Όσο γινόταν συντομό­τερα μετά την άφιξή μας, η δική μου με την ομάδα του Γουντχάουζ θα ενώνο­νταν με τις αντάρτικες δυνάμεις και θα επιχειρούσαν μια συνδυασμένη επί­θεση σε μια από τις τρεις γέφυρες. Μετά την επιτυχή καταστροφή της γέφυ­ρας, όλοι εμείς, εκτός από τον Κρις, έναν νεαρό έλληνα υπολο­χαγό ονόματι ‘‘Θέμη’’ Μαρίνο (που συμμετείχε σε μια βρετανική αποστολή και μιλούσε τα αγγλικά με ευκολία), και δυο ασυρματιστές, θα μεταφερόμα­στε προς τις δυτικές ελληνικές ακτές όπου και θα μας παρελάμβανε ένα υπο­βρύχιο. Θα καθορίζαμε το ακριβές σημείο μ' ένα σήμα που θα στέλναμε αρ­γότερα. Μετά την αναχώρησή μας, γινόταν η σκέψη να μην αναπτυχθεί μεγάλη δραστηριότητα από τους αντάρτες στα βουνά και οι επιχειρήσεις να περιορι­στούν σε σαμποτάζ από παράνομες ομάδες που θα δρούσαν στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις. Ο Κρις θα δρούσε σαν παρατηρητής με τους αντάρτες και σαν σύνδεσμος με οποιαδήποτε άλλη ομάδα που θα εντασσόταν πιθανόν στις γραμμές τους στο μέλλον. Μ' αυτή την προοπτική, ο Κρις διατάχθηκε να μεί­νει με τον συνταγματάρχη Ζέρβα, τον οποίο η SOE θεωρούσε προφανώς σαν πιθανό αρχηγό όλων των ελληνικών αντιστασιακών δυνάμεων του βουνού στο μέλλον. Μονάχα αν αποδειχνόταν αδύνατο για τον Κρις να μείνει με τον Ζέρ­βα, θα έψαχνε να βρει κάποιον άλλον καπετάνιο».

Απ’ όσα λέει ο Μάγιερς προκύπτει ότι οι εγγλέζοι ήθελαν με κάθε τρόπο να ελέγξουν και να κατευθύνουν το ελληνικό αντιστασιακό κίνημα, ακόμη και να διορίσουν τον μέλλοντα αρχηγό των ανταρτών. Δεν μπορούμε επίσης να παραγνωρίσουμε πως στόχος τους δεν ήταν ένα ρωμαλέο αντιστασιακό κίνημα στα βουνά και στις πόλεις που να μάχεται τους κατακτητές, αλλά η δημιουργία παράνομων ομάδων που θα ασκούνταν σε σαμποτάζ. Ο φόβος του οργανωμένου μαχόμενου λαού είναι εμφανής στην αγγλική πολιτική όπως την περιγράφει ο Μάγιερς, όπως επίσης εμφανή είναι και τα εφιαλτικά σενάρια που κατασκεύαζαν για τον ελληνικό λαό. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς το σενάριο ενός αντιστασιακού κινήματος με αρχηγό το Ζέρβα και δίπλα του έναν εγγλέζο πράκτορα, τον Κρις Γουντχάουζ να κινεί όλα τα νήματα.

Εν πάση περιπτώσει, από τα παραπάνω αποδεικνύεται, επίσης, περίτρανα ότι οι εγγλέζοι, πριν πατήσουν ελληνικό έδαφος, δεν είχαν καλή εικόνα της ελληνικής αντιστασιακής πραγματικότητας και για το λόγο αυτό, ευθύς εξαρχής αποκάλυψαν μέρος τω προθέσεών τους αφού οι δώδεκα σαμποτέρς- και κυρίως οι αρχηγοί τους- ερχόμενοι στην Ελλάδα, είχαν οδηγίες, κι έκαναν ό,τι ήταν δυνατό γι αυτό, να έρθουν σε επαφή με τον Ν. Ζέρβα, αγνοώντας επιδεικτικά τον ΕΛΑΣ είτε γιατί υποτιμούσαν τη δύναμή του είτε γιατί είχαν την πεποίθηση ότι οι ανταρτικές δυνάμεις του ΕΔΕΣ ήταν αρκετές για την εκτέλεση της αποστολής Harling. Ο RichardClogg πάντως γράφει πως, ούτε ο Ε. Myers«ούτε ο Woodhouse ενημερώθηκαν πριν φύγουν από το Κάιρο για την ύπαρξη του ΕΑΜ ή του στρατιωτικού του σκέλους, του ΕΛΑΣ» παρόλο που οι αρμόδιες βρετανικές αρχές είχαν λεπτομερείς πληροφορίες[5].

Παρ’ όλα αυτά, οι άγγλοι σαμποτέρς αναγκάστηκαν να συνεργαστούν με τον ΕΛΑΣ όταν διαπίστωσαν ότι ο Ζέρβας όχι μόνο δεν διέθετε της απαραίτητες δυνάμεις για την επιχείρηση HARLING αλλά και οι δυνάμεις που διέθετε ήταν πολύ μικρότερες απ’ αυτές του ΕΛΑΣ.

Ο ΕΛΑΣ μπαίνει στην επιχείρηση

Στις 12 Νοεμβρίου του 1942, ένα τμήμα 60 ανδρών του Ζέρβα και ο άγγλος ταγματάρχης Κρις Γουντχάουζ ξεκίνησαν από το Αργύρι για τη Γκιώνα. Την επομένη, ο αρχηγός του ΕΔΕΣ έστείλε το παρακάτω γράμμα στον Άρη Βελουχιώτη:

«Κύριε ταγματάρχα,

Αύριον το πρωί θα σας περιμένω εις την Βίνιανην. Είναι ανάγκη επιτακτική και κατεπείγουσα να σας συναντήσω. Με συνοδεύει Σύμμαχος ταγματάρχης και πρέπει οι δυο μας να συνεννοηθώμεν μαζί του επί ενός ζητήματος εθνικώς σπουδαιοτάτου

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Στρατηγός Ναπ. Ζέρβας».

Ο Άρης που βρισκόταν στη Φραγκίστα απάντησε αμέσως:

«Στρατηγέ μου

Αύριον λίαν πρωί θα ευρίσκομαι εις Βίνιανην

Μετά σεβασμού

Άρης Βελουχιώτης

Ταγματάρχης Πυροβολικού»[6].

Ο ίδιος, ο Ζέρβας, στο ημερολόγιο του, που δημοσιοποιήθηκε το 2013, (εγγραφή Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 1942) επιβεβαιώνει τα προαναφερόμενα γράφοντας[7]: «Μου είπαν ότι ο Άρης, ταγματάρχης, είναι εις Φραγκίσταν, του έγραψα να έλθη προς συνάντησίν μου εις Βίνιανην… Την 24^ην ώρα ο Άρης μου έγραψε ότι έρχεται αύριο».

Όντως, οι δύο άνδρες συναντήθηκαν στις 14 Νοεμβρίου, στο συμφωνημένο μέρος, όπου ο αρχηγός του ΕΛΑΣ, αφού ενημερώθηκε για την αποστολή της ανατίναξης μίας εκ των τριών γεφυρών, χωρίς περιστροφές ενέταξε αμέσως τις αντάρτικες δυνάμεις που διέθετε στην επιχείρηση.

Στο θέμα αυτό, της συμμετοχής δηλαδή του ΕΛΑΣ στην επιχείρηση HARLING, στη μεταπολεμική περίοδο, τόσο από τους έλληνες όσο και από τους εγγλέζους- αντιπάλους του Εαμικού κινήματος επιχειρήθηκε να διαστρεβλωθεί η ιστορική αλήθεια. Αλλά ας δούμε το θέμα πιο ολοκληρωμένα. Ο Ζέρβας, στο ημερολόγιο του που- όπως προαναφέραμε- δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα, δεν αφήνει την παραμικρή υποψία περί δισταγμών του Άρη και του ΕΛΑΣ για συμμετοχή στην επιχείρηση. Αντίθετα σε διάφορα γραπτά του της μεταπολεμικής περιόδου- αλλά και στα απομνημονεύματά του- εμφανίζει τον Άρη σαν ένα άτομο εντελώς άβουλο, που δεν μπορούσε να πάρει την παραμικρή απόφαση αν δεν του την υπαγόρευε η ηγεσία το ΕΑΜ από την Αθήνα. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να υποστηρίξει πως ούτε λίγο ούτε πολύ εκβίασε τον Άρη, κι έτσι συμμετείχε ο ΕΛΑΣ στην επιχείρηση[8]. Στο ίδιο, περίπου, μήκος κύματος κινούνται και οι μαρτυρίες των εγγλέζων. Ο Κρις Γουντχάουζ γράφει[9]: «Όταν ο Άρης κατάλαβε ότι η επίθεση θα γινόταν, έστω και χωρίς τις δικές του δυνάμεις, δεν διακινδύνευσε ν’ αφήσει τον Ζέρβα να πάρει όλη τη δόξα: προσφέρθηκε αμέσως να συνεργαστεί». Αντίθετα, ο Έντυ Μάγιερς εμφανίζει τον Άρη έτοιμο να συμμετάσχει στην επιχείρηση και το ΕΑΜ με το ΚΚΕ να κρατούν την αρνητική στάση. Γράφει για τον Άρη[10]: «Σιωπηλός και με αυστηρή έκφραση, μου έδινε πάντα την εντύπωση, ότι είναι σε διαρκή επιφυλακή ενάντια σε κάποιο ή σε κάτι. Από την πρώτη μας συζήτηση συμπέρανα ότι συμφωνώντας να συνεργαστεί μαζί μας στην ανατίναξη του Γοργοποτάμου παρέβαινε τις οδηγίες των ανωτέρων του στην Αθήνα να μην επιτίθεται σε συγκροτημένες εχθρικές δυνάμεις και ότι η παράβαση αυτή θα του στοίχιζε πιθανόν σοβαρές επιπλήξεις. Δεν απόκλεισε το ενδεχόμενο να φτάσουν στο μεταξύ διαταγές που να του απαγορεύουν να μας βοηθήσει, αλλά στην περίπτωση που οι διαταγές δεν θα έφταναν, ήταν έτοιμος να συνεργαστεί μαζί μας».

Όλα αυτά, φυσικά, στερούνται σοβαρότητας γεγονός το οποίο επιβεβαιώνει με τη μαρτυρία του ο υπαρχηγός του ΕΔΕΣ Κομνηνός Πυρομάγλου, ο οποίος λιτά και κατηγορηματικά σημειώνει: «Στη Βίνιανη, ύστερα από πρόσκλησι του Ζέρβα, συναντήσαμε τον Άρη Βελουχιώτη. Ο τελευταίος εδέχθη να συμμετάσχη στην επιχείρηση»[11]. Πιο κατηγορηματικός όμως είναι ο Κρις Γουντχάουζ ο οποίος σε επιστολή του, που έστειλε προς την ηγεσία του ΕΑΜ, αμέσως μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γράφει[12]: «Μ’ έστειλαν να λάβω επαφήν με τον κ. Ν. Ζέρβα, με τον οποίον μένω τώρα, και με τους στρατιωτικούς διοικητάς της δικής σας οργανώσεως. Το αποτέλεσμα ήταν το εξής: Ευρήκα δύο αρκετές δυνάμεις ελλήνων ανταρτών, τις ομάδες του κ. Ζέρβα και τις ομάδες του Άρη, με τις οποίες ηνωμένες, εσημειώθη πριν λίγες ημέρες μία στρατιωτική επιτυχία στη μάχη του Γοργοποτάμου. Ο Άρης ως αντιπρόσωπος του ΕΑΜ, συνειργάσθη με την αγγλική ομάδα μηχανικών και με την ομάδα του κ. Ζέρβα, με όλην την καρδιά και με μεγάλην ευχαρίστησιν και, για εκείνην την ένωσιν των διαθεσίμων δυνάμεων, θέλω να ευχαριστήσω εκ μέρους της Αγγλίας και την οργανωσίν σας και τον ικανώτατον στρατιωτικόν αρχηγόν σας».

Συνεπώς, ούτε ο Άρης υπήρξε άβουλος ούτε ο ΕΛΑΣ σύρθηκε στην επιχείρηση, της οποίας κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι σήκωσε το κύριο βάρος[13].

Ας δούμε όμως πώς εκτελέστηκε η επιχείρηση στο Γοργοπόταμο

Η επιχείρηση και η στρατιωτική της σημασία

Η επιχείρηση στο Γοργοπόταμο για την ανατίναξη της γέφυρας πραγματοποιήθηκε τη νύχτα της 25ης προς 26η Νοεμβρίου του 1942 από εκατόν πενήντα αντάρτες του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Άρη Βελουχιώτη, εξήντα αντάρτες του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τον Ναπολέοντα Ζέρβα και δώδεκα άγγλοι σαμποτέρς, με επικεφαλής τον Συνταγματάρχη Έντυ Μάγιερς και υπαρχηγό τον ταγματάρχη Κρις Γουντχάουζ[14].

Το σχέδιο ανατίναξης ήταν των εγγλέζων. Το είχε επεξεργαστεί ο Ε. Μάγιερς που ήταν ειδικός σ' αυτού του είδους τα σαμποτάζ. Το σχέδιο όμως της επίθεσης για την κατάλήψη της γέφυρας- έτσι ώστε να είναι δυνατή η υπονόμευσή και ανατίναξή της- συζητήθηκε ανάμεσα στον Άρη, το Ζέρβα και τους βρετανούς και στην τελική του μορφή διατυπώθηκε από τον αρχηγό του ΕΛΑΣ με τη «Διαταγή Επιχείρησης» που ο ίδιος υπαγόρευσε στον Κωστούλα Αγραφιώτη (Κώστα Καβρέτζο) λίγες ώρες πριν εκδηλωθεί η επιχείρηση.

Στη διαταγή αυτή- όπως διασώθηκε από μαρτυρίες αγωνιστών[15]- προβλέπονταν τα εξής:

Το νότιο βάθρο της γέφυρας με φρουρά 80 ιταλών και πλήρη οχύρωση αναλάμβανε να καταλάβει τμήμα 60 ανταρτών του ΕΛΑΣ με αρχηγό τον Κωστούλα.

Το βόρειο βάθρο της γέφυρας που φυλασσόταν από 30 ιταλούς και είχε εγκατεστημένα δύο δίκαννα αντιαεροπορικά ικανά να χρησιμοποιηθούν και κατά επιγείων στόχων, αναλάμβανε τμήμα 20 ανταρτών του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τους ανθυπολοχαγούς Παπαχρήστου και Πετροπουλάκη.

Η υπονόμευση και ανατίναξη της γέφυρας ανατέθηκε σε ειδικευμένους βρετανούς σαμποτέρς στους οποίους δόθηκε βοήθεια λίγων εκπαιδευμένων ανδρών του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ. Επίσης δυο ομάδες του ΕΛΑΣ, με 15 άνδρες η κάθε μία και έναν βρετανό σαμποτέρ, ανέλαβαν να υπονομεύσουν τη σιδηροδρομική γραμμή ένα χιλιόμετρο περίπου προς το νότο κι ένα χιλιόμετρο προς το βορρά έτσι ώστε να αποκλειστεί η δυνατότητα αποστολής ενισχύσεων στον εχθρό με τραίνο. Αρχηγός της μίας ομάδας τέθηκε ο Διαμαντής (Γιάννης Αλεξάνδρου) και της άλλης ο Ηρακλής (Κώστας Σκαρμούτσος).

Επιπλέον, μια ομάδα 15 ΕΛΑΣιτών με αρχηγό το Χρυσιώτη ανέλαβε να καταστρέψει με βενζίνη την ξύλινη οδική γέφυρα του ποταμού για την περίπτωση που θα έκαναν την εμφάνισή τους από 'κει εχθρικές ενισχύσεις ενώ μία άλλη ομάδα από οκτώ άνδρες του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τον υπασπιστής του Ζέρβα Μ. Μυριδάκη ανέλαβε να εξουδετερώσει το πολυβολείο που πιθανόν να υπήρχε. Στην περίπτωση που δεν υπήρχε πολυβολείο αποστολή της ήταν να ενισχύσει την Ομάδα Κωστούλα. Τέλος, μία ομάδα από δέκα άνδρες του ΕΔΕΣ ανέλαβε να πλευροκοπήσει τους ιταλούς νοτιότερα της άμυνας του νότιου βάθρου.

Γενική εφεδρεία ορίστηκε ομάδα 30 ανδρών του ΕΛΑΣ με αρχηγό το Δ. Δημητρίου- Νικηφόρο. Χρόνος έναρξης της επιχείρησης καθορίστηκε η 11η βραδινή της 25^ης Νοεμβρίου 1942 και η γενική αρχηγία ανατέθηκε στο Ν. Ζέρβα.

Η επιχείρηση στέφθηκε με επιτυχία και ολοκληρώθηκε στις 2.21' της 26ης Νοεμβρίου αφού προηγουμένως ρίχτηκε στη μάχη και η εφεδρική δύναμη του Νικηφόρου δεδομένου ότι οι δυνάμεις του ΕΔΕΣ που είχαν αναλάβει το βόρειο βάθρο της γέφυρας τρόμαξαν μπρος στα ιταλικά πυρά και υποχώρησαν. «Οι αντάρτες, που δεν ήταν συνηθισμένοι σε τέτοιας μορφής επιχείρηση- θα γράψει αργότερα ο Ε. Μάγιερς[16]- δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν το έντονο πυρ και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν σ' ένα άλλο σημείο κάλυψης».

Ο επίλογος της επιχείρησης HARLING γράφτηκε δυο μέρες μετά την ανατίναξη της γέφυρας όταν οι ιταλοί προχώρησαν στην άνανδρη μέθοδο των αντιποίνων για εκφοβισμό του λαού. Έτσι, αφού παρέλαβαν από τις φυλακές της Λαμίας 14 πατριώτες, τους 7 τους εκτέλεσαν μπροστά στη γκρεμισμένη γέφυρα και τους υπόλοιπους τους εκτέλεσαν στα Καστέλια της Παρνασίδας, απ' όπου και κατάγονταν, μαζί με άλλους 10 κατοίκους.

Πιο επαίσχυντη όμως από την συμπεριφορά των κατακτητών ήταν η μικροψυχία των «συμμάχων» και της ντόπιας συντήρησης. Το B.B.C. για παράδειγμα, ενώ ανακοίνωσε την επιτυχία της επιχείρησης αποσιώπησε εντελώς τη συμμετοχή του ΕΛΑΣ μεταδίδοντας ότι τη γέφυρα ανατίναξαν οι αντάρτες του ΕΔΕΣ και οι άγγλοι σαμποτέρς.!!! Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκαν και οι εγχώριοι υποστηρικτές της αγγλοκρατίας. Αργότερα, όταν υποχώρησαν, κάπως, οι πολιτικές σκοπιμότητες ο Κρις Γουντχάουζ- χωρίς να παραιτείται από την προσπάθεια υποβάθμισης του ρόλου του ΕΛΑΣ- έγραψε ότι ο Γοργοπόταμος ήταν μια επιχείρηση «που ίσως δεν θα γινόταν αν δεν ήταν ο Ζέρβας και δεν θα σημείωνε επιτυχία αν δεν ήταν ο Άρης Βελουχιώτης»[17].

Την αλήθεια για τη συμβολή του ΕΛΑΣ, αν και όχι ολόκληρη, είχε παραδεχτεί και ο Ζέρβας με γράμμα του προς τον Άρη, στις 22 Απρίλη του 1943: «Αγαπητέ μου Άρη- έγραφε τότε ο Ζέρβας[18]- είναι, ας μου επιτραπή η έκφρασις, ψευδέστατον το λεγόμενον ότι κατά την επιστροφήν μου προσεπάθησα να δημιουργήσω ψευδή εντύπωση ότι η ανατίναξις εγένετο με τας ειδικάς μου δυνάμεις και μόνον. Παντού έπλεξα το εγκώμιό σας, όπως και των ανδρών σας και παντού εζητοκραύγασα υπέρ του Άρη και υπέρ του ΕΑΜ.

Εις τας Αθήνας μια μόνον εφημερίς εκδίδεται υπευθύνως από ημάς. Και εις την εφημερίδα αυτήν, όχι μόνον δεν παρεσιωπήσαμεν την ιδικήν σας συμμετοχήν και συμβολήν εις τον Γοργοπόταμον, αλλά τουναντίον εξήραμεν την συμβολήν ταυτήν και αποδώσαμε το αποτέλεσμα εις την αδελφικήν σύμπραξιν των ανδρών των δύο οργανώσεών μας και κυρίως εις υμάς προσωπικώς. Εις τους εκατόν περίπου, νομίζω, ιδικούς σας άνδρας, είχαμε εξήντα πέντε ιδικούς μας».

Για τη στρατιωτική σημασία που είχε η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, έχουν γραφεί πολλά.

«Ήταν πολύ σημαντικό- αναφέρει Ο Ε. Μάγιερς[19]- να παρεμποδίσουμε με κάθε τρόπο τις προσπάθειες του εχθρού να ενισχύσει τις βάσεις του κατά μήκος της βορειοαφρικανικής ακτής, φέρνοντας προμήθειες δια θαλάσσης από τη Νότια Ευρώπη». Αλλά και οι γερμανοί σε απόρρητη επίσημη έκθεσή τους, που συνέταξαν στις 9/4/1943 επιτελείς του ειδικού γραφείου Αϊνς Τσε της Θεσσαλονίκης θεωρούσαν τα σαμποτάζ των ανταρτών και ειδικά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, ενέργειες «με σκοπό να παρεμποδίσουν την ομαλή λειτουργία της επιμελητείας και τις ενισχύσεις προς το γερμανικό εκστρατευτικό σώμα στη Βόρεια Αφρική από τις στρατοπεδευμένες στην Ελλάδα γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις»[20]. Αξιοπρόσεκτη είναι επίσης και η αναφορά του Χέρμαν Νόιμπάχερ, ειδικού εντεταλμένου για οικονομικά και χρηματικά ζητήματα στην Ελλάδα, προς το γερμανό υπουργό Εξωτερικών Ρίμπεντροπ, με ημερομηνία 2 Δεκεμβρίου 1942. «Η επιχειρησιακή βάση ‘‘Ελλάδα’’- γράφει ο Νόιμπάχερ[21]- ήταν ως την αλλαγή της κατάστασης στην Αφρική ουσιαστικά ένα προγεφύρωμα για τον ανεφοδιασμό της Κρήτης και της Βόρειας Αφρικής… Οι συνέπειες της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου είναι πάρα πολύ σοβαρές. Επανάληψη τέτοιων πληγμάτων θα θέσουν υπό αμφισβήτηση την αντοχή ολόκληρης της επιχειρησιακής βάσης, συμπεριλαμβανομένης και της Κρήτης».

Ο ιστορικός Χ. Φλάισερ αμφισβητεί τεκμηριωμένα τους ισχυρισμούς που έχουν διατυπωθεί ότι η ανατίναξη της γέφυρας παρέλυσε τον εφοδιασμό του Ρόμμελ στη βόρειο Αφρική: «Σχεδόν σε κάθε σχετικό βιβλίο- γράφει[22]- συναντά κανείς τον στερεότυπο ισχυρισμό, ότι η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου παρέλυσε την κύρια γραμμή εφοδιασμού του Ρόμμελ για έξι αποφασιστικές εβδομάδες ή μάλιστα ότι σταμάτησε τον ίδιο στη ‘‘πορεία του για την Αλεξάνδρεια’’. Στην πραγματικότητα η προέλαση του Ρόμμελ είχε καθηλωθεί μήνες ενωρίτερα. Στις 25/11 η συμμαχική αντεπίθεση είχε επιτύχει την ανάκτηση ολόκληρης της Κυρηναϊκής, το Άφρικα Κορ του Ρόμμελ είχε εκτοπισθεί ως την Ελ Αγκάιλα, τόσο μακριά δυτικά ώστε ο εφοδιασμός μέσω της Ελλάδας δεν παίζει πλέον ρόλο. Ο ίδιος ο Χίτλερ εκφράζει στις 18/12/42, τη λύπη του για το ‘‘πόσο δυσάρεστη’’ ήταν η ανατίναξη της γέφυρας- αλλά μόνο σε ό,τι αφορούσε τον εφοδιασμό των στρατευμάτων στην Ελλάδα». Την ίδια άποψη με τον Φλάισερ, με παρόμοια επιχειρήματα, υποστηρίζει και ο Σ. Γρηγοριάδης[23].

Αντί επιλόγου

Μπορούμε επομένως να συμπεράνουμε πως και αν ακόμη η επιχείρηση σχεδιάστηκε για να δημιουργήσει προβλήματα στο Ρόμμέλ, τελικά δεν μπόρεσε να εξυπηρετήσει έναν τέτοιο σκοπό. Όμως, «αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις δολιοφθοράς του Β’ παγκοσμίου πολέμου»[24], και υπήρξε ένα γεγονός σπουδαίας σημασίας για τον αγώνα του ελληνικού λαού κατά της τριπλής (Γερμανικής, ιταλικής και Βουλγαρικής) κατοχής διότι αναπτέρωσε το ηθικό των απλών ανθρώπων, εξύψωσε το γόητρο των αντιστασιακών οργανώσεων και συνέβαλλε στη μαζικοποίηση τους.

Κατά ένα τρόπο, σφράγισε και τις μεταπολεμικές εξελίξεις στη χώρα. Όχι τόσο ως στρατιωτικό γεγονός αλλά ως γεγονός- αφετηρία της αγγλικής ιμπεριαλιστικής επέμβασης στην Ελλάδα. Όπως έχουμε ήδη σημειώσει, αποτέλεσε την αφορμή που αναζητούσε η Αγγλία για να πατήσει και πάλι πόδι στο ελληνικό έδαφος και μέσω της Στρατιωτικής της Αποστολής να εδραιώσει την παρουσία της και την εμπλοκή της στο ελληνικό αντιστασιακό κίνημα, έχοντας στόχο τον έλεγχο των μεταπολεμικών εξελίξεων. Για τη σημασία αυτής της εμπλοκής ο Κρις Γουντχάουζ δεν έχει αφήσει περιθώρια παρερμηνειών. Σε μία διάλεξή που έδωσε στο Μόναχο το 1957, αφήνοντας εμβρόντητους τους ακροατές του, είπε τα εξής καταπληκτικά και ταυτοχρόνως αποκαλυπτικά[25]: «Συχνά ήκουσα έλληνας να λέγουν: Εάν δεν υπήρχον οι Βρεταννοί αξιωματικοί σύνδεσμοι πλησίον των ανταρτών, τότε δεν θα εγένετο και κομμουνιστική εξέγερσις, δεν θα υπήρχε και εμφύλιος πόλεμος. Οι τοιαύτα πρεσβεύοντες εκκινούν εκ της υποθέσεως ότι μόνον δια της βρεταννικής βοήθειας ήλθεν ο ΕΛΑΣ εις θέσιν να συγκεντρώση τόσην δύναμιν και να εξουδετερώση τόσους από τους ανταγωνιστάς τους. Είμαι της γνώμης ότι το μεν συμπέρασμα είναι ορθόν, η αιτία όμως εσφαλμένως διατυπωμένη. Εάν δεν υπήρχε βρεταννικόν επιτελείον συνδέσμων, δεν θα υπήρχε πράγματι ούτε η κομμουνιστική εξέγερσις του 1944 ούτε και ο ακολουθήσας αυτήν εμφύλιος πόλεμος, απλούστατα διότι οι κομμουνισταί δεν θα εχρειάζοντο ούτε το ένα ούτε το άλλο. Και μόνον η παρουσία των βρεταννικών επιτελείων συνδέσμων ημπόδισε τους κομμουνιστάς να έχουν κατά τα έτη 1943/44 τον πλήρη έλεγχο της Ελλάδος υπέρ αυτών. Εάν οι κομμουνισταί είχαν ήδη τον Σεπτέμβριον του 1944, όταν απεχώρουν οι Γερμανοί εκ της Ελλάδος και επέστρεφαν οι Βρεταννοί, την εξουσίαν εις χείρας των, θα ήτο αδύνατον, όπως ήτο η διεθνής κοινή γνώμη τότε, να τους αφαιρεθή και πάλιν η εξουσία».

Περισσότερα σχόλια ασφαλώς περιττεύουν.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

[1] Εμμανουήλ Τσουδερού: «Ιστορικό Αρχείο 1941- 1944», εκδόσεις ΦΥΤΡΑΚΗ, τόμος B’, σελ. 338- 339

[2] Παναγιώτης Κανελλόπουλος: «Ημερολόγιο- 31Μαρτίου 1942- 4 Ιανουαρίου 1945», εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, σελ. 241

[3] Θέμης Μαρίνος: «Αποστολή Harling- 1942 (Η Επιχείρηση του Γοργοποτάμου)», εκδόσεις Παπαζήση, σελ. 39- 45 και 62- 70

[4] Ε. Μάγιερς: «Η ελληνική περιπλοκή», εκδόσεις Εξάντας, σελ. 18

[5]R. Clogg: «Η SOE στην Ελλάδα», στο «Η Ελλάδα στη Δεκαετία 1940- 1950, Ένα Έθνος σε κρίση», εκδόσεις Θεμέλιο, σελ. 196. Ο D. Hamson που συμμετείχε στην αποστολή Harling αναφέρει πως οι εγγλέζοι είχαν την πληροφορία πως «κάποιος ταγματάρχης Άρης βρισκόταν στα βουνά της Κεντρικής Ελλάδας με μια ομάδα τριάντα ανδρών, όχι καλά οπλισμένων» (D. Hamson: «Με τους έλληνες στο Γοργοπόταμο», εκδόσεις Ελληνική Ευρωεκδοτική, σελ. 11). Καμιά πληροφορία όμως για ΕΑΜ και ΕΛΑΣ.

[6] Δ. Δημητρίου- Νικηφόρος: «Τα φοβερά ντοκουμέντα- Γοργοπόταμος», εκδόσεις Φυτράκη σελ. 100, Σ. Γρηγοριάδης: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας», τόμος 1ος, σελ. 207 και αλλού.

[7] «Ημερολόγιο Στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα 1942- 1945, Αθήνα 2013, εκδόσεις Ωκεανίδα, σελ. 124- 125

[8] Στρατηγού Ν. Ζέρβα: «Απομνημονεύματα», εκδόσεις Μέτρον, σελ. 32- 35

[9] Κρις Γουντχάουζ: «Το μήλο της Έριδος», εκδόσεις Εξάντας, σελ. 217

[10] Ε. Μάγιερς, στο ίδιο, σελ. 69- 70

[11] Κομνηνού Πυρομάγλου: «Ο Δούρειος Ίππος- Η εθνική και πολιτική κρίσις κατά την κατοχή», εκδόσεις Δωδώνη, σελ. 42

[12] Στρατηγού Ν. Ζέρβα: «Απομνημονεύματα», εκδόσεις Μέτρον, σελ. 38- 39 και «Στ’ Άρματα! Στ’ Άρματα!- Χρονικό της Εθνικής Αντίστασης», Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις, 1967, σελ. 120

[13] Ο Σπ. Μπέκιος- Λάμπρος, που συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου αναφέρει με στοιχεία πως ο ΕΛΑΣ συνεργαζόταν με τους εγγλέζους για την επιτυχία της επιχείρησης πολύ πριν συναντηθεί ο Άρης με τον Ζέρβα (Σπ. Μπέκιου- Λάμπρου, στο ίδιο, σελ. 73- 74)

[14] Δ. Δημητρίου- Νικηφόρος: : «Τα φοβερά ντοκουμέντα- Γοργοπόταμος», εκδόσεις Φυτράκη σελ. 147- 148. Ο Νικηφόρος μιλάει επίσης για 12 με 14 εγγλέζους γιατί όπως λέει στην αγγλική ομάδα είχαν προσκληθεί ένας δυο βρετανοί αιχμάλωτοι που το είχαν σκάσει από τους Γερμανούς. Την υπεροχή των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στην επιχείρηση παραδέχονται και συντηρητικοί ιστορικοί μελετητές, όπως ο Σπ. Γασπαρινάτος που γράφει ότι στην επιχείρηση συμμετείχαν 120 Ελασίτες 64 εδεσίτες και φυσικά η αγγλική ομάδα των Σαμποτέρ (Σπ. Γασπαρινάτου: «Η Κατοχή», εκδόσεις Ι. Σιδέρης, τόμος 1^ος, σελ. 307)

[15] Για ολοκληρωμένη γνώση της διαταγής διάβασε συνδυασμένα: Σπ. Μπέκιου- Λάμπρου: «Γοργοπόταμος- η αλήθεια που καίει», εκδόσεις Τελέθριον, σελ. 108- 109 και Δ. Δημητρίου- Νικηφόρος «Αντάρτης στα βουνά της Ρούμελης», Αθήνα 1965, τόμος Β', σελ. 19- 20

[16] Ε. Μάγιερς: «Η ελληνική περιπλοκή», εκδόσεις Εξάντας, σελ. 76- 77

[17] Κ. Γουντχάουζ, στο ίδιο, σελ 217

[18]Δ. Δημητρίου- Νικηφόρος: «Τα φοβερά ντοκουμέντα- Γοργοπόταμος», σελ. 205- 206 και Φ. Γρηγοριάδης: «Το αντάρτικο- ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ, 5/42», εκδόσεις Καμαρινόπουλος, τόμος 1ος, σελ. 115.

[19] Ε. Μάγιερς, στο ίδιο, σελ. 15

[20] Β. Μαθιόπουλου: «Η ελληνική αντίσταση και οι σύμμαχοι», εκδόσεις Παπαζήση, σελ. 149

[21] Μάρτιν Ζέκεντορφ: «Η Ελλάδα κάτω από τον αγκυλωτό σταυρό- Ντοκουμέντα από τα Γερμανικά Αρχεία», εκδόσεις Σ.Ε., σελ. 154- 155

[22] Χ. Φλάισερ: «Στέμμα και Σβάστικα», εκδόσεις Παπαζήση, τόμος Α’, σελ. 236

[23] Σ. Γρηγοριάδη: «Συνοπτική ιστορία της Εθνικής Αντίστασης», εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, σελ. 174

[24] Χ. Φλάισερ, στο ίδιο, σελ. 236- 237

[25] Πολυχρόνη Κ. Ενεπεκίδη: «Η Ελληνική Αντίστασις 1941- 1944- Όπως Αποκαλύπτεται από τα μυστικά αρχεία της Βέρμαχτ εις την Ελλάδα- Μια νεοελληνική Τραγωδία», Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ, Αθήνα 1964, σελ. 186

«Για μια ακόμη φορά η ελληνική κυβέρνηση ψηφίζει σε σώμα του ΟΗΕ με τρόπο που βρίσκει αντίθετη τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και προκαλεί τα δημοκρατικά του αισθήματα», αναφέρει το τμήμα Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ, σχολιάζοντας την αποχή της Ελλάδας στην ψηφοφορία του ΟΗΕ για την «Καταπολέμηση της εξύμνησης του Ναζισμού, του Νέο-Ναζισμού και άλλων πρακτικών που πυροδοτούν σύγχρονες μορφές ρατσισμού, φυλετικών διακρίσεων και ξενοφοβία».

Συγκεκριμένα, σε απόφαση που συγκέντρωσε την πλειοψηφία των χωρών ΟΗΕ ενάντια στον εγκωμιασμό του χιτλερισμού και «για την καταπολέμηση του νεοναζισμού», η Ελλάδα απείχε ακολουθώντας το παράδειγμα μιας μειοψηφίας (υπέρ 115, αποχή 55), ενώ τρεις χώρες, Ουκρανία, ΗΠΑ και Καναδάς, καταψήφισαν.

«Είναι γνωστό σε όλους πως η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δεν έχει δική της φωνή στη διεθνή σκηνή. Η κυβέρνηση θα έπρεπε τουλάχιστον να είχε κάνει μια "εξαίρεση" για ένα ζήτημα τόσο καυτό για τη χώρα όσο σε καμιά άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δύσης, το ζήτημα του νεοναζισμού», σχολιάζει το τμήμα Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ

ΠΗΓΗ: avgi.gr

Η ώρα της αλήθειας -και των σκληρών μέτρων- πλησιάζει για την κυβέρνηση, αφού χθες, κατά τις μαραθώνιες διαπραγματεύσεις του κυβερνητικού κλιμακίου με την τρόικα στο Παρίσι, διαπιστώθηκε και διάζώσης πια ότι οι εκπρόσωποι των δανειστών δεν εμφανίζονται διατεθειμένοι να υποχωρήσουν στις απαιτήσεις τους, εκτός από ήσσονος σημασίας μικρολεπτομέρειες. Μάλιστα, την κυβερνητική υποχώρηση επιταχύνει, παρά την εμπλοκή που παραμένει σε ορισμένα θέματα της συζήτησης, η νέα απειλή των δανειστών προς το Μέγαρο Μαξίμου: ότι, δηλαδή, αν δεν κλείσει η αξιολόγηση και υπάρξει αδιέξοδο με την τρόικα, οι πιστωτές θα αποφασίσουν παράταση του υπάρχοντος Μνημονίου.

Ένα τέτοιο σενάριο, όπως συνομολογούν όλοι στη δικομματική, δεν είναι πολιτικά διαχειρίσιμο από τους Αντ. Σαμαρά και Ευ. Βενιζέλο και θα σημάνει οπωσδήποτε τη διεξαγωγή εκλογών. Αυτό διότι το Μαξίμου έχει δομήσει τη στρατηγική του για την προεδρική εκλογή στη ρητορική περί "εξόδου από το Μνημόνιο" και ενδεχόμενη παράταση του προγράμματος θα ήταν ικανή να τινάξει την κυβέρνηση στον αέρα. Μόλις πριν τρεις ημέρες, η κυβέρνηση επισήμως χαρακτήρισε τον προϋπολογισμό που κατέθεσε στη Βουλή ως "προϋπολογισμό ανάπτυξης και εξόδου από το Μνημόνιο" και, αν της επιβληθεί η παράταση -έστω ολιγόμηνη- του προγράμματος, τότε ακόμη και η ψήφιση του προϋπολογισμού -πολλώ δε μάλλον η εύρεση του μπλοκ των 180 βουλευτών για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας- θα είναι αμφίβολη έως απίθανη.

Υποχωρήσεις βήμα-βήμα

Ώς αργά χθες το βράδυ, κυβερνητικές πηγές με πλήρη γνώση των διαμειφθέντων κατά την πρώτη ημέρα της διαπραγμάτευσης με τους "τροϊκανούς" στο Παρίσι υποστήριζαν ότι η απόσταση μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας είναι ακόμη μεγάλη. Εξάλλου, κατά πληροφορίες, οι "τροϊκανοί" επέμεναν σε όλα τα θέματα, ζητώντας μειώσεις συντάξεων και πιο "σφιχτά" εισοδηματικά κριτήρια στη χορήγηση του ΕΚΑΣ, αλλά και εντοπίζοντας δημοσιονομικό κενό περί τα 2 δισ. ευρώ. Παράλληλα, αμφισβητούσαν την επιχειρηματολογία της ελληνικής πλευράς, η οποία στηρίζεται στην προσδοκία ανάπτυξης της οικονομίας το 2015, βάσει της οποίας, κατά τους "διαπραγματευτές" της ελληνικής κυβέρνησης, θα βελτιωθεί έως και η εισπραξιμότητα των φόρων.

Πάντως, το γεγονός ότι από την πρώτη ημέρα των διαπραγματεύσεων δεν βγήκε λευκός καπνός από τη Βίλα Σάιντ στο Παρίσι παραδέχθηκαν, ουσιαστικά, χθες το βράδυ και ανώτατες κυβερνητικές πηγές, που μετείχαν στη συζήτηση με την τρόικα. "Η συζήτηση προχωρά αναλυτικά και διεξοδικά σε όλα τα δημοσιονομικά ζητήματα, ιδιαίτερα στις νέες προτάσεις της ελληνικής πλευράς", τόνιζαν οι εν λόγω πηγές.

"Στόχος να κλείσουμε"

Παράλληλα, την αποφασιστικότητα της ελληνικής πλευράς να καταλήξει σε συμφωνία με τους δανειστές δεν έκρυψε χθες και ο υπουργός Οικονομικών Γκ. Χαρδούβελης, με δηλώσεις του σε δημοσιογράφους προσερχόμενος στη διαπραγμάτευση. "Κάναμε πρόοδο. Στόχος είναι να κλείσουμε την αξιολόγηση", επισήμανε, για να προσθέσει: "Ελπίζουμε ότι θα γεφυρώσουμε τις διαφορές σε μια σειρά θεμάτων. Το βασικό θέμα είναι η Ελλάδα να συνεχίσει να αναπτύσσεται με δημοσιονομική πειθαρχία και επιπλέον διαρθρωτικές αλλαγές». Μ' άλλα λόγια, δημοσίως ο υπουργός Οικονομικών παραδέχθηκε ότι η Ελλάδα "θα συνεχίσει" με πειθαρχία και "διαρθρωτικές αλλαγές", αφού, ακόμη κι αν η κυβέρνηση πετύχει να αποφύγει την "παράταση" του παρόντος Μνημονίου, είναι σαφές για όλους στο Μαξίμου ότι και το νέο πλαίσιο επιτήρησης θα είναι το ίδιο σκληρό και ασφυκτικό με το υπάρχον. Τέλος, ο υπουργός Οικονομικών, απαντώντας σε ερώτηση για το δημοσιονομικό κενό, που κυμαίνεται μεταξύ 2 και 2,5 δισ. ευρώ για τους "τροϊκανούς", προανήγγειλε ότι "αυτό θα κλείσει".

Οι "καυτές" απαιτήσεις

Σε κάθε περίπτωση, όπως προαναφέρθηκε, οι δανειστές απαιτούν πολλά και δυσάρεστα μέτρα που δεν είναι διαχειρίσιμα για την ελληνική κυβέρνηση - και, πάντως, πόρρω απέχουν από το αφήγημα του "successstory" και από τον στόχο δημιουργίας θετικών ειδήσεων για την προεδρική εκλογή. Σε μεγάλο αγκάθι των συζητήσεων αναδεικνύεται το ασφαλιστικό, αφού χθες, οι Βρυξέλλες, με διαρροή κοινοτικού αξιωματούχου, παραδέχθηκαν ότι ζητούνται αλλαγές που θα οδηγήσουν σε μειώσεις συντάξεων. "Ζητούνται αλλαγές στο σύστημα, όχι μείωση συντάξεων", τόνιζε η εν λόγω πηγή, ενώ επιβεβαίωνε ότι η τρόικα ζητεί αλλαγές και σε ό,τι αφορά την προστασία των ακινήτων από τους πλειστηριασμούς.

Ωστόσο, πέραν των συγκεκριμένων μέτρων, η βασικότερη "απειλή" για την ελληνική κυβέρνηση είναι οι επίμονες νύξεις που έκαναν χθες οι "τροϊκανοί", σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, περί "μεταβατικού σταδίου πριν την έξοδο στις αγορές". Μ' άλλα λόγια, οι εκπρόσωποι των δανειστών έδειξαν ότι θα προτιμούσαν να παραταθεί για κάποιους μήνες το Μνημόνιο ως "μεταβατική λύση" και, με δεδομένη αυτή τη διάθεσή τους, στελέχη του Μαξίμου διερωτώνται πώς ακριβώς θα δείξουν "καλή θέληση" για συμφωνία, αφού δεν θέλουν να... τελειώσει το Μνημόνιο.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΛΙΓΓΩΝΗΣ

ΠΗΓΗ: avgi.gr

Είναι καιρός τώρα που μια σοφιστεία του μεταφασιστικού και νεοφιλελεύθερου λόγου κυκλοφορεί υπό μορφήν επαναλαμβανόμενου στερεότυπου (προπαγάνδας) στις πιάτσες των ΜΜΕ και στους άμβωνες της πολιτικής (λαχαν)αγοράς.

Το σόφισμα αυτό αναφέρεται στην «ιδεολογική ηγεμονία» της Αριστεράς στα χρόνια της μεταπολίτευσης, και είναι σόφισμα διότι προσπαθεί να ενοχοποιήσει την Αριστερά για τις παθολογίες που δημιούργησε ο δικομματικός μονοκομματισμός. Η Αριστερά κατηγορείται απ’ τους μεταφασίστες (και τους φασίστες), απ’ τους νεοφιλελεύθερους και τους «εκσυγχρονιστές» για αντίσταση στις μεταρρυθμίσεις - παραλείποντας αιδημόνως ότι επρόκειτο για αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις. Για αφαίρεση και καθαίρεση κατακτήσεων και δικαιωμάτων.

Κατηγορείται επίσης η Αριστερά για πελατειακές σχέσεις με το κράτος (κρατισμό, λαϊκισμό και τα συναφή). Σε αυτό υπάρχει μια αλήθεια, που όμως η γενίκευσή της την κάνει ψέμα. Η Αριστερά (όπως και η Δεξιά ή κάθε άλλος πολιτικός χώρος) δεν είναι μια υπόθεση συλλογικής ευθύνης. Αν ορισμένοι αριστεροί πλεύρισαν την εξουσία και ωφελήθηκαν, δεν χαρακτηρίζει αυτό όλη την Αριστερά και τη στάση της. Οπως επίσης, αν ο κ. Τσουκάτος, φέρ’ ειπείν, «πήρε λεφτά για το κόμμα», δεν σημαίνει ότι τα πήρε και ο κ. Απόστολος Κακλαμάνης. Ούτε για όσα έκανε το ΠΑΣΟΚ είναι ένοχοι οι ψηφοφόροι του, ούτε για τις κωλοτούμπες Σαμαρά είναι ένοχοι όσοι δεξιοί τον ψήφισαν για αντιμνημονιακό και τους βγήκε γκαουλάιτερ.

Αλλά, αν αφήσουμε τα σοφίσματα πίσω μας, όντως υπήρξε ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στη μεταπολίτευση. Οπως επίσης υπήρξε και στην κατοχή, στον εμφύλιο, στη μετεμφυλιακή περίοδο, στη δεκαετία του ’60, επί χούντας, χθες, σήμερα κι αύριο. Διότι η Αριστερά επαγγέλλεται, αναζητά και παλεύει για το δίκαιο, την ισότητα, την ισηγορία, την ισονομία, τη απελευθέρωση του ανθρώπου απ’ την εκμετάλλευση. Δεν νομίζω ότι ο νεοφιλελευθερισμός, ο μεταφασισμός, ο «εκσυγχρονισμός» παλεύουν για τα ίδια πράγματα. Ο φασισμός αρκείται στην ισχύ του δυνατότερου κι ευαγγελίζεται τη ζούγκλα της αποδέσμευσης των «υπερανθρώπων» από κάθε ηθικό καταναγκασμό. Ο νεοφιλελευθερισμός αρκείται στην «αόρατη χείρα» και τη ρυθμιστική ικανότητα των αγορών. Πρόκειται στην πραγματικότητα για «σιδερένια χείρα» και για πολεμοκάπηλο χάος. Οσο για τον «εκσυγχρονισμό», μηδέν από μηδέν, μηδέν, αν εξαιρέσει κανείς τον αμοραλισμό και τον κυνισμό που βρήκαν ως όχημα οι σμπίροι για να νομίζουν ότι μοιάζουν με τα αφεντικά τους.

Είναι λοιπόν λογικόν επακόλουθο η Αριστερά να διαθέτει μια ιδεολογική και ηθική ηγεμονία, όταν είναι Αριστερά.

Σήμερα που το νεοφιλελεύθερο μοντέλο της φτώχειας και της υποτέλειας δείχνει τα όριά του, με συνέπεια να παραπαίει, έχουν βγει οι μεταφασίστες στο κλαρί και κατηγορούν την Αριστερά για την ιδεολογική της και την ηθική της ηγεμονία, λες κι αυτό είναι αμάρτημα.

Κραδαίνει το τσεκούρι του ο κ. Βορίδης εναντίον του «στρατευμένου» (πω-πω αμαρτία) κ. Λαζόπουλου.

«Ξεσκεπάζει» ο νεόκοπος ψευτονεοδημοκράτης Βορίδης, με πονηριά μπακαλόγατου, διανοουμένους και καλλιτέχνες, λέγοντας όλο νόημα ότι είναι «κομμουνιστές»!

Επιστρατεύεται ο εμφυλιοπολεμικός λόγος για τα «μιάσματα» και τους «συνοδοιπόρους» από μεταφασίστες που αισθάνονται άνετα μέσα σε ένα κυβερνητικό περιβάλλον ακροδεξιών και ραγιάδων. Σαν τους δωσίλογους της Κατοχής και τους γερμανοντυμένους γενίτσαρους, μιλούν για τους κομμουνιστές ως να πρόκειται για αντεθνική αίρεση που σφάζει παιδάκια με κονσερβοκούτια και πίνει το αίμα ανύποπτων παρθένων στις βρύσες του χωριού.

Βγαίνει ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης και δηλώνει ότι «σιχαίνεται τους κομμουνιστές» (αυτούς που έδιναν το αίμα τους για την ελευθερία στην Κατοχή ή για την πτώση της χούντας, ώστε να ’ναι σήμερα ελεύθερος ο ίδιος). Διότι οι ακροδεξιοί απ’ τους οποίους προέρχεται, και τους οποίους εκφράζει, στα ζόρικα ή λούφαξαν ή πρόδωσαν. Κομμουνιστέςβγάζει ο κ. Αργύρης Ντινόπουλος και τους Συριζαίους, που στην Ευρώπη «υποστηρίζονται από κάτι έγχρωμους» - σκυλάραπες ήθελε να πει, ρατσιστής είναι κι εκ κόρακος κρα. Το συμπέρασμα είναι ότι η ακροδεξιά ορδή που περιβάλλει τον κ. Σαμαρά έχει ρίξει πολύ το επίπεδο του διαλόγου. Και θα το ρίξει κι άλλο. Οσο το αδιέξοδο της κυβερνητικής πολιτικής θα γίνεται φανερό κι όλο και πιο φανερό στα μάτια του κόσμου, τόσο και πιο πολύ τα αυτιά του θα βομβαρδίζονται με μπούρδες, χυδαιότητες, παραλογισμούς, μωρολογίες, εκβιασμούς, απειλές και αθλιότητες.

Μαγκίτες μεταφασίστες με το ζωνάρι λυμένο για καυγά, αμετανόητοι αδελφοφάδες. Κι όλα αυτά ενώ η χώρα βυθίζεται στη φτώχεια. Το 44% των Ελλήνων έχει αιχμαλωτισθεί σε μια κατάσταση απ’ την οποίαν δεν θα βγει εύκολα. Νομίζει κανείς ότι η φτώχεια είναι μια στατιστική της οποίας οι αριθμοί αλλάζουν απ’ τη μια μέρα στην άλλη;

Για πόσα χρόνια θα είναι φτωχοί όσοι οδηγήθηκαν στη φτώχεια από τον δικομματικό μονοκομματισμό; Μιλούν οι κουίσλινγκς για το 2037 (όταν η ανεργία, αν υπάρξει ισχυρή κι αδιάκοπη ανάπτυξη, θα φθάσει στα επίπεδα του 2009) λες και οι άνθρωποι πίνουν το αθάνατο νερό. Κώνειο πίνουν και ποντικοφάρμακο. Κι όχι από «λάθος» (που το ομολογούν τα ανδρείκελα και τα αφεντικά τους σαν να μην τρέχει τίποτα), αλλά σκοπίμως. Από κατά συρροήν δολοφόνουςπου θέλουν, όπως ο Γιωργάκης, να «επιστρέψουν» στο πολιτικό σκηνικό, λες και η χώρα κατοικείται από λωτοφάγους. «Επιστρέφουν» διότι ποτέ δεν έφυγαν, ποτέ δεν λογοδότησαν, ποτέ δεν τιμωρήθηκαν. Κουβέντες μόνον λένε

του αέρα (ή χυδαίες). Πού είναι η «μόνη και μία εξεταστική επιτροπή» που θα έφτιαχνε ο κ. Σαμαράς; Πού πήγαν τα «18 σημεία» του Ζαππείου; στην κόλαση του Αλδεβαράν; Λογοδότησε ο κ. Σημίτης για το Χρηματιστήριο και τις μίζες της Ζήμενς; Για τη νίλα των Ιμίων; Εκκαθαρίστηκαν ποτέ οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004; Ηρθε ποτέ στη Βουλή η υπόθεση Μπαλτάκου; Συζητήθηκαν ποτέ στο Κοινοβούλιο οι αυτοκτονίες; Και μιλούν

οι γύπες απαξιωτικώς για «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς», ωσάν η ελευθερία, η ισότητα και η δικαιοσύνη να ’ναι αμαρτήματα - ούτε καν ευγενικές ουτοπίες, αλλά επιδιώξεις αισχρές. Ή, ακόμα χειρότερα, ξόανα της δικής τους «ελευθερίας» να ’ναι υποτελείς στους ξένους, της δικής τους «ισότητας» να δουλεύουν οι άνθρωποι για 300 ευρώ ή τζάμπα, της δικής τους «δικαιοσύνης» με τις Λίστες Λαγκάρντ και τους Βενιζέλους που γέρνουν.

Ο Γιωργάκης μας έβαλε στο μνημόνιο, ο Σαμαράς δεν μας έβγαλε. Σκοπίμως και οι δύο. Και η Νέμεσις δεν μασάει από αντικομμουνιστικές παρλαπίπες ή μεταφασιστικές σοφιστείες, έργα βλέπει, έργα εκδικείται...

ΠΗΓΗ: enikos.gr

ΣΤΟ ΣΦΥΡΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΕ ΤΙΜΕΣ ΕΚΚΙΝΗΣΗΣ ΤΙΣ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ !

ΝΕΟ ΡΕΚΟΡ! ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ 71 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΤΑ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΑ ΧΡΕΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Το τελειωτικό χτύπημα στη μικρομεσαία ακίνητη περιουσία εκατοντάδων χιλιάδων υπερχρεωμένων νοικοκυριών ετοιμάζεται να δώσει η κυβέρνηση. Σύμφωνα με ρύθμιση-"βόμβα" που συμπεριέλαβαν στο πολυσέλιδο νομοσχέδιο για την αναμόρφωση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ο υπουργός Οικονομικών, Γκ. Χαρδούβελης και ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χαρ. Αθανασίου,οι πλειστηριασμοί ακινήτων για χρέη προς τις τράπεζες, θα διενεργούνται από το 2016, με τιμές εκκίνησης τις πολύ χαμηλές εμπορικές αξίες, αντί των αρκετά πιο υψηλών αντικειμενικών.

  Πρόκειται για ρύθμιση –δώρο στους κερδοσκόπους που αναμένεται να οδηγήσει χιλιάδες οφειλέτες σε μαζικό ξεσπίτωμα.

Συγκεκριμένα, στα άρθρα 993 και 995 του Κώδικα αναφέρεται ρητά ότι η τιμή της πρώτης προσφοράς για το εκπλειστηριαζόμενο ακίνητο είναι η εμπορική αξία όπως αυτή προσδιορίζεται κατά τον χρόνο της κατάσχεσης και όχι η αντικειμενική όπως ορίζει η ισχύουσα ρύθμιση. Συγκεκριμένα , μάλιστα, σύμφωνα με το σχέδιο ορίζεται τιμή εκκίνησης πλειστηριασμού τα 2/3 της εμπορικής αξίας του ακινήτου ,ενώ μέχρι να δημιουργηθεί το σύστημα αυτό (τέλος του 2015) θα ισχύει το υπάρχον σύστημα της αντικειμενικής αξίας. Το "νέο σύστημα" θα αρχίσει να εφαρμόζεται δηλαδή, σύμφωνα με πληροφορίες του ημερησίου τύπου, από το 2016. Μέχρι τότε οι πλειστηριασμοί θα ξεκινούν από τα 2/3 της αντικειμενικής αξίας.

Επιπλέον, με τις διαδικασίες εξπρές που θα ισχύουν για τους πλειστηριασμούς, σύμφωνα με τον αναμορφωμένο Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, οι εξευτελιστικές τιμές πρώτης προσφοράς που θα καθορίζονται στους πλειστηριασμούς θα μπορούν να μειωθούν ακόμη περισσότερο, στις περιπτώσεις που οι πρώτοι πλειστηριασμοί θα κηρύσσονται άκαρποι.

Αυτό σημαίνει ότι οι ιδιοκτήτες θα χάσουν την περιουσία τους σε τιμή κατά πολύ χαμηλότερη από την αντικειμενική, ενώ με δεδομένη την εξευτελιστική τιμής πώλησης θα συνεχίσουν να ασφυκτιούν στη θηλιά των χρεών τους. Είναι ενδεικτικό ότι ήδη τους τελευταίους μήνες οι τιμές της αγοράς κυμαίνονται σε επίπεδα ακόμη και 50% κάτω από τις αντικειμενικές αξίες.

Τη στιγμή που η κυβέρνηση επιβάλλει το χαράτσι του ΕΝΦΙΑ αλλά και τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων με βάση τις αντικειμενικές αξίες, καταθέτει την εν λόγω επαίσχυντη ρύθμιση σύμφωνα με την οποία ο πλειστηριασμός ενός ακινήτου δεν λαμβάνει υπόψη αυτή την τιμή, αλλά την εμπορική που είναι κατά πολύ χαμηλότερη !

Στο νομοσχέδιο προβλέπεται μεταβατική περίοδος μερικών μηνών μέχρι να εφαρμοστεί το νέο καθεστώς κατασχέσεων και πλειστηριασμών ακίνητης περιουσίας. Και αυτό καθώς θα χρειαστεί προηγουμένως να νομοθετηθεί η άρση της αναστολής των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας από τον Ιανουάριο του 2015, εξέλιξη που θα ανοίξει το δρόμο για την πλήρη απελευθέρωση των διαδικασιών εκποίησης της ακίνητης περιουσίας και μαζικό ξεσπίτωμα των υπερχρεωμένων νοικοκυριών.

ΝΕΟ ΡΕΚΟΡ! ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ 71 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΤΑ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΑ ΧΡΕΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Νέο ρεκόρ , εν τω μεταξύ, σημείωσαν τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο τον Οκτώβριο ανερχόμενα σε 71,25 δισ. ευρώ, έναντι 70,16 δισ. ευρώ στο τέλος Σεπτεμβρίου. Οι φορολογούμενοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα βάρη, ούτε έχoυν να πληρώσουν τις δόσεις που τους προσφέρει σήμερα η εφορία.

Το νέο ρεκόρ έρχεται σαν λογικό επακόλουθο της συνεχιζόμενης κατάρρευσης των εισοδημάτων και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αδυναμία αποπληρωμής των ολοένα και αυξανόμενων και δυσβάστακτων για την πληττόμενη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία φόρων (βλ. Αναλυτικότερα παρακάτω)!

Σύμφωνα με στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων το ύψος των νέων ληξιπρόθεσμων χρεών που δημιουργήθηκαν στο διάστημα Ιανουαρίου- Οκτωβρίου 2014 ανήλθε σε 10,9 δισ. ευρώ, από 9,683 δισ. ευρώ στο 9μηνο 2014.

Αν προστεθούν και οι παλαιές οφειλές (έως και το 2013) ύψους 60,35 δισ. ευρώ, το συνολικό ποσό των ληξιπρόθεσμων χρεών στο 10μηνο 2014 φθάνει στα 71,25 δισ. ευρώ. Σε ένα μόλις μήνα τα «φέσια» προς την εφορία αυξήθηκαν κατά 1,09 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με στελέχη της φορολογικής διοίκησης πολλοί φορολογούμενοι δεν κατέβαλαν τις οφειλές τους προς το Δημόσιο το τελευταίο τρίμηνο αναμένοντας τη ρύθμιση – ασπιρίνη σε βαριά άρρωστο των 100 δόσεων που δόθηκε μόλις χθες σε παραγωγική λειτουργία στο Taxis. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, φυσικά, να επιταχυνθεί ελαφρώς η συσσώρευση νέων οφειλών.

Στο 10μηνο Ιανουαρίου- Σεπτεμβρίου 2014 το Δημόσιο εισέπραξε από τις ληξιπρόθεσμες οφειλές (παλιές και νέες) συνολικά έσοδα 3,018 δισ. ευρώ, από 2,692 δισ. ευρώ στο τέλος Σεπτεμβρίου.

Σημειώνεται πως σύμφωνα με το στόχο του Μνημονίου το Δημόσιο θα πρέπει να εισπράξει 2 δισ. ευρώ από παλαιές οφειλές μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2014, αλλά και το 25% των νέων οφειλών. Ενδεικτικά στο 10μηνο το ποσοστό είσπραξης έναντι του νέου ληξιπρόθεσμου χρέους διαμορφώνεται μόλις στο 14,85%.

Παράλληλα, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων:

Σε εξέλιξη βρίσκονται 772 πλήρεις έλεγχοι μεγάλων επιχειρήσεων. Μέχρι το τέλος του Οκτωβρίου είχαν ολοκληρωθεί 315 έλεγχοι. Βεβαιώθηκαν φόροι και πρόστιμα 1,2 δισ. ευρώ και εισπράχθηκαν 183,5 εκατ. ευρώ (ποσοστό 15,22%).

Σε εξέλιξη βρίσκονται 1.064 έλεγχοι σε φορολογούμενους μεγάλου πλούτου. Μέχρι το τέλος του Οκτωβρίου είχαν γίνει 544 παρόμοιοι έλεγχοι. Βεβαιώθηκαν φόροι 218 εκατ. ευρώ και εισπράχθηκαν 55,2 εκατ. ευρώ (ποσοστό 25,2%).

Έχουν ολοκληρωθεί από τις αρχές του έτους 80 έλεγχοι πόθεν έσχες για διευθυντές, υποδιευθυντές, επόπτες και τμηματάρχες και επιπλέον 79 έλεγχοι για τους ίδιους τους ελεγκτές.

Έχουν αποσταλεί στην αρμόδια Αρχή για το «ξέπλυμα» χρήματος 220 αναφορές για βεβαιωμένη φοροδιαφυγή και 143 αναφορές για βεβαιωμένη φοροδιαφυγή άνω των 50.000 ευρώ.

ΠΝΙΓΟΥΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΑ ΧΡΕΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!

Τα χρέη νοικοκυριών και μικρών επιχειρήσεων έχουν εξελιχθεί σε έναν εφιάλτη δίχως τέλος για την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Η περασμένη νεοφιλελεύθερη θηλιά στο λαιμό της ελληνικής οικονομίας και η διαρκής γιγάντωση της ανεργίας, δεν αφήνει περιθώρια διεξόδου στον τόπο.

Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και το σύνολο, σχεδόν, των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων πνίγεται στα χρέη προς τράπεζες, δημόσιο κλπ τα οποία αδυνατεί να αποπληρώνει.

Η κυβέρνηση αντί να λάβει έκτακτα ριζοσπαστικά μέτρα για να αντιμετωπίσει τον εφιάλτη των χρεών, καταφεύγει σε ημίμετρα και "ασπιρίνες", ενώ κλιμακώνει τα μέτρα πλειστηριασμών και κατασχέσεων.

Όλα δείχνουν ότι τα μέτρα των «ρυθμίσεων» για οφειλές προς το Δημόσιο πέφτουν στο κενό!

Αυτή την ώρα ο τόπος έχει ανάγκη από μια μεγάλη και τολμηρή σεισάχθεια προς πολίτες και μικρές επιχειρήσεις, χωρίς την οποία ύφεση και ανεργία δεν θα πάψουν να καλπάζουν.

Τα μεγάλα και άμεσα αιτήματα των καιρών είναι: διαγραφή του κρατικού χρέους υπό την πίεση ακόμα και της στάσης πληρωμών τόκων και χρεολυσίων προς τους πιστωτές, εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών, πολύ γενναία και ριζοσπαστική ρύθμιση των χρεών σε νοικοκυριά και μικρές επιχειρήσεις μέχρι πλήρη διαγραφή τους για τις πιο ασθενείς κατηγορίες και ένα σχέδιο προοδευτικής ανασύνταξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, με επίκεντρο μια νέα ισχυρή αναβαθμισμένη δωρεάν δημόσια καθολική Παιδεία,Υγεία και Πρόνοια!

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ , Η NOMURA, Η ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ ΚΑΙ ΟΙ «ΦΟΒΙΚΕΣ» ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

Βροχή τα δημοσιεύματα στον τύπο του Σαββάτου (22/11) και της Κυριακής (23/11) για τις επισκέψεις και συναντήσεις υψηλόβαθμων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στο City του Λονδίνου. Η εικόνα συμπληρώνεται με το Συνέδριο που πραγματοποιεί το Σαββατοκύριακο (22-23/11) στην Αθήνα το Levy Institute του Bard College της Νέας Υόρκης με τη συμμετοχή και εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κυρίαρχος (αστικός) τύπος συνήθως δεν υποδέχεται με ενθουσιασμό διεθνείς πρωτοβουλίες και συμμετοχές του ΣΥΡΙΖΑ όταν αντιπροσωπεύουν ριζοσπαστικούς και κινηματικούς προσανατολισμούς. Οι επισκέψεις όμως στο City του Λονδίνου μάλλον έτυχαν θετικής, αν όχι θερμής, υποδοχής ως κινήσεις «ρεαλισμού», «προσαρμογής» και «καθησυχασμού των αγορών». Οι λόγοι μάλλον είναι ευνόητοι και αυτονόητοι όσο κι αν επ΄αυτών αντιτάσσεται αντίλογος.

Παραθέτω στη συνέχεια, προκειμένου οι φίλοι/ες της Iskra να σχηματίσουν μια δική τους εικόνα, αυτούσιο και χωρίς σχόλια, ρεπορτάζ της Βούλας Κεχαγιά από τα Νέα του Σαββατοκύριακου (22-23/11) υπό τον τίτλο «Το δισάκι τους στον ώμο για τον δρόμο» και το οποίο αφορά τις επισκέψεις στο City και το Συνέδριο του Levy. Φυσικά, τα συμπεράσματα ανήκουν στους αναγνώστες μας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΡΙΕΖΗΣ

Ολόκληρο το κείμενο των «Νέων» έχει ως εξής:

ΤΟ ΔΙΣΑΚΙ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

Της ΒΟΥΛΑΣ ΚΕΧΑΓΙΑ

Επιχείρηση εφησυχασμού των αγορών και των πανίσχυρων οικονομικών funds θέτει σε εφαρμογή η Κουμουνδούρου για να πείσει πως ενδεχόμενη έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία δεν θα προκαλέσει τη συντέλεια του κόσμου…

Όσο και αν ακούγεται παράδοξο, το μεγαλύτερο πρόβλημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σήμερα δεν εντοπίζεται στο τι θα συμβεί στην πιθανότητα εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή ή στην αδυναμία εξασφάλισης της αυτοδυναμίας, ούτε καν στις εξάρσεις της Αριστερής Πλατφόρμας του Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Στον ΣΥΡΙΖΑ ανησυχούν τα μάλα για τον κίνδυνο ενδεχόμενης αποσταθεροποίησης και νευρικής αντίδρασης των αγορών εφόσον μετά τις εκλογές κληθεί να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Αυτό σημαίνει πως δεν τρέφουν αυταπάτες. Αντιθέτως, αναγνωρίζουν ότι στο εξωτερικό υπάρχουν οικονομικοί κολοσσοί που αντιμετωπίζουν ακόμη και τώρα με μεγάλη δυσπιστία τον ΣΥΡΙΖΑ, διαπίστωση που έκανε και ο ίδιος ο Γιώργος Σταθάκης τον περασμένο μήνα στην Ουάσιγκτον και στο συνέδριο του ΔΝΤ, όταν εκπρόσωποι των αγορών ζητούσαν διαβεβαιώσεις πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα προκαλέσει την καταστροφή τους. Κοινώς ότι δεν θα διαταράξει τα οικονομικά τους συμφέροντα.

ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΗΣΗ

Παρ΄όλα αυτά το κλίμα αλλάζει. Και η Κουμουνδούρου κλείνει τα αφτιά της στις φοβικές αντιδράσεις των λαφαζανικών οι οποίοι ξινίζουν κάθε φορά που δημοσιοποιούνται τα ραντεβού στελεχών του κόμματος στο εξωτερικό, παρότι ακόμη και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας και το ΔΝΤ έχει επισκεφθεί και στο οικονομικό φόρουμ του Κόμο έχει συμμετάσχει.

Εξ αυτού του λόγου ο ΣΥΡΙΖΑ εξουσιοδότησε τους Γιάννη Δραγασάκη και Γιώργο Σταθάκη να συνομιλήσουν ακόμη και με μερκελιστές στην περίφημη συνάντηση του Βερολίνου με τον Γεργκ Ασμουσεν, μέλος της γερμανικής κυβέρνησης και αγαπημένο παιδί του Σόιμπλε, και εξωθεί τα οικονομικά του στελέχη να προετοιμάσουν το έδαφος επιδιώκοντας επαφές με διεθνείς οικονομικούς παράγοντες.

Η μετάβαση του Γιώργου Σταθάκη στο Λονδίνο μόνο τυχαία δεν είναι λοιπόν. Το στέλεχος της Κουμουνδούρου θα βρεθεί από τη Δευτέρα έως την Τετάρτη στο Σίτι προσκεκλημένος του ιαπωνικού επενδυτικού οίκου Νomura, που σύμφωνα με την Κουμουνδούρου πλασάρεται στην πρώτη πεντάδα της κατηγορίας του μετά τις Morgan Stanley, Merill Lynch, Goldman Sachs, J.P Morgan κ.λπ.

Το ενδιαφέρον του συμποσίου που διοργανώνει η Νomura έχει μόνο ένα θέμα και έναν καλεσμένο. Τον Γιώργο Σταθάκη που θα κληθεί μέσα στο τριήμερο να αναπτύξει τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την ελληνική οικονομία. Ο εν λόγω οίκος εκπροσωπεί περί τα 35-40 funds που επενδύουν κυρίως στην Ευρώπη και ενδιαφέρονται για τις πιθανές επιπτώσεις μιας διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στα επενδυτικά τους κεφάλαια.

ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑΣ

Όταν ο Γιώργος Σταθάκης βρέθηκε στην Ουάσιγκτον τρία ήταν τα σημεία στα οποία επικεντρώθηκαν οι συνομιλητές του – από την Παγκόσμια Τράπεζα ως τον ESM και τους μεγάλους οίκους - προσπαθώντας να ερμηνεύσουν τις κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ: εάν θα παραμείνει προσηλωμένος όπως οι προηγούμενες κυβερνήσεις στο ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, επομένως δεν θα τεθεί θέμα νομίσματος, εάν η αλλαγή κυβέρνησης θα γίνει ομαλά ή θα προκαλέσει αστάθεια και εάν θα υπάρξουν μεγάλες αλλαγές στα χρηματοπιστωτικά (τράπεζες, real estate, πρότζεκτ που αφορούν τον τουρισμό). Πρακτικά δηλαδή ζήτησαν διαβεβαιώσεις για όλα τα θέματα που μπορεί να θίξουν τα συμφέροντά τους αδιαφορώντας σχεδόν για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ή για το εάν οι πλούσιοι θα πληρώνουν περισσότερο από τους μεσαίους ή τους φτωχούς.

Εκ παραλλήλου αλλά εντελώς συμπτωματικά τις ίδιες μέρες στη βρετανική πρωτεύουσα θα βρίσκεται και ο έτερος οικονομολόγος του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Μηλιός. Ο κ. Μηλιός έχει προσκληθεί από το Ελληνικό Παρατηρητήριο της London School of Economics την οποία διευθύνει ο οικονομολόγος Κέβιν Φέδερστον. Εκεί ο Γιάννης Μηλιός θα δώσει διάλεξη και θα συναντηθεί με οικονομικούς παράγοντες. Την εκδήλωση διοργανώνει η ένωση παραρτημάτων ελληνικών τραπεζών στη Βρετανία. Ως γνωστόν, ο Κέβιν Φέδερστον ανήκε στην επιτροπή σοφών που είχε συγκροτήσει ο Γιώργος Παπανδρέου το 2010 για να συνεισφέρει με τις προτάσεις της σε μια νέα οργανωτική δομή κυβέρνησης και κράτους.

ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Ο Γιάννης Δραγασάκης παραμένει προς το παρόν στην Αθήνα και σήμερα το απόγευμα θα μιλήσει για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και την ελληνική οικονομία στο Συνέδριο που διοργανώνει Αμερικανικό Ινστιτούτο Λεβί στο Μέγαρο Μουσικής, ώστε αργότερα να απαντήσει και σε ερωτήσεις του ακροατηρίου του.

Σημειώνεται ότι το συγκεκριμένο Ινστιτούτο είχε σπρώξει την πρώτη επίσκεψη του κ. Τσίπρα στις ΗΠΑ όταν μετέβη στο ΔΝΤ και μίλησε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Όλες οι διεθνείς δραστηριότητες των οικονομικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ έχουν τις ευλογίες της Κουμουνδούρου. Η ηγεσία θεωρεί ότι είναι επιβεβλημένη η διεθνής παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ και η επαφή του με οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες. Πρακτική που επικρότησε άλλωστε και ο εκπρόσωπος Πάνος Σκουρλέτης εξηγώντας στους δημοσιογράφους, εμμέσως πλην σαφώς, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πηγαίνει παντού να παρουσιάζει τις απόψεις του.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ  

« Κύριε Διευθυντά,  

Είμαι ένας κεντροαριστερός πολίτης του κόσμου που χωρίς καμία οίηση ξέρει να διαβάζει και να καταλαβαίνει την ιστορία της χώρας μας. Που ξέρει, επίσης, να μην παρασύρεται από εύκολα ερμηνευτικά σχήματα του συρμού, που θολώνουν την ματιά μας εδώ και δεκαετίες.  

Μας χωρίζει κάπου μια σαρανταετία από το Πολυτεχνείο και από το τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας. Πίσω μας , μια ημιτελής και κοπιώδης Μεταπολίτευση , μια εποχή όλο πάθος, θόρυβο και αντάρα, διαδηλώσεις που μπλόκαραν τους δρόμους της Αθήνας για ώρες και έκοβαν την κυκλοφορία ανύποπτων πολιτών, στην πρώτη φάση της, και όλο διαχειριστική πασοκική αλαζονεία, λαϊκισμό και κρατισμό στην επόμενη. Μια εποχή όπου εκτράφηκαν όλα τα τέρατα που μας περιτριγυρίζουν, ο λαϊκισμός, η έλλειψη θεσμών, η παροχολογία, ο κρατισμός, το πελατειακό κράτος, ο αντιμειονοτικός ρατσισμός, η ρητορεία που μετατράπηκε σε νομή της εξουσίας, η καθημερινή κρυμμένη σε όλους μας Ακροδεξιά του «Εθνικού Κορμού». Μια εποχή όπου οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο με τα σκανδαλώδη προνόμιά τους και την περιφρόνησή τους στους άνεργους και τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, οι λεόντειες κατά των εργοδοτών συλλογικές συμβάσεις, οι κλαδικές οργανώσεις, η σύμφυση επιχειρηματικής ανομίας/μονοπωλίου και πολιτικής και η ηχηρή συνθηματολογία της ντουντούκας που κάλυψε το «βαθύ κράτος», την κομματικοποίηση, την υπερκαταναλωτική κοινωνία και την δημόσια υπερχρέωση μας έφεραν εδώ που μας έφεραν.

Μια εποχή, όπου ανδρώθηκαν τα γαλάζια και τα πράσινα κομματικοκρατικά δίκτυα, που σήμερα επιθυμούν να επαναφέρουν οι δυνάμεις του παλιού που εμφανίζονται ψευδεπίγραφα ως το καινούριο (ιδίως οι ακραίες κρατιστικές τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που μειώνουν την μεγάλη πια δυναμική του) . Όπου συκοφαντήθηκε και λοιδωρήθηκε η υγιής και η δημιουργική επιχειρηματικότητα, όπου πολλές επιχειρήσεις κατέστησαν «προβληματικές» χάρη στην σύμφυση πελατειακών επιχειρηματιών και εξουσίας και άλλες έκλεισαν λόγω των παράλογων και ανώριμων συνδικαλιστικών διεκδικήσεων. Όπου το κέρδος ενοχοποιήθηκε και αποθεώθηκαν οι ποικιλόμορφες κρατικές πρόσοδοι, που τροφοδότησαν τις ασαφείς στην Ελλάδα και πολυσθενείς κοινωνικές ταυτότητες, δηλαδή την πανταχού παρουσία των μικρομεσαίων στην θέση κάποιων δήθεν «καθαρών τάξεων». Συμβαίνει, λοιπόν, το εξής παράδοξο στην σύγχρονη Ελλάδα, οι παλιές κρατιστικές δυνάμεις, ιδίως η Κεντροαριστερά, έχουν ανανήψει θετικά και έχουν επιδοθεί σε μια θετική μεταρρυθμιστική προσπάθεια, ενώ το   «βαθύ κράτος», οι μεγαλοσυνδικαλιστές και οι διαπλεκόμενοι κινούνται όλο και πιο ταχύρρυθμα προς την ενισχυμένη λόγω της οικονομικής κρίσης και των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών Αριστερά. Το παλιό γίνεται καινούριο και το καινούριο γίνεται παλιό. Και ας μην το καταλαβαίνουν αυτό πολλοί συμπολίτες μας.  

Παρ’όλα αυτά, δεν μπορούμε να μείνουμε στην χρεωκοπημένη και πλέον επικίνδυνη διαχείριση του Σαμαρά. Πρέπει να επανέλθει η ώρα της Κεντροαριστεράς ή, αν θέλετε και σας αρέσει περισσότερο, της υγιούς Αριστεράς. Υποστηρίζοντας το νέο και χτυπώντας το παλιό εντός του πλέγματος του ΣΥΡΙΖΑ, των συμμάχων του και ιδίως των αναμενόμενων συνεργατών του.  

Μια από τις αυταπάτες που συνόδεψαν την μακρά μεταπολιτευτική περίοδο και οφείλονταν κατά κύριο λόγο αλλά όχι αποκλειστικά στην Αριστερά – ας θυμηθούμε και το αλήστου μνήμης ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ- ήταν και η θεωρία της υποκίνησης όλων των δεινών από κάποιους σκοτεινούς τύπους στο «εξωτερικό». Έτσι, έκρυβαν όλοι αυτοί οι κρατιστές και οι εθνολαϊκιστές τις δικές τους ευθύνες. Το χρέος, μας λένε, οφείλεται στην επιρροή που άσκησαν οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή της Γερμανίας ή των ΗΠΑ ή κάποιων σκοτεινών συνωμοτικών κέντρων τύπου Μπίλντεμπεργκ και Αμπροζέττι. Ή η δήθεν ανισόμετρη αρχιτεκτονική της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ή κάποιος συνδεμένος με τους έξω συνωμοτικός ντόπιος καπιταλισμός. Ίδιον όλων των «κλειστών» και «μονιστικών» συστημάτων σκέψης, όπως ο μαρξισμός, και ιδίως των πιο ανοιχτά «συνωμοτικών» και καταστροφικών εκδοχών τους, όπως ιδίως ο δογματικός λενινισμός ή οι θεωρίες της εξάρτησης-υπανάπτυξης, που ουσιαστικά ταυτίζονται με την σχηματική, αναγωγιστική και ανεπιβεβαίωτη θεωρία του Λένιν για τον «ιμπεριαλισμό», είναι η απόδοση της κακοδαιμονίας της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας σε εξωτερικές επιρροές και επιδράσεις και ακόμη η ευθύνη για όλα των ευπόρων πολιτών ανάμεσά μας.

Ακόμη και το ΚΚΕ κατάλαβε πια ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Αυτές οι θεωρήσεις δεν εξηγούν ούτε τον δυναμισμό της ελληνικής οικονομίας στις δεκαετίες του 1960 και 1970 ούτε τις σημαντικές επιδόσεις της από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 ως τα μέσα της δεκαετίας του 2000, παρ’ όλα τα δομικά και υποκειμενικά προβλήματα που είχε γεννήσει η σύμφυση ανδρεϊσμού και λαϊκιστικής κομμουνιστικής Αριστεράς και που δικαιολογεί την έστω κάπως υπερβολική ερμηνεία που συχνά ακούγεται περί «σοβιετοποίησης της Ελλάδας» μετά το 1974. Υπάρχουν, μάλιστα, και ανήκουστες ερμηνείες, οι οποίες υποβαθμίζουν την αξία των μεγαλειωδών εκσυγχρονιστικών αναπτυξιακών εγχειρημάτων στην Ελλάδα (και ιδίως εκείνων των κυβερνήσεων του Κώστα Σημίτη) και αποδίδουν σε αυτά τα εγχειρήματα τα δεινά που επεσσώρευσε ο κρατικοδίαιτος λαϊκισμός. Λες και ο Σημίτης ή ο Γιάννος έφταιξαν οι ίδιοι προσωπικά για το Χρηματιστήριο ή για την διαφθορά κάποιων κακών συνεργατών τους (όπως ακριβώς και η απόδοση της ευθύνης των παρανοϊκών εθνικιστών αξιωματικών του 67 στις ΗΠΑ ή στην επιρροή κάποιων επιχειρηματιών).  

Άδικος και ασυνάρτητος λόγος, ο αντιεκσυγχρονιστικός –εθνολαϊκιστικός λόγος, ο οποίος συγχέει τον δυναμισμό των υγιών επιχειρηματικών ομίλων, πολλοί από τους οποίους άντεξαν με αγώνα και αγωνία την παρούσα κρίση, με τα «μη φυσικά μονοπώλια», που εξέθρεψε μια ανόσια κρατική παρέμβαση, νοθεύοντας τον ανταγωνισμό και παρέχοντας προνόμια που θα έκαναν εκείνα της εποχής του Κολμπέρ και του μερκαντιλισμού να ωχριούν, τους λεγομενους «νταβατζήδες» του Κώστα Καραμανλή.

Ως εκ τούτου, η Ε.Ε., η ευρωζώνη και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ιδίως των τελευταίων ετών, ακόμη και αν δεν υπήρχαν, από την σκοπιά της εθνικής μας αγοραίας και ανοιχτής οικονομίας θα έπρεπε να επινοηθούν και να ενεργοποιηθούν. Ακόμη και αν παραβλέψει κανείς την θετική επίδραση της Ε.Ε. στην προστασία των μειονοτήτων, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξίας του ανθρώπου (σκεφθείτε μια Ελλάδα που δεν θα ελεγχόταν από διεθνή δικαστήρια και fora, μια χώρα μισοφασιστική, ανοιχτή στους μουτζαχεντίν του Λαϊκισμού), ακόμη και αν παραβλεπόταν η ουσιωδέστατη θετική χρηματοδότηση της Ε.Ε. για δημόσια έργα και για κοινωνικά προγράμματα, αυτό που δεν αγνοείται είναι η χρόνια παρέμβαση της Ε.Ε. στην αλλαγή του προσανατολισμού της ελληνικής οικονομίας (π.χ. μετάβαση από ένα χρεωκοπημένο αντιοικολογικό και αντιπαραγωγικό βιομηχανικό μοντέλο, που στηρίζει ακόμη η τριτοδιεθνιστική Αριστερά με τα φληναφήματα τύπου Μπάτση, σε ένα μοντέλο κοινωνικής ωφέλειας και υπηρεσιών υψηλής ποιότητας, όπως αυτές που χαρακτηρίζουν εν δυνάμει τον ελληνικό τουρισμό ή τις υπηρεσίες πληροφορικής και χρηματοπιστωτικών αγαθών και υπηρεσιών), η συνεχής αύξηση της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της εξάπλωσής τους προς τα κάτω και η μετατροπή των κομμάτων σε πολυθεματικά και πολυσυλλεκτικά μορφώματα που αναδεικνύουν την κοινωνία των πολιτών, σέβονται τις μειονότητες και προχωρούν σε πρωτότυπες μορφές κοινωνικής συμμετοχής (π.χ. ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα και ανοιχτό κόμμα).

Μιλάμε δηλαδή για το αναγκαστικά «μνημονιακό» πέρασμα από   την θεσμική και οικονομική στασιμότητα στην ανάκαμψη και στον εξευρωπαϊσμό. Είναι γεγονός ότι μια συντηρητική Δεξιά, μια θνήσκουσα διεφθαρμένη Κεντροαριστερά όπως επίσης και μια πολιτική που ανέχεται την Ακροδεξιά δεν είναι το καλύτερο πολιτικό μείγμα και όχημα για να ασκηθεί αυτή η πραγματικά ευρωπαϊκή και διεθνιστική πολιτική, που κάποιοι ατυχώς υποβαθμίζουν ως «μνημονιακή». Χρειάζεται μια πραγματική πολιτική εθνικής ενότητας και μεταρρυθμιστικής επαναδιατύπωσης υπό νέο αριστερό κομματικό φορέα αλλά όχι εθνοαπομονωτικής ή εθνικιστικής τυχοδιωκτικής ροπής.  

Για να έρθουμε, όμως, και στο ειδικότερο ζήτημα που αφορά την απριλιανή δικτατορία, το θέμα των ημερών μας. Υπήρξε κάποια «αμερικανική υποκίνηση» ή έστω «στήριξη»; Ας σοβαρευτούμε λίγο, ας έλθουμε στην σφαίρα της λογικής. Θετική διάθεση και κατεύθυνση που ενισχύει μια πραγματική «εθνική συνεννόηση» είναι και η μη εμμονή πια της μείζονος Αριστεράς στα απαρχαιωμένα σχήματα περί «υποτέλειας» και περί «πρωταγωνιστικού ρόλου των ΗΠΑ στην εγκαθίδρυση και παραμονή επί επτά χρόνια της δικτατορίας». Η αλλαγή της ανακοίνωσης του ΣΥΡΙΖΑ, αν τυχόν υπήρξε σκόπιμη, δείχνει μια τέτοια ωρίμανση. Εδώ, μάλιστα, έχει συμβάλει σημαντικά και ένα ρεύμα μαρξιστικής σκέψης, το οποίο, εν όψει των πραγματικών δυνατοτήτων ανάπτυξης της ελεύθερης οικονομίας στην Ελλάδα, αναγνωρίζει ρητώς μεγάλες δυνατότητες καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα, παρά τα λεγόμενα «μνημόνια», και μηδενίζει την συμβολή των Η.Π.Α. τότε στην δικτατορία ή της Γερμανίας σήμερα στην διαμόρφωση του μεταρρυθμιστικού και εξυγιαντικού πλέγματος εξουσίας.

Αυτό το ρεύμα σκέψης είναι, άλλωστε, και το μόνο γνήσια προσηλωμένο στην σκέψη του συγγραφέα του «Κεφαλαίου», στον ειλικρινή θαυμασμό του Μαρξ στον δημιουργικό καπιταλισμό. Ο Μαρξ μιλά για μια καπιταλιστική ανάπτυξη που βρίσκει όριο στην εγγενή τεχνική ανάπτυξη των παραγωγικών και κερδοφόρων δραστηριοτήτων και στην πτώση του ποσοστού κέρδους, και όχι στους δήθεν περιορισμούς εκ μέρους των ολιγαρχών κάποιας δυσδιάκριτης Μητρόπολης. Κάθε καπιταλιστικός σχηματισμός ορίζεται μόνο από την εσωτερική ταξική πάλη (αν και εδώ, επίσης, έχει δοθεί υπερβολική έμφαση που παραγνωρίζει την συνθετότητα και την μικροκοινωνιολογία των ύστερων καπιταλιστικών κοινωνιών και την λετουργία και άλλων συλλογικοτήτων έναντι των τάξεων, όπως οι ομάδες ταυτότητας ή τα παραγωγικά δίκτυα -βλ. και Γκίντενς) και από τα δικά του δομικά προβλήματα.

Οι διεθνείς σχέσεις παρεμβαίνουν με ένα απολύτως δευτερεύοντα τρόπο στις εσωτερικές ταξικές αντιθέσεις και στα μπλοκαρίσματα και αδιέξοδα κάθε κοινωνίας σε κρίση. Πώς εσωτερικεύεται αυτή η παρέμβαση του «ξένου παράγοντα», αυτό είναι ένα πολύ σύνθετο ζήτημα.   Ακόμη παραπάνω, ένα φαινόμενο όπως η «χούντα» , είτε με γνήσια μαρξιστικούς είτε με μια γνήσια φιλελεύθερη κοινωνιολογική μέθοδο, δεν μπορεί να ορισθεί ως «ξενοκίνητο».Παρά τις ανισορροπίες δύναμης, μικρές ή μεγάλες, κάθε καπιταλισμός επεκτείνεται και επηρεάζει τους άλλους στο διεθνές πεδίο, αλλεξαρτάται με αυτούς, χωρίς να υπάρχει κάποια δήθεν συσσωματική και ιεραρχική δήθεν «ιμπεριαλιστική αλυσσίδα».

Η Ελλάδα ήταν και αυτή μια μεγάλη ιμπεριαλιστική- επεκτατική δύναμη στα 1912-1913, στα 1918-1922, στην επιθετική φάση του ελληνοϊταλικού πολέμου, στις δεκαετίες του 1970 και 1990 στην Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια, στις προκλήσεις της κατά της Αλβανίας το 1950, και ακόμη περισσότερο συμπιέζοντας συστηματικά την τουρκοκυπριακή κοινότητα και τα δικαιώματα του σχετικά ασθενούς τουρκικού κράτους από το 1960 μέχρι και σήμερα-δεν χρειαζόμαστε τους antifa για να μας το θυμίζουν (βλ. και την τριλογία «Μυστικά του βάλτου του ελληνικού ιμπεριαλισμού»). Όποιος δεν το βλέπει, ανάγει όλα τα προβλήματα στην περιοχή σε έναν ασαφή και ανύπαρκτο αμερικανοτουρκικό άξονα και στην δήθεν νεοελληνική καχεξία και αγνοεί τις πρωταγωνιστικές ευθύνες του άσχετου από τις ΗΠΑ ελληνικού εθνικισμού. Και καταστρέφει τις πραγματικές και ανθηρές δυνατότητες διζωνικής/ δικοινοτικής συνεννόησης στην Κύπρο. Αυτό που δυσφημιστικά χαρακτηρίζουν κάποιοι σωβινιστικοί κύκλοι στην «Ελλκύπρο» ως δήθεν «Σχέδιο Ανάν».  

21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ – ΜΙΑ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΕΡΑ, ΟΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΓΕΣ ΠΑΤΕΡΑ  

Για να γυρίσουμε, όμως, στο αμερικανοκίνητο της χούντας. Τι σημαίνει, πραγματικά, αυτό; ότι οι συνταγματάρχες παρακολουθούνταν και δρούσαν με υποδείξεις του πρέσβεως Τάλμποτ και των Αμερικάνων; Ότι οι Αμερικάνοι είχαν δήθεν παρέμβει στα Ιουλιανά; Ότι η διαβόητη CIΑ κινούσε τα νήματα και επέβαλε κυβερνήσεις, κατά τις φαντασιώσεις ασόβαρων τύπων σαν τον Φίλιπ Αίητζη παλιότερα ή τον Γουίλιαμ Σνόουντεν πιο πρόσφατα; ότι οι εσωτερικές δυνάμεις στην Ελλάδα, πολιτικές και κοινωνικές, ήταν κάποια πιόνια ή υποχείρια των Αμερικάνων; Όχι, βεβαίως. Υπήρχε, κατά την γνήσια μαρξιστική σχολή, μια κρίση εξουσίας και αδυναμία κοινοβουλευτικού χειρισμού της. Υπήρχε, ενδεχομένως, και ένα μπλοκάρισμα μεταξύ «μεταρρυθμιστών αριστερών ή φιλελεύθερων» και «κρατιστών μετεμφυλιακών» μια σύγκρουση κρατισμού και κοινωνίας των πολιτών, όπως θα ήθελε μια πιο βάσιμη από τον μαρξισμό φιλελεύθερη κοινωνιολογία, σαν αυτή που βλέπει το άρθρο 16 του Συντάγματος ως συνέχεια γνήσια του μετεμφυλιακού κράτους (βλ. και τις θέσεις του ΓΑΠ).

Αν οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις το 1965 ή το 1973 δεν οδηγούνταν σε εξαλλότητες, θα νίκαγαν σταδιακά τις δεξιές κρατιστικές δυνάμεις σε βάθος χρόνου, μικρότερο ή και μεγαλύτερο. Το ίδιο θα συνέβαινε και με την συκοφαντημένη «φιλελευθεροποίηση» του Μαρκεζίνη, όπως σοφά κατανόησε τότε το ζήτημα ο Λεωνίδας Κύρκος. Όμως, το να δώσουμε μια εξαιρετική ή έστω πολύ κρίσιμη σημασία στην υποκίνηση των Αμερικάνων σημαίνει να δώσουμε βάση σε αυτό που το ημιμαθές μεταπολιτευτικό συναίσθημα –που αποδίδεται, βεβαίως, στον «λαό», αυτόν τον μόνο θεσμό κατά τον Ανδρέα Παπανδρέου-, θέλει να βρίσκουμε συνεχώς αποδιοπομπαίους τράγους σε όσα η δική μας κοινωνία ενδογενώς παρήγαγε ή παρέλειψε να παραγάγει και για τα οποία συναντά κάποια στιγμή μιαν παραδειγματική Νέμεσιν.

Αλλά και η Αριστερά, μην συναινώντας έγκαιρα με το Κέντρο, αποδεχόμενη την οχλαγωγία και την ωμή βία κατά των κρατικών αρχών κάποιων αυτόκλητων αγωνιστών ή και προβοκατόρων στα Ιουλιανά, δεν ήταν μια δύναμη με πολύ σημαντικές ευθύνες για την εκτροπή, την ίδια στιγμή που ο Γεώργιος Παπανδρέου ονόμαζε τον κομματικό του ναρκισσισμό και την προστασία του γιού του ως «ανένδοτο» για ιδιοτελείς λόγους; Που είναι σε όλα αυτά το «ξενοκίνητο», αν δεν εννοούμε σε αυτό το αυτονόητο από μακρυά ενδιαφέρον των ΗΠΑ για μια χώρα όπου παίζονταν στον Ψυχρό Πόλεμο σημαντικά γεωπολιτικά τους συμφέροντα. Στα αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι οι Αμερικάνοι αγόρασαν βουλευτές στα Ιουλιανά; Πάμε καλά;

Είναι ξεκάθαρο ότι οι ΗΠΑ μετά το 1960 είχαν απομακρυνθεί αρκετά από την εμπλοκή στην Ελλάδα, παρακολούθησαν από μακρυά την υπόθεση της δικτατορίας, δεν την στήριξαν επ’ουδενί, τουλάχιστον όχι περισσότερο από ό,τι η Βρετανία και το Ισραήλ. Κάθε αντίθετη θεώρηση αποτελεί θεωρία συνωμοσίας, τότε για τους συλλογικά παρανοϊκούς ήταν οι ΗΠΑ του Τζόνσον και τώρα η Γερμανία της κυρίας Μέρκελ. Ατεκμηρίωτα φανταστικά πράγματα και ονειρώξεις της Μεταπολίτευσης, θέσεις που επανέρχονται για να μας κουράσουν. Όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ, αρχίζει πρόσφατα να βλέπει κάποιο φως και να βγαίνει από την στενωπό του εθνολαϊκισμού. Αυτό συναρτάται και με την θέση της πλειοψηφίας του ότι η έξοδος από την ευρωζώνη είναι απόλυτη καταστροφή και θα οδηγήσει στην αναβίωση των εθνικισμών και την έξαρση των μουτζαχεντίν του εθνικισμού και των ανταγωνιστικών υποτιμήσεων - αυτών των ίδιων δηλαδή που μιλάνε ακόμη για «αμερικανοκίνητη φασιστική χούντα» ή ήδη για την κακοβουλία της Γερμανίας. Ας παρατήσει η Αριστερά τα παλιά τεφτέρια του μίσους και των συνωμοσιών και ας διακρίνει μετά από τον αναγκαίο χρόνο τα επεισόδια του 67-73 με τους ορθούς φακούς. Άλλωστε, οι Αμερικάνοι λέγεται ότι στήριζαν τον βασιλιά και τους στρατηγούς, όχι τον Παπαδόπουλο και τους συνταγματάρχες, που τους έπιασαν στον ύπνο. Που είναι, λοιπόν, η περισπούδαστη αμερικανική υποκίνηση; Μήπως είναι η άλλη όψη αυτών που στα 70 μας έλεγαν να μην ακούμε ξενόφερτη μουσική ή να μην αγοράζουμε τζην και άλλα ξενόφερτα προϊόντα;  

Κι ακόμη, βρε «σύντροφοι», πέρα από τις εμμονές σας όπως η αμερικανοκίνητη χούντα, δεν μας βοηθήσατε και τόσο πολύ επαγγελματικά, όσο μέναμε στην συνεπή Αριστερά, ωθώντας μας ή και εξαναγκάζοντάς μας να γίνουμε σύμβουλοι των εκσυγχρονιστών. Ξέρετε κανέναν που να επιβίωσε τρώγοντας μαρξισμό-λενινισμό ;  

 ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ  

Επίσης, η θεωρία της «αμερικανοκίνητης χούντας», που εξάπτει ως σήμερα το αγοραίο «αυθόρμητο» αντιαμερικανικό σύνθημα, με τρόπο που ασθενώς επιβιώνει παράλληλα προς το επίσης απαράδεκτο αλλά διογκούμενο αντιγερμανικό συναίσθημα, είναι μια οργανική συνιστώσα του παραδοσιακού εθνικισμού στην Ελλάδα. Μέσα από την δήθεν αντίθεση στις αμερικανικές κυβερνήσεις, που καθόριζαν τα πάντα στον πλανήτη εκτός του «παραπετάσματος», δεν γεννιέται και ένα εχθρικό συναίσθημα προς την γηραιά κυρία από το Ουινσκόνσιν, προς τον διαδηλωτή στο Σηάτλ ή προς τον έγχρωμο παρία του Μπρονξ; Αυτοί που ανέχονται τους κακούς ιμπεριαλιστές, που τους ψηφίζουν ή πάντως δεν τους ανατρέπουν, δεν ήταν συνυπεύθυνοι με τον Τζόνσον και τον Νίξον, την ίδια μάλιστα στιγμή που οι λίγοι σχετικά προοδευτικοί Αμερικάνοι διαδήλωναν κατά του Βιετνάμ; ή τι φταίει η Βαυαρή κομμώτρια ή ο Σάξονας μηχανοδηγός ή ο Θουρίγγιος πληροφορικάριος για την Μέρκελ; Όλοι αυτοί οι απλοί πολίτες και εργαζόμενοι, σε όλη την Μεταπολίτευση, λοιδωρούνταν και λοιδωρούνται ακόμη με έναν ρατσιστικό και αμιγώς εθνικιστικό τρόπο από τα αριστερά δήθεν διεθνιστικά κόμματα της Μεταπολίτευσης (ιδίως τους ΚΚΕ-ΠΑΣΟΚ, εμείς του τότε Εσωτερικού δεν πέφταμε τόσο στον εθνικιστικό αντιαμερικανικό οίστρο, ήμασταν πιο κοσμοπολίτες).  

Επίσης, η ρατσιστική κριτική στους Αμερικάνους έσβηνε, εκτός από την ταξική, και την έμφυλη, γενετήσια, εθνοτική, φυλετική, ταυτότητας φύλου ή όποια άλλη μειονοτική ταυτοτική διάκριση μέσα στον αμερικάνικο λαό. Αυτή, άλλωστε, είναι και η γενικότερη προβληματικότητα της έννοιας «λαός», η οποία ως γιακωβίνικη ή ρουσωική ομοιογενής καθολικότητα, αγνοεί και διαλύει τις ταξικές και κυρίως τις ταυτοτικές και δικαιωματικές ορίζουσες. Οι κεντροαριστεροί και οι πραγματικοί αριστεροί και αριστερές πρέπει να ωθήσουν την άποψή τους στα άκρα : καμία ανοχή στην ολοκληρωτική έννοια του «Λαού» (Ταλμόν, Πόππερ, Ταγκιέφ , Όργουελ, Αρόν, Χάγιεκ, Αίυν Ραντ κ.π.α. , όλοι τους, πέραν διαφορών, βαθιά υπερασπιστές της αντιολοκληρωτικής ελευθερίας είτε από αναρχική είτε από φιλελεύθερη θέση) . Προώθηση της  έννοιας της Μεγάλης Πολυπολιτισμικής Κοινωνίας στην Ευρώπη, όπου όλοι είμαστε διαφορετικοί/κές και ίσοι/ες. Που βοηθούν εδώ οι επικίνδυνοι πολιτικά και πολιτισμικά οι αντιαμερικανισμοί και οι αντιγερμανισμοί ;  

Που βοηθά εδώ η ισοπέδωση των κοινωνιών με ορισμένες συγκυριακές πολιτικές των κυβερνήσεων, που , μάλιστα, τότε καθορίζονταν και από τις ασφυκτικές συμπληγάδες του Ψυχρού Πολέμου; Μήπως κι εμείς ως κοινωνία δεν χρειαζόμαστε τόσο εμφατικά τον Άλλο, δεν χρειαζόμαστε δηλαδή , κατά μια έννοια, τον Γερμανό μας; Kαι στο κάτω κάτω, μια δικτατορία της Δεξιάς δεν κρατά πολύ, μια ολοκληρωτική κομμουνιστική δικτατορία πέφτει μετά από πολλές δεκαετίες, έχοντας καθημάξει την κοινωνία των πολιτών (γιατί, άραγε, κύριοι και κυρίες της παραδοσιακής Αριστεράς, τα «παιδιά του Χόνεκερ» αποδίδουν τόσο ευήκοο ούς στον φασισμό στην πρώην Ανατολική Γερμανία ; «Παιδιά του Χόνεκερ» οι νεοναζί στην πρώην Ανατολική Γερμανία, παιδιά του Χόνεκερ και οι μαρξιστές και κομμουνιστές στην σημερινή ενιαία Γερμανία και αλλού. Σας εκπλήσσει ; ).  

Τι ωραία πράγματα που επιτέλους ανακαλύπτουμε, πράγματα που φέρνουν κοντά όσους παραμείναμε πάντοτε ιδεολογικά αριστεροί, όσους αντέξαμε, υπό κακές επαγγελματικές συνθήκες και υπό την λοιδωρία των κλαδικών και των βαθειών Πασόκων, να είμαστε ως ανανεωτές αριστεροί σύμβουλοι των εκσυγχρονιστών ηγετών και ποτέ ως μέλη του εγγενώς άθλιου ΠΑΣΟΚ, και τώρα, υπό νέες συνθήκες, γυρνούμε στην ανανεωτική Αριστερά των ονείρων μας, της οποίας είμαστε και ήμασταν σαρξ εκ της σαρκός της και αίμα από το αίμα της. Ανακαλύπτουμε ξανά τον καθαρό εθνικισμό της Δεξιάς, την δημαγωγία της παραδοσιακής Αριστεράς και του παλιού ΠΑΣΟΚ, και τον νομαδικό πανέμορφο διεθνισμό μιας ομάδας ανθρώπων που δεν έχει πουθενά βιοτικούς δεσμούς αλλά κατασκευάζει καινούριους παντού και πάντοτε, όπως ωραία το περιέγραψαν οι σύγχρονοι γκουρού του διεθνισμού Νέγκρι και Χαρντ.  

Επειδή δεν είμαστε κοινωνικοί εθνικιστές, δεν είμαστε άλλο τόσο και «αμερικανοκίνητοι», πράγμα που μας καταλογίζουν κάποιοι με πολλή χολή. Αμερικανοκίνητα είναι ορισμένα αμάξια υψηλού κυβισμού όπως η Κάντιλακ ή το Λέξους και όχι άνθρωποι και καθεστώτα. Για «αμερικανοκίνηση», δηλαδή για την συνεργασία των δυνάμεων προοπτικά πάντοτε της ελεύθερης δημοκρατίας   μιλούν όσοι θα μας ήθελαν σήμερα να ζούμε στην Ελλάδα χρεωκοπημένοι, με εισοδήματα 200 ευρώ τύπου Βουλγαρίας (!!!!!!- σκεφτείτε κάτι τόσο φρικτό και ανύπαρκτο) και με εγκληματικότητα τύπου Ρουμανίας.  

Τέλος, κλείνοντας αυτό το σημείωμα, η Αριστερά πρέπει να ξαναγίνει μια «δύναμη ευθύνης» και εύρυθμών διπλωματικών σχέσεων με τις ΗΠΑ. Δεν μπορείς να υποστηρίζεις την θετική παρέμβαση του αμερικανικού παράγοντα και κάποιων τίμιων προοδευτικών φωνών ακόμη και μέσα στο παρεξηγημένο Δ.Ν.Τ. στο θέμα του χρέους και των μνημονίων ενάντια στην Μέρκελ και ταυτόχρονα να προκαλείς το συναίσθημα του αμερικανικού λαού και της αμερικανικής κυβέρνησης . Δηλαδή, αν εσύ δεν «ξεχνάς», πώς θέλεις αυτοί να ξεχάσουν τα τόσα χρόνια δυσπιστίας και εχθρικότητας που εσύ άδικα και προπετώς επέδειξες εναντίον τους ; Δηλαδή, αυτοί δεν θυμούνται ότι σε κάθε Πολυτεχνείο πέρναγες έξω από την πρεσβεία τους, μουτζώνοντάς τους, και αποκαλώντας τους ρατσιστικά και συλλήβδην  «δολοφόνους και φονιάδες των λαών»; (είναι καλό που αυτό το σύνθημα δεν πολυακούστηκε φέτος από κάποιες πτέρυγες της Αριστεράς στην πορεία του Πολυτεχνείου). Εδώ βάλαν οι Αμερικάνοι τον Κλίντον το '99 ως κίνηση καλής θέλησης να πάρει δυσανάλογες ευθύνες για την απριλιανή χούντα, και εμείς τους κλείνουμε την πόρτα στα μούτρα; Ανεύθυνο, πολύ ανεύθυνο.  

Δηλαδή, θες μια καλή στάση της Μέρκελ και του Άσμουσεν, όταν μιλάς για πολιτική εξάρτηση από την Γερμανία (που, κατά κάποιους φιλότιμους μαρξιστές, δεν είναι παρά το αναγκαίο αποτέλεσμα της απολύτως σχετικής διαφοράς δύναμης των δυο καπιταλισμών) και πολύ περισσότερο για 4^α Ράιχ και για «κατοχή της χώρας» και βρίζεις αξιοπρεπείς ηγέτες σαν τον κ. Σόιμπλε ή τον κ. Φούχτελ ; Υπάρχει κατοχή χωρίς τανκς, πεζικό και κανονιοφόρους ; Μάλλον, όχι, από όσο γνωρίζω. Άρα, τζάμπα εκνευρίζουμε και εξωθούμε σε αρνητικές στάσεις την γερμανική κυβέρνηση και τον γερμανικό λαό. Πρέπει να κερδίσουμε τον γερμανικό λαό, οπότε και η Μέρκελ θα στέρξει στα αιτήματα μιας υπερήφανης ελληνικής κυβέρνησης της Αριστεράς. Στους ψήφους τους δεν στηρίζεται τελικά; Κι εμείς τι κερδίζουμε με τα περί ανύπαρκτης ως θέμα «εθνικής ανεξαρτησίας», που πολώνουν εναντίον μας τους γερμανούς ψηφοφόρους και τους ιταλούς μικροομολογιούχους;          

ΠΕΝΤΕ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ    

Υ.Γ. 1 . Υποθέτω ότι η γενναία αντιεθνικιστική απάλειψη της «αμερικανοκίνητης χούντας» από την Αριστερά στην Ελλάδα ανοίγει μεγάλα πεδία σε μια διεθνιστική και οικουμενική θέση και πλατειά συμμαχία μαζί με την εσωτερική ρύθμιση των δομικών και κοινωνικών προβλημάτων μας, για την οποία μόνοι μας εμείς ευθυνόμαστε. Και σε μια επανανάγνωση της αντίστασης στην χούντα, που θα επισημαίνει τις εθνικιστικές ρίζες της αντιχουντικής δράση όχι άσχετες από μια μακρά κοινωνική και πολιτική ιστορική πορεία προς την Χρυσή Αυγή. Παναγούληδες, Καράγιωργες, ΚΚΕ και τότε ΚΚΕ Εσωτερικού και ΠΑΚ, και άλλοι που μιλούσαν ακατάληπτα και επιθετικά κατά των Αμερικάνων πολιτών για τις εθνικές και εαμικές ρίζες της αντιφασιστικής αντίστασης. Για να μην μιλήσουμε για τα ανεκδιήγητα περί «βίαιης τουρκικής κατοχής» στην Κύπρο και για την άρνηση του νόμιμου εγγυητικού ρόλου της Τουρκίας στην κρίση του 1974, χωρίς την άσκηση του οποίου η χούντα στην Ελλάδα θα παρατεινόταν για πολύ καιρό ακόμη και τα δικαιώματα των τουρκοκυπρίων στο νησί θα γίνονταν στάχτη και μπούρμπερι.  

Υ.Γ. 2. Η προτεραιότητα της εσωτερικής ταξικής πάλης σε κάθε κοινωνίας έναντι των εξωτερικών επιβολών πρέπει να είναι απόλυτη και μονομερής και να μην ανοίγει σε εθνικιστικές/ εξαρτησιακές ρωγμές. Η Ελλάδα είναι ένας ισχυρός και –γιατί όχι- ιμπεριαλιστικός κρίκος, που αύριο μπορεί να επιβάλλει, αν χρειασθεί, μνημόνια ακόμη και στην Γερμανία (για τις ΗΠΑ, δεν το κόβω ως ώριμο ακόμη, δεν ξέρεις, όμως, τι γίνεται ). Οι δε Καστιλιάνοι Ισπανοί επιβλήθηκαν τον 16^ο αιώνα στο Περού και το Μεξικό όχι λόγω των πυροβόλων όπλων τους και της απόλυτης διαφοράς δύναμης ανάμεσα στον ισπανικό και τον αζτέκικο κοινωνικό σχηματισμό αλλά ακριβώς λόγω κάποιων στρεβλοτήτων και αντιφάσεων των προκολομβιανών κοινωνιών- μεταξύ αυτών και οι μαζικές ανθρωποθυσίες. Ήταν οι υπό θυσιαστικό φάγωμα αυτοί που αντέδρασαν, διέρρηξαν τον κρατικό ιστό και έβαλαν στο παιχνίδι τους Ισπανούς του Κορτέζ και του Πιθάρο . Αλλά σε αυτό θα χρειαστεί να επανέλθουμε με περισσότερα στοιχεία.  

Υ.Γ. 3. Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι τόσο σαθρές, ώστε α) γιατί να μην ισχύει η θεωρία και η δημιουργική διεύρυνση κάποιων ιδιαίτερων - συμπαθών- ελληνικών ακροαριστερών κύκλων ότι την δικτατορία του 67 επέβαλαν στη χώρα μας οι ρώσοι σοσιαλιμπεριαλιστές αντί για τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές ; Επίσης, β) υπάρχει και η θεωρία του διαβόητου συγγραφέα και πρώην ποδοσφαιριστή Robert Icke ότι τους συνταγματάρχες του 1967 υποκίνησαν μεγάλες τερατόμορφες εξωγήινες σαύρες από τον Δέλτα του Κενταύρου, που ζουν μεταμορφωμένες σε ανθρώπους ανάμεσά μας και δια των Ιλλουμινάτων κυβερνούν τον Πρόεδρο και το Κογκρέσσο των ΗΠΑ—αναμένεται και η έκδοση του νέου σχετικού βιβλίου- μπεστ σέλλερ του Icke στα ελληνικά σύντομα. Γιατί η «αμερικανική υποκίνηση» είναι πειστικότερη από την εξωγήινη υποκίνηση ή την σοσιαλιμπεριαλιστική υποκίνηση; Υπάρχει, τέλος, και η θεωρία της δράσης των UFO, ως κατασκευών μιας υστεροναζιστικής βάσης στην Αρκτική μετά το 1946. Και αυτή δεν είναι πολύ κακή σε σύγκριση με τις μεταπολιτευτικές αυθαίρετες «μηχανορραφίες της CIA» , που ανακαλύπτονταν στα σέβεντις πίσω από κάθε γωνία. Κλείνω εδώ και εκφράζω την χαρά μου για ένα διανοητικό επίτευγμα/ υπέρβαση της σύγχρονης Αριστεράς στην Ελλάδα. Ας τελειώνουμε οριστικά με τις θεωρίες συνωμοσίας και ετεροκαθορισμού και ας απολαύσουμε το κρασί της ελληνοαμερικανικής αλληλεγγύης και την μπύρα της ελληνογερμανικής συνεννόησης. Έτσι, θα βγούμε σίγουρα από τα μνημόνια.  

Υ.Γ. 4. Όσα λέω εδώ είναι ένα σχετικά συνεκτικό επιχείρημα μέσα στην σύγχρονη Αριστερά ή Κεντροαριστερά, όσο συνεκτικά μπορούν να είναι ακόμη τα αριστερά ή κεντροαριστερά επιχειρήματα, τέλος πάντων. Αν κάποιος έχει ένα ριζικά άλλο επιχείρημα, κανείς δεν του απαγορεύει να πάρει κάποια επιμέρους υλικά και από εμένα . Δεν θα τον επέκρινα για τούτο, αρκεί να χρησιμοποιήσει το επιχείρημα για την υποστήριξη μιας Αριστεράς/Κεντροαριστεράς της ευθύνης και να αναφερθεί σε εμένα ως πηγή του. Η άρνηση μιας θέσης συναντάται με την άρνηση της άρνησης σε ένα ανώτερο επίπεδο. Βεβαίως, δεν εννοούμε εδώ κυρίως τις σαύρες του Icke.  

Υ.Γ. 5. Υπάρχουν και κάποιοι μαρξιστές που θεωρούν ότι ο ελληνικός καπιταλισμός γνώρισε φάσεις ενδογενούς ανάπτυξης, εσωτερικής ισχύος και αυτοτέλειας, μπερδεύοντας, όμως, αυτό το επιχείρημα και αλλοιώνοντάς το με την θέση περί οικονομικής και πολιτικής ανισομετρίας και ανισοδυναμίας ακόμη και μεταξύ των ανεπτυγμένων καπιταλισμών και επαναφέροντας τελικά την σύγχυση περί ιμπεριαλιστικής αλυσσίδας. Είναι λυπηρό που αυτοί οι μαρξιστές αμφισβητούν περιορισμένα και όχι ως το τέλος την λενινιστική θέση ή την θεωρία μητρόπολης-περιφέρειας (που είναι πάνω κάτω το ίδιο ακριβώς πράγμα) και επανακάμπτουν τελικά στα περί «υποτέλειας» και «εθνικής ανεξαρτησίας». Το βαθειά κρυμμένο σαράκι του «αριστερού εθνικισμού» βγαίνει και σε αυτούς ακόμη στην επιφάνεια. Έτσι, καταργούν την όποια αξία έχει η κριτική τους στην παλιά αριστερή θεωρία της «εξάρτησης». Κρίμα !. Περιμέναμε περισσότερα από αυτά τα ανήσυχα πνεύματα. Φάνηκε, όμως, ότι δεν είναι κάτι πολύ περισσότερο από δειλοί στον στοχασμό τους και αναποφάσιστοι άνθρωποι, εισάγοντας αμφίβολες διακρίσεις και «ενδιάμεσες απόψεις» και καταστρέφοντας τις καθαρές αντιθέσεις μεταξύ των απόψεων, που τόσο μας βόλεψαν για πολλά χρόνια, τόσο τους κεντροαριστερούς όσο και τους αριστερούς διαφόρων κατευθύνσεων.  

Με εκτίμηση,  

Ένας κεντροαριστερός πολίτης»

*Ο Δημήτρης Μπελαντής είναι μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ*

Δε μπορεί να υπάρξει ρεαλιστικό, ριζοσπαστικό, μεταβατικό πρόγραμμα χωρίς γεωστρατηγικές ρήξεις.

Η Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης είχε υπογραφεί  στις  29 Μαΐου, στην Αστάνα, πρωτεύουσα του Καζακστάν, από τη  Ρωσία, τη Λευκορωσία και το Καζακστάν.

Οι τρείς  αρχικές χώρες, (είχαν ήδη σχηματίσει, από  το 2010,  Τελωνειακή Ένωση), έχουν πληθυσμό 170 εκατομμυρίων, το ΑΕΠ τους αθροίζεται σε 2,7 τρισ. δολάρια και διαθέτουν το 1/5 των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και σχεδόν το 15 % των αποθεμάτων πετρελαίου σε παγκόσμια κλίμακα.

Το Σεπτέμβριο, η Αρμενία, η οποία προσανατολιζόταν  μέχρι τότε  να συνάψει μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την ΕΕ, αποφάσισε  να ενταχθεί σε αυτή την τελωνειακή ένωση.

Η Ρωσία είχε απαλλάξει την χώρα αυτή από τους δασμούς 30% για την αγορά ρωσικού πετρελαίου, ενώ της είχε προσφέρει προνομιακές τιμές για την αγορά φυσικού αερίου.

Αρχικός στόχος ήταν και η είσοδος της Ουκρανίας, κάτι που φυσικά άλλαξε με το ευρωατλαντικό πραξικόπημα  στο Κίεβο, ενώ σύντομα αναμένεται να ενταχθεί και το Κιργιστάν.

Η Ένωση θα τεθεί σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2015 και σύμφωνα με δηλώσεις του S. Naryshkin, εκπροσώπου της κρατικής Δούμας, περίπου 40 κράτη σχεδιάζουν  τη δημιουργία μιας ζώνης ελεύθερου εμπορίου μαζί της.

Η εξέλιξη αυτή συνδυάζεται με παράλληλες κινήσεις . Η ομάδα ΒRICS (Ρωσία, Βραζιλία, Κίνα, Ινδία και Νότια Αφρική) έχει αποφασίσει την  δημιουργία Αναπτυξιακής Τράπεζας, αλλά και Αποθεματικού Ταμείου, ως ένα είδος «εναλλακτικής» απέναντι  στην  Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ενισχύει τις σχέσεις της με τα μέλη  της Ενωσης Εθνών Νότιας Αμερικής (UNASUR), ενώ η Ρωσία συμμετέχει σε συμφωνίες με άλλες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ όπως ο Οργανισμός του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας (ΟΣΣΑ) και  μαζί  με την Κίνα, στον «Οργανισμό για την Συνεργασία της Σαγκάης».  

Την ίδια στιγμή, η παραπαίουσα ελληνική κυβέρνηση, σταθερά γειωμένη  στον ευρωατλαντικό μονόδρομο (και των δεσμεύσεων που αυτός επιβάλει)  ετοιμάζεται να αξιοποιήσει κυριολεκτικά κάθε μέσο, ώστε να παραμείνει στην εξουσία μέχρι τον Ιούνιο του 2016, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Από την άλλη, στην αριστερά, φαίνεται να κυριαρχούν είτε αντιλήψεις που αντιλαμβάνονται την έξοδο από τη κρίση εντός του υπάρχοντος ευρωατλαντικού πλαισίου, (αντικειμενικά μια αδύνατη δυνατότητα) είτε αντιλήψεις που αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα ριζοσπαστικών, ακόμη και μεταβατικών αλλαγών, αλλά αδυνατούν να τις συνδέσουν με  συνολικότερους γεωστρατηγικούς αναπροσανατολισμούς.

Και εάν η «ιδεολογική καθαρότητα» είναι το ζητούμενο, τότε μάλλον στη νεαρή Σοβιετική Ένωση δεν διάβαζαν καλά τον …Λένιν. Στο, υπεράνω  υποψίας (έγινε το 1922) ,  12^ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος, στην ανασκόπηση της οικονομικής κατάστασης, γινόταν αναφορά στις 8 μικτές (με μονοπωλιακές ενώσεις ιμπεριαλιστικών κρατών) εταιρείες, καθώς και στις 26 συμφωνίες παραχώρησης εκμεταλλεύσεων.

Και εάν η (αποτυχημένη τελικά) Συνδιάσκεψη της Χάγης (πάλι το υπεράνω υποψίας 1922) έχει σβηστεί  επιλεκτικά από την ιστορία που διδάσκεται σε διάφορα «αχτίφ», τι να πει κανείς για τις στρατιωτικές συμφωνίες με τη Γερμανία (επιλέγουμε πάλι το 1922) , όπως τη Συνθήκη του Ραπάλλο, που επέτρεψε τη παραγωγή πολεμικού υλικού , κάτω από τη διεύθυνση γερμανών τεχνικών της Κρουπ στο Ζλατούστ των Ουραλίων, στη Τούλα και στα Πουτίλωφ.

Και εάν το 1922 φαντάζει μακρινό, (και περισσότερο σαν επιχείρημα προς τον αυτοαναφορικό κόσμο της αριστεράς μπορεί να χρησιμοποιηθεί) υπάρχει το παράδειγμα των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Σήμερα.

Και είναι επιχείρημα-υπόδειγμα  που μπορεί να απευθυνθεί μαζικά-και ρεαλιστικά αντιπαραθετικά στις αυταπάτες του ευρωατλαντικού μονόδρομου- στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού.  

Δε μπορεί να υπάρξει ρεαλιστικό, ριζοσπαστικό, μεταβατικό πρόγραμμα στη χώρα που δε θα συνδέεται με μια πολυεπίπεδη , σε επίπεδο διεθνών σχέσεων (πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών), πολιτική. Ο λαός φαίνεται να το  αναγνωρίζει. Η αριστερά;

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Προτείνει μέτρα ενίσχυσης της απασχόλησης

Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι και θα βρεθεί αντιμέτωπη με παρατεταμένη κοινωνική κρίση αν δεν ληφθούν μέτρα για την ανάσχεσή της, υποστηρίζει έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) για την Ελλάδα.

Η μελέτη της ΔΟΕ, η οποία παρουσιάστηκε νωρίτερα σε ειδική εκδήλωση στο Ζάππειο Μέγαρο στην Αθήνα εκτιμά, ότι το 2014 η ελληνική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 25% σε σχέση με το 2008, ενώ από την αρχή της κρίσης έχει χαθεί μια στις τέσσερις θέσεις εργασίας.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το 70% από το σύνολο των σχεδόν 1,3 εκατομμυρίων ανέργων να είναι χωρίς δουλειά για διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους και αρκετοί, για δυο έτη ή και περισσότερο.

Σύμφωνα με τη ΔΟΕ, μέσα σε πέντε χρόνια έχει υπερδιπλασιαστεί ο αριθμός των Ελλήνων που διατρέχουν κίνδυνο φτώχειας. Το 2013 το ποσοστό αυτό ξεπερνούσε το 44%, ενώ το 2008 μετά βίας, υπερέβαινε το 20%.

Με τα δεδομένα αυτά, η ΔΟΕ υποστηρίζει ότι ακόμη και αν ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης είναι 2% απαιτούνται 13 χρόνια για επανέλθει η ελληνική οικονομία στα επίπεδα που βρισκόταν πριν από την κρίση

Αντίστοιχα ακόμη και με ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης της απασχόλησης 1,3%, η αγορά εργασίας θα μπορέσει να επανέλθει στα επίπεδα του 2008 το 2034.

Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας ζητά να ανασχεθεί η πολιτική των μειώσεων των μισθών και να ληφθούν επείγοντα μέτρα για τη στήριξη των θέσεων εργασίας και των επιχειρήσεων, μετά από συμφωνία κυβέρνησης, εργοδοτών και εργαζομένων.

Μεσοπρόθεσμα, η ΔΟΕ προτείνει την εφαρμογή «ολοκληρωμένης στρατηγικής ανάπτυξης και δημιουργίας θέσεων εργασίας και δηλώνει πρόθυμη να συνεργαστεί με την ελληνική κυβέρνηση και τους κοινωνικούς εταίρους, καθώς και με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή».

Όπως αναφέρεται στην έκθεση, η στρατηγική αυτή «βασίζεται σε μία ανάλυση των βέλτιστων διεθνών πρακτικών, προσαρμοσμένων στη συγκεκριμένη κατάσταση της Ελλάδας, ενώ καλύπτει τόσο μέτρα εκτάκτου ανάγκης όσο και πιο μακρόπνοες βιώσιμες δράσεις».

Στα μέτρα εκτάκτου ανάγκης περιλαμβάνονται η εγγύηση ενεργοποίησης όλων των νέων σε αναζήτηση εργασίας και των πλέον ευπαθών ομάδων, η δημιουργία επιχειρήσεων «κοινωνικής οικονομίας» ως οδοί δημιουργίας θέσεων εργασίας, η βελτιωμένη πρόσβαση σε πιστώσεις για τις μικρές επιχειρήσεις, καθώς και μια επανεξέταση του ρυθμού και του μείγματος πολιτικών δημοσιονομικής εξυγίανσης ώστε να μην υπονομεύονται οι προσπάθειες ανάκαμψης.

Μακροπρόθεσμα, η μελέτη προάγει την υιοθέτηση μέτρων όπως η διεύρυνση της οικονομικής βάσης με διευκόλυνση της επέκτασης των βιώσιμων επιχειρήσεων, ενίσχυση των δεσμών μεταξύ τουρισμού και αγρο- τροφιμικού τομέα και προαγωγή των επενδύσεων που ενισχύουν την απασχόληση.

Θεωρεί αναγκαία την καταπολέμηση της αδήλωτης και της φτωχά αμειβόμενης εργασίας μέσω ευρύτερης φορολογικής βάσης και βελτιωμένων κινήτρων για τη χαμηλά αμειβόμενη εργασία, με παράλληλη απομάκρυνση των φορολογικών βαρών από το εργατικό δυναμικό, τις μικρές εταιρείες και την κατανάλωση βασικών αγαθών, προς άλλες φορολογικές βάσεις όπως η περιουσία.

Αυτό, εκτιμά η έκθεση, σε συνδυασμό με την τόσο αναγκαία ενεργοποίηση των πόρων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, θα διεύρυνε με τη σειρά του το πλαίσιο πολιτικών για την στρατηγική ανάπτυξης και απασχόλησης.

Στη δέσμη μέτρων περιλαμβάνονται επίσης η διασφάλιση επαρκούς κάλυψης του συστήματος κοινωνικής προστασίας και η ενίσχυση του ανθρώπινου κεφαλαίου μέσω σχεδιασμού προγραμμάτων δεξιοτήτων και προσόντων με προγράμματα μαθητείας και εργασιακής εμπειρίας για τους νέους, καθώς και την ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών απασχόλησης και των ενεργών προγραμμάτων αγοράς εργασίας.

Η ΔΟΕ προτείνει τέλος την επανοικοδόμηση του κοινωνικού διαλόγου ανάμεσα στην κυβέρνηση, τους εργοδότες και τους εργαζομένους και την «αντιμετώπιση του κατακερματισμού της συλλογικής διαπραγμάτευσης και των κενών ως προς την κάλυψη, έτσι ώστε να καλλιεργηθεί μια ισορροπημένη ανάκαμψη».

ΠΗΓΗ: in.gr

ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΟΙ ''ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ'' ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ

ΤΟ ΤΡΟΪΚΑΝΟ ΔΙΛΗΜΜΑ : ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ Ή ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΤΟΥ ΥΠΑΡΧΟΝΤΟΣ

Στο Παρίσι θα συνεχιστούν τελικά οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και τρόικας, σε μια απεγνωσμένη κίνηση από την πλευρά της κυβέρνησης να εκλιπαρήσει για να της δοθεί ''ανάσα'' για την παραμονή της στην εξουσία. Η νέα -δεύτερη κατά σειρά μετά τον Σεπτέμβριο- συνάντηση στο Παρίσι "κλείδωσε" αργά το βράδυ της Κυριακής (23/11), όπως αναφέρει σε επίσημη ανακοίνωσή του το υπουργείο Οικονομικών.  

Το ραντεβού κλείσθηκε για την Τρίτη (25/11), "μεταξύ της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας και των επικεφαλής της τρόικας, "προκειμένου να προχωρήσει η αξιολόγηση και να εξετασθεί το πλαίσιο της επόμενης μέρας" όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΥΠΟΙΚ.

''ΘΡΙΛΕΡ''

Μια λέξη μόνο μπορεί να χαρακτηρίσει το «θρίλερ» ανάμεσα σε τρόικα και κυβέρνηση, με την πρώτη να παίζει τη δεύτερη ως η γάτα με το ποντίκι: «το ΧΑΟΣ».

Η παραδομένη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου θα είχε συμφωνήσει σε όλα τα σκληρά μέτρα που προτείνει η τρόικα και θεωρούνται ως μέρος του μνημονιακού προγράμματος, αν μια τέτοια συμφωνία δεν σήμαινε σχεδόν αυτόματα την πτώση της.

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η κυβέρνηση ως μόνο επιχείρημα έναντι της τρόικας και κυρίως των προϊσταμένων της, ΕΕ (Μέρκελ), ΕΚΤ (Ντράγκι), ΔΝΤ (Λαγκάρντ – ΗΠΑ), διαθέτει το φόβο της έλευσης του ΣΥΡΙΖΑ. Τίποτα άλλο!

Από την άλλη, όμως, και αυτό το διαπραγματευτικό επιχείρημα μειώνει την όποια αξία του, όταν η κυβέρνηση, διά του Γκ. Χαρδούβελη, αναγνωρίζει ευθέως ότι το «σενάριο ρήξης με την τρόικα δεν μπορεί να το διαχειριστεί η χώρα». Άρα η Ελλάδα των Σαμαρά-Βενιζέλου, παρά τις όποιες αντιστάσεις για την επιβίωση της, ήταν, είναι και θα παραμείνει εθελοντής όμηρος και άθυρμα στις σκοπιμότητες και τους σχεδιασμούς των τροϊκανών.

Η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ

Αυτό, άλλωστε ισχύει και για κάθε άλλη κυβέρνηση, ακόμα και κυβέρνηση της Αριστεράς, που δεν θα είναι διατεθειμένη να έρθει σε ρήξη με την τρόικα, πράγμα που, όμως, προϋποθέτει την ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου για την πορεία της χώρας, χωρίς την τροϊκανή χρηματοδότηση και χωρίς την προληπτική γραμμή στήριξης, με ό,τι κι αν αυτό το σχέδιο συνεπάγεται! Έχει, όμως, η Αριστερά ένα τέτοιο σχέδιο;

Επομένως, αν η τρόικα αποφασίσει τελικά να αφήσει κάποια προσχήματα ανάσας στην κυβέρνηση, εν όψει και των διαδικασιών εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, αυτό θα γίνει μόνο αν το ευρω-αμερικάνικο μπλοκ και πρώτα απ΄όλα η Γερμανία, δεν θεωρήσουν οι ίδιοι ότι είναι η ώρα να αντιμετωπίσουν την πρόκληση ΣΥΡΙΖΑ.

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΕΕ-ΔΝΤ

Στο πλαίσιο αυτό ο κυριακάτικος αστικός τύπος κάνει λόγο, επίσης, για ισχυρότατες αντιθέσεις ανάμεσα σε Βρυξέλλες και ΔΝΤ, με το τελευταίο να κρατάει, για τις δικές του ιδιοτελείς σκοπιμότητες, τη σκυτάλη της αδιαλλαξίας και των σκληρών μέτρων έναντι της κυβέρνησης, έχοντας συμπαραστάτη του στα «σκληρά» μέτρα τον Β. Σόιμπλε, πράγμα που σημαίνει ότι το Ταμείο είναι η ισχυρή πλευρά.

Αυτή την ώρα η κατάληξη του αποκαλούμενου «θρίλερ» μεταξύ της τρόικας και μιας κυβέρνησης που σπαράσσεται και κλυδωνίζεται ετοιμόρροπη, δεν είναι εύκολα προβλέψιμη και θα εξαρτηθεί κατά κύριο λόγο από την τελική στάση της Γερμανίας.

Ο ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΣΥΡΙΖΑ

Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι παρατηρητές που θεωρούν ότι η Γερμανική τελική απόφαση θα ληφθεί μετά από στάθμιση του παράγοντα ΣΥΡΙΖΑ, παράγοντα που τον θεωρούν απολύτως κρίσιμο. Αρκετοί μάλιστα, λένε, ότι η αδιαλλαξία της τρόικας έχει ως τελικό αποδέκτη όχι τη σημερινή αλλά τη μετεκλογική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία στο βαθμό που δεν θα «συμμορφωθεί» στο σκληρό πλαίσιο, θα πρέπει να δεχθεί ανελέητη επίθεση ώστε να καταστεί «εξευτελιστική παρένθεση» και χαρακτηριστικό παράδειγμα προς αποφυγή για όλη την Ευρώπη!

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ορισμένοι κύκλοι ισχυρίζονται πως η τρόικα και ιδιαίτερα η Γερμανική πλευρά, σκοπεύει να μεθοδεύσει την παράταση κατά ένα μήνα, έως 6 μήνες, ακόμα και ένα χρόνο, του υπάρχοντος μνημονιακού προγράμματος  και ασφαλώς του ρόλου της τρόικας, υπό τη μορφή (και το πρόσχημα) της τεχνικής προέκτασής του!

Αυτό το τελευταίο δεν θεωρείται καθόλου απίθανη προοπτική, ενόψει και των ασφυκτικών προθεσμιών του Eurogroup στις 8/12 και του Ευρ. Συμβουλίου στις 19/12, εντός των οποίων θεωρείται δύσκολο να υπάρξουν οι σχετικές συμφωνίες.

ΑΘΛΙΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΚΤ

Ο Μάριο Ντράγκι ετοιμάζεται για «σκληρή απάντηση» προς την Αθήνα, σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία με την Τρόικα και η χώρα μας εισέλθει στο 2015 χωρίς αποσαφηνισμένο πλαίσιο για την επόμενη ημέρα, σύμφωνα με την «Realnews».

Το ρεπορτάζ της εφημερίδας επικαλείται πηγές του περιβάλλοντος του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και σύμφωνα με αυτές, ο κ. Ντράγκι θα ανακοινώσει, σε αυτή την περίπτωση, τον αποκλεισμό των ελληνικών χρεογράφων από τα προγράμματα τόνωσης της ρευστότητας, προκαλώντας ασφυκτικές συνθήκες στις ελληνικές τράπεζες και την πραγματική οικονομία.

Εξάλλου, η παρατεταμένη διαπραγμάτευση και κυρίως το ενδεχόμενο να κλείσει η αξιολόγηση το 2015, έχει προκαλέσει ισχυρό εκνευρισμό και ανησυχία στις διοικήσεις των τραπεζών καθώς, όπως επισημαίνεται αρμοδίως, η καθυστέρηση της ολοκλήρωσης της διαπραγμάτευσης, ιδιαίτερα δε η πιθανότητα να μην υπάρξει κατάληξή της μέχρι την Σύνοδο Κορυφής της 18/19 Δεκεμβρίου, βάζει σε άμεσο κίνδυνο την ομαλή σχέση χρηματοδότησης από την ΕΚΤ και ανοίγει το ενδεχόμενο επιστροφής στον ELA.

Σύμφωνα με τη Realnews, η τρόικα φέρεται να ενημέρωσε την ΕΚΤ ότι οι ελληνικές αρχές έχουν σοβαρότατο πρόβλημα «να δουν να μπαίνει σε χαρτί ένα πλαίσιο ενεργειών σε στιλ μνημονίου». Όμως οι δανειστές έχουν καταστήσει σαφές στην κυβέρνηση ότι «η υπογραφή κειμένου με τις ελληνικές υποχρεώσεις είναι αναπόφευκτο ενδεχόμενο, όποια λύση και αν επιλεγεί», σύμφωνα με πηγή της «Realnews» από την ευρωζώνη.

Τα ενδεχόμενα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση είναι δύο: Η παράταση του χρηματοδοτικού σκέλους του υφιστάμενου προγράμματος ή η δημιουργία πιστοληπτικής γραμμής ενισχυμένων όρων (ECCL).

Και στις δύο περιπτώσεις θα απαιτηθεί από την Ελλάδα η υπογραφή νέου Memorandum of Understanding (MoU).

Όμως κανένα μνημόνιο δεν μπορεί να περάσει για έγκριση από τα κοινοβούλια των χωρών μελών της ευρωζώνης, αν δεν περιέχει τις λεπτομερείς δράσεις που θα λάβει ο δανειζόμενος για το 2015, δηλαδή εργασιακά, ασφαλιστικό, συντάξεις και πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα.

Η διαδικασία της έγκρισης από τα εθνικά κοινοβούλια δεν μπορεί να παρακαμφθεί σε καμία περίπτωση, καθώς υπάρχουν σχετικοί κοινοτικοί, αλλά και εθνικοί κανόνες.

Η ΕΚΤ δια μέσω του Μ. Ντράγκι είχε δώσει μια πρώτη προειδοποίηση στην Αθήνα, ότι χωρίς πρόγραμμα δεν θα υπάρξουν αγορές ελληνικών ομολόγων.

Εν συνεχεία έδωσε στον Τύπο τους κανόνες αποδοχής τίτλων για να υπενθυμίσει τις αποφάσεις της αναφορικά με την τόνωση ρευστότητας στην ευρωζώνη.

Από την πλευρά της η ελληνική κυβέρνηση ζύγισε τις επιλογές της και έδειξε να μην αποθαρρύνεται από το γεγονός ότι θα χαθούν τα χρήματα από την δόση του 5ου ελέγχου αν δεν εκταμιευθούν μέσα στο 2014, καθώς και από την προοπτική της επιστροφής των χρημάτων του ΤΧΣ αν το 2015 βρει την χώρα εκτός προγράμματος.

Οι δανειστές εκτιμούν ότι η Ελλάδα θα προτιμήσει να μπει στη νέα χρονιά με ανοικτά τα μέτωπα, χωρίς να έχει υπογράψει τίποτα δεσμευτικό και θα προτιμήσει να πάει σε εκλογές με διλλήματα περί εξόδου από το ευρώ, κλεισίματος των τραπεζών και χρεοκοπίας.

«ENOUGH IS ENOUGH»

Τα μηνύματα που έρχονται από την ΕΚΤ προς τη χώρα μας, μπροστά στη πιθανότητα μιας νέας αναταραχής στη ευρωζώνη, λόγο ου κλίματος που θα διαμορφωθεί στην Ελλάδα είναι του στιλ «μην το διανοηθείτε».

Τουλάχιστον αυτό διαρρέουν κύκλοι κοντά στον Μ. Ντράγκι, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος ήταν δηλώσεις του φέρεται να έκανε ο Κλάους Μαζούχ:

«Δεν θα σας αφήσουμε να βλάψετε την ευρωζώνη, την ώρα που προσπαθούμε να σταθεροποιήσουμε τη Γαλλία και την Ιταλία».

Άλλη πηγή που βρίσκεται κοντά στην διαπραγμάτευση χρησιμοποίησε την έκφραση «enough is enough», («ως εδώ και μη παρέκει»).

«ΣΚΛΗΡΑΙΝΕΙ» ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στο περιθώριο της διάσκεψης των G20 στο Μπισμπέιν, ο Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ προσέγγισε την Κριστίν Λαγκάρντ με στόχο να επιτύχει κάποιες διευκολύνσεις για την Ελληνική πλευρά.

Η επικεφαλής του ΔΝΤ φέρεται να απάντησε στον πρόεδρο της Κομισιόν, «τέλος οι χάρες και οι διευκολύνσεις προς της Ελλάδα».

Το κλίμα για περαιτέρω σκλήρυνση της στάσης του Ταμείου έναντι της Ελλάδας, σε περίπτωση« απόκλισης» της χώρας μας, έγινε εμφανές και από τις τελευταίες τηλεδιασκέψεις, ενώ τα μηνύματα που έρχονται για το θέμα της επιστροφής της τρόικα στην Αθήνα και την αξιολόγηση, κάνουν λόγο ότι «για να γίνει ο έλεγχος, πρέπει να γίνουν όλα».

 ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΥΛΛΑ ΣΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ

Σύμφωνα, λοιπόν, με όλα τα δεδομένα η Ελλάδα της καταρρέουσας και σπαρασσόμενης κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου έχει να επιλέξει μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης, εκτός και αν στην απίθανη περίπτωση τα «σπάσει» με την τρόικα.

Η πρώτη επιλογή της κυβέρνησης είναι να αποδεχθεί λίγο πολύ το πακέτο των σκληρών μέτρων της τρόικας (ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις, απολύσεις από το δημόσιο, δημοσιονομικό κενό κ.λπ.) και να επιχειρήσει να το κάνει όσο το δυνατόν πιο «οπισθοβαρές». Με δύο λόγια να προχωρήσει στην ψήφιση εντός του 2014 των λιγότερων δυνατών μέτρων και όλα τα άλλα να ενσωματωθούν στο «νέο μνημόνιο» που θα συνοδεύσει τη συμφωνία για τη λεγόμενη «προληπτική γραμμή στήριξης».

Η δεύτερη επιλογή είναι να αποδεχθεί η κυβέρνηση, υπό το μανδύα της τεχνικής διευθέτησης, την παράταση του υπάρχοντος μνημονίου για λίγους μήνες ή για ένα χρόνο, με την παράλληλη ύπαρξη ή όχι συμφωνίας για «προληπτική γραμμή στήριξης», πράγμα σαφώς πιο επώδυνο για την ίδια και για μια αυριανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Σε κάθε περίπτωση η χώρα βρίσκεται στο δίλημμα ποια τραγωδία και ποιον εφιάλτη θα ακολουθήσει.

Εκτός και αν με αφορμή και την απεργία της 27^ης Νοέμβρη, επιταχυνθούν οι κινηματικές και πολιτικές εξελίξεις της ανατροπής.

ΠΗΓΗ: iskra.gr