Άρθρο συμβολής στο διάλογο για την 3η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ 

του Μιχάλη Ρίζου

Σε αντίθεση με διάφορους δημοσιολόγους και «πλατφόρμες» της αριστεράς που μέχρι χθες υποστήριζαν ότι ο Τσίπρας και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα εφάρμοζαν αντιμνημονιακό, ανακουφιστικό ή έστω “παράλληλο” πρόγραμμα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σχετικά έγκαιρα (παρά τις αντιφάσεις της) διέβλεψε ότι η διαχειριστική, φιλο ΕΕ στρατηγική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, πολύ γρήγορα θα οδηγούσε σε βίαιη εφαρμογή όλου του πακέτου των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων που υπαγορεύει το κεφάλαιο, το ΔΝΤ και οι ευρωδικτάτορες. Ήδη η πρόταση νόμου για το Ασφαλιστικό συντρίβει κάθε αυταπάτη για άμβλυνση της αντιλαϊκής επίθεσης, διαλύει αντικειμενικά κάθε περιθώριο λαϊκής ανοχής στη νέα κυβέρνηση και αποδεικνύει την ορθότητα της προηγούμενης εκτίμησης.

Οι μεγάλες κινητοποιήσεις των αυτοαπασχολούμενων επιστημόνων, τα αγροτικά μπλόκα, οι απεργίες των ναυτεργατών και κυρίως, η πολύ πετυχημένη πανεργατική απεργία της 4 Φλεβάρη δείχνουν ότι (ξανα)ανεβαίνει η μαχητικότητα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, ότι μέσα στη μαζική απογοήτευση (ξανα)αχνίζουν σπίθες ελπίδας για μια διαφορετική πολιτική διέξοδο. Tο ερώτημα του άλλου δρόμου ξανατίθεται.

Σε αυτή τη συγκυρία και μπροστά στην 3η συνδιάσκεψή της, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να ανέβει κατηγορία. Το δυναμικό υπάρχει, οι θέσεις της αποτελούν προωθητική αφετηρία αντικαπιταλιστικής συσπείρωσης, ωστόσο είναι ζητούμενη η ενιαία μετωπική της συγκρότηση, η ξεκάθαρη τοποθέτησή της υπέρ της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος κόντρα στον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό (ΓΣΕΕ κλπ) και η προσήλωσή της στο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και την επανάσταση – την αναγκαία τομή για την αρχή της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης από την σημερινή βαρβαρότητα.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε και να ορίσουμε το πρόβλημα: Πράγματι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει ευθύνη για την κατάρρευση του σχεδίου ΣΥΡΙΖΑ. Και οι δυνάμεις που προσχώρησαν ή επέλεξαν τακτική κριτικής στήριξης σε αυτό, πέρα από μια γόνιμη αυτοκριτική (που δεν έχουν κάνει!), οφείλουν να μην τσουβαλιάζουν και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο “μέτωπο” του ξεπεσμού της αριστερής πολιτικής. Επιτέλους, όλοι αυτοί που μας αποκαλούσαν μυωπικούς και σεχταριστές, επειδή δεν βλέπαμε την “ιστορική ευκαιρία για την αριστερά στην εξουσία”, δεν μπορούν να μας απαγγέλουν την ίδια κατηγορία επειδή δήθεν αγνοούμε τους συσχετισμούς και δεν αναγνωρίζουμε την “ιστορική ήττα της αριστεράς” από τη στιγμή που απέτυχε και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Οι ευθύνες μας υπάρχουν, εδράζονται όμως σε διαφορετική κατεύθυνση: στο ότι μετά τη 2η Συνδιάσκεψη περιορίσαμε τη συζήτηση στα τρέχοντα και κυρίως στις συνεργασίες, ιδιαίτερα τις εκλογικές. Στο ότι δεν έχουμε συζητήσει – διαμορφώσει την στρατηγική για τον άλλο τρόπο κοινωνικής οργάνωσης, σε ρήξη με το κεφάλαιο και την ιδιοκτησία του. Στο ότι παρά την πρωτοπόρα στάση μας στο μαζικό κίνημα και τη συμβολή μας στο αναγκαίο για το λαό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα (το οποίο παραμένει ανολοκλήρωτο), δεν μπορέσαμε ως τώρα, εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης και μεγάλων κ-π ανακατατάξεων, να απαντήσουμε επαναστατικά στο ερώτημα του «ποιος-ποιον», στο ζήτημα των ζητημάτων, εκεί που κατά Λένιν συμπυκνώνονται όλες οι ταξικές αντιθέσεις, δηλ. στο ζήτημα του κράτους και της εξουσίας. Στο ότι δεν μπορέσαμε να οργανώσουμε σε ανώτερη βάση το υποκείμενο της ανατροπής.

Δεν είναι ότι δεν προσπαθήσαμε!

Το προηγούμενο διάστημα επιχειρήσαμε να αναπτυχθεί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και εν μέρει σε όλη την αριστερά η “τεκμηρίωση του άλλου δρόμου”. Το πώς μπορούμε να ζήσουμε έξω από το ευρώ και την ΕΕ. Η οριοθέτηση μιας πορείας αντικαπιταλιστικών ανατροπών για την διέξοδο από το άθλιο καθεστώς του ευρωμνημονίου και της επιχειρηματικής δικτατορίας. Η περιγραφή αυτού του δρόμου βασιζόταν πάνω στο αντικειμενικό, το αντικαπιταλιστικό μας πρόγραμμα πάνω στο κοινωνικά αναγκαίο, αποκοβόταν όμως από το υποκείμενο αυτού του δρόμου, από την κατάλληλη τακτική που το υπηρετεί, τελικά απομακρυνόταν και από το ζήτημα της εξουσίας. Παρότι με σαφήνεια διατυπώναμε πως το πρόγραμμά μας στην πληρότητά του εφαρμόζεται μόνο μετά το επαναστατικό τσάκισμα της αστικής μηχανής, η τακτική μας αποσυνδεόταν από αυτή τη στρατηγική.

Πρέπει να πούμε σαφώς ότι αυτή η αντίφαση παραχώρησε έδαφος στο πολιτικό ζήτημα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Αφού το ζήτημα της εξουσίας είναι για το μέλλον, αφού θα τεθεί κάποια … στιγμή επί τάπητος, η σημερινή απάντηση για «τον άλλο δρόμο» μπορεί να έρθει – ή τουλάχιστον να ανοίξει – μόνο με μια αριστερή κυβέρνηση. Το ίδιο έκανε σε χειρότερη εκδοχή και το ΚΚΕ. Αφού η λαϊκή εξουσία είναι για το ακαθόριστο μέλλον, αφού οι αντικαπιταλιστικοί στόχοι (διαγραφή χρέους, έξοδος από την ΕΕ κλπ) είναι λίγο – πολύ ρεφορμιστικοί και δεν μπορούν να επιφέρουν ρήγματα στην επίθεση του κεφαλαίου, δεν μένει τίποτα άλλο από «την αντίσταση» και την «κομματική συντήρηση». Αυτό είναι το ιστορικό πρόβλημα στην αριστερά.

Ο επαναστατικός δρόμος, στην εποχή μας, και η μαρξιστική προσέγγιση του ζητήματος κράτος- επανάσταση- εξουσία δεν είναι όμως για το μετά. Δεν είναι αποκομμένος από το πρόγραμμα και την τακτική. Και όσο κι αν η απάντηση ότι «σήμερα δεν υπάρχει συσχετισμός για επανάσταση» είναι σωστή, η ευκολία με την οποία αυτή τίθεται (έτσι για να ξεμπερδεύει κανείς!) θολώνει τη συζήτηση για το πώς θα δημιουργηθεί αυτός ο συσχετισμός. Αναβάλλει τις προγραμματικές επεξεργασίες για την οικοδόμηση του αντικαπιταλιστικού μετώπου, στερεί το εργατικό κίνημα από μια πολιτική διέξοδο χειραφέτησης, το συνθλίβει διαρκώς σε κοινοβουλευτικές αυταπάτες και απογοητεύσεις. Ας το πούμε πιο καθαρά: καμιά αντικαπιταλιστική τακτική που δεν συνδέεται με το ζήτημα της επανάστασης δεν επιδρά αποφασιστικά στο συσχετισμό και καμιά «επαναστατική» πρόταση αν δεν πατάει σε άμεσο πρόγραμμα ρήξης με τους κόμβους της επίθεσης του κεφαλαίου δεν έχει μέλλον.

Κακά τα ψέματα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει ανοίξει αυτή τη συζήτηση. Η στρατηγική της επανάστασης δεν έχει γίνει κτήμα της. Κι όταν το επιχειρεί, είτε γίνεται τυπικά, ως υποχρέωση, είτε με όρους ταύτισης της τακτικής με την στρατηγική (αντικαπιταλιστική ανατροπή = επανάσταση) ή ακόμα με λογική «ενιαίου μετώπου» της δεκαετίας του ’20. Όχι ως ανίχνευση των σημερινών επαναστατικών δυνατοτήτων, των αντικειμενικών ρωγμών του συστήματος, της όξυνσης των αντιθέσεών του και της αναπτυσσόμενης πολιτικής κρίσης, της πιθανότητας μόνιμης «δυσκυβερνησίας» (ακυβερνησία τη λένε οι αστοί δημοσιολόγοι).

Το 2016 μπήκε με νέες αναταράξεις. Η καπιταλιστική κρίση υποτροπιάζει πιο επιθετικά, ο πόλεμος είναι προ των πυλών ενώ ο ολοκληρωτισμός στην ΕΕ οδηγεί σε σύγχρονα Άουσβιτς (με δήμευση ακόμα και των προσωπικών αντικειμένων των μεταναστών – προσφύγων πριν τους ρίξουν απλήρωτους δούλους στα κάτεργα της αυτοματοποιημένης παραγωγής τους). Στην Ελλάδα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ «καίγεται» πιο σύντομα από ότι αναμενόταν και η πολιτική αστάθεια υποβόσκει πιο οξυμένη αυτή τη φορά. Εκτός των άλλων, είναι απόλυτα απαραίτητη η επαναστατική – πολιτική ωρίμανση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όταν σε αυτή την κατάσταση βλέπει κανείς την κουραστική και μονότονη επανάληψη διαχειριστικών, κοινοβουλευτικών και εκλογικών λύσεων από τους ίδιους δημοσιολόγους και «πλατφόρμες», αναμασώντας σε διαφορετικές εκδοχές τα συμπεράσματα και τις λύσεις του 2011-2012, που οδήγησαν στην τραγική αποτυχία και τη μαζική απογοήτευση.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:

1) Υπάρχει πολιτικό αδιέξοδο;

Πολλοί απαντάνε ΝΑΙ. Εκτιμούν ότι η μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, οδήγησε όλη την αριστερά (και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ) σε στρατηγική οπισθοχώρηση και ότι δεν μπορεί να υπάρχει πολιτική πρόταση ανατροπής αυτή την περίοδο. Η θέση αυτή έχει τρεις παραλλαγές:

Η πρώτη, η πιο “δεξιά” θα λέγαμε, θεωρεί ότι ο δρόμος των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων-αναδιαρθρώσεων στα πλαίσια της ΕΕ, του ΔΝΤ και του χρέους είναι μονόδρομος και ότι σε αυτόν χωράει μόνο ένα «παράλληλο» πρόγραμμα οριακών βελτιώσεων και ανακούφισης των εξαθλιωμένων. Και άρα σε πολιτικό επίπεδο αν ανατραπεί η κυβέρνηση Τσίπρα, η μόνη επιλογή είναι ο … Κυριάκος. Πάλι ο μπαμπούλας της νεοσυντηρητικής δεξιάς (ή/και της ΧΑ), πάλι ο “καλός” Πλαστήρας απέναντι στον “κακό” Παπάγο.

Όμως οι Θέσεις της 3ης Συνδιάσκεψης λένε: Η επίθεση αυτή δεν αποτελεί «μία από τις επιλογές του κεφαλαίου, αλλά αναπόδραστη ανάγκη του για το ξεπέρασμα της κρίσης του μέσα από τη συντριβή των δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Στη σημερινή φάση της κρίσης του καπιταλισμού δεν υπάρχει μοντέλο «κεϋνσιανής διαχείρισης» και κάθε «κοινωνικό συμβόλαιο» είναι αδύνατο.

Αυτή η εκτίμηση είναι που κάνει τον Αλέξη … νεοσυντηρητικό, το παράλληλο πρόγραμμα …. ευθύ μνημονιακό και τη δεξιά παλινόρθωση … πολιτική γελοιογραφία.

Υπάρχει και δεύτερη παραλλαγή, πιο “αριστερή”. Που θεωρεί πολιτική διέξοδο ένα αντιμνημονιακό και πατριωτικό μέτωπο, εν πολλοίς διαταξικό, εντός της ΕΕ αλλά με εθνικό νόμισμα. Που αντιμετωπίζει τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις ως πρόβλημα “εξαγωγικού εμπορίου” και την υποτίμηση της εργατικής δύναμης ως πρόβλημα ρευστότητας και παραγωγικής ανασυγκρότησης (δηλ. καπιταλιστικής ανάπτυξης)!. Φυσικά αυτή η θέση έχει και το πολιτικό της αντίστοιχο: μια κυβέρνηση αντιμνημονιακή, “όλων των Ελλήνων”, ως απάντηση στην “οικουμενική κυβέρνηση” των μνημονιακών δυνάμεων, που σύμφωνα με την εκτίμηση αυτή είναι στα σκαριά.

Αντίθετα οι Θέσεις διαπιστώνουν ότι «επιβεβαιώνεται από παντού πως πρόκειται για μια δομική κρίση του καπιταλισμού, που για το κεφάλαιο έχει μόνο μία διέξοδο. Μια νέα βουτιά στην εκμετάλλευση, με παράλληλη όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολέμων, με προώθηση της διεθνούς επέλασης των πολυεθνικών (ΤΤΙΡ) παραπέρα αντιδραστικοποίηση των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων, κρίση της αστικής δημοκρατίας και μεγάλη αντιδραστική στροφή σε όλον τον κόσμο και την Ευρώπη».

Τέλος υπάρχει και η “κινηματική” παραλλαγή. Που θεωρεί διέξοδο την διαταξική συσπείρωση απέναντι σε ένα νόμο (βλέπε την επιδιωκόμενη συμμαχία μεγαλο-, μικρο-αγροτών που “καταπίνει” το υπεραντιδραστικό θέμα του μητρώου και της ΚΑΠ για να “ενώσει” όλες τις δυνάμεις στο αίτημα της απόσυρσης του αντιασφαλιστικού νόμου). Ή σε μια άλλη οπτική, την αντικατάσταση του πολιτικού αγώνα από “καθαρά εργατικά αιτήματα”.

Και οι τρείς θέσεις εντείνουν το πολιτικό αδιέξοδο, δεν συσπειρώνουν δυνάμεις στη ρήξη με την επίθεση του κεφαλαίου, του αστικού πολιτικού συστήματος και της ΕΕ, πρέπει να ηττηθούν στον αριστερό κόσμο και το μαζικό κίνημα.

2) Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειάζεται μπροστά στην 3η συνδιάσκεψη να ανιχνεύσει με μεγαλύτερη επάρκεια την προγραμματική, πολιτική διέξοδο που προτείνει. Αποτελεί ζήτημα εξαιρετικής σημασίας στην κλιμάκωση των αγώνων αλλά και στην επίδραση στους συσχετισμούς σε συνθήκες που κρύβουν τη δυνατότητα ριζικής αλλαγής τους.

Για μας η λύση δεν είναι εκλογική – κοινοβουλευτική. Σε αντίθεση με το αστικό δόγμα “στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα”, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να φωνάξει “στην ταξική πάλη δεν υπάρχουν αδιέξοδα”. Και κάνει μεγάλο λάθος η ηγεσία της ΛΑΕ που πιστεύει ότι “Οι εκλογές είναι βέβαιο ότι θα βάλουν ταφόπετρα στο τρίτο μνημόνιο”. Και ότι “η μόνη δύναμη που θα βγει σίγουρα ωφελημένη από τις εκλογές είναι η ΛΑ.Ε, η οποία γνωρίζει αυτήν την περίοδο μια μεγάλη ανοδική λαϊκή δυναμική”.

Βέβαια ταξική πάλη δεν εννοούμε την “απεργία διαρκείας”, ούτε στενά τους συνδικαλιστικούς αγώνες, χωρίς να παραγνωρίζει κανείς τη σημασία τους.

3) Θα συνοψίζαμε την πρόταση ανατρεπτικής πολιτικής διεξόδου στα εξής σημεία:

Α) Στον άμεσο πολιτικό κρίκο του προγράμματος μας. Που είναι “η ανατροπή της αντιλαϊκής μνημονιακής επίθεσης κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ, η κατάργηση όλων των μνημονίων και του αντιδραστικού καθεστώτος που οικοδομούν, η ήττα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που την υλοποιεί και όλου του μνημονιακού μπλοκ, με την δύναμη ενός ισχυρού εργατικού και λαϊκού κινήματος. Η συνολική αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης και των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων του κεφαλαίου. Για να ανοίξει ο δρόμος για μια κοινωνία που ο πλούτος και η εξουσία θα είναι στα χέρια των εργαζομένων” (Θέση 36). Στη βάση αυτή οικοδομούμε και εργαζόμαστε για τις συμμαχίες και τις συνεργασίες μας και όχι το αντίστροφο.

Β) Στην ανάγκη οικοδόμησης ενός αγωνιστικού κέντρου που θα ενοποιεί τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τη φτωχομεσαία αγροτιά και τους αυτοαπασχολούμενους σε ένα πολιτικό πλαίσιο μάχης που θα λέει:

-Πάρτε πίσω τον αντιασφαλιστικό νόμο λαιμητόμο. Κανένας διάλογος. Μπλοκάρισμα όλων των αναδιαρθρώσεων, των προαπαιτούμενων του Αυγούστου, του προγράμματος της 3ης αξιολόγησης.

-Έξω η ΕΕ και το ΔΝΤ. Στάση πληρωμών στο ληστρικό χρέος και συνολική διαγραφή του.

-Να πληρώσει ο πλούτος, η αστική τάξη, οι επιχειρηματίες, οι νεοτσιφλικάδες του κάμπου, οι μεγαλογιατροί και μεγαλοδικηγόροι, οι τεχνικές και νομικές εταιρείες σε φορολογία, ασφαλιστικές εισφορές, ιδιοκτησία, κέρδη.

-Έξω το ΝΑΤΟ. Καμιά συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Διεθνιστική αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους λαούς που μάχονται για την ανεξαρτησία και την απελευθέρωσή τους.

Γ) Το πλαίσιο αυτό θα προωθείται και θα επιβάλλεται σήμερα από τον πολιτικό αγώνα των εργαζομένων και του οργανωμένου λαού και από το αναπτυσσόμενο αντικαπιταλιστικό μέτωπο.

Για μας το αντικαπιταλιστικό μέτωπο είναι το εξελισσόμενο υποκείμενο της ανατροπής. Δεν είναι ενότητα αντικαπιταλιστών (και μη ρεφορμιστών) ούτε συνδικαλιστική συσπείρωση για την επιτυχία μιας απεργίας. Ούτε είναι βέβαια πολιτική-εκλογική συνεργασία στη βάση ενός minimum στόχων και κοινών σημείων. Δεν είναι «ενιαίο μέτωπο» των υπαρχουσών δυνάμεων, ούτε αποτυπώνει μια απλή ενότητα στη βάση, όπως λένε κάποιοι σ/φοι. Η αντίληψη που κατακερματίζει, “σπάει” το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα σε “πλατύ πρόγραμμα βάσης” για να χωράει ακόμα και δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού ή του δήθεν “ρεφορμιστικού” ΣΥΡΙΖΑ, και σε “στενό” πρόγραμμα κορυφής – πόλου που θεωρεί αντικαπιταλιστές και πρόσφορους για πολιτική συνεργασία μόνο όσους … γεννήθηκαν αντικαπιταλιστές, είναι αντιδιαλεκτική.

Στον πυρήνα της περικλείει το «προπατορικό αμάρτημα» του κομμουνιστικού κινήματος. Που κατά κανόνα αποσυνδέει την τακτική από τη στρατηγική ενώ υπάρχει και η τάση να την ταυτίζει. Που θεωρεί “πολιτική” τη διαπραγμάτευση για μια κοινή δήλωση, δεν παίρνει θέση όμως στη συγκρότηση αγωνιστικού κέντρου πρωτοβάθμιων σωματείων και συλλογικοτήτων γειτονιάς στο μαζικό κίνημα γιατί είναι «κινηματισμός». Ή που αντίστροφα δίνει τα πάντα στο κίνημα και την απεργία, συμμαχώντας “ακόμα και με το διάβολο”, χωρίς όμως να ενδιαφέρεται να ολοκληρώσει πολιτικά την ταξική, εργατική συσπείρωση. Που διασπά τις συνεργασίες σε “τακτικές” και “στρατηγικές” χωρίς να βλέπει σε αυτές τη σχέση τακτικής-στρατηγικής και το κριτήριο της συσπείρωσης στους βασικούς πυλώνες του αντικαπιταλιστικού προγράμματος.

Στη λογική των Θέσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενυπάρχει η ικανότητα και δυνατότητα του αντικαπιταλιστικού μετώπου και του προγράμματος να επιβάλλει κατακτήσεις και νίκες σε επιμέρους στόχους, να μεταβάλλει ριζικά τους πολιτικούς συσχετισμούς στην πορεία προς την επανάσταση. Είναι δυναμικό, αναπτυσσόμενο και όχι στατικό. Είναι ενιαίο, απευθύνεται και στη βάση για την οικοδόμηση του αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής της επίθεσης με εργατική ηγεμονία και στις πολιτικές πρωτοπορίες για τον αντικαπιταλιστικό πόλο σε επαφή με όλες τις πολύμορφες προς τα αριστερά αναζητήσεις της περιόδου!

Δ) Η προηγούμενη τοποθέτηση απαντά και στο πολυβασανισμένο ερώτημα του «ποιος θα τα κάνει όλα αυτά». Η μονοπώληση του ερωτήματος περί κυβέρνησης και συσχετισμών στο αστικό κοινοβούλιο την προηγούμενη περίοδο στοίχισε από την αναγκαία προσήλωση (και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στον εξωκοινοβουλευτικό αγώνα! Και παρά το πολύπλευρο προβοκάρισμα της θέσης περί πολιτικού αγώνα της εργατικής τάξης και των οργάνων της ως υποκείμενο των αλλαγών (ακόμα και από ανθρώπους που ορκίζονται στο Μαρξισμό!) η ανάγκη έρχεται όλο και πιο επιτακτικά στο προσκήνιο. Αρκεί να μη μένει στο γενικό ορισμό!

Γιατί πχ σήμερα δεν θα μπορούσε, αν υπήρχε διάθεση από τις δυνάμεις τουλάχιστον που κινούνται στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, να συγκροτούνταν μια πανελλαδική συνέλευση των αγροτικών μπλόκων, των ταξικών ομοσπονδιών και σωματείων, των επιτροπών αυτοαπασχολούμενων και των ανεξάρτητων οργάνων της νεολαίας που θα σήκωναν το γάντι της «αντίστασης και της ανατροπής» με αιχμή την απόσυρση του αντιασφαλιστικού νόμου και πλαίσιο τη συνολική ρήξη με την αντιλαϊκή επίθεση. Με εκλεγμένους αντιπροσώπους στη βάση των ΓΣ. Σε πλήρη διαχωρισμό από τα όργανα του ταξικού συμβιβασμού και της συνδιαλλαγής. Αυτό το στοιχειακό «όργανο αντίστασης» θα μπορούσε στην πορεία του αγώνα να μαζικοποιηθεί, να δημιουργήσει πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση, να μετεξελιχτεί και να ωριμάσει σε «όργανο ανατροπής». Σε μια πορεία να συμβάλει σε ανατρεπτικά, ακόμα και επαναστατικά γεγονότα να συγκροτήσει τη Βουλή των κάτω, τους δικούς του αντιπροσώπους σε πανεθνική κλίμακα, να καλεί τους λαϊκούς βουλευτές να έρθουν μαζί του. Να απαιτήσει λαϊκές συνταγματικές αλλαγές, να επιβάλλει συνολική ανατροπή της επίθεσης αναμετρούμενο με το ζήτημα της εξουσίας. Αντί να ζητάει εκλογές και να επιδιώκει συνεργασίες ειδικού σκοπού για να μην περάσει ένας νόμος, επιλογές που αντικειμενικά δίνουν προβάδισμα στη Δεξιά.

Εδώ πρέπει να ορκιστούν τα κόμματα, οι συνεργασίες, οι συμμαχίες, τα μέτωπα.

Αυτή τη συζήτηση πρέπει θαρρετά να ανοίξει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Η πρόκληση είναι μπροστά μας!

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Μεγαλώνει ο αριθμός του πληθυσμού της Γης που αντιμετωπίζει  σοβαρές ελλείψεις νερού τουλάχιστον για ένα μήνα κάθε χρόνο. Σχεδόν τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή περίπου 4 δισ. άνθρωποι, υποστηρίζουν με νέα στοιχεία Ολλανδοί ερευνητές.

Η νέα μελέτη δείχνει ότι το πρόβλημα της λειψυδρίας είναι σοβαρότερο από ό,τι είχαν δείξει οι προηγούμενες μελέτες, οι οποίες εκτιμούσαν ότι αφορά 1,7 έως 3,1 δισεκατομμύρια ανθρώπους.

Οι προηγούμενες εκτιμήσεις γίνονταν σε ετήσια βάση, ενώ η νέα μελέτη εξειδικεύει σε μηνιαία βάση.

Γύρω στο 1,8 δισ. άνθρωποι δεν έχουν αρκετό νερό για τουλάχιστον το μισό έτος.

Περίπου 500 εκατομμύρια ζουν σε περιοχές, όπου η κατανάλωση νερού είναι διπλάσια από ό,τι η αναπλήρωση του γλυκού νερού μέσω των βροχών.

Η γεωγραφία της λειψυδρίας - Πού βρίσκεται η Ελλάδα

Από τα τέσσερα δισεκατομμύρια, τα δύο δισ. που βρίσκονται αντιμέτωπα με περιοδικές ελλείψεις νερού, ζουν στην Κίνα και στην Ινδία, στις δύο πολυπληθέστερες χώρες της Γης.

Όμως δεν πρόκειται για πρόβλημα μόνο των φτωχών και αναπτυσσόμενων χωρών, καθώς ελλείψεις νερού σημειώνονται ακόμα και στις ΗΠΑ, σε πολιτείες όπως η Καλιφόρνια, το Τέξας και η Φλόριντα.

Η Αυστραλία και η Νότια Ευρώπη -συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας- ανήκουν επίσης στα ανεπτυγμένα μέρη με περιοδική κατά τόπους λειψυδρία.

Οι ερευνητές προς τις κυβερνήσεις

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Άριεν Χέκστρα του ολλανδικού Πανεπιστημίου του Τβέντε, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances», δήλωσαν ότι τα ευρήματά τους μπορούν να αξιοποιηθούν από κυβερνήσεις και εταιρείες (ύδρευσης κ.α.), για να βελτιώσουν τη στρατηγική τους σε σχέση με τη διαχείριση του γλυκού νερού, το οποίο αναδεικνύεται σταδιακά στο Νο 1 κίνδυνο για την ανθρωπότητα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αναλυτών στο πρόσφατο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός.

Το προσωπικό «αποτύπωμα νερού» κάθε ανθρώπου

Η έρευνα επισημαίνει ότι όσον αφορά το προσωπικό «αποτύπωμα νερού» κάθε ανθρώπου, μόνο ένα ποσοστό 1% έως 4% αφορά την οικιακή κατανάλωση (π.χ. πόση ώρα κάνει ντους).

Αντίθετα, το 25% του ατομικού αποτυπώματος αφορά την κατανάλωση κρέατος, καθώς χρειάζονται πάνω από 15.000 λίτρα νερού για να παραχθεί ένα κιλό κρέατος (σχεδόν όλο αυτό το νερό διοχετεύεται στην άρδευση των καλλιεργειών που παράγουν τις ζωοτροφές).

Έτσι, λένε οι ερευνητές,  αν κανείς τρώει περισσότερο ψάρι και λιγότερο κρέας, βοηθά σημαντικά στη μάχη κατά της λειψυδρίας!

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ -ΜΠΕ

ΠΡΟΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ  

ΣΤΑΧΤΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ ΟΙ “ΒΕΛΤΙΩΜΕΝΕΣ” ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ  

Με νέες, βαρύτατες αξιώσεις απέναντι στην κυβέρνηση Τσίπρα επιστρέφουν σήμερα τα “τεχνικά κλιμάκια” των δανειστών. Παρά την πρόθεση της κυβέρνησης να κλείσει όσο γίνεται πιο γρήγορα την αξιολόγηση, το μαρτύριο της σταγόνας παρατείνεται, καθώς το κουαρτέτο δεν αναμένεται να επιστρέψει στην Αθήνα πριν από το Μάρτιο. Όχι μόνο το “κακό” ΔΝΤ, αλλά και οι “καλοί” (στις ονειροφαντασίες του κυβερνητικού επιτελείου) Ευρωπαίοι αξιώνουν σκληρές λύσεις σε όλο το φάσμα των ανοιχτών ζητημάτων: περικοπές κύριων και επικουρικών συντάξεων, νέα ληστρικά μέτρα για να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό μέχρι το 2019, μεσοπρόθεσμο (κάτι σαν τέταρτο μνημόνιο) 2016-2019, αντιμετώπιση των κόκκινων δανείων, προώθηση του διαβόητου ταμείου ιδιωτικοποιήσεων του κ. Σόιμπλε με ορισμό ξένου ως επικεφαλής της διοίκησής του.

Πρόκειται για ένα πακέτο μέτρων επαχθές για τα λαϊκά στρώματα, ταπεινωτικό για τη χώρα και άκρως προβληματικό για την κυβέρνηση Τσίπρα, καθώς θα δοκιμάσει τα τελευταία όρια αντοχής της. Ήδη η κυβέρνηση αρχίζει να προετοιμάζει, μέσω φιλικών προς αυτήν μέσων ενημέρωσης, το έδαφος στην κοινή γνώμη για τις νέες υποχωρήσεις της, που θα γελοιοποιήσουν για άλλη μια φορά τα περί κόκκινων γραμμών. Το μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Ανεργίας και Κοινωνικής Ανασφάλειας αφήνουν να διαρρεύσει ότι επίκειται ακρωτηριασμός όχι μόνο των επικουρικών, αλλά και των κύριων συντάξεων από ένα ύψος και πάνω- πιθανόν, από τα 1.200 έως 1.300 ευρώ, που θεωρούνται από την κυβέρνηση προκλητικά υψηλές!- μαζί με την ουσιαστική κατάργηση του εφάπαξ και των μερισμάτων.

Καθώς τα μέτρα που διαγράφονται στον ορίζοντα θα θίξουν καίρια τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, ρίχοντας λάδι στη φωτιά των κοινωνικών αντιδράσεων, η κυβέρνηση προσπαθεί επειγόντως να διασπάσει και να αδρανοποιήσει τους αγρότες, ώστε να μην συμπέσουν οι κινητοποιήσεις της μισθωτής εργασίας και των μεσαίων στρωμάτων της πόλης και του χωριού σε ένα ακατανίκητο, ενιαίο μέτωπο ανατροπής του μνημονίου και των πολιτικών εκπροσώπων του.

Αυτό εξυπηρετεί η σημερινή συνάντηση του πρωθυπουργού με εκπροσώπους ορισμένων μπλόκων, όπου η κυβέρνηση θα παρουσιάσει τις “βελτιωμένες”, υποτίθεται, προτάσεις της για το ασφαλιστικό. Πρόκειται για κοροϊδία του αγροτικού κόσμου, καθώς οι “βελτιώσεις” περιορίζονται σε μικρή χρονική μετάθεση της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών σε 20% και στη δυνατότητα των αγροτών να πληρώνουν μικρότερες εισφορές αν θέλουν να πάρουν σύνταξη... 192 ευρώ! Προκαλεί ιδιαίτερα αρνητική εντύπωση το γεγονός ότι και οι εκπρόσωποι των αγροτών που προέρχονται από το ΚΚΕ σπεύδουν να νομιμοποιήσουν τον “διάλογο” με τον πρωθυπουργό, χωρίς απόσυρση του κυβερνητικού σχεδίου για το ασφαλιστικό, βοηθώντας τον να ρίξει στάχτη στα μάτια των αγροτών και να αποδυναμώσει τις κινητοποιήσεις τους.  

Α.Θ.

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Οι πρόγονοί μας (Homo sapiens) και τα ξαδέλφια μας, οι Νεάντερταλ, είχαν στενές επαφές -σε σημείο επιμειξίας- ήδη πριν από τουλάχιστον 100.000 χρόνια, πολύ νωρίτερα από ό,τι πίστευαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες, σύμφωνα με νέα μεγάλη γενετική μελέτη. Με άλλα λόγια, ο Νεάντερταλ εισχώρησε μέσα μας από πολύ παλιά και παραμένει στο DNA μας μέχρι σήμερα.

Έως τώρα οι επιστήμονες πίστευαν ότι το «πάντρεμα» του «έμφρονος» ανθρώπου και του Νεάντερταλ συνέβη πριν από περίπου 60.000 χρόνια, όταν οι πρόγονοί μας μετανάστευσαν από την Αφρική (όπου είχαν εμφανισθεί πριν από περίπου 200.000 χρόνια) προς την Ευρώπη και την Ασία. Όμως, η νέα γενετική ανάλυση από ίχνη DNA σε απολιθώματα γυναίκας Νεάντερταλ, που βρέθηκαν σε ένα απομονωμένο σπήλαιο στα όρη Αλτάι της νότιας Σιβηρίας, κοντά στα ρωσο-μογγολικά σύνορα, δείχνει ότι η συνεύρεση ήταν πολύ παλαιότερη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον γενετιστή Σέρτζι Καστελάνο του γερμανικού Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», αποκάλυψαν τμήματα ανθρώπινου DNA στο γενετικό υλικό της θηλυκής Νεάντερταλ, η οποία ζούσε πριν από 100.000 χρόνια.

Τα γονίδια των Νεάντερταλ υπάρχουν σήμερα στο DNA των ανθρώπων και, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, παίζουν ρόλο σε διάφορες παθήσεις (κατάθλιψη, δερματικές αλλεργίες, τάση για θρομβώσεις, εθισμός στη νικοτίνη κ.ά.). Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν αν, αντίστροφα, τα ανθρώπινα γονίδια είχαν θετική ή αρνητική επίδραση στους Νεάντερταλ.

Παραμένει άγνωστο σε ποιες περιοχές συναντήθηκαν αρχικά οι πρόγονοί μας και οι Νεάντερταλ, αλλά το πιο πιθανό είναι αυτό να συνέβη εκτός Αφρικής και πιθανώς στη Μέση Ανατολή. Αυτό, όμως, σημαίνει ότι πριν από τη μαζική μετανάστευση του Homo sapiens από την Αφρική πριν από περίπου 50.000 έως 60.000 χρόνια, θα πρέπει να είχαν προηγηθεί άλλες έξοδοι, μάλλον μικρότερων ομάδων, τουλάχιστον πριν από 100.000 χρόνια, αφού τότε -σύμφωνα με τη νέα παλαιογενετική έρευνα- είχαν σίγουρα συμβεί επιμειξίες.

πηγη: zougla.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Το μόνιμο ρεφραίν των κυβερνητικών ανακοινώσεων και των απολογητικών εμφανίσεων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή την κινητοποίηση των αγροτών, είναι ότι οι λαϊκές αντιδράσεις,  αν δε καθοδηγούνται από τους ακροδεξιούς, σίγουρα διευκολύνουν την παρουσία τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβερνητικό πλέον κόμμα, παίρνει την σκυτάλη από τις κατηγορίες Σαμαρά ενάντια στο κίνημα των πλατειών της περιόδου 2010-2012 (για ‘’κουκουλοφόρους’’). Παράλληλα, εναλλάσσει ρόλους με το ΚΚΕ το οποίο  τότε έβλεπε στις ‘’πλατείες’’ και στο αυθόρμητο (καθώς και μαζικό)  στίγμα τους, τις φωλιές που έκλωθαν το ‘’αυγό του φιδιού’’.

Πρόκειται για σαφές, όσο και κλασικό  μήνυμα που εκπέμπει η εκάστοτε εξουσία όπου γης και εποχής:

«Καθίστε στα σπίτια σας, καθώς υπάρχει κίνδυνος να σας εκμεταλλευτούν ακραία στοιχεία’’.

Η  κυβέρνηση και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παίζουν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι: Βαφτίζουν τους αγωνιζόμενους αγρότες ακροδεξιούς, αβαντάροντας ξεδιάντροπα και προκλητικά τους φασίστες της  Χρυσής Αυγής, έχοντας την εκτίμηση ότι αυτοί  δεν αποτελούν πολιτικό εκλογικό κίνδυνο σε αντίθεση με τη ΝΔ και την αριστερή αντιπολίτευση. Εγκληματική και κοντόθωρη τακτική…

Οι φασίστες άλλο που δε θέλουν, έρχονται να συμπληρώσουν την εικόνα. Αν η κυβέρνηση βλέπει παντού φασίστες, οι τελευταίοι αρέσκονται να βλέπουν παντού …κομμούνια  να κυβερνούν και να πίνουν το αίμα του λαού. Είναι θλιβερό, αλλά οι πλέον φανατικοί υποστηριχτές της άποψης πως σήμερα μας κυβερνά μια κάποια αριστερά, είναι οι πλέον δεξιοί και ακροδεξιοί.

Αυτό ακριβώς αποτελεί και τον πρώτο παράγοντα που δημιουργεί κινδύνους για το ξέπλυμα της φασιστικής ακροδεξιάς και την ανάδυσή της ως προστάτη συμφερόντων λαϊκών στρωμάτων.  Μια κυβέρνηση αστικής επίθεσης, εφαρμογής ακραίας δεξιάς μνημονιακής πολιτικής, η οποία ταυτόχρονα μιλάει στο όνομα της αριστεράς, προκαλεί  τεράστια ζημιά σε οποιαδήποτε έννοια αριστερής εναλλακτικής πολιτικής λύσης.

Το έργο είναι ξαναπαιγμένο στη Γαλλία, με τη Λεπέν να φυτρώνει στο δυσώδες έδαφος της λεγόμενης ‘’πληθυντικής, κυβερνώσας- και πάντα ευρώδουλης –  αριστεράς’’. Αλλά και στην Ιταλία, όπου τα ‘’ουράνια τόξα’’ του Πρόντι, από τους αρχι-τραπεζίτες και τους ανακυκλωμένους ευρωκομμουνιστές , έως τους αφελείς της αθεράπευτα αφελούς εισοδιστικής αριστεράς σε δήθεν ρεφορμιστικούς  μεγάλους  συνασπισμούς, εξαφάνιζαν την κομμουνιστική αριστερά, προς όφελος των Μπερλοσκούνηδων, των ακροδεξιών κάθε είδους και των λαϊκιστών.

Η συγκυρία είναι πραγματική ευνοϊκή για την ακροδεξιά δημαγωγία, καθώς εκμεταλλεύεται και τους δύο πόλους της νέας πολιτικής συνθήκης.

Από τη μια, μπορεί να χρεώνει όλα τα κακά στην ‘’αριστερά’’ και να πιστώνει στον εαυτό της ρόλο στην ..αντίσταση.

Από την άλλη, αξιοποιεί πλήρως όλη την συστηματική προπαγάνδα της ‘’αριστεράς’’ που δήθεν καταγγέλλει για να δίνει αντιδραστική διάσταση στη λαϊκή δυσαρέσκεια και διαμαρτυρία.  Ας το σκεφτούμε: Η καλλιέργεια του ‘’κοινωνικού αυτοματισμού’’ που αποτελεί καταφύγιο και της σημερινής κυβέρνησης, η άθλια καλλιέργεια  αντιπαράθεσης μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων και των άλλων εργαζομένων, των ανέργων με όσους έχουν δουλειά πείνας ή των ‘’εχόντων και κατεχόντων’’ εργαζομένων των 20.000 ευρώ μικτά το χρόνο με τους ‘’πολύ φτωχούς’’ των 5.000, ποιόν άλλον ευνοεί αν όχι τον πυρήνα της συστημικής (και φασιστικής τελικά)  αντίληψης;

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον συζήτησης, κανείς δεν κοιτάζει ψηλά,  προς τον κλεμμένο πλούτο, την τεράστια και αυξανόμενη οικονομική και κοινωνική ανισότητα μεταξύ των τάξεων, προς το κεφάλαιο και την χωρίς καμία ασυνέχεια εξουσία του.  Η προσοχή και ο θυμός εστιάζονται   στον κίνδυνο ‘’από  έξω’’ (πρόσφυγες),  ‘’δίπλα’’, λίγο ‘’παραπάνω’’  ή ‘’παρακάτω’’, αναπαράγοντας τον ταξικό εμφύλιο αντί για την ταξική διαπάλη.

Υπάρχει μία ακόμη σημαντική πλευρά. Η νέο-ακροδεξιά και ακραία νέο-φιλελεύθερη παραλλαγή της πολιτικής φυσιογνωμίας της ΝΔ, σε συνθήκες όπου η ίδια δεν μπορεί να αποσείσει τις τεράστιες ευθύνες της για την καταβύθιση των εργατικών αλλά και μεσαίων στρωμάτων (παραδοσιακή εκλογική βάση της), δημιουργεί πολιτικό περιβάλλον περισσότερο ευνοϊκό για τη φασιστική Χρυσή Αυγή, παρά για το ίδιο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ευθύνες ωστόσο για την ανάδυση της ακροδεξιάς, πρέπει να αναζητηθούν  και αλλού.

Η αποϊδεολογικοποίηση του πολιτικού λόγου της αριστεράς (μνημόνιο-αντιμνημόνιο, παραγωγική διάλυση-παραγωγική ανασυγκρότηση, δεξιά-αριστερή διαχείριση κ.ο.κ.)  στο όνομα υποτίθεται της «λαϊκής ενότητας πάνω στο πρόβλημα», έχει ανοίξει το δρόμο στις κλασικές  αταξικές, δήθεν ‘’πατριωτικές’’ θεωρήσεις, καθώς τα πάντα τελικά συμποσούνται στο σχήμα ‘’όλοι οι Έλληνες, ενάντια σε όλους τους ξένους’’.

Έτσι, ‘’από εδώ’’  είναι οι πατριώτες της παραγωγικής Ελλάδας, βιομήχανοι, αγρότες, επαγγελματίες  και εργάτες (με την εξαίρεση κάποιων ‘’προδοτών’’ πολιτικών ή ‘’κρατικοδίαιτων’’ επιχειρηματιών) και «από εκεί» είναι οι ‘’ξένοι’’ που μας επιβουλεύονται. Πρωτίστως βέβαια οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες, μετά οι υψηλόμισθοι εργαζόμενοι άλλων χωρών, κάπου πίσω τους και κάποια Μέρκελ (ως Γερμανίδα και όχι ως εκπρόσωπος του κεφαλαίου, ούτε βέβαια της ΕΕ της δημοσιονομικής σφαγής).

Συμμετρικό ανάλογο και όχι θεραπεία του βασικού αυτού προβλήματος της αριστεράς είναι η αποπολιτικοποίηση του ιδεολογικού της λόγου. Στο πλαίσιο αυτό, η απόσπαση της αντικαπιταλιστικής κριτικής και κατεύθυνσης από τις συγκεκριμένες μορφές και διαστάσεις των συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης και αναδιάρθρωσης στο χωρόχρονο της δολοφονικής ΕΕ και των μνημονίων που επιβάλλει, συνιστά ακύρωσή της. Πολύ περισσότερο, η πολιτική αποσύνδεση (ή/και αντιπαράθεση συχνά) της συνολικής επαναστατικής μεταβολής από την αδήριτη αναγκαιότητα της άμεσης πάλης και ανατροπής της πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων και του πλαισίου της ευρωζώνης και της ΕΕ, συνιστά ακύρωση και διακωμώδηση της πρώτης.

Η αντιμετώπιση του κινδύνου που συνιστά η ακροδεξιά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, θέτει επί τάπητος την ανάγκη μιας νέας  κομμουνιστικής πολιτικής στρατηγικής που θα θέτει στο κέντρο της το κοινωνικό ζήτημα, τις ανάγκες της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας με όρους ασυμβίβαστης αντιπαράθεσης με το σύγχρονο καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό πλαίσιο λειτουργίας.

Ο κοινωνικός και πολιτικός αγώνας ενάντια στις προτεραιότητες και τις αξίες του κεφαλαίου σε κάθε χώρα, καθώς και στην πολτοποίηση που επιβάλει η  καπιταλιστική ‘’παγκοσμιοποίηση’’ και οι περιφερειακές ‘’ολοκληρώσεις’’  της, συναρθρώνεται οργανικά με την όξυνση του εθνικού ζητήματος, της αντιδραστικής- και γεννήτριας πολέμων- κατάργησης των συνόρων, της επιβολής πολυποίκιλων καθεστώτων ιμπεριαλιστικής ‘’επιτροπείας’’,  της αμφισβήτησης της πολιτιστικής αυτονομίας από το μονοδιάστατο πρότυπο της καπιταλιστικής αγοράς, της κατάργησης κάθε έννοιας –ακόμη και τυπικής- λαϊκής κυριαρχίας και δημοκρατίας σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Η αντίθεση σε αυτή την εκρηκτική συνάρθρωση, στην περίπτωση της Ελλάδας, συμπυκνώνεται στο πολιτικό στόχο για την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση από τη σκοπιά των εργατικών λαϊκών συμφερόντων και με διεθνιστικό ορίζοντα.  Δεν πρόκειται για ένα κάποιο «άξονα» φλύαρων κειμένων, αλλά βασικό κρίκο ενός μεταβατικού αντικαπιταλιστικού προγράμματος, που θα καθορίσει το εύρος, την πολιτική μαχιμότητα και  αποτελεσματικότητα του αναγκαίου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου εργατικής πολιτικής και λαϊκής απελευθέρωσης από τα σύγχρονα  δεσμά της απόλυτης απολυταρχίας του κεφαλαίου.

Όσο αναγκαίος και αν  είναι ο αυτοτελής αντιφασιστικός αγώνας, τελικά η ήττα των φασιστών δε θα κριθεί στο δίπολο φασίστες-αντιφασίστες, αλλά στα βήματα  λαϊκής οργάνωσης στις φτωχογειτονιές και τις κωμοπόλεις και χωριά της περιφέρειας. Όταν παλιές και νέες εργατικές ενώσεις, εργατικές λέσχες, επιτροπές ανέργων, αγροτικοί σύλλογοι ή δομές αλληλεγγύης δίνουν υπόσταση  στην εργατική αντίσταση στην ανεργία, τη λιτότητα, την κοινωνική διάλυση, το ρατσισμό και τον πόλεμο, οι φασίστες όχι μόνο δε θα μπορούν να πλιατσικολογήσουν, αλλά θα βρίσκονται γυμνοί απέναντι.

Όπως πάντα όλα κρίνονται στο γενικό πολιτικό και ιδεολογικό συσχετισμό, για αυτό και η οικοδόμηση ενός μαζικού αντικαπιταλιστικού πόλου που θα δίνει συνολική εναλλακτική απάντηση σοσιαλιστικής προοπτικής, είναι αυτή που μπορεί να αποτελέσει  οργανικό τροφοδότη του αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής.

Φυσικά, όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι η παρούσα κυβέρνηση δε θα θεωρείται ταλαντευόμενη ‘’ρεφορμιστική’’ πρωτο-εξαδέλφη από μια  φαντασιακή  οικογένεια «ενιαίας αριστεράς», αλλά θα αντιμετωπίζεται ως αυτό που είναι, δηλαδή σαν κυβέρνηση δεξιάς,  αστικής επίθεσης. Με άλλα λόγια, όχι μόνο δε θέλουμε να μακροημερεύσει και να πετύχει στο άθλιο έργο της ή να φύγει μόνη της, ή να τη διώξουν οι δεξιοί και ακροδεξιοί, αλλά αντίθετα επιδιώκουμε να ανατραπεί αγωνιστικά και από τα αριστερά, από τη δίκαιη λαϊκή οργή και κινητοποίηση.

πηγη: pandiera.gr

Αρκετοί λένε ότι η Βρετανία, με τις εξαιρέσεις που ''πέτυχε'' από τις ευρωενωσιακές ρυθμίσεις, θα είναι ''λίγο μέσα και πολύ έξω'' από την ΕΕ, ενώ αρκετοί άλλοι ισχυρίζονται το αντίστροφο, ότι θα είναι ''πολύ μέσα και λίγο έξω''.  

Το φρενοκομείο της ΕΕ έδρασε πάλι με ακόμα πιο παράλογο τρόπο.  

Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε διάπλατα. Από δω και μπρος τα μέλη της ΕΕ, ιδίως τα πιο ισχυρά και αντιδραστικώς παράδοξα, θα μπορούν να ζητούν, κατά το δοκούν, τις δικές τους εξαιρέσεις και μάλιστα τις πλέον αντιδραστικές και ανορθόδοξες.  

Η νεοφιλελεύθερη απολυταρχική ΕΕ επιβεβαιώνει πλήρως ότι ακολουθεί μια όλο και πιο παρακμιακή πορεία και εμφανίζει κωμικοτραγική εικόνα διάλυσης.  

Ο ΠΑΡΑΤΡΕΧΑΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΘΙΑΣΟΥ

Ο ηγετικός θίασος της ΕΕ δίνει συνεχώς και αδιαλείπτως κακόγουστες παραστάσεις.  

Σε αξιοθρήνητο παρατρεχάμενο αυτού του θιάσου έχει, δυστυχώς, μετατραπεί ο Αλ. Τσίπρας, σε μια περίοδο που η ελληνική οικονομία διαλύεται, η ελληνική κοινωνία εξαθλιώνεται και ετοιμάζονται νέα σκληρότατα μέτρα.  

Την ίδια ώρα, που η Ελλάδα έχει μετατραπεί στο μέγα θύμα των βρώμικων πολιτικών της ΕΕ τόσο στον οικονομικό – κοινωνικό τομέα όσο και στο προσφυγικό – μεταναστευτικό, ο Αλ. Τσίπρας κινείται περίπου ως ''τρυφερός μαϊντανός'' της Μέρκελ και του Ολάντ, ενώ κάποιοι παρατηρητές του αποδίδουν κάποιο ρόλο μεταξύ του απαραίτητου άλλοθι, του πρόθυμου διεκπεραιωτή και ''χρήσιμου ηλίθιου'' για την προώθηση των επιλογών του Γερμανικού κατεστημένου με το Γαλλικό κανίς του, απέναντι στην Ελλάδα.  

Το ευρωπαϊκό κατεστημένο των Μέρκελ – Ολάντ και του σκληρού πυρήνα των ευρώ – δεξιό – σοσιαλιστών, ως ανταμοιβή των πολύτιμων υπηρεσιών που του  προσφέρει ο Αλ. Τσίπρας, τον ανταμείβει με ''δούλεμα'' μέσω κακόγουστων ειρωνικών επαίνων.  

Διότι μόνο ως ''δούλεμα'' μπορεί να εκληφθεί η ''παραχώρηση'' προς τον Έλληνα πρωθυπουργό, μετά από απειλή ''veto'' (!) του τελευταίου στις Βρετανικές εξαιρέσεις (!), ότι τα ελληνικά σύνορα θα μείνουν ανοικτά καμιά δεκαπενταριά μέρες!!!  

Η Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε πολύ βολικό ''κλοτσοσκούφι'' για τους κυρίαρχους κύκλους της παρακμάζουσας ΕΕ.  

Και όσο ο Αλ. Τσίπρας θα γίνεται δέκτης απίστευτης ''κλοτσοπατινάδας'', τόσο θα προκαλεί ειρωνικά σχόλια, όταν για να διασκεδάσει την ταπεινωτική και εξευτελιστική για τη χώρα πολιτική του, λέει πομπωδώς και ανέξοδα στη Βουλή ότι καμιά πρόκληση από ανεύθυνους γραφειοκράτες των Βρυξελλών δεν θα μείνει αναπάντητη!  

ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Η Ελλάδα εκβιάζεται στο όνομα της παραμονής στο ευρώ, να αποδεχθεί την οικονομικοκοινωνική εξαθλίωση.    

Εκβιάζεται, επίσης, η χώρα μας στο όνομα της παραμονής στη Σέγκεν, να δεχθεί τη μετατροπή της σε στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων και οικονομικών μεταναστών.  

Την ίδια ώρα, ακόμα, η κυβέρνηση συνηγορεί, στο όνομα της ευρωπαϊκής και ατλαντικής νομιμοφροσύνης και σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, στα τετελεσμένα της συμφωνίας Μέρκελ – Νταβούτογλου για την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο.  

Είναι γελοίο και ανόητο να συνεχίζει να υποκύπτει η εθελόδουλη κυβέρνηση Τσίπρα σε όλες τις ευρώ σκληροπυρηνικές απαιτήσεις , που γίνονται όλο και πιο αντιδραστικές και εξευτελιστικές.  

Η Ελλάδα μπορεί να επιβιώσει και να έχει μάλιστα προοπτική, εκτός ευωζώνης και εκτός Σέγκεν, όπως και η περιοχή μας θα είναι πολύ πιο ασφαλής, χωρίς να ''σώζει'' τους πρόσφυγες και μετανάστες το ΝΑΤΟ.  

Αντίθετα, η ευρωζώνη, η Σέγκεν, η ΕΕ και οι πόλεμοι θα είναι δύσκολο να επιβιώσουν χωρίς τη συμμετοχή της Ελλάδας.  

Η χώρα μας χρειάζεται στρατηγική και αποφασιστική απάντηση, με σχέδιο στους εκβιασμούς, τις απειλές και τα τετελεσμένα. Χρειάζεται, όμως, γι' αυτό, να απαλλαγεί από τις μνημονιακές κυβερνήσεις και φυσικά από τα μνημόνια τους. Νέες και παλιές. Παλιά και νέα!

ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ

πηγη: iskra.gr

ΑΔΙΕΞOΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ  

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ. ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΣΕ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ Ή ΕΚΛΟΓΕΣ      

Η κυβέρνηση, σε πλήρη απόγνωση και σπαρασσόμενη από πολύπλυρες αντιθέσεις, αναζητά τροποποιήσεις στις προτάσεις της για το ασφαλιστικό και φορολογικό, προκειμένου να βρει συναινέσεις ή τουλάχιστον ανοχές κυρίως από τους αγρότες και τους επαγγελματίες.  

Οι κυβερνητικές προσπάθειες να εμφανισθεί ένα ''νέο'' πακέτο μέτρων, που θα μπορούσε να γίνει ανεκτό και να ''χρυσώσει το χάπι'' των περικοπών και των επιβαρύνσεων, σκοντάφτουν τόσο στα βαρύτατα πληττόμενα στρώματα, τα οποία απορρίπτουν την ''κοροϊδία'' όσο και στους πιστωτές, οι οποίοι ισχυρίζονται επιτακτικότατα ότι απαιτούν πρόσθετα μέτρα. Μέτρα για να καλυφθούν αφενός τα 1,8 δις των περικοπών των ασφαλιστικών δαπανών που περιέχονται ως δέσμευση στο τρίτο μνημόνιο και αφετέρου για να καλυφθεί με νέους ή πρόσθετους φόρους το δημοσιονομικό κενό που υπερβαίνει το 1 δις για το 2016.  

Οι νέες προτάσεις της κυβέρνησης περιλαμβάνουν μαχαίρι στις παρούσες επικουρικές αλλά και στις κύριες συντάξεις, ανώτερο πλαφόν στη σύνταξη στα 2000 ευρώ από 2773 ευρώ και δραστικότερη μείωση των μερισμάτων και των εφάπαξ.  

Οι νέες προτάσεις θα διευκολύνουν να υπάρξουν πολλαπλές κατηγορίες εισφορών για αγρότες και ειδικά μέτρα για επαγγελματίες, τα οποία, όμως, θα έχουν ως συνέπεια την περαιτέρω μείωση των συντάξεων σε επίπεδα εξαθλίωσης!  

Αυτές οι προτάσεις αναμένεται να απορριφθούν μετά ''βαΐων'' ακόμα και από τους αγρότες που θα προσέλθουν τη Δευτέρα (22/2) στον ''μεθοδευμένο'' διάλογο αλλά και από τον επαγγελματικό – αυτοαπασχολούμενο κόσμο.  

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με πληροφορίες της ''Αγοράς'', η όποια ρύθμιση'' του χρέους τεθεί στο τραπέζι, μετά φυσικά την επιτυχή έκβαση της αξιολόγησης, όποτε και αυτή ολοκληρωθεί, θα συνοδευθεί, εν είδει τιμωρίας, και με τέταρτο μνημόνιο ως το 2022 (!) και απαίτηση ναεγκριθείαυτόαπό 180 βουλευτές (3/5).  

Γίνεται, περίπου, προφανές ότι η κυβέρνηση βρίσκεται περίπου σε απόλυτο αδιέξοδο αφού τα εμπόδια για να φτάσει και να την περάσει είναι, σχεδόν, ανυπέρβλητα.  

Έγκυροι πολιτικοί κύκλοι επιμένουν ότι η κυβέρνηση δεν έχει ιδιαίτερο μέλλον και πως απομένουν δυο, κατά κύριο λόγο, επιλογές και οι οποίες μπορεί να γίνουν εντός του Μαρτίου ή του Απριλίου: οικουμενική μνημονιακή κυβέρνηση ή προσφυγή στις κάλπες με ή χωρίς τεχνητή ''ρήξη'' με τους πιστωτές.  

Κεντρώοι, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, επειδή τρέμουν τις εκλογές (όπως και ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, που το κρύβουν), έχουν ''λυσσάξει'' να προτείνουν οικουμενική κυβέρνηση.  

Οι επόμενες βδομάδες θα είναι κρίσιμες για τις εξελίξεις.  

Κύκλοι της Αριστεράς τόνιζαν ότι η κρισιμότητα των στιγμών, επιβάλλει γενικό κοινωνικό ξεσηκωμό και μεγάλο αριστερό, ριζοσπαστικό, πατριωτικό, δημοκρατικό αντιμνημονιακό μέτωπο.  

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΡΓΟΣ

ΕΧΟΥΝ ''ΛΥΣΣΑΞΕΙ'' ΛΕΒΕΝΤΗΣ, ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΣΗ

ΛΑ.Ε: H MONH ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΘΕΛΕΙ ΕΚΛΟΓΕΣ!

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΡΩΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΒΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΤΕI ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ

Ακολουθεί συνέντευξη του Παναγ. Λαφαζάνη στον Realfm,  και στον Κώστα Χαρδαβέλλα.  

Ολόκληρη η συνέντευξη έχει ως εξής:    

Κ. Χαρδαβέλλας : Έχετε κάποια πληροφόρηση εσωτερική ή έχετε κάποια αίσθηση ότι μπορεί ξαφνικά να έχουμε εκλογές λόγω των προβλημάτων και αδιεξόδων που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση και γι' αυτό έχετε ξαμοληθεί και εσείς προσωπικά και άλλα στελέχη της Λαϊκής Ενότητας στη επαρχία;  

Παν. Λαφαζάνης: Oι περιοδείες που κάνουμε και οι συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα δεν έχουν καμία σχέση με προεκλογική προετοιμασία. Θα τις κάναμε έτσι και αλλιώς. Είναι σχεδιασμένες στην προσπάθεια μας να έρθουμε σε επαφή με τους πολίτες για να διαδώσουμε τις θέσεις μας.  

Κ. Χαρδαβέλλας: Οργανωτική η προσπάθεια λοιπόν..  

Παν. Λαφαζάνης: Όχι. Καθαρά πολιτική. Συζήτηση με τον κόσμο. Ενημέρωση για τις απόψεις μας. Άλλωστε, όπως ξέρετε, η ΛΑ.Ε είναι κομμένη από τα μεγάλα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης. Αυτό είναι μια πολιτική ανωμαλία αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.  

Κ. Χαρδαβέλλας: Πάντως στο ραδιόφωνο του Real εμφανίζεστε..  

Παν. Λαφαζάνης: Όχι αλίμονο. Ιδιαίτερα στην εκπομπή σας έχουμε πάρα πολύ τακτική φιλοξενία και σας ευχαριστούμε. Λοιπόν, βεβαίως, τα αδιέξοδα για την κυβέρνηση και κυρίως για τον τόπο είναι τεράστια, λόγω των μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόζονται. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να προχωρήσει και να εφαρμόσει το τρίτο μνημόνιο και τα μέτρα του τρίτου μνημονίου, ιδιαίτερα όσον αφορά το ασφαλιστικό και το φορολογικό. Αυτά δεν πρόκειται να περάσουν. Έχουν απέναντι τους ένα κοινωνικό τείχος. Και έτσι διαγράφονται δύο πολιτικά ενδεχόμενα μπροστά στο κυβερνητικό αδιέξοδο: Ή θα έχουμε μια οικουμενική κυβέρνηση που, όπως βλέπετε κ. Χαρδαβέλλα, έχουν ''λυσσάξει'' ορισμένοι να την προτείνουν ή θα πάμε σε εκλογές.  

Κ. Χαρδαβέλλας: Βλέπετε σαν ενδεχόμενο την οικουμενική;  

Παν. Λαφαζάνης: Βεβαίως το βλέπω σαν ενδεχόμενο. Εδώ έχουν ''λυσσάξει'' για οικουμενική κυβέρνηση ο κ. Λεβέντης και πρόσφατα η κ. Γεννηματά και ο κ. Θεοδωράκης. Προτάσεις επί προτάσεων. Μέχρι πρόταση για οικουμενικό μνημονιακό πρωθυπουργό ακούμε.  

Κ. Χαρδεβέλλας: Η κυβέρνηση απορρίπτει, όμως, την οικουμενική. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ λένε ότι δεν συζητάνε καν το θέμα αυτό..

  Παν. Λαφαζάνης: Βεβαίως έτσι λένε, διότι μέχρι να πουν το ΝΑΙ σε μια τέτοια κυβέρνηση, θα αρνούνται τη δυνατότητα και την πιθανότητα να σχηματιστεί οικουμενική κυβέρνηση. Αυτό είναι προφανές. Από κει πέρα όμως στο παρασκήνιο γίνονται διεργασίες για οικουμενική. Οι πιέσεις από το ευρωπαϊκό κατεστημένο σε αυτήν την κατεύθυνση είναι ισχυρότατες, διότι πιστεύουν ότι με την οικουμενική μπορεί να διασωθεί το μνημονιακό πρόγραμμα και να μπορέσει με περισσότερες δυνάμεις, ίσως, να εφαρμοστεί. Εγώ δεν πιστεύω ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Διότι το πρόβλημα για τη χώρα είναι το μνημόνιο και όχι πόσοι θα επιχειρήσουν μαζί να το εφαρμόσουν. Από εκεί και πέρα η καλύτερη λύση για τη χώρα θα ήταν οι εκλογές. Εμείς είμαστε η μόνη πολιτική δύναμη που δεν φοβόμαστε τις εκλογές. Θα έλεγα μάλιστα ότι τις θέλουμε τις εκλογές, για να μπόρεσε να γίνει ένα σημαντικό βήμα για να γκρεμιστεί το μνημονιακό μπλοκ και να απαλλαγεί η χώρα μας από τα μνημόνια. Δεν μπορεί να υπάρξει θετική διέξοδος για την Ελλάδα με τις μνημονιακές πολιτικές. Είναι αδύνατον αυτό.  

Κ. Χαρδαβέλλας: Έχετε επαφές και συζητήσεις με άλλους πολικούς χώρους. Κάπου άκουσα ότι υπάρχει ένα ενδιαφέρον από ορισμένους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να έρθουν σε εσάς..  

Παν. Λαφαζάνης: Όχι. Εγώ δεν ξέρω για κάποιο τέτοιο ενδιαφέρον. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ψηφίσει μνημόνια, ειδικότερα το τρίτο μνημόνιο. Έχουν δυστυχώς αιχμαλωτιστεί στο τρίτο μνημόνιο. Εύχομαι να μην ψηφίσουν τα μέτρα. Διότι θα ήταν άκρως επώδυνα για τον τόπο και τον ελληνικό λαό, επώδυνα, όμως, και για τους ίδιους.  

Κ. Χαρδαβέλλας: Αυτό έλεγα ότι τελικά για τους ίδιους θα είναι περισσότερο επώδυνο. Δεν θα τολμάνε να πάνε στα χωριά τους οι άνθρωποι..  

Παν. Λαφαζάνης: Βεβαίως, όταν κόβεις την σύνταξη του άλλου και δεν μπορεί να ζήσει. Όταν τελειώνεις τον αγρότη, τον επαγγελματία, η κοινωνική αντίδραση είναι βέβαιη και θα είναι πάρα πολύ ισχυρή. Δεν είναι θέμα κομματικό, ούτε υποκίνησης, τάχα, από κάποιους. Η διαμαρτυρία γίνεται αυθόρμητα από τα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα. Αυτό είναι αναπόφευκτο, γιατί εδώ τίθεται θέμα επιβίωσης.

πηγη: iskra.gr

Διεθνής μιλιταριστικός ρατσισμός χωρίς προσχήματα.

Γράφει ο Παύλος Μωραΐτης.

Όσο περνάει ο καιρός και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αντιμετωπίζει όλο και πιο μεγάλες δυσκολίες λόγω της πολιτικής της και έχει φέρει απέναντί της την μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία τόσο οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι τοποθετήσεις των στελεχών του και η αρθρογραφία της «Αυγής» θα κινούνται σε όλο και πιο πολύ συντηρητική ως αντιδραστική κατεύθυνση. Τόσο η κυβέρνηση θα μοιάζει με όλες τις προηγούμενες κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ παλαιότερα και της ΝΔ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το άρθρο του Π. Πιζάνια στη στήλη «Συναντήσεις» της «Κυριακάτικης Αυγής», η οποία προβάλλεται στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας. Ο τίτλος του είναι ενδεικτικός, «Ως ποτέ παλικάρια».

Προσπαθεί να αναδείξει, υποτίθεται, τις αιτίες της κρίσης και της κακοδαιμονίας της χώρας. «Στη χώρα μας ζούμε», γράφει, «στα στενά και τα στενά της ζωής μας προκαλούνται από δύο αφόρητες παρέες, τους αντιπάλους δανειστές Ευρωπαίους και την πανσπερμία μικρών και μεγάλων ολιγαρχών του παλαιού καθεστώτος».

Μη θεωρήσει κανείς ότι μιλώντας για Ευρωπαίους ενδιαφέρεται να ασχοληθεί με την ΕΕ και τις τεράστιες επιπτώσεις που έχει στη χώρα η ένταξη της σε αυτή και στην ευρωζώνη, τις τεράστιες ευθύνες της για τη χρεοκοπία της χώρας από την οποία δοκιμάζεται ο ελληνικός λαός. Η απλή αυτή αναφορά για την ΕΕ και τους δανειστές είναι και η μοναδική στο κείμενο. Ο κ. Πιζάνιας είναι λάτρης της σύγχρονης «μεγάλης ιδέας» της ΕΕ και του ευρώ από πολύ παλιά, όπως και όλα τα στελέχη της «ανανεωτικής αριστεράς» του ΚΚΕ εσωτερικού. Για αυτούς η ΕΕ και το ευρώ είναι κάτι αδιαπραγμάτευτο, δεν θέλουν επ’ ουδενί να παραδεχθούν ότι πρόκειται για ένωση των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, η οποία καταδυναστεύει τους εργαζόμενους και τις μικρές χώρες.

Η κύρια και μοναδική αιτία κατά τον κ. καθηγητή είναι ο εργαζόμενος λαός, «οι πάσης προελεύσεως “δεν πληρώνω για την ασφάλιση μου, πόσο μάλλον φόρους”, οι αγρότες που κλείνουν ανενόχλητοι αεροδρόμια, δρόμους, λιμάνια, τελωνεία ως άλλοι κατακτητές, οι κατεξοχήν φοροφυγάδες», γράφει, φωτογραφίζοντας τους ελεύθερους επαγγελματίες και επιστήμονες «που κρεμάνε γραβάτες προς υπεράσπιση της παραοικονομίας τους, οι εισαγγελείς που αντιδρούν υπέρ του φοροκλεπτών και λαθρεμπόρων χρήματος». Αυτοί είναι οι υπεύθυνοι. Άλλοι υπεύθυνοι δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχει μεγάλο κεφάλαιο, δεν υπάρχει η αστική τάξη γενικότερα, δεν υπάρχουν ανώτερα μεσαία στρώματα σύμμαχοι της αστικής τάξης που θησαύρισαν στη φάση ανάπτυξης της χώρας, θησαυρίζουν και τώρα στην κρίση. Αυτοί που ξεκοκαλίζουν τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού, τα κονδύλια της ΕΕ, νέμονται τη δημόσια περιουσία. Είναι αυτοί που ασκούν την εξουσία και μοιράζουν την τράπουλα κατά τα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα τους. Μόνο μία αναφορά γίνεται στα τέσσερα τηλεοπτικά κανάλια και τις μεγάλες εφημερίδες όχι γιατί είναι οι ίδιοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες που τα κατέχουν και τα αξιοποιούν αλλά επειδή είναι εναντίον της κυβέρνησης, ενώ αν μετέδιδαν τα ίδια αλλά δεν είχαν στο στόχαστρό τους την κυβέρνηση μόνο, αλλά ασκούσαν μια ορισμένη κριτική και στα αστικά κόμματα θα ήταν δημοκρατικά και καθωσπρέπει.

Κατά τον κ. καθηγητή η ανάλυση του αυτή είναι ο πραγματικός μαρξισμός σε αντίθεση με τους «”επιδερμικούς μαρξιστές” που βαφτίζουν πάλη των τάξεων τον ενδιάθετο κανιβαλισμό».

Θα αναρωτηθεί κανείς δύο πράγματα. Πού βλέπει ο αρθρογράφος τις ευθύνες της κυβέρνησης και ποια είναι η λύση του προβλήματος της χώρας. «Οι ευθύνες της κυβέρνησης συνίστανται», γράφει, «στο ότι δεν έλεγξε την εξουσία, ότι το κράτος και οι λειτουργίες του ένα χρόνο τώρα βρίσκονται εν πολλοίς στα χέρια του παλιού καθεστώτος, το οποίο αποδεικνύεται πολυπλόκαμο, δυναμικό και άθλιο… ότι οι ποικίλες εσωτερικές κρατικοδίαιτες ελίτ παραμένουν σχεδόν ανενόχλητες». Αποκρύπτει όμως ότι η κυβέρνηση αγωνίζεται με τον ίδιο ακριβώς στόχο, όχι να αλλάξει το κράτος υπέρ του λαού, αλλά να το ελέγξει και να το αξιοποιήσει η ίδια προς το δικό της συμφέρον.

Από τα παραπάνω πηγάζει και η λύση του προβλήματος της χώρας, η οποία κατά τον αρθρογράφο, δεν σχετίζεται με τάξεις και ταξικά συμφέροντα, αλλά «πρέπει να μεταβληθεί το κράτος σε κράτος δίκαιου νόμου, ισονομίας και κοινωνικής αλληλεγγύης». Δεν κάνει όμως τον κόπο ο αρθρογράφος να μας πει πότε ιστορικά, σε μια ταξική κοινωνία υπήρξε κράτος ισονομίας, δικαίου και κοινωνικής αλληλεγγύης. Πότε το κράτος δεν ήταν κράτος ταξικό, κράτος δουλοκτητικό, φεουδαρχικό ή καπιταλιστικό που προωθεί τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης σε βάρος όλων των κυριαρχούμενων. Το κράτος θα γίνει κράτος δικαίου, τουλάχιστο για την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, μόνο μετά την ανατροπή της αστικής τάξης και στην εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Αυτά λέει ο μαρξισμός, ο κατά τον αρθρογράφο «επιδερμικός μαρξισμός». Ο ίδιος δεν είχε ποτέ σχέση με το μαρξισμό και το λενινισμό και φυσικά με τις εργαζόμενες τάξεις και την ταξική πάλη.

πηγη: ergatikosagwnas.gr