του Θανάση Σκαμνάκη

Είναι η άλλη όψη ή μήπως είναι η βασική; Ο κορονοϊός είναι πραγματικός. Οι θάνατοι από τον ιό είναι πραγματικοί. Η παγκόσμια υστερία είναι πραγματική. Είναι όμως δικαιολογημένη;

Οι διαπιστώσεις των ερευνών στην ίδια την Κίνα λένε πως το 81% των λοιμόξεων είναι ήπιες, πως μόνο το 5% των κρουσμάτων είναι κρίσιμα για τον ασθενή και το ποσοστό των θανατηφόρων κρουσμάτων είναι 2,3%.

Στην επαρχία Χουμπέι, όπου είναι το επίκεντρο και έχει εκδηλωθεί το 94% των κρουσμάτων, η θνησιμότητα φθάνει το 2,9%, ενώ στην υπόλοιπη Κίνα είναι μόνο 0,4%.

Το μεγαλύτερο ποσοστό θνησιμότητας (σχεδόν 15%) αφορά άτομα άνω των 80 ετών.

Η καμπύλη εξέλιξης της επιδημίας στην Κίνα δείχνει κορύφωση των συμπτωμάτων στις 23 έως 26 Ιανουαρίου και στη συνέχεια μια αργή μείωση, πιθανώς επειδή έχουν φέρει αποτέλεσμα τα αυστηρά μέτρα περιορισμού των κινεζικών αρχών, χωρίς να αποκλείεται νέα έξαρση.

Ωστόσο από το Δεκέμβριο που ξέσπασε το πρόβλημα ο πλανήτης είναι ανάστατος.

Προχθές στην Ουκρανία κάτοικοι επιτέθηκαν σε ανθρώπους που ήρθαν από την Κίνα.

Στην Ελλάδα τα κανάλια παίζουν αδιάκοπα επιλεγμένες ειδήσεις, πληροφορίες, σχόλια, πριν μερικές ημέρες μας έδειχναν πως κινέζοι αστυνομικοί χτυπούσαν και έπαιρναν σηκωτούς από τα σπίτια τους ανθρώπους που αρνούνταν να εξεταστούν, κάνοντας ακόμα μια φορά σαφή αναφορά στην ανελευθερία της χώρας (ενώ τα ΜΑΤ της Αθήνας που βγάζουν σηκωτούς πρόσφυγες και μετανάστες από τις καταλήψεις δεν τα βλέπουν, δεν τα ακούν και κυρίως δεν μιλάνε γι’ αυτό), αλλά δεν λένε τίποτα για τα γιγάντια μέτρα που έχουν ληφθεί στη αχανή χώρα, όπως είναι η διακοπή λειτουργίας του δημοσίου και μεγάλων εργοστασιακών μονάδων, και τα οποία έχουν ως αποτέλεσμα έναν, προς το παρόν τουλάχιστον, έλεγχο της κατάστασης.

Συχνά μιλάμε, δικαίως, για τον κόσμο μας που έγινε πολυπολικός. Διαπιστώνουμε και πάλι πως η μεγάλη έμπνευση του Φουκουγιάμα τη δεκαετία του ’90 πως έχουμε φτάσει στο τέλος της Ιστορίας καθώς η κυριαρχία της αμερικάνικης αυτοκρατορίας είναι απόλυτη, αποδείχτηκε μια απάτη.

(Όσα πρωτότυπα ακούσαμε είχαν ξαναειπωθεί πολύ παλιά. Την εποχή της μεγάλης ρωμαϊκής δόξας, γύρω στο 90 π.χ., ο Ποσειδώνιος ήταν ο πιο διάσημος σοφός. Είχε σπουδάσει στην Αθήνα και είχε ταξιδέψει πολύ στις ρωμαϊκές επαρχίες τις οποίες είχε χαρακτηρίσει “ανθρώπινη κοινοπολιτεία”. Αυτός λοιπόν ο Ποσειδώνιος ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε και λανσάρισε την ιδέα πως η Ιστορία έφτανε στο τέλος της, καθώς η ρωμαϊκή κυριαρχία δεν χωρούσε αμφισβήτηση. Η νέα τάξη που έφερνε στον κόσμο, έλεγε, ήταν αντανάκλαση της τάξης του σύμπαντος και κατά συνέπεια, τίποτα δεν μπορεί να γίνει πέραν αυτού. Η τελειότητα του κόσμου είχε επέλθει. Άρα, υποστήριζε, οι υπήκοοι της Ρώμης είχαν ηθική υποχρέωση να δεχτούν τη μοίρα τους και σύντομα θα εξαλείφονταν οι πολιτισμικές και γεωγραφικές διαφορές).

Τελειώνοντας ο 20ος αιώνας μας άφησε στο έλεος μια υπερδύναμης η οποία βγήκε νικήτρια από τον ψυχρό πόλεμο (όπως και στους άλλους δυό μεγάλους πολέμους του 20ου αιώνα, αλλά σε κανέναν από τους μικρούς, Κορέα, Βιετνάμ…) και στον ορίζοντα αντίπαλος δεν φαινόταν. Η δεκαετία του ’90 ήταν η εποχή του θριάμβου. Αλλά κι αυτός ο ρωμαϊκός θρίαμβος κράτησε λίγο. Δέκα χρόνια μετά η κυριαρχία τέθηκε υπό αμφισβήτηση.

Δεν είναι δουλειά του παρόντος κειμένου να ασχοληθεί με τα πεδία υποχώρησης της ισχύος. Ωστόσο χρειάζεται να μην μας διαφεύγει πως σε αυτόν τον πολυπολικό κόσμο ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός δεν έχει κλονιστεί. Ο εποικισμός της συνείδησης, των συνηθειών, των αληθειών, της εικόνας και της σκέψης, συνεχίζεται με αυξανόμενη ένταση, υπογραμμίζοντας την κυριαρχία του ιμπέριουμ, το οποίο αμφισβητείται όταν θέλει να επιβάλλει το δικό του τρόπο οικονομικής συμπεριφοράς, αλλά  όχι όταν επιβάλλει τον δικό του τρόπο σκέψης. Ο ρωμαϊκός τρόπος ζωής, οι επαύλεις, η εκμετάλλευση των δούλων, τα συμπόσια, οι θεοί και οι θυσίες, παρέμεναν ζωντανά όταν η ρωμαϊκή κυριαρχία έπνεε τα λοίσθια.

Αυτός ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός δεν είναι μόνο οι αμερικάνικες ταινίες κατώτατης ποιότητας που παίζονται χωρίς διακοπή και χωρίς καμιά σχεδόν εξαίρεση σε όλα, μα σε όλα, τα ιδιωτικά κανάλια, είναι πως μπορεί να σκορπάει όποια ώρα θέλει έναν ιό πανικού, στη χρειαζούμενη διαβάθμιση.

Σκορπά έναν τρόμο στον πλανήτη, στρέφει την προσοχή αλλού, στοχοποιεί εκείνον που αμφισβητεί την πολιτική και οικονομική κυριαρχία του. Κι οι ακόλουθοι στην κάθε χώρα πολλαπλασιάζουν τον ιό της “πληροφορίας” και του τρόμου (ανάλογα χειρίζονται και το μεγάλο θέμα των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών).

Εν τω μεταξύ, σαν τα εμβόλια του Αβραμόπουλου για τα οποία ξοδεύτηκαν εκατομμύρια ευρώ και έμειναν στα αζήτητα (αλλά η εταιρεία τα κονόμησε), η χώρα μας πήρε αυστηρά μέτρα (μας διαβεβαιώνει ο αρμόδιος υπουργός) για τον κορονοϊό. Μέχρι στιγμής δεν έχει παρουσιαστεί κρούσμα στην Ελλάδα, ωστόσο πέθαναν μέχρι τώρα 60 άνθρωποι από τη γρίπη.  

Θέλοντας να μας ξαναπούν, αν δεν το καταλάβαμε, ποιοί είναι ακόμα τα αφεντικά.

Ας έχουμε στο νου μας. Η pax Romana έκλεισε με την επιστροφή στη βαρβαρότητα…

πηγη: kommon.gr

Κίμων Ρηγόπουλος

Σε έναν τόπο όπου οι δωσίλογοι πλήρωσαν και με την τελευταία ρανίδα της ρουφιανιάς τους τα δίδακτρα της καριέρας τους, οι «αυτοδημιούργητοι» νομοτελειακά άνθισαν. Όταν κάποιοι «πολιορκούσαν το κοίταζε τη δουλειά σου με την αγωνία τους», αυτοί είχαν «διαβάσματα».

Θα ήταν τέλη της δεκαετίας του 50 όταν άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη αυτοδημιούργητος. Μου έκανε εντύπωση επειδή ήταν πολυσύλλαβη. Προσπαθούσα να προσωποποιήσω αυτή τη λέξη. Φανταζόμουν ότι ο αυτοδημιούργητος θα πρέπει να είναι υπέρβαρος, να φοράει οπωσδήποτε κοστούμι και να μη χάνει την ώρα του. Να ζωντανεύει δηλαδή παραδειγματικά το γνωμικό: ο χρόνος είναι χρήμα.

Τι ήταν όμως αυτό που δημιουργούσε ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος; Ομολογώ ότι μου διέφευγε. Ήξερα βέβαια ότι αυτοδημιούργητος δεν θα μπορούσε να είναι ο κυρ Μανώλης ο τσαγκάρης, που πάλευε ολημερίς με τις σόλες και τα βερνίκια. Αυτόν, άκουγα να τον συνοδεύουν άλλοι προσδιορισμοί, όπως: βιοπαλαιστής, αξιέπαινος και φουκαράς. Την πρώτη μέρα του απριλιανού πραξικοπήματος, μάλιστα, ο κυρ Μανώλης κρατώντας ένα μικρό βαλιτσάκι εξαφανίστηκε προς άγνωστη κατεύθυνση. Όπως μου εξήγησε αργότερα ο φίλος μου ο Σωτήρης: «πάει να κρυφτεί για να μην τον μπαγλαρώσουν». Επομένως και διά της εις άτοπον απαγωγής, συμπέρανα ότι αυτοδημιούργητος άνθρωπος είναι εκείνος που δεν κινδυνεύει να τον μπαγλαρώσουν όταν συμβεί κάτι «έκτακτο» στη γειτονιά, στη χώρα ή στον κόσμο.

Στην εφηβεία μου κατάφερα να συνθέσω το πορτραίτο του αυτοδημιούργητου ανθρώπου. Γνώρισα πολλούς της συνομοταξίας. Είχαν πατήσει επί πτωμάτων, ων ουκ έστιν αριθμός. Πτώματα που αποτέλεσαν και αποτελούν το ασανσέρ της ανέλιξης των «αυτοδημιούργητων». Η λέξη μυρίζει αίμα και μάλιστα, αίμα εργατικό. Μετρούν τον μετρήσιμο βίο τους με φόνους, φόνους συμβολικούς και κυριολεκτικούς. Το δηλητηριώδες «εκ του αποτελέσματος» είναι το μότο αυτής της κατηγορίας. Εξ ορισμού άφιλοι οι αυτοδημιούργητοι, αφού ο «φίλος» γίνεται γι’ αυτούς ένα αναλώσιμο υλικό.

Κάπως έτσι και το «πες μου πόσα έχεις, να σου πω ποιος είσαι» επιβάλλεται ως αμάχητη νόρμα. Η ποσότητα που ορίζουν δεν θα εκβάλει ποτέ στην ποιότητα. Το «ταλέντο» των άφιλων άλλωστε, είναι η αξιοποίηση προς ίδιον όφελος της αξίας χρήσης των άλλων. Φιλούν κατουρημένες ποδιές και αυτό το θεωρούν business as usual. Ο αυτοδημιούργητος άνθρωπος δεν προσβάλλεται. Η ευθιξία δεν υπήρξε ποτέ ο τομέας του. Του λείπει ως ασύμφορο φορτίο το ανθρώπινο έρμα. Η αξία των ανθρώπων ισοδυναμεί για τους «αυτοδημιούργητους» αυστηρά με την ανταλλακτική τους αξία.

Τι ακριβώς δημιουργεί ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος, έξω από τη βολή του σαρκίου του; Τι είναι αυτό που δημιουργεί και προσφέρει ως ανθρώπινη δωρεά και στους άλλους; Και δεν μιλάω για τις «δωρεές» των αφορολόγητων «εθνικών ευεργετών», αλλά για κάποιο, μικρό έστω, αποτύπωμα ανιδιοτέλειας. Το να αλλάξεις τάξη ενώ η ξεχασμένη τάξη σου υποφέρει, είναι άραγε αξιέπαινο;

Σε έναν τόπο όπου οι δωσίλογοι πλήρωσαν και με την τελευταία ρανίδα της ρουφιανιάς τους τα δίδακτρα της καριέρας τους, οι «αυτοδημιούργητοι» νομοτελειακά άνθισαν. Όταν κάποιοι «πολιορκούσαν το κοίταζε τη δουλειά σου με την αγωνία τους», αυτοί είχαν «διαβάσματα».

Μετρούν τον μετρήσιμο βίο τους με φόνους, φόνους συμβολικούς και κυριολεκτικούς

Οι αυτοδημιούργητοι άνθρωποι είναι κατ’ επάγγελμα αρεστοί. Ευθυγραμμίζονται στο πραγματικό ή νομιζόμενο «θέλω» των άλλων. Και όχι στους οποιουσδήποτε άλλους, αλλά στους από πάνω άλλους. Οι περισσότεροι δεν αρνούνται την ταπεινή καταγωγή τους. Αντίθετα, αυτή αποτελεί στοιχείο της προσωπικής μυθολογίας τους. Σε αυτή τη μυθολογία οι τρόποι ανέλιξης παραμένουν ερμητικά κρυφοί. Ένας μύθος χρειάζεται πάντοτε την γκρίζα ζώνη του. Το «μυστήριο» δεν πρέπει ποτέ να εξιχνιάζεται ώστε οι αναγνώστες του να μεθούν από την αχλή του.

Οι αυτοδημιούργητοι άνθρωποι είναι, κατά κανόνα, οι πρόθυμοι και οι μπροστινοί του συστήματος. Οι κλητήρες του αθέμιτου με τα χρυσά μπουρμπουάρ. Είναι η εύγλωττη απόδειξη ότι το διαβατήριο των κίβδηλων συνειδήσεων ποτέ δεν θα λήξει, αν δεν υποστεί τον αυστηρό έλεγχο της εργατικής τάξης. Μια τάξη που για να είναι τάξη, δεν θα ορίζεται από τη μνησικακία της αλλά από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το μεγαλείο της.

Οι αυτοδημιούργητοι τενεκέδες παίζουν τώρα τένις στην Πολιτεία μαζί με τους πορφυρογέννητους. Εκείνους που πάππου προς πάππου δικαιούνται – ελέω θεού;- να νέμονται και να κατέχουν. Είναι τα ball boys που δεν άντεχαν να μαζεύουν τις μπάλες των άλλων και αποφάσισαν κι αυτά να πιάσουν τη ρακέτα και να «καρφώσουν». Είναι οι «μια ζωή την έχουμε», ακόμα κι αν αυτή η μία και μοναδική ζωή τους είναι ξεφτιλισμένη.

Πηγή: ΠΡΙΝ - pandiera.gr

Από Κ. Μ.

Το ελληνικό χρέος δομείται ως εξής:

• Ομόλογα κρατικά πάσης φύσεως 53,8 δισεκ.
• Βραχυπρόθεσμοι τίτλοι έντοκα 12,6 δισεκ.
• Δάνεια Μηχανισμού Στήριξης, ειδικά και διακρατικά 256-257 δισεκ.
• Repos 29 δισεκ.

Το ελληνικό δημόσιο προβαίνει σε συναλλαγές repos, συνήθως με τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που χρησιμοποιεί για να τονώσει τη ρευστότητα του, γεγονός που φουσκώνει δυσβάσταχτα και με τις ίδιες οδυνηρές συνέπειες το δημόσιο χρέος.

Το ελληνικό χρέος όχι μόνο δεν είναι βιώσιμο αλλά δεν είναι και εξυπηρετήσιμο παρά μόνο σε βραχυπρόθεσμη βάση και κυρίως λόγω των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η χώρα να διαμορφώνει υπερπλεονάσματα.

Έτσι, η Ελλάδα διακρατεί το 3,5% του ΑΕΠ σε πλεόνασμα έως το 2022 και από το 2023 και για 40 χρόνια το 2,2% του ΑΕΠ.

Για σαράντα χρόνια 2,2% του ΑΕΠ διακράτηση από τον προϋπολογισμό για το χρέος σημαίνει σε παρούσα αξία γύρω στα 170 δις ευρώ. Η δέσμευση αυτή των 170-180 δις ευρώ για τα επόμενα 40 χρόνια αντιπροσωπεύει μια ταφόπετρα για την ανάπτυξη και τα εισοδήματα του ελληνικού λαού.

Η Ελλάδα για να απελευθερωθεί από αυτήν την οδυνηρή καταδίκη έχει μόνο μία λύση.

Όχι, φυσικά, μια νέα επιμήκυνση του χρέους ή και μείωση των επιτοκίων και των πρωτογενών πλεονασμάτων, τα οποία δεν δίνουν καμία απάντηση στο πρόβλημα του χρέους και το διαιωνίζουν, αλλά μια λύση πραγματική που θα δίνει διέξοδο και προοπτική στην οικονομία, τον ελληνικό λαό και τη χώρα.

Και αυτή η λύση είναι ένα βαθύ κούρεμα του χρέους που θα δώσει ανάσα στον προϋπολογισμό, τις δημόσιες επενδύσεις, στην ανάπτυξη και την απασχόληση.

«Το κράτος της Βολιβίας είναι αδύναμο» σημαίνει ότι τα θεσμικά του όργανα δεν διαθέτουν μια συμπαγή οντότητα και εργαλειοποιούνται εύκολα από ομάδες πίεσης και πολιτικές δυνάμεις. Σημαίνει επίσης ότι οι κανόνες δεν υπαγορεύονται ούτε εφαρμόζονται μέσω ρυθμισμένων και απρόσωπων διαδικασιών, αλλά με υποκειμενικό τρόπο και σύμφωνα με την εκάστοτε ισχύουσα ισορροπία δυνάμεων.

Από τα παραπάνω συνάγεται το νόημα της αντίθετης φράσης. «Η κοινωνία της Βολιβίας είναι ισχυρή» καθώς συχνά επιβάλλεται στο Κράτος και το χρησιμοποιεί για τους σκοπούς της.

Συμπτωματικά, η Βολιβία είναι η δεύτερη χώρα με περισσότερα λυντσαρίσματα, μόνο μετά τη Γουατεμάλα. Σε ένα λυντσάρισμα, η κοινωνία καθιστά περιττό το κράτος ή αναστέλλει τη δράση του προκειμένου να εφαρμόσει, αυτόνομα, την δική της αντίληψη για δικαιοσύνη.

Αυτή η αντίληψη είναι πρωτόγονη, διότι βασίζεται σε μια ηθικολογική αρχή, εφαρμόζει το lextalionis (οφθαλμόν αντί οφθαλμού) και προκαλείται από το φόβο μιας εξωτερικής απειλής. Τα θύματα των λυντσαρισμάτων είναι συνήθως ξένα άτομα, άνθρωποι που θεωρούνται ύποπτοι επειδή δεν ανήκουν στην ίδια ομάδα με αυτούς που λυντσάρουν, των οποίων, η ανόητη πίστη στη δική τους ηθική ανωτερότητα μπλοκάρει την ικανότητά τους να κατανοούν και να συναισθάνονται ανθρώπους που υποφέρουν και διαμαρτύρονται για τα βάσανά τους. Όταν ενεργοποιηθεί αυτό το μπλοκάρισμα, οι πιο φοβερές υπερβολές ενθαρρύνονται από το πλήθος που χειροκροτεί και προστατεύει τους πιό άγριους ενώ θεωρεί ύποπτους ή χλευάζει τους πιό μετριοπαθείς και απρόθυμους.

Οι μεσαίες τάξεις της Βολιβίας θεωρούσαν το λυντσάρισμα ως άγρια πρακτική, χαρακτηριστική των αυτόχθονων, με την οποία δεν είχαν καμία σχέση. Ωστόσο, η στάση τους απέναντι στους ηγέτες της προηγούμενης κυβέρνησης και τα στελέχη και μέλη του Κινήματος προς τον Σοσιαλισμό (MAS) μπορεί να χαρακτηριστεί ως σταδιακό ή προοδευτικό λυντσάρισμα.

Αυτό ξεκίνησε πριν από την πτώση του Μοράλες, όταν οι νεοσύστατες «ομάδες κρούσης» εναντίον του πρώην προέδρου, που αυτοαποκαλούνται «Η Αντίσταση», άρχισαν να αναζητούν και να επιτίθενται σε μέλη του MAS στις κύριες πόλεις της χώρας. Αυτές οι ομάδες είχαν ριζοσπαστικοποιηθεί εξ’ αιτίας της δολοφονίας από σφαίρα, από μέλη του MAS, δύο διαδηλωτών, στο Μοντέροστις 29 Οκτωβρίου, εν μέσω των διαμαρτυριών που ακολούθησαν τις εκλογές. Στις 7 Νοεμβρίου η «Αντίσταση» απήγαγε για λίγες ώρες τη δήμαρχο της περιοχής Βίντο στην Κοτσαμπάμπα, την Πατρίσια Άρσε, και την υπέβαλε σε δημόσιο εξευτελισμό(όπως πάντα συμβαίνει με τα λυντσαρίσματα). Το ότι η Άρσε δεν έχασε τη ζωή της οφείλεται στο ότι ένα τηλεοπτικό συνεργείο κατέγραψε τους απαγωγείς της. Τις επόμενες ημέρες, με στόχο να πιέσουν τους αξιωματούχους της κυβέρνησης να παραιτηθούν και να βαθύνει η κρίση, ομάδες πολιτών έβαλαν φωτιά, στο Ποτοσί, στο σπίτι της μητέρας του Υπουργού Μεταλλείων, CésarNavarro, και απήγαγαν τον ανιψιό του. Συνέλαβαν επίσης, στην ίδια πόλη, τον αδελφό του VictorBorda, προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων. Στο Ορούρο, επιτέθηκαν στα σπίτια της αδελφής του Έβο Μοράλες και του κυβερνήτη της περιοχής, VíctorHugoVásquez.

Αυτά τα γεγονότα συνοδεύονταν από το «λυντσάρισμα» των οπαδών του MASστα κοινωνικά δίκτυα, όπου κυριαρχούν οι πιο εύποροι τομείς του πληθυσμού. Οι επιθέσεις που προϋπήρχαν εναντίον των αριστερών ψηφιακών χρηστών, προσκείμενων στην κυβέρνηση ή απλά επικριτών της αντι-θεσμικής και ρατσιστικής τροπής που αποκτούσε ο αγώνας κατά της «δικτατορίας» του MAS, πήραν φρενήρη χαρακτήρα. Τα δίκτυα πλημμύρισαν με μηνύματα μίσους, καταγγελίες, ψευδείς κατηγορίες και κατασκευασμένες πληροφορίες που δημιουργήθηκαν για να τρομοκρατήσουν τους χρήστες και να τους στρέψουν ενάντια στο MAS.

Μετά την παραίτηση του Μοράλες, το απόγευμα της 10ης Νοεμβρίου, οι οπαδοί του προχώρησαν σε βίαιες διαδηλώσεις στο Ελ Άλτο και τη Λα Παζ και έβαλαν φωτιά σε ένα εργοστάσιο, ένα σταθμό λεωφορείων, διάφορα κτίρια της αστυνομίας και τα σπίτια του πρύτανη του Πανεπιστημίου της Λα Παζ, WaldoAlbarracín, και της δημοσιογράφου CasimiraLema. Αυτές οι εκτροπές δεν αντιμετωπίστηκαν από την Αστυνομία η οποία παρέμεινε αποδιοργανωμένη από την ανταρσία που είχε εκδηλωθεί στις τάξεις της τις προηγούμενες ημέρες. Ούτε ο στρατός έδρασε, που για λόγους που δεν έχουν ακόμα διευκρινιστεί, προτίμησε να περιμένει στα στρατόπεδα μέχρι τις 11 Νοεμβρίου το βράδυ.

Το γεγονός ότι οι γειτονιές της Λα Παζ παρέμειναν ανυπεράσπιστες κατά τη διάρκεια αυτών των 36 ωρών, ειδικά εκείνες που γειτνιάζουν με την περιφέρεια όπου κατοικεί αγροτικός πληθυσμός, μερικές από τις οποίες είναι πολύ πλούσιες, επανέφεραν το «φόβο της ιθαγενικής επίθεσης» στη νοοτροπία πολλών οικογενειών, παράλογο αποτέλεσμα μιας μακράς ιστορίας ρατσισμού και εθνοτικών συγκρούσεων. Αρκετοί άνδρες οπλίστηκαν με μαχαίρια και παλούκια, βγήκαν έξω και έστησαν οδοφράγματα για να υπερασπιστούν τις γειτονιές τους εναντίον των «ορδών» των αγροτών – όπωςτους αποκαλούσαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης –οι οποίοι, υποτίθεται, κατέβαιναν από το Ελ Άλτο για να λεηλατήσουν τα σπίτια τους και να βιάσουν και να σκοτώσουν τους κατοίκους τους. Όταν, τελικά, στρατός και αστυνομία άρχισαν να περιπολούν στους δρόμους, χαιρετίστηκαν με ανακούφιση που γρήγορα μετατράπηκε σε φανατική συμπόρευση στο πλευρό τους.

Η μεσαία τάξη της Λα Παζ και του Ελ Αλτο – και, λόγω φυσικής ταύτισης, αυτή των άλλων πόλεων της χώρας – η οποία ήδη ήταν δυσαρεστημένη με την αριστερά εξ αιτίας των αποκλεισμών, των καταχρήσεων και της αδεξιότητα της κυβέρνησης του ΜΑS και επίσης λόγω της πεποίθησής της ότι υπήρξε «μνημειώδης απάτη» στις εκλογές, στράφηκε εντελώς προς τα δεξιά. Από τη στιγμή εκείνη και μετά, η κύρια ανησυχία της δεν ήταν άλλη από την ειρήνευση της χώρας μέσω της αδυσώπητης στρατιωτικής καταστολής οποιασδήποτε δύναμης και οποιασδήποτε πράξης που υπεράσπιζε τον Μοράλες, το MAS ή την προηγούμενη κατάσταση πραγμάτων.

Η ένταση αυτού του αισθήματος ήταν τέτοια που κατέπνιξε τις οποιεσδήποτε «ρεπουμπλικανικές» φιλοδοξίες που είχαν εκφράσει αυτές οι τάξεις, επιβεβαίωσε στον στρατό την ορθότητα της απόφασής του της 10ης Νοεμβρίου να μην υπερασπιστεί τον συνταγματικό πρόεδρο και προσέφερε στην πολιτική ελίτ, στην αντιπολίτευση μέχρι τότε, για πρώτη φορά σε δύο δεκαετίες, μια ατζέντα που θα μπορούσε να υλοποιηθεί με ευρεία λαϊκή υποστήριξη.

Η JeanineAñez, δεύτερη αντιπρόεδρος της Γερουσίας και, ως εκ τούτου, η ανώτατη πολιτική αρχή που παρέμενε στη χώρα μετά τη διάλυση της κυβέρνησης του MAS, ανήκε στη «σκληρή πτέρυγα» της Νομοθετικής Συνέλευσης. Σχημάτισε την κυβέρνησή της με άλλα «γεράκια» και με εκπροσώπους των διαφόρων τομέων της κινητοποιημένης μεσαίας τάξης, πολλοί από τους οποίους προέρχονται από τη Σάντα Κρούς, το Μπένι και την Ταρίχα. Η Añez τους κάλεσε τόσο λόγω προσωπικής συνάφειας – κατάγεται από το Μπένι – όσο και επειδή αυτές οι περιοχές αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος της εξέγερσης εναντίον του Μοράλες. Ο σχηματισμός αυτής της κυβέρνησης επίσπευσε την προσγείωση, σε όλες τις εξουσίες του Κράτους εκτός από τη Δικαστική (για λόγους που θα εξηγηθούν παρακάτω), μιας νέας πολιτικής ελίτ. Μια ελίτ που είναι διαφορετική από εκείνη του MAS λόγω της ταξικής και περιφερειακής προέλευσής της, όπως εξηγήσαμε ήδη, αλλά και επειδή είναι πιο ομοιογενώς «λευκή». Αντιθέτως, είναι ίδια με την προηγούμενη όσον αφορά την επιθυμία της(«επαναστατική» πριν και «αντεπαναστατική» τώρα, αν θέλουμε να υιοθετήσουμε τη μαρξιστική ορολογία) να «επανιδρύσει» τη χώρα, να εξαφανίσει την κληρονομιά των τελευταίων 14 ετών και να μονοπωλήσει την πολιτική εξουσία.

Αρκετοί σπεκουλάρουν ότι δεν θα είχαμε οδηγηθεί σ΄αυτή την κατάσταση εάν η πρόεδρος της Ανώτατης Βουλής, AdrianaSalvatierra, του MAS, δεν είχε παραιτηθεί μαζί με τους Μοράλες και Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα. Αυτή η θεωρία όμως δεν λαμβάνει υπόψη ότι, υπό τις πολιτικές συνθήκες εκείνης της στιγμής, ήταν εξαιρετικά απίθανο να γίνει σεβαστή η κυβέρνηση ενός στελέχους του MAS, τόσο από τους ανθρώπους που παρέμεναν κινητοποιημένοι και απαιτούσαν την ολοκλήρωση του λυντσαρίσματος, όσο και από τους ίδιους τους στρατιωτικούς και τους αστυνομικούς οι οποίοι εκείνη τη στιγμή το μόνο που μπορούσαν ήταν να οδηγήσουν την εξέγερση στο τελικό της στάδιο, όποιο κι αν ήταν αυτό.

Από την αρχή, η νέα κυβέρνηση χαρακτήρισε το MAS «ναρκοτρομοκράτη» και τη διαχείρισή του, «ναρκοκυβέρνηση». Αυτές οι έννοιες έγιναν μέρος της κοινής λογικής που προέκυψε από τη συνδυασμένη δράση των δικτύων, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και του συναγωνισμού μεταξύ πολλών διανοουμένων – ακόμη και αριστερών – για να δικαιολογήσουν με περισσότερα και καλύτερα επιχειρήματα μια μετάβαση που «δεν ήταν πραξικόπημα αλλά απάτη (εκλογική)».

Λόγω της αδυναμίας του Κράτους στην οποία αναφερθήκαμε, οι εισαγγελείς και οι δικαστές – ξεκινώντας από εκείνους του Συνταγματικού Δικαστηρίου και φτάνοντας μέχρι εκείνους του τελευταίου επαρχιακού δικαστηρίου – όλοι τους διορισμένοι με τον ένα ή άλλο τρόπο από την προηγούμενη κυβέρνηση, εναρμονίστηκαν με την νέα τάξη πραγμάτων. Κανένας δεν επέδειξε την παραμικρή αντίσταση ή κριτική στις εντολές των νικητών. Αντιθέτως, προσπάθησαν με ιδιαίτερο ζήλο να σβήσουν τα ίχνη του παρελθόντος μέσω της επιμελούς συμβολής τους σε μια«ειρήνευση» η οποία γίνεται αντιληπτή ως υποδειγματική τιμωρία των κοινωνικών κινημάτων και των ατόμων που υποστήριζαν το προηγούμενο καθεστώς. Έτσι, η Δικαιοσύνη έγινε «γκιλοτίνα» στην υπηρεσία των νέων ηγετών και των κοινωνικών δυνάμεων που εκπροσωπούσαν.

Η «ειρήνευση» κόστισε τη ζωή σε τουλάχιστον 29 διαδηλωτές, εκατοντάδες τραυματίες και χιλιάδες κρατούμενους. Η κυβέρνηση εξέδωσε διάταγμα – στη συνέχεια καταργήθηκε – για να απαλλάξει τον στρατό από την ποινική ευθύνη για τις συνέπειες της καταστολής. Την ίδια στιγμή, αρνήθηκε ότι οι θάνατοι προκλήθηκαν από τις δυνάμεις της τάξης. Η εισαγγελική αρχή υποστήριξε αυτή την απίθανη δήλωση. Η «Αντίσταση» κινητοποιήθηκε εναντίον των αντιπροσώπων της Διαμερικανικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (CIDH) οι οποίοι έφθασαν στη Βολιβία για να διερευνήσουν τα συμβάντα. Η αστυνομία δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τις οικογένειες των θυμάτων που έπρεπε να καταθέσουν ενώπιον αυτής της επιτροπής από τις αντιτιθέμενες ομάδες. Η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων μαζικής ενημέρωσης πληροφορούσε, χωρίς να ερευνήσει άλλες πηγές πέρα από τις επίσημες, ότι στη Σακάμπα (10 ιθαγενείς νεκροί) και τη Σενκάτα (10 ιθαγενείς νεκροί) «ένοπλες ομάδες» είχαν σκοπό να διαπράξουν «τρομοκρατικές επιθέσεις». Αυτή η εκδοχή υποστηρίχθηκε μέχρι και από τους «μαρξιστές» καθηγητές του πανεπιστημίου, καταδεικνύοντας σε ποιο βαθμό η φωνή των ιθαγενών χωρίς μόρφωση ή χρήματα θα αποσιωπούνταν κατά τη νέα ιστορική περίοδο.

Αυτή η διαδοχή γεγονότων δείχνει, εξ αρχής, πώς ένα σύνολο κοινωνικών, πολιτικών, πνευματικών και επικοινωνιακών δυνάμεων διαρθρώθηκε για να κυριαρχήσει στην κοινωνία. Με άλλα λόγια, η ανάδυση ενός νέου μπλοκ εξουσίας στη Βολιβία.

Αυτό το μπλοκ αποτελείται από τις στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις, τη Δικαιοσύνη, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα πανεπιστήμια, τους οργανισμούς και τα ινστιτούτα των μεσαίων και ανώτερων τάξεων (σε εξέχουσα θέση, οι επιτροπές πολιτών και το δίκτυο των ομάδων κρούσης «Η Αντίσταση» αλλά και επαγγελματικές ενώσεις, αδελφότητες, σέχτες, κοινωνικές λέσχες κ.λπ.).

Στο μπλοκ αυτό συμμετέχουν με δικαίωμα «λόγου και ψήφου» οι ηγέτες και οι πολιτικές δυνάμεις της δεξιάς και της ακροδεξιάς, είτε παλιές (πρώην Πρόεδρος JorgeQuiroga), είτε σχετικά πρόσφατες (MDS, Κοινωνικό Δημοκρατικό Κίνημα, που είναι το κόμμα της Προέδρου Añez και πολλών υπουργών) ή νεοφερμένοι (οι πολιτικοί ηγέτες LuisFernandoCamacho και MarcoPumari οι οποίοι αποτελούν την πολιτική αναφορά της «Αντίστασης»). Τα κόμματα του κέντρου όπως η ComunidadCiudadana (Kοινότητα Πολιτών), του πρώην προέδρου και πρώην προεδρικού υποψηφίου CarlosMesa και η UnidadNacional (Εθνική Ενότητα) του SamuelDoriaMedina, είχαν περιορισμένη συμμετοχή στη διαπραγμάτευση της προεδρικής διαδοχής, αυτή την περίοδο υποστηρίζουν την Añez χωρίς να συμμετέχουν στην κυβέρνησή της.

Οι αιτίες για τις οποίες το νέο μπλοκ εξουσίας έχει αφοσιωθεί στην εξάλειψη – το λυντσάρισμα – του εχθρού γύρω από το οποίο συγκροτήθηκε είναι δύο: α) η ανάγκη να προσαρμοστεί, με λαϊκίστικο τρόπο, στην εκδικητική διάθεση της μεσαίας τάξης η οποία κυριαρχεί στη σκηνή μετά τη νίκη της επί των κοινωνικών κινημάτων, υποστηρικτών του MAS καιβ) ο ήδη αναφερθής «επανιδρυτικός» χαρακτήρας του.

Οι μορφές αυτού του λαϊκισμού είναι επίσης δύο τύπων:

- Δικαστικός λαϊκισμός: υπάρχει ένα συστηματικό και μαζικό κυνήγι των πρώην κρατικών λειτουργών και των πρώην αξιωματούχων του MAS, από τον ίδιο τον Μοράλες, που διώκεται για εξέγερση και τρομοκρατία (η οποία τιμωρείται με τη μέγιστη ποινή φυλάκισης 30 ετών), τους υπουργούς του, μερικοί από τους οποίους έχουν καταφύγει στην πρεσβεία του Μεξικού στη Λα Παζ, μέχρι και τους αγγελιοφόρους, τις μπέιμπι σίτερ, τους συμβολαιογράφους και τους συγγενείς υψηλόβαθμων αξιωματούχων τους οποίους κατηγορούν για τη βοήθειά τους (να μεταφέρουν χαρτιά, να συντάσουν συμβολαιογραφικές πράξεις, να παίρνουν χρήματα από την τράπεζα γι’ αυτούς). Ταυτόχρονα, ερευνάται η περιουσία 600 πρώην υπουργών, πρώην αντιπροέδρων, πρώην διευθυντών, κυβερνητών και δημάρχων του MAS προκειμένου να βρεθούν ύποπτες κινήσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν οποιονδήποτε από αυτούς να διογκώσει τον μακρύ κατάλογο των διωκόμενων για διαφθορά που ήδη υπάρχει.

Οι δικαστές πιέζονται να προφυλακίσουν όλους εκείνους στους οποίους αποδίδονται ευθύνες. Επαναλαμβάνοντας πρακτικές της κυβέρνησης του MAS, οι πολιτικές αρχές θεωρούν ότι ένας κατηγορούμενος είναι ένοχος για ότι κατηγορείται. Η Añez ζήτησε από το Κοινοβούλιο να ακυρώσει έναν νόμο του Απριλίου 2019 ο οποίος είχε ως στόχο να παρεμποδίσει την προληπτική φυλάκιση υπόπτων.

Ο AndrónicoGutiérrez, ηγέτης των συνδικάτων των κοκαλέρος και ένας από τους πιθανούς υποψηφίους του MAS για την προεδρία στις επόμενες εκλογές, ανακοίνωσε ότι στις 22 Ιανουαρίου, ημερομηνία που ολοκληρώνεται η θητεία του Μοράλες, θα ξεκινήσει ένα νέο στάδιο «ειρηνικής αντίστασης στον φασισμό»με τη διοργάνωση κινητοποιήσεων διαμαρτυρίας. Σε απάντηση, η κυβέρνηση τον απείλησε προσωπικά και ξεκίνησε εκ νέου τις στρατιωτικές περιπολίες μετανκ και άλλα οχήματα, ύμνους και παρελάσεις που προκαλούν τα χειροκροτήματα των περαστικών, οι οποίοι είναι μπερδεμένοι και φοβισμένοι από διάφορες εκστρατείες παραπληροφόρησης στα κοινωνικά δίκτυα που προειδοποιούν για την επανάληψη των «επιθέσεων των μασίστας» και προτρέπουν «να τραβήξουν φωτογραφίες και βίντεο και να τα διακινήσουν αμέσως εάν δουν κάτι ύποπτο».

Σε μια προσπάθεια περιορισμού του κατασταλτικού κύματος, η πλειοψηφία του MAS στο κοινοβούλιο, ψήφισε έναν Νόμο για την Τήρηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ο οποίος απαιτεί από την κυβέρνηση της Añez να καταβάλει αποζημιώσεις στις οικογένειες των θυμάτων, καλεί τους πολιτικούς που αισθάνονται αδίκως διωκόμενοι να ασκήσουν προσφυγές ενώπιον της Δικαιοσύνης και να εγγυηθεί την ελευθερία έκφρασης. Παρά τον πλατύ χαρακτήρα αυτού του νόμου, το κυβερνών κόμμα τον απέρριψε, δηλώνοντας ότι αυτό που στην ουσία επιδιώκει είναι η «ατιμωρησία» των «ναρκωτρομοκρατών».

Ο υπουργός Εσωτερικών της Κυβέρνησης, ArturoMurillo, έχει μετατραπεί σε έναν από τους πλέον δημοφιλείς συνεργάτες της Προέδρου Añezστον σχεδιασμό σκληρών απειλητικών ενεργειών («ανθρωποκυνηγητό», απειλητικά «περάσματα» μπροστά από υπόπτους κ.λπ.) και καθημερινών συλλήψεων λόγω των οποίων τώρα εργάζεται για την «επέκταση των φυλακών».

- Κατασταλτικός λαϊκισμός: Οι ομάδες πολιτών «Αντίσταση» έχουν την έγκριση της Αστυνομίας να επιβάλουν το δικό τους νόμο στους δρόμους. Ο Μοράλες τις θεωρεί «παραστρατιωτικές και φασιστικές ομάδες». Αυτές οι οργανώσεις πολιτών έχουν καθημερινή δραστηριότητα γύρω από την πρεσβεία του Μεξικού στη Λα Παζ. Τα μέλη τους κάνουν βάρδιες για να ελέγχουν τα αυτοκίνητα που μπαίνουν και βγαίνουν στην LaRinconada (ακριβή γειτονιά πλουσίων), όπου βρίσκεται.

«Η Αντίσταση» συνέλαβε ανεπίσημα – και επίσης παράνομα, αλλά με την υποστήριξη της Αστυνομίας και της Εισαγγελίας – τον πρώην υπουργό Εσωτερικών CarlosRomero: ομάδες πολιτών περικύκλωσαν το σπίτι του, έκοψαν το νερό και την πρόσβαση σε τρόφιμα και στη συνέχεια περικύκλωσαντην κλινική όπου κατέφυγε, παρόλο που δεν υπήρχε καμμία κατηγορία εναντίον του. Ένας δικηγόρος, που ενδιαφερόταν να βρει μια θέση στο νέο πολιτικό σύστημα, επωφελήθηκε της κατάστασης (πολλοί από αυτούς τους «αμερόληπτους υπηρέτες της Δικαιοσύνης» περιφέρονται αναζητώντας τρόπους για να κινήσουν διαδικασίες εναντίον μελών του MAS για να λάβουν κάποιο όφελος) και η Εισαγγελία κατέληξε να τον κατηγορεί για διαφθορά και να τον συλλάβει, αυτή τη φορά με νόμιμο τρόπο.

Η «Αντίσταση» αποτελείται από πολίτες της μεσαίας τάξης και νεαρούς φοιτητές που, κατά τη διάρκεια της κρίσης, έσπευσαν με παλούκια, κράνη και αυτοσχέδιες ασπίδες να επιτεθούν στις διαδηλώσεις εργαζομένων και αγροτών που προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τις διαμαρτυρίες ενάντια στη «μνημειώδηεκλογική απάτη».

Το νέο μπλοκ εξουσίας δεν έχει παρά ελάχιστους βουλευτές αλλά έχει την ικανότητα να παρεμποδίζει και να διαιρεί την κοινοβουλευτική ομάδα του MAS. Η εξουσία του, λοιπόν, είναι απόλυτη. Σε μόλις δύο μήνες, παρά τη ρητορική για μια «προσωρινή κυβέρνηση», έχει αντιστρέψει τον προσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής, ευθυγραμμίζοντας τη Βολιβία με τις Ηνωμένες Πολιτείες που προσφέρουν και πάλι οικονομική συνεργασία (ο Πρόεδρος Τραμπ είπε ότι η στήριξη της Βολιβίας είναι «ζωτικής σημασίας» για τα συμφέροντα της χώρας του). Έχει επίσης αλλάξει τις αρχές της οικονομικής πολιτικής καθώς απελευθέρωσε τις εξαγωγές από τους κρατικούς ελέγχους που είχαν επιβληθεί από την προηγούμενη διοίκηση, μείωσε την τιμή ηλεκτρικής ενέργειας στις βιομηχανίες και τους μεγάλους καταναλωτές κατά μεγαλύτερο ποσοστό από ό,τι στους μικρούς και έβγαλε τις κρατικές επιχειρήσεις από την προνομιακή θέση στην οποία βρίσκονταν.

Όπως φαίνεται από τις πολιτικές του, το νέο μπλοκ επιδιώκει να οδηγήσει τη βολιβιανή κοινωνία προς την αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη που ακολουθούσε το προηγούμενο μπλοκ εξουσίας, συνεχίζοντας την – σταθερή, σε ολόκληρη την ιστορία της Βολιβίας –κίνηση ενός εκκρεμούς. Στην περίπτωση αυτή, το εκκρεμές πηγαίνει από ένα ασταθή και σπάταλο κρατισμό, από τον οποίο ωφελήθηκε – νόμιμα και παράνομα –μια εθνικιστική και λαϊκή ελίτ (μιγάδες και αυτόχθονες), προς έναν καπιταλισμό εκλεκτών, επίσης σπατάλο, που θα ευνοήσει – νόμιμα και παράνομα – μια «αξιοκρατική» (δηλαδή λευκή) και συντηρητική ελίτ.

Ως εύγλωττα σύμβολο αυτής της στροφής, η στρατιωτική σχολή που ονομαζόταν «JuanJoseTorres»,προς τιμήν ενός Προέδρου της χώρας ο οποίος δολοφονήθηκε από το Σχέδιο Κόνδωρ, δεν θα διδάσκει πλέον «αντιιμπεριαλιστικά» θέματα και θα αλλάξει το όνομά της σε «Ήρωες του Ñancahuazú», το οποίο αναφέρεται στους στρατιωτικούς που συνέλαβαν και σκότωσαν τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα το 1967.

Το νέο μπλοκ στην εξουσία είναι εκεί για να μείνει, ανεξάρτητα από το ποιά από τα μέλη του καταλήξουν να κερδίσουν τις εκλογές της 3ης Μαΐου. Ένας νικητής από το κέντρο ίσως να περιόριζε τις πιο επιθετικές πλευρές του. Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εάν σε αυτές τις εκλογές νικητής ήταν το MAS – κάτι που μοιάζει απίθανο – το αποτέλεσμα δεν θα αναγνωριζόταν ούτε θα γινόταν αποδεκτό. Είναι μάταιες οι ψευδαισθήσεις σχετικά με ένα «εκλογικό θαύμα» που, από την εξορία, τρέφει ο Μοράλες. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα το κίνημά του θα συνεχιστούν καθ’ όλη τη διάρκεια της εκλογικής περιόδου. Η ήττα του MAS είναι βαθιά και θα έχει διάρκεια (και, εν μέρει, οφείλεται στα προσωπικά λάθη του Μοράλες τα οποία θα έκανε καλά να παραδεχτεί). Όποιος επιθυμεί να κατανοήσει αυτό που συμβαίνει στη Βολιβία πρέπει να καταφύγει στη λατινοαμερικανική ιστορία του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα. Δεν υπάρχει κάτι πιό πρόσφατο με το οποίο μπορεί να συγκριθεί.  

Ιανουάριος 2020

 Πηγή: https://nuso.org/articulo/Bolivia-derecha-Evo-Morales/

πηγη: kommon.gr

Καθώς ήδη διανύουμε τον δεύτερο μήνα εφαρμογής του sulphur cap, πολλές και αντικρουόμενες απόψεις διατυπώνονται για το κατά πόσο το LNG θα μπορούσε να αποτελέσει το καύσιμο του μέλλοντος, επιτυγχάνοντας παράλληλα τους στόχους του ΙΜΟ για μείωση των εκπομπών από τη βιομηχανία.

Στο τελευταίο της report, η SEA\LNG, η συμμαχία που στόχο έχει τη διάδοση της χρήσης του LNG ως ναυτιλιακού καυσίμου, παραθέτει εξαιρετικά ενδιαφέροντα στοιχεία για το υγροποιημένο φυσικό αέριο. Πιο συγκεκριμένα, η SEA\LNG αναφέρει την ικανοποίησή της για το γεγονός ότι οι υποδομές για τον εφοδιασμό πλοίων με LNG έχουν αναπτυχθεί σημαντικά: 93 λιμάνια σε όλο τον κόσμο υποστηρίζουν την προμήθεια LNG, ενώ ακόμη 54 έχουν πραγματοποιήσει σημαντικές επενδύσεις.

Σε ό,τι έχει να κάνει με τη βελτίωση του ατμοσφαιρικού αέρα και της ανθρώπινης υγείας, μέσω του LNG, τα πλοία έχουν τη δυνατότητα να μειώσουν τις εκπομπές τους SOx και NOx. Εάν το υγροποιημένο φυσικό αέριο συνδυαστεί με τις βελτιώσεις του Energy Efficiency Design Index (EEDI) για τον σχεδιασμό των πλοίων, οι στόχοι του ΙΜΟ για το 2030 είναι εύκολα επιτεύξιμοι, σημειώνει η συμμαχία.

Το περασμένο καλοκαίρι, η SEA\LNG δημοσιοποίησε τα αποτελέσματα έρευνας του DNV GL, σύμφωνα με τα οποία οι στόχοι του ΙΜΟ για το 2050 απαιτούν την εισαγωγή τεχνολογιών μηδενικών ρύπων, οι οποίες ωστόσο δεν είναι άμεσα υλοποιήσιμες. Καύσιμα όπως το υδρογόνο και η αμμωνία μπορούν σαφώς να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο, ωστόσο επί του παρόντος στερούνται ενός νομοθετικού πλαισίου τόσο για την παραγωγή όσο και για τον ανεφοδιασμό πλοίων στα λιμάνια. Η έρευνα του DNV GL καταλήγει ότι, λαμβάνοντας υπόψη οποιοδήποτε σενάριο, το LNG αποτελεί το μοναδικό σημαντικό καύσιμο στην αγορά.

Ως ένδειξη της διαρκούς διείσδυσης του LNG στη ναυτιλία, η SEA\LNG τονίζει ότι, με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, 175 πλοία κινούνται με τη χρήση του συγκεκριμένου καυσίμου, ενώ 203 βρίσκονται υπό παραγγελία. Οι αντίστοιχοι αριθμοί τον Ιούνιο του 2019 ήταν 163 και 155. Παράλληλα, στις αρχές του 2019, υπήρχαν ανά τον κόσμο 6 LNG Bunkering πλοία, ενώ τώρα ο αριθμός αυτός έχει αυξηθεί σε 12 και ακόμη 27 έχουν παραγγελθεί ή ναυπηγούνται.

Τέλος, σημαντικές εξελίξεις αναφορικά με την ενίσχυση της χρήσης LNG αποτελούν οι διαρκείς προσπάθειες της Σιγκαπούρης μέσω της παροχής κινήτρων στις εγχώριες ναυτιλιακές εταιρείες για την υιοθέτηση της χρήσης του καυσίμου, η δημιουργία δύο κοινοπραξιών στην Ιαπωνία για την καθέλκυση των πρώτων LNG Βunkering πλοίων της χώρας έως τα τέλη του 2020, αλλά και η παράδοση του πρώτου LNG Bunkering της Total, που αναμένεται εντός του 2020.

πηγη: naftikachronika.gr

Φούλα ΒασιλαράΠαθολόγος

Η παχυσαρκία δεν είναι αισθητικό πρόβλημα, αλλά υγειονομική βόμβα, καθώς τα παχύσαρκα άτομα διατρέχουν πολύ αυξημένο κίνδυνο να νοσήσουν ή ακόμα και να πεθάνουν από πληθώρα νοσημάτων - Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί

Στήριξη από ΜΕΤΑ: Να σταματήσουν τα προγράμματα «ανακύκλωση της ανεργίας». Να μην απολυθεί κανείς εργαζόμενος και καμία εργαζόμενη. Να μετατραπούν οι συμβάσεις τους σε Αορίστου Χρόνου. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους και για όλες

Συνεχίζουν τον αγώνα τους για ανανέωση όλων των συμβάσεων και μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλες και όλους, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, και ενάντια στις ελαστικές σχέσεις εργασίας και στην απόλυσή τους, οιεργαζόμενοι του Ειδικού Προγράμματος Απασχόλησης του ΟΑΕΔ, για 5.500 πτυχιούχους ηλικίας 22-29 ετών. Σήμερα, πραγματοποιούν νέα συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Εργασίας, στις 12 το μεσημέρι.

ΑΔΕΔΥ

Στο πλαίσιο της κινητοποίησής τους, η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ κήρυξε στάση εργασίας για σήμερα, Παρασκευή 21 Φλεβάρη 2020, από τις 11πμ. μέχρι τη λήξη του ωραρίου, για τους εργαζόμενους του Ειδικού Προγράμματος Απασχόλησης του ΟΑΕΔ, για 5500 πτυχιούχους ηλικίας 22-29 ετών.

ΜΕΤΑ

Το ΜΕΤΑ στηρίζει τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων, αντιτίθεται στα προγράμματα «ανακύκλωσης της ανεργίας» μέσω των οποίων κράτος και εργοδότες «αποκτούν» φθηνό εργατικό προσωπικό χωρίς δικαιώματα, παραμένει σταθερά δίπλα στους πτυχιούχους, νέους εργαζομένους και στον αγώνα που δίνουν, για μόνιμη δουλειά, και για μετατροπή των συμβάσεών τους σε Αορίστου Χρόνου, καθώς αποδεδειγμένα καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες σε υπηρεσίες 11 υπουργείων. Αλληλέγγυο, εξάλλου, είναι και με όλους όσοι εργάζονται με ελαστικές εργασιακές σχέσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα ή ως ενοικιαζόμενοι, σε καθεστώς εκ περιτροπής εργασίας ή σε εργολαβικές εταιρείες, και διεκδικεί πλήρη εργασιακά δικαιώματα για όλους, ίση αμοιβή για ίδια εργασία και εφαρμογή των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Πιστεύει ότι μόνον ο ενιαίος αγώνας όλων αυτών των εργαζομένων και ο συντονισμός τους μπορεί να οδηγήσει σε νικηφόρους αγώνες και στην επίτευξη του στόχου: τη μόνιμη και σταθερή εργασία, με πλήρη ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Στο πλαίσιο αυτό, καλεί τους εργαζομένους, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με όποια εργασιακή σχέση κι αν βρίσκονται, να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη τους στους νέους εργαζομένους και να δώσουν δυναμικό «παρών», στη νέα πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση που πραγματοποιούν, την Παρασκευή 21 Φλεβάρη και ώρα 12μ., στα υπ. Εργασίας.

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ

Οι εργαζόμενοι μέσω ΟΑΕΔ καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι «επιλέγει να δίνει χρήματα του κρατικού προϋπολογισμού σε πολεμικούς εξοπλισμούς, σε επιχειρήσεις, σε κοπές πίτας και άλλες φιέστες, εμείς όμως στεκόμαστε απέναντι σε αυτή την πολιτική. Την ίδια στιγμή μάλιστα που οι εξαγγελίες τους για «ανάπτυξη» πληθαίνουν, φέρνουν ακόμα μεγαλύτερη διάλυση του ασφαλιστικού [σε συνέχεια του νόμου Κατρούγκαλου] πλήττοντας περαιτέρω τα πιο φτωχά και λαϊκά στρώματα».

Η «ανάπτυξη» αυτή, όπως υπογραμμίζουν, «περνάει πάνω από τα πτώματα των εργαζομένων με ακόμα μεγαλύτερη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, με υποβάθμιση του περιβάλλοντος και φυσικά μια γερή δόση καταστολής για να αποδυναμωθούν οι όποιες αντιστάσεις».

Διεκδικούν:

– Άμεση ανανέωση-παράταση της σύμβασής μας για χρονική διάρκεια ίση με την αρχική προκήρυξη [12 μήνες] για το ήδη υφιστάμενο προσωπικό. Άμεση αναγνώριση προϋπηρεσίας και ένσημα για όλες/ους!

– Να σταματήσει η πολιτική ανακύκλωσης της ανεργίας μέσω των προγραμμάτων του ΟΑΕΔ.

– Να δοθεί επίδομα ανεργίας σε όλους/ες τους/τις άνεργους/ες χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Να δοθεί επίδομα τώρα σε όσους/ες συναδέλφους/ισσες του προγράμματός μας έληξε η σύμβασή τους, μέχρις ότου ανανεωθεί.

– Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλες/ους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Να μπει τέλος στις ελαστικές σχέσεις εργασίας! Ίση αντιμετώπιση των εργαζομένων. Ίση αμοιβή για ίση εργασία με πλήρη ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα. Ίσα δικαιώματα για τις εργαζόμενες μητέρες και τις εγκύους.

– Στελέχωση των Υπουργείων, των δημόσιων υπηρεσιών και των δήμων με μόνιμο και σταθερό προσωπικό.

– Καμία απόλυση συναδέλφου/ισσας.

– Καμία συρρίκνωση του δημόσιου τομέα. Καμία ιδιωτικοποίηση των δημόσιων φορέων. Καμία σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα [ΣΔΙΤ] στους δημόσιους φορείς.

– Λεφτά για τις ανάγκες των εργαζομένων και όχι για τα πλεονάσματα.

πηγη:  ergasianet.gr

Η απίθανη δήλωση του εισηγητή της Νέας Δημοκρατίας στο ασφαλιστικό Βασίλη Οικονόμου

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

«Μόνο ένα φιλελεύθερο μυαλό μπορεί να δημιουργήσει ένα νομοσχέδιο που θα εγγυηθεί την κοινωνική ασφάλιση»! Με τον απίθανο αυτό ισχυρισμό παρουσίασε στην Βουλή ο εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας, Βασίλης Οικονόμου το περίφημο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης, που ξεκίνησε σήμερα να συζητείται στις επιτροπές οικονομικών και κοινωνικών υποθέσεων της Βουλή. 

Ο Βασίλης Οικονόμου (γνωστός …γυρολόγος του πολιτικού συστήματος αφού ξεκίνησε από το ΠΑΣΟΚ, πήγε στο Άρμα Πολιτών, στην ΔΗΜ.ΑΡ και κατέληξε το 2015 στην Νέα Δημοκρατία αφού ψήφισε για πρόεδρο Δημοκρατίας τον Σταύρο Δήμα) θέλησε να δώσει… ιδεολογική διάσταση στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης,  παρά το γεγονός ότι με αδιαμφισβήτητους οικονομικούς υπολογισμούς είναι ένα νομοσχέδιο περικοπής συντάξεων: Αυτό προκύπτει απλούστατα από τον κρατικό προϋπολογισμό αφού το κονδύλιο για τις συντάξεις που προβλέπεται για το 2020 είναι μικρότερο κατά 220 περίπου εκατομμύρια από το κονδύλιο του 2019, γεγονός που από μόνο του ανατρέπει το βασικό κυβερνητικό επιχείρημα περί αυξήσεων στις συντάξεις.

Σύμφωνα με τον Βασίλη Οικονόμου το ασφαλιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση εμφορείται από σαφές θετικό κοινωνικό πρόσημο αφού όπως δήλωσε «είμαστε φιλελεύθεροι κοινωνιστές». Μάλιστα, προκειμένου να ενισχύσει τον ισχυρισμό του δήλωσε ότι το νομοσχέδιο παρέχει «ελευθερία» στους συνταξιούχους να επιλέξουν τον τρόπο και το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών τους ανάλογα με τους σχεδιασμούς τους για το ύψος της σύνταξης που προσδοκούν. Με τον τρόπο αυτό υποστήριξε ότι «δεν τιμωρείται πια η επιχειρηματικότητα», μιας και οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα μπορούν να προσαρμόσουν την ασφαλιστική δαπάνη τους (ξεχνώντας φυσικά ότι αυξάνεται το κατώτατο όριο εισφορών, δηλαδή επιβαρύνεται κατά 20% η πλειοψηφία των ασφαλισμένων που έχει χαμηλό εισόδημα). 

Ο Βασίλης Οικονόμου επισήμανε επίσης πως το ασφαλιστικό είναι προσαρμοσμένο στο «κίνημα της γραβάτας» δηλαδή «στην Ελλάδα της ανάπτυξης». Συνολικά ο εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας επανέλαβε τα γνωστά κυβερνητικά επιχειρήματα περί του ότι «ολοκληρώνεται η προσπάθεια για τον εξορθολογισμό και την βιώσιμη αντιμετώπιση του ασφαλιστικού μας συστήματος». Επίσης ότι «ενισχύονται οι συντελεστές της ανταποδοτικής σύνταξης» μια και έχουμε «αύξηση άνω των 7 ποσοστιαίων μονάδων για την 40ετία», παρότι είναι σαφές ότι τα 40 χρόνια ασφάλισης είναι …όνειρο απατηλό για τους ασφαλισμένους σε καθεστώς ανεργίας που προσεγγίζει τυπικά το 18%, κυριαρχίας της μερικής απασχόλησης και συρρίκνωσης των μισθών.

Οι πραγματικές μειώσεις

Όλα αυτά ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία που κατατέθηκαν και στην συζήτηση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου της Βουλής από τις ομιλίες των βουλευτών για το ασφαλιστικό σύστημα ισχύουν τα εξής δεδομένα:

• Συνολικά από το 2009 μέχρι σήμερα έχουν αφαιρεθεί από τις συντάξεις ποσά που υπολογίζονται στα 108 δισεκατομμυρίων ευρώ. Δηλαδή το ένα τρίτο του δημόσιου χρέους, ενώ τα χρήματα αυτά κατευθύνονται στην αποπληρωμή του.
• Η βασική σύνταξη έχει μειωθεί από τα 492 στα 345 ευρώ.
• Οι εισφορές υγείας έχουν αυξηθεί από το 4 στο 6% επιβαρύνοντας προφανώς του συνταξιούχους.
• Έχει καταργηθεί το οικογενειακό επίδομα που ήταν 10% για τον σύζυγο και 4% για κάθε παιδί
• Έχει επιβληθεί η γνωστή εισφορά αλληλεγγύης.
• Ο υπολογισμός της σύνταξης γίνεται πλέον με βάση το σύνολο του ασφαλιστικού βίου από το 2002 και μετά ενσωματώνοντας δηλαδή όλες τις μνημονιακές μειώσεις μισθών, αντί για την τελευταία 5ετία όπως ήταν πρίν.
• Επίσης έχει, ως γνωστόν, καταργηθεί η 13^η και 14^η σύνταξη και
• τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν χάσει 61 δισεκατομμύρια λόγω του γνωστού κουρέματος που εμπνεύστηκε και εφάρμοσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Όλα τα παραπάνω μέτρα έχουν παρθεί κατά σειρά από όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις του Γιώργου Παπανδρέου, φυσικά την κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου και στη συνέχεια από την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά με υπουργό τον (και σημερινό υπουργό) Γιάννη Βρούτση. Το σκηνικό ολοκλήρωσαν οι δύο κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

πηγη: imerodromos.gr