Σε ανακοίνωση που εξέδωσε το Σωματείο Εργαζομένων στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο “ΑΤΤΙΚΟΝ”, περιγράφονται επερχόμενες δυσμενείς αλλαγές στο χώρο των δημόσιων νοσοκομείων.

Συγκεκριμένα καταγγέλλεται μεταξύ άλλων ότι διασπάται ο ενιαίος κλάδος των νοσηλευτών, ότι θα μονιμοποιηθούν μόνο οι επικουρικοί νοσηλευτές που προσλήφθηκαν εκτάκτως λόγω κορωνοϊού, ότι θα καθιερωθεί η έννοια της νοσηλευτικής ειδικότητας με αποτέλεσμα οι ειδικευόμενοι νοσηλευτές να “βγάζουν τη λάντζα” των νοσοκομείων κατ’ αναλογίαν με ό,τι συμβαίνει με τους ειδικευόμενους γιατρούς κλπ.

Στην ίδια ανακοίνωση το σωματείο εκφράζει την αντίθεσή του σε δωρεές που με τρόπο τουλάχιστον περίεργο, όπως καταγγέλλεται, προορίζονται να κατευθυνθούν στοχευμένα σε εργαζόμενους υγειονομικούς με αδιαφανή κριτήρια!

Όσα καταγγέλλονται στην ανακοίνωση του σωματείου κατατείνουν στο διαχωρισμό και τη διάσπαση των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία, ειδικότερα δε, οι συμβασιούχοι τίθενται υπό ομηρία. Ήδη στο χώρο επικρατεί μεγάλη γκάμα εργασιακών σχέσεων (μόνιμοι ΔΥ, ΙΔΑΧ, επικουρικοί, ΟΑΕΔ, ΕΛΚΕ, άλλοι με ατομικές συμβάσεις, άλλοι στους εργολάβους).

Ολόκληρη η κατατοπιστική ανακοίνωση για τις διαφαινόμενες εξελίξεις στον κρίσιμο χώρο της δημόσιας περίθαλψης και Υγείας έχει ως εξής:

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ Π. Γ. Ν. ΑΤΤΙΚΟΝ «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ»

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

τις τελευταίες μέρες φαίνεται ότι είναι σε εξέλιξη μια συντονισμένη προσπάθεια της κυβέρνησης και διάφορων πρόθυμων συμβούλων της, να διασπάσουν και να χωρίσουν ακόμα περισσότερο τους υγειονομικούς των δημόσιων νοσοκομείων, γιατί προφανώς έχουν αντιληφθεί την αξία και τη δύναμή μας. Θέλουν να εμποδίσουν την ανάπτυξη ενός ενιαίου υγειονομικού κινήματος που θα επιβάλει κατακτήσεις και δικαιώματα που μας έχουν στερήσει για χρόνια.

Έχουμε λοιπόν:

-Τις συνεχείς δηλώσεις του υπουργού κ. Κικίλια ότι θα μονιμοποιηθούν οι επικουρικοί νοσηλευτές που προσλήφθηκαν λόγω κορωνοϊού. Οι υπόλοιποι δηλαδή επικουρικοί νοσηλευτές δεν θα μονιμοποιηθούν, θα παραμείνουν επικουρικοί ή θα απολυθούν με τη λήξη της σύμβασης; Οι επικουρικοί των άλλων κλάδων (διοικητικοί, τεχνολόγοι, τεχνικοί, τραυματιοφορείς);

-Το Υπουργείο Υγείας προωθεί διάταξη με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου σύστασης δύο κλάδων Νοσηλευτικού Προσωπικού. Ο ένας κλάδος θα περιλαμβάνει τους ΠΕ και ΤΕ Νοσηλευτές και ο δεύτερος κλάδος τους ΔΕ βοηθούς Νοσηλευτές. Διασπά δηλαδή τον ενιαίο νοσηλευτικό κλάδο (με απροσδιόριστες συνέπειες στις βάρδιες, τους μισθούς, το καθηκοντολόγιο), κάτι που όλοι γνωρίζουν ότι γίνεται με προτροπή της ΕΝΕ. Θέλει επιπλέον να εισαγάγει την έννοια της νοσηλευτικής ειδικότητας για να βγάζουν πλέον τη λάντζα των νοσοκομείων οι ειδικευόμενοι νοσηλευτές (όπως γίνεται ήδη με τους ειδικευόμενους γιατρούς).

-Με συνεχείς διατάξεις ακόμα και σε άσχετα για την Υγεία νομοσχέδια, αναπαράγονται και διευρύνεται η διαφοροποίηση των πανεπιστημιακών σε σχέση με τους γιατρούς ΕΣΥ.

-Τις κατευθυνόμενες διαδόσεις ότι θα αποκλειστούν από το ανθυγιεινό επίδομα και τα ΒΑΕ μια σειρά υγειονομικών κλάδων.

Δεν φτάνει που έχουν πλημμυρίσει τα νοσοκομεία με πληθώρα εργασιακών σχέσεων (άλλοι μόνιμοι ΔΥ, άλλοι ΙΔΑΧ, άλλοι επικουρικοί, άλλοι ΟΑΕΔ, άλλοι ΕΛΚΕ, άλλοι με ατομικές συμβάσεις, άλλοι στους εργολάβους) για να μας κρατάνε διασπασμένους και – τους συμβασιούχους – υπό ομηρία.

Δεν φτάνει ότι μας διαχωρίζουν εκπαιδευτικά, διαιωνίζοντας το “εμπόριο μετεκπαίδευσης” (πληθώρα μεταπτυχιακών επί πληρωμή) και την επίδειξη “καλής διαγωγής” για το ποιος θα πρωτοπάρει εκπαιδευτική άδεια ή θα απαλλαγεί από τα νυχτέρια.

Δεν φτάνει που μας βάζουν να τσακωνόμαστε για τα προγράμματα, τα αλλότρια και τα καθηκοντολόγια, ακριβώς γιατί λείπει το αναγκαίο προσωπικό.

Τελευταία μπήκαν και οι δωρητές στο παιχνίδι του διαχωρισμού, αφού με βάση κάποιο περίεργο «εκθεσιόμετρο» στον κορωνοϊό που διαθέτουν, αποφασίζουν σε ποιους συναδέλφους θα δοθεί η δωρεά τους και σε ποιους όχι.

Οι διάφοροι δωρητές που δίνουν ένα ψίχουλο από τα πλούτη που βγάζουν ξεζουμίζοντας τους εργαζόμενους τους, δεν το κάνουν γιατί εκτίμησαν τον αγώνα των υγειονομικών. Κάνουν διαφήμιση, δείχνουν φιλάνθρωπο προφίλ αλά καρτ και με το αζημίωτο, καθώς επιζητούν φοροαπαλλαγές από τις κυβερνήσεις.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που όπως γινόταν παλαιότερα, εταιρείες με πρόσχημα τον κορωνοϊό προσπαθούν με δωρεές να εισβάλουν στα νοσοκομεία για να αυξήσουν τα κέρδη τους (π.χ. δωρίζοντας μηχανήματα των οποίων τα αναλώσιμα πουλάνε μόνο αυτοί).

ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΚΑΤΙ ΝΑ ΤΟ ΔΩΣΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΗΤΑΝ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΜΕ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΤΑ

Το υγειονομικό κίνημα ποτέ δεν ζητιάνευε, ποτέ δε ζήτησε δωρεές. ΑΠΑΙΤΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.

ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ. ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ Η ΜΙΖΕΡΙΑ.

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΟΛΑ

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑ:

-Μόνιμες προσλήψεις – μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, όλων των κατηγοριών

-Νοσοκομεία χωρίς εργολάβους – όχι στις ΣΔΙΤ

-Ένταξη όλων στα ΒΑΕ και επέκταση του επιδόματος ανθυγιεινής εργασίας

-Γενναία ενίσχυση της δημόσιας χρηματοδότησης και των υποδομών στα νοσοκομεία

-Αυξήσεις σε όλους τους μισθούς και μόνιμη επιστροφή του 13ου και 14ου μισθού.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Χαϊδάρι, 18/5/2020

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Για πρώτη φορά από την ίδρυσή τους, το 1971, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα έστειλαν συνεργεία ανθρωπιστικής βοήθειας σε Μεγάλη Βρετανία και Γερμανία, όπου ο πληθυσμός των αστέγων διογκώθηκε απότομα. Από τα μέσα Απριλίου, τα εστιατόρια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο μοιράζουν από 1.000 γεύματα την ημέρα σε φτωχούς. Οι ουρές ανθρώπων με κουπόνια σίτισης μακραίνουν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Σε πανηπειρωτική κλίμακα, οι αιτήσεις για επισιτιστική βοήθεια αυξήθηκαν κατά 25% τον περασμένο μήνα, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τραπεζών Τροφίμων (FEBA).

Τα χειρότερα έπονται, καθώς η οικονομική ύφεση που έφεραν τα περιοριστικά μέτρα για την αντιμετώπιση του Covid-19 αποδείχθηκε βαθύτερη από ό,τι περίμεναν οι περισσότεροι και οι κοινωνικές επιπτώσεις της απέχουν πολύ από το να έχουν κορυφωθεί. Το ΔΝΤ προβλέπει ότι μέχρι το τέλος της χρονιάς η ανεργία θα φτάσει το 10,4% στη Γαλλία, το 12,7% στην Ιταλία, το 14,1% στην Ισπανία και το 22,3% στην Ελλάδα. Τα συστημικά ΜΜΕ που λιβανίζουν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη ανακαλύπτουν τώρα ότι το ΔΝΤ έγινε διαβόητο για τις αποτυχημένες προβλέψεις του, αποσιωπώντας ότι επρόκειτο γιαυπεραισιόδοξεςπροβλέψεις, οι οποίες είχαν στόχο να δικαιώσουν τα Μνημόνια που τα ίδια συστημικά μέσα και κόμματα τότε εξυμνούσαν.

Ακόμη κι αν η πανδημία δεν γνωρίσει ένα δεύτερο, φονικό κύμα το φθινόπωρο, ακόμη κι αν οι οικονομικοί δείκτες επανέλθουν, την επόμενη χρονιά, στα προηγούμενα επίπεδα (δύο τεράστια ΑΝ για τα οποία ουδείς μπορεί να στοιχηματίσει), δεν θα συμβεί το ίδιο με τις ζωές των ανθρώπων. Για πολλούς εργαζόμενους, συνταξιούχους και ανέργους, η φτώχεια θα είναι η «νέα κανονικότητα» των επόμενων χρόνων, αν δεν υπάρξουν μεγάλης κλίμακας κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές. Η ελληνική κοινωνία δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει τις διαστάσεις της επικείμενης θύελλας, αλλά οι εξελίξεις θα επιταχυνθούν από την 1ηΙουνίου, καθώς θα εκπνεύσουν τα μέτρα στήριξης επιχειρήσεων σε αναστολή λειτουργίας και εργαζομένων με προσωρινή αναστολή σύμβασης.

Δεν περιμέναμε βέβαια τον Τάκη Θεοδωρικάκο για να μάθουμε ότι έχουμε καπιταλισμό κι ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να καταργήσει με διάταγμα τις απολύσεις. Εκείνο που υπονοεί η κοινοτοπία του υπουργού Εσωτερικών είναι ότι η κυβέρνησή του δεν εννοεί να προχωρήσει σε δυναμικά μέτρα έκτακτης ανάγκης για την προστασία της εργασίας και ότι εναποθέτει τις όποιες ελπίδες της για απορρόφηση της ανεργίας στις τυφλές δυνάμεις της αγοράς. Το πόσο βάσιμες είναι αυτές οι ελπίδες το γνωρίζουμε ήδη: ύστερα από εννέα χρόνια Μνημονίων και τρία χρόνια αναιμικής οικονομικής ανάκαμψης, η ανεργία στα τέλη του 2019 παρέμενε στο 17,4% του ενεργού πληθυσμού.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση διαθέτει μια πιο συγκροτημένη και πιο κυνική στρατηγική διαχείρισης της κοινωνικής κρίσης από ό,τι υπονόησε ο κ. Θεοδωρικάκος. Στρατηγική της είναι η γενίκευση της εκ περιτροπής εργασίας (δύο εβδομάδες το μήνα) με επιδότηση μέρους των μισθολογικών απωλειών από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα SURE, κατά το πρότυπο του γερμανικού συστήματος Kurzarbeit. Αυτό σημαίνει μείωση των μισθών μεγάλου μέρους των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κατά 20-25% από τον επόμενο κιόλας μήνα.

Παράλληλα, η κυβέρνηση μελετά ανάλογο κούρεμα μισθών για τους δημοσίους υπαλλήλους όπως αποκάλυψαν ΤΑ ΝΕΑ, μια συστημική, φιλοκυβερνητική εφημερίδα, προετοιμάζοντας ψυχολογικά την κοινή γνώμη. Βεβαίως ο κ. Σταϊκούρας δηλώνει ότι η κυβέρνηση δεν προτίθεται «επί του παρόντος» να κάνει κάτι τέτοιο, όλα δείχνουν όμως ότι η κυβέρνηση σφυγμομετρεί αντιδράσεις και ότι το ερώτημα δεν είναι το «αν», αλλά το «πότε». Η μείωση του μισθολογικού κόστους του δημόσιου τομέα είναι κεντρικό μέλημα της κυβέρνησης για την μετα- κορωνοϊό εποχή κι αυτόν, πρωτίστως, τον στόχο εξυπηρετούσε το αντιδραστικό νομοσχέδιο της κ. Κεραμέως για την Παιδεία, που προωθήθηκε με προκλητικά συνοπτικές διαδικασίες μεσούσης της πανδημίας. Στο μεταξύ, η προϊούσα κατάρρευση των Ταμείων- την οποία θα επιταχύνει η γενίκευση της εκ περιτροπής εργασίας- θα χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση για να νομιμοποιεί νέους γύρους ακρωτηριασμού των συντάξεων και των ασφαλιστικών παροχών.

Για να αποτραπεί η επαπειλούμενη κοινωνική καταστροφή απαιτούνται πραγματικά ριζοσπαστικά μέτρα έκτακτης ανάγκης. Η καθιέρωση βασικού κοινωνικού εισοδήματος αξιοπρεπούς διαβίωσης τίθεται από τα ίδια τα πράγματα στην ημερήσια διάταξη (η κυβέρνηση Σάντσεθ στην Ισπανία το έχει ήδη εξαγγείλει, αν και μένει να δούμε πως και για πόσο θα εφαρμοστεί). Το κράτος οφείλει να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία θέσεων εργασίας με μεγάλα προγράμματα βελτίωσης των υποδομών, με κριτήρια οικολογικά βιώσιμης ανάπτυξης. Το να περιμένει κανείς κάτι τέτοιο από τον ιδιωτικό τομέα στις συνθήκες της βαθύτατης ύφεσης είναι καθαρή ουτοπία: όλα τα στοιχεία σε πανευρωπαϊκή κλίμακα δείχνουν κατάρρευση των ιδιωτικών επενδύσεων, καθώς οι εταιρείες προτιμούν να χρησιμοποιούν τα δάνεια και τις επιδοτήσεις για να σωρεύουν μαξιλαράκια ρευστότητας για τους δύσκολους μήνες που έρχονται. Επιπλέον, αντί να δίνει λευκές επιταγές σε τράπεζες και άλλες μεγάλες επιχειρήσεις που διασώζει για μία ακόμη φορά από την επαπειλούμενη χρεωκοπία, το κράτος οφείλει να τις θέσει υπό τον έλεγχό του, επιβάλλοντας πολιτικές στήριξης των πιο αδύναμων στρωμάτων και παροχή ρευστότητας στην πραγματική οικονομία.

Ασφαλώς, η εξασφάλιση των αναγκαίων πόρων για τη στήριξη παρόμοιων, φιλόδοξων προγραμμάτων θα αποτελέσει πεδίο σκληρών συγκρούσεων σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι έκτακτες συνθήκες επιβάλλουν την έκτακτη, επιλεκτική φορολόγηση πάνω στη μεγάλη περιουσία και στα μη επενδυόμενα κέρδη όσων επιχειρήσεων όχι μόνο δεν πλήττονται, αλλά θησαυρίζουν μέσα στις συνθήκες της πανδημίας. Παράλληλα, πέρα από τη διάθεση μέρους των κονδυλίων από το περίφημο «μαξιλάρι» (ζήτημα στο οποίο επιμένει, μάλλον υπερβολικά, ο ΣΥΡΙΖΑ), το κράτος οφείλει να δανειστεί όσο ακόμη το Σύμφωνο Σταθερότητας τελεί υπό αναστολή και τα επιτόκια παραμένουν χαμηλά, μια και αύριο θα είναι πολύ αργά για κάτι τέτοιο.

Σε δεύτερο χρόνο, η Ελλάδα, μαζί με άλλες πληττόμενες χώρες, κυρίως του Νότου, οφείλει να απαιτήσει από τη Γερμανία και τους συμμάχους της διαγραφή των χρεών που κατέχει η ΕΚΤ και άλλα μέτρα ελάφρυνσης και αμοιβαιοποίησης του χρέους, υπό την απειλή της στάσης πληρωμών. Επιτέλους, η Γερμανία μπήκε στην ύφεση με ανεργία μόλις 3,2% και προβλέπεται να μην ξεπεράσει το 3,9% μέχρι το τέλος της χρονιάς, ενώ συνεχίζει να δανείζεται με αρνητικά πραγματικά επιτόκια, δηλαδή την πληρώνουμε για να την δανείζουμε. Κι από πάνω έρχεται το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης να θέσει εαυτό υπεράνω του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και να βάλει φρένο και σε αυτό το (ανεπαρκές) πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Αυτή η εξοργιστική κατάσταση πραγμάτων δεν μπορεί να συνεχιστεί. Κάποια στιγμή η Γερμανία πρέπει να αποφασίσει αν θα χρηματοδοτήσει τη στήριξη των δοκιμαζόμενων εταίρων της, από τους οποίους εξασφαλίζει μεγάλο μέρος των πλεονασμάτων της, ή αν θα αρκεστεί σε μια μικρή Χανσεατική Ένωση του πλούσιου Βορρά, με ένα νόμισμα που θα υπερτιμηθεί απότομα, βλάπτοντας καίρια τις εξαγωγές της.

 Isabelle Mandraud, “L’ Europe face a ses nouveaux pauvres”, Le Monde, 14 mai 2020

πηγη: kommon.gr

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

▸ Προτάσεις για καλύτερη αστική διαχείριση από την Κουμουνδούρου

Αν και η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί με κάθε τρόπο να πείσει ότι οι «λαϊκιστές του ΣΥΡΙΖΑ» ετοιμάζονται να ακολουθήσουν τις πολιτικές συνταγές του ’12 και του ‘13 που τους έφεραν στην εξουσία το 2015, όλα δείχνουν πώς θα διαψευσθεί. Η τετραετής εφαρμογή ενός μνημονίου έχει παγιώσει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, διαβλέποντας πρόωρες εκλογές, είτε άμεσα είτε στις αρχές του 2021, αν και θα χρησιμοποιήσει πολλές φορές τον όρο «αριστερά», φροντίζει να απομακρυνθεί από ό,τι την θυμίζει.

Πολιτικά, ο ΣΥΡΙΖΑ πρόκειται το επόμενο διάστημα να προβάλει την πρόταση της «προοδευτικής διακυβέρνησης», επιχειρώντας να δομήσει το αφήγημά του «πόλου» απέναντι στην κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας. Το περιεχόμενό της όμως θα είναι απολύτως πιστό σε μία διαχειριστική λογική, όπως άλλωστε προδίδει και το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα με τίτλο «Τι θα γινόταν, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ διαχειρίζονταν την πανδημία».

Πρόκειται για μία ενιαία λογική εναλλακτικών προτάσεων, που όμως βασίζονται στις ίδιες προτεραιότητες με αυτές της Νέας Δημοκρατίας. Δηλαδή την διάσωση των επιχειρηματικών κερδών για το καλό της οικονομίας, τον καταμερισμό του κόστους της ύφεσης σε ευρεία κοινωνικά στρώματα και διαπραγματεύσεις εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον ρόλο της ελληνικής άρχουσας τάξης στα δεδομένα που θα προκύψουν μετά τη λήξη της πανδημίας. Αυτή η αντίληψη, αντικειμενικά, οδηγεί σε αναζήτηση συμμαχιών και συμπορεύσεων με το Κίνημα Αλλαγής, καθώς επίσης και στη διαμόρφωση ανάλογου «προγραμματικού λόγου», αφού αυτή την περίοδο ετοιμάζεται το οικονομικό πρόγραμμα «Μένουμε Όρθιοι ΙΙ». Πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό θα έχουν οι θέσεις υπέρ ενός «κοινωνικού μισθού», στο πρότυπο αντίστοιχων επεξεργασιών που γίνονται από την κυβέρνηση Σοσιαλιστών-Podemos στην Ισπανία.

Στο κοινωνικό επίπεδο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναζητήσει δρόμους προσέγγισης της λεγόμενης «μεσαίας τάξης», σε μία περίοδο που διαμορφώνονται οι συνθήκες για τη συρρίκνωσή της. Όπως γινεται αντιληπτό από τα παραπάνω, η πολιτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν επιθυμεί, όπως στο παρελθόν, να έχει ρόλο στους κοινωνικούς αγώνες, εκτός ίσως από την προσπάθεια εργαλειοποίησης κάποιων εκφράσεων κοινωνικής αντίδρασης.

Η σωτηρία των επιχειρηματικών κερδών και ο «κοινωνικός μισθός» βασικά στοιχεία του προγράμματος «Μένουμε Όρθιοι ΙΙ»

Παράλληλα, στο εσωτερικό του κόμματος σωρεύονται οι αντιθέσεις που δεν μπόρεσαν να εκτονωθούν στην προγραμματισμένη συνεδριακή διαδικασία, η οποία ματαιώθηκε λόγω κορονοϊού και είναι άγνωστο αν, πότε και πώς θα μπορέσει να πραγματοποιηθεί. Η μεγάλης έντασης αντιπαράθεση ανάμεσα στον γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ Πάνο Σκουρλέτη και στον δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη είναι ένα δείγμα των εσωκομματικών ισορροπιών. Αφορμή αποτέλεσε η επίκαιρη ερώτηση για αποκλεισμό της εφημερίδας Documento από την κρατική διαφημιστική δαπάνη, υπογεγραμμένη από 77 βουλευτές. Η μη υπογραφή της από τους Πάνο Σκουρλέτη, Νίκο Βούτση, Ευκλείδη Τσακαλώτο και Νίκο Φίλη, δημιούργησε ένταση και δημόσια αντιδικία που, ουσιαστικά, δεν αφορά την ερώτηση αυτή καθαυτή. Σχετίζεται με την κόντρα των λεγόμενων «προεδρικών» με την τάση των 53 και τη λεγόμενη «παλιά φρουρά». Όπως φαίνεται, η αντιπαράθεση θα συνεχιστεί, παρότι η «προεκλογική συνθήκη» επιβάλλει μια ενιαία εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως, σε αυτές τις αντιθέσεις, ο Αλέξης Τσίπρας παίζει τον ρόλο του ενωτικού παράγοντα, όπως όλα δείχνουν. Για παράδειγμα, στην περιοδεία που πραγματοποίησε την Τετάρτη στο κέντρο της Αθήνας, συνοδεύονταν από τον γραμματέα του κόμματος.

πηγη:  prin.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Είναι ξεκάθαρο ότι τις τελευταίες βδομάδες η Αγκυρα επιχειρεί μια ακόμη κίνηση στην παρτίδα που παίζεται εδώ και δεκαετίες στην σκακιέρα του Αιγαίου. Με την κίνηση αυτή η τουρκική ηγεσία διευκρινίζει ότι δεν είναι μόνο κάποιες μικρές νησίδες και βραχονησίδες στο Αιγαίο των οποίων το καθεστώς κυριαρχίας είναι αδιευκρίνιστο, αλλά υπάρχουν και μεγάλα νησιά – το σύνολο των νησιών στο ανατολικό Αιγαίο τα οποία η Ελλάδα κατέχει παράνομα.

Η επιχειρηματολογία που αναπτύσσει και επίσημα διατυπώνει η τουρκική πλευρά είναι απλή: Τα νησιά στο ανατολικό Αιγαίο αποδόθηκαν στην Ελλάδα υπό τον όρο να είναι αποστρατιωτικοποιημένα . Από τη στιγμή, λοιπόν, που η Ελλάδα τα οχύρωσε παραβιάζει τις Συνθήκες με τις οποίες τα πήρε στην κατοχή της.

Το τουρκικό αφήγημα οικοδομείται τον τελευταίο καιρό καταρχήν με θεωρητικές «επιστημονικές» προσεγγίσεις, οι οποίες διακινούνται μέσω δημοσιεύσεων και βιβλίων, στη συνέχεια αυτές οι απόψεις υιοθετούνται και διατυπώνονται δημόσια με δηλώσεις από κορυφαία στελέχη της τουρκικής πολιτικής ζωής. Στο τελικό στάδιο, την πρακτική εφαρμογή αυτών των απόψεων, αναλαμβάνουν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις οι οποίες επιχειρούν κινήσεις εντός περιοχών ελληνικής κυριαρχίας την οποία όπως είπαμε υπονομεύει με συστηματικό τρόπο η Αγκυρα.

Εχουμε ήδη συνηθίζει τις καθημερινές πτήσεις τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών επάνω από ελληνικά (και κατοικημένα) νησιά με τις οποίες η Αγκυρα υπενθυμίζει ή επιδεικνύει τις δυνατότητές της να υποστηρίξει τις απόψεις της. Από τις αρχές αυτού του μήνα η τουρκική πλευρά «επισημοποιεί» ακόμη περισσότερο τις θέσεις της, καθώς σε navtex ( δημόσια προειδοποίηση προς ναυτιλλόμενους για πραγματοποίηση στρατιωτικών ασκήσεων) με τις οποίες δεσμεύει περιοχές μεταξύ Χίου, Ψαρών και Σάμου καταγράφει την άποψή της ότι τα εν λόγω νησιά «παραβιάζουν» το καθεστώς αποστρατικοποίησης που προβλέπει η Συνθήκη της Λοζάνης του 1923.

Αξίζει εδώ παρενθετικά να σημειωθεί ότι ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία κλιμακώνεται και αναβαθμίζεται η τουρκική τακτική των διεκδικήσεων, η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να ματαιώσει την καθιερωμένη μεγάλη αεροναυτική άσκηση με την οποία η χώρα υπενθυμίζει και αυτή τις δυνατότητες υπεράσπισης της κυριαρχία της.

Η πραγματικότητα διαμορφώνει τις Συνθήκες

Από την σκοπιά του ιστορικού χρόνου το σύγχρονο ελληνικό κράτος δεν έχει περάσει ούτε στην εφηβεία του: Ξεκινά να υπάρχει μόλις πριν δύο αιώνες με τον αγώνα (1821) της ανεξαρτησίας του και να εμφανίζεται στη διεθνή σκηνή ως προτεκτοράτο το 1832. Μόλις ένα αιώνα πριν διαμορφώθηκαν σε γενικές γραμμές τα σημερινά του όρια με τη Συνθήκη της Λοζάνης (1923) και μόλις το 1946 το ελληνικό κράτος παίρνει την σημερινή του μορφή με την προσάρτηση των Δωδεκανήσων, τα οποία και αυτά αποδόθηκαν υπό τον όροι της αποστρατιωτικοποίησης.

Αγνοώντας τον ιστορικό χρόνο, λησμονούμε ότι το ελληνικό κράτος διαμορφώθηκε (μετά από σκληρούς αγώνες του λαού) σε εδάφη τα οποία επί αιώνες βρίσκονταν στην κατοχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τα εδάφη αυτά, σύμφωνα με την τουρκική οπτική, χάθηκαν στην περίοδο κατά την οποία η Τουρκία «πλήρωσε» το τίμημα της ήττας της στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Η Συνθήκη της Λοζάνης είναι, για την σημερινή τουρκική ηγεσία, το «συμβόλαιο» που υποχρεώθηκε να αποδεχτεί η χώρα ως ηττημένη…

Όμως, η παρτίδα στο Αιγαίο συνεχίζεται, όπως συνεχίζεται να γράφεται και η ιστορία. Και η σημερινή τουρκική ηγεσία, θεωρεί ότι είναι σε θέση να απαιτήσει την αναθεώρηση των Συνθηκών που καθόρισαν τα όρια του σημερινού τουρκικού κράτους, διεκδικώντας τις απώλειες (και τα μεγαλεία) του παρελθόντος.

Πολλοί είναι αυτοί που θα χαρακτηρίσουν υπερφίαλες ή ανεδαφικές τις τουρκικές αξιώσεις. Ωστόσο, η ιστορία διδάσκει ότι σε κάθε ιστορική περίοδο, «δικό» σου είναι αυτό που είσαι σε θέση να διεκδικήσεις και να κρατήσεις με τις δικές σου δυνάμεις και μόνο…

Πηγή: topontiki.gr

Σημαντικό έλλειμμα ύψους 1,5 δισ. ευρώ παρουσιάζει ο κρατικός προϋπολογισμός για την περίοδο Ιανουαρίου – Απριλίου. Τα έσοδα μειώθηκαν κατά 1,3 δισ. ευρώ, ενώ οι δαπάνες αυξήθηκαν κατά 1 δισ. ευρώ λόγω του νέου κορονοϊού.

Σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού, το πρωτογενές αποτέλεσμα διαμορφώθηκε σε έλλειμμα ύψους 1,5 δισ. ευρώ, έναντι στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα 783 εκατ. ευρώ και πρωτογενούς πλεονάσματος 1,4 δισ. ευρώ για την ίδια περίοδο το 2019.

Το ύψος των καθαρών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού ανήλθε σε 14,1 δισ. ευρώ, παρουσιάζοντας μείωση κατά 1,3 δισ. ευρώ ή 8,7% έναντι του στόχου που έχει περιληφθεί στην εισηγητική έκθεση του Προϋπολογισμού 2020. Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών, η μείωση «οφείλεται κυρίως στην επίπτωση από τη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας COVID-19». Τα συνολικά έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού ανήλθαν σε 15,4 δισ. ευρώ, μειωμένα κατά 1,2 δισ. ευρώ ή 7,4% έναντι του στόχου.

Ειδικά για τον Απρίλιο τα καθαρά έσοδα ήταν 3 δισ. ευρώ και είναι μειωμένα κατά 1.1 δισ. ευρώ. Το υπουργείο Οικονομικών εκτιμά πως «μείωση αυτή οφείλεται αφ’ ενός στο γεγονός ότι τον Μάρτιο 2020 εισπράχτηκε ποσό 779 εκατ. ευρώ (528 εκατ. ευρώ αποτυπώνονται στην κατηγορία “Λοιποί φόροι επί παραγωγής” και 251 εκατ. ευρώ περιλαμβάνονται στην κατηγορία “Μεταβιβάσεις”) που αφορά μέρισμα από την Τράπεζα της Ελλάδος και τα έσοδα από ANFAs και SMPs, που είχαν αρχικά εκτιμηθεί ότι θα εισπραχθούν τον Απρίλιο 2020 και αφ’ ετέρου στις επιπτώσεις από τα μέτρα για τον COVID-19».

Οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού ανήλθαν στα 18,1 δισ. ευρώ και παρουσιάζονται αυξημένες κατά 1 δισ. ευρώ έναντι του στόχου για 17,1 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, «οι κυριότερες αιτίες της εμφανιζόμενης απόκλισης είναι:

α) η δαπάνη αποζημίωσης ειδικού σκοπού λόγω της πανδημίας του COVID-19 ύψους περίπου 720 εκατ. ευρώ, η οποία πληρώθηκε από το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων (κατηγορία μεταβιβάσεων),

β) οι αυξημένες πληρωμές του ΠΔΕ κατά 658 εκατ. ευρώ κυρίως λόγω του συγχρηματοδοτούμενου σκέλους (κατά 582 εκατ. ευρώ) και

γ) οι αυξημένες πληρωμές για τόκους κατά 119 εκατ. ευρώ.

Με αντίρροπο χαρακτήρα κινήθηκε η υποεκτέλεση σε άλλες μείζονες κατηγορίες δαπανών, οι οποίες τροφοδοτήθηκαν με ανάλωση μέρους του αποθεματικού».

Σε δήλωσή του ο υφυπουργός Οικονομικών Θόδωρος Σκυλακάκης ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι «το κίνητρο που δώσαμε στον ΦΠΑ, αλλά προπαντός η εμπεδωμένη κουλτούρα πληρωμών είχαν θετική επίπτωση στα έσοδα του Απριλίου, όπως και κάποια άλλα στοιχεία που αφορούν την πραγματική οικονομία (π.χ. τα θετικά στοιχεία για τη βιομηχανική παραγωγή που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα)» και προσθέτει πως «τα ικανοποιητικά στοιχεία του Απριλίου δεν πρέπει να δημιουργούν εφησυχασμό, αφού από πλευράς φορολογικών εσόδων οι συνέπειες του lock-down θα μεγιστοποιηθούν τον Μάιο και τον Ιούνιο, καθώς στα φορολογικά έσοδα υπάρχει χρονική υστέρηση μεταξύ όσων συμβαίνουν στην πραγματική οικονομία και των επιπτώσεων στα φορολογικά έσοδα».

πηγη: iskra.gr

Σύμφωνα με έκθεση του υπουργείου Οικονομίας, που έχει δει το γερμανικό πρακτορείο DPA, από τις 20 Ιανουαρίου μέχρι τις 3 Μαΐου, η κυβέρνηση ενέκρινε πωλήσεις όπλων αξίας συνολικά 308 εκατομμυρίων ευρώ, που είχαν προορισμό της Αίγυπτο, ενώ όπλα αξίας 15,1 εκατομμυρίων πήγαν στην Τουρκία και 7,7 εκατομμυρίων στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Ως γνωστόν, την κυβέρνηση του Φαγιέζ αλ Σαράτζ στην Τρίπολη στηρίζει η Τουρκία και τις δυνάμεις του στρατηγού Χάφταρ στην ανατολική Λιβύη, η Ρωσία, η Αίγυπτος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Οι πληροφορίες δόθηκαν μετά από αίτημα του κόμματος Die Linke.

Στον πάγο το εμπάργκο;

Η Λιβύη έχει βυθιστεί στον εμφύλιο, στην ουσία μετά την ανατροπή και δολοφονία του Μουαμάρ Καντάφι το 2011. Τον Ιανουάριο, η Γερμανία φιλοξένησε μια σύνοδο ηγετών, των οποίων οι χώρες έχουν εμπλακεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην εμφύλια σύρραξη, είτε εξοπλίζοντας ενόπλους είτε στέλνοντας μισθοφόρους και πόρους.

Στην τελική διακήρυξη τότε, 16 χώρες και διεθνείς οργανισμοί συμφώνησαν στην επιβολή του εμπάργκο όπλων στη Λιβύη.

Μεταξύ αυτών που συνυπέγραψαν την απόφαση είναι η Αίγυπτος, η Τουρκία, η Ρωσία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Αργότερα, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ κατηγόρησε και τις τέσσερις αυτές χώρες ότι συνεχίζουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά του εμφυλίου. «Είμαι απογοητευμένος με αυτά που συμβαίνουν στη Λιβύη», είχε δηλώσει τον Φεβρουάριο ο Αντόνιο Γκουτέρες. «Δεσμεύτηκαν ότι δεν θα παρέμβουν στη διαδικασία της Λιβύης και δεσμεύτηκαν ότι δεν θα στέλνουν όπλα και δεν θα συμμετάσχουν καθ' οιονδήποτε τρόπο στη σύγκρουση. Η αλήθεια είναι όμως ότι το εμπάργκο παραβιάζεται»

πηγη: efsyn.gr

H British Ports Association (BPA) καλεί την κυβέρνηση να αποκλείσει την επιβολή μέτρων καραντίνας για τους επιβάτες σε πορθμεία μικρών αποστάσεων.

Ήδη ταξιδιώτες από τη Γαλλία και την Ιρλανδία, καθώς και οδηγοί φορτηγών, εξαιρούνται από τα μέτρα. Οι ταξιδιώτες από τη Γαλλία εξαιρούνται μετά τη διμερή συμφωνία μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Γαλλίας.

Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση, η BPA, της οποίας τα μέλη δραστηριοποιούνται σε λιμενικές δραστηριότητες πορθμείων και κρουαζιερόπλοιων στο Ηνωμένο Βασίλειο, προσβλέπει σε ανάκαμψη της επιβατηγού ναυτιλίας. Η Ένωση υποστηρίζει παράλληλα ότι η κοινωνική αποστασιοποίηση είναι ίσως πιο εφικτή εν πλω στα πορθμεία και στα λιμάνια όπου πραγματοποιείται η μεταφορά οχημάτων και ότι ο κίνδυνος εξάπλωσης του ιού από ταξιδιώτες από χώρες που δεν περιλαμβάνονται επί του παρόντος στις εξαιρέσεις είναι συγκριτικά μικρότερος σε σχέση με τους ταξιδιώτες που έρχονται από Γαλλία και Ιρλανδία.

Εξάλλου, χώρες όπως η Ισπανία, το Βέλγιο και η Ολλανδία εφαρμόζουν αυστηρά μέτρα για τα ταξίδια και τις μετακινήσεις. Ο Richard Ballantyne, CEO της British Ports Association, σημειώνει ότι «ο κλάδος συνεργάζεται πολύ στενά με την κυβέρνηση στις προσπάθειες για τον έλεγχο του ιού και οι βασικοί εργαζόμενοι στα λιμάνια έχουν συμβάλει τα μέγιστα στη διατήρηση των συνόρων ανοιχτών, ώστε βασικά αγαθά να μπορούν να μεταφέρονται στη χώρα».

Ο ίδιος τονίζει ότι η επιβατική κίνηση έχει πληγεί ανεπανόρθωτα και ο δρόμος της ανάκαμψης θα είναι μακρύς, ωστόσο υπογραμμίζει πως δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι η απομόνωση επιβατών από ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες αλλά όχι από άλλες θα έχει σημαντική επίδραση στον έλεγχο του ιού.

«Ίσως οι θαλάσσιες μεταφορές αποτελούν τον καταλληλότερο τρόπο μεταφοράς για να αρχίσουν να χαλαρώνουν οι περιορισμοί, καθώς οι δυνατότητες κοινωνικής αποστασιοποίησης σε πλοία είναι μεγαλύτερες», συμπληρώνει. Κατά τον κ. Ballantyne, η επιβατική κίνηση είναι σημαντική για τους διαχειριστές πορθμείων, τα οποία είναι επίσης υπεύθυνα για τη μεταφορά του μεγαλύτερου όγκου αγαθών στη χώρα.

Η BPA καλεί, τέλος, την κυβέρνηση να συνάψει διμερείς συμφωνίες με κυβερνήσεις και άλλων ευρωπαϊκών χωρών στα πρότυπα αυτής με τη Γαλλία, για να διευκολυνθούν οι μετακινήσεις, διασφαλίζοντας παράλληλα την υγεία όλων.

Φωτό: PxHere

Πηγή: naftikachronika.gr

Οδηγίες για την λήψη μέτρων προφύλαξης από υψηλές θερμοκρασίες περιλαμβάνονται σε εγκύκλιο του γενικού γραμματέα Δημόσιας Υγείας Π. Πρεζεράκου.

Όπως αναφέρεται οι δημόσιες υπηρεσίες της χώρας θα πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις στην υγεία των πολιτών από την εμφάνιση υψηλών θερμοκρασιών και καύσωνα.

Επισημαίνεται ότι και οι Δήμοι, που συμμετέχουν στη συνολική προσπάθεια μεριμνώντας εγκαίρως για την οργάνωση και διάθεση δροσερών και κλιματιζόμενων χώρων για το κοινό, πρέπει να ακολουθούν τις ισχύουσες οδηγίες για την πρόληψη και αντιμετώπιση της πανδημίας SARS-CoV-2 για την αποφυγή του συγχρωτισμού και την τήρηση των μέτρων ατομικής προστασίας. Επίσης, συστήνεται γενικότερα να συνεργάζονται με τις Υπηρεσίες των Περιφερειακών Ενοτήτων για την ενημέρωση του κοινού και για τη λήψη των αναγκαίων μέτρων, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες θα πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο, εφόσον κριθεί αναγκαίο, εκτάκτων μεταβολών στα ωράρια λειτουργίας των διαφόρων υπηρεσιών του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, με έμφαση στον περιορισμό της μετακίνησης μεγάλου αριθμού ατόμων κατά τις θερμότερες ώρες.

Οδηγίες για τα σχετικά μέτρα προφύλαξης

Όταν η θερμοκρασία του περιβάλλοντος ξεπεράσει ορισμένα όρια ανεκτά από τον ανθρώπινο οργανισμό σε συνέργεια με ορισμένους άλλους παράγοντες (υγρασία, άπνοια κ.λ.π. ), δημιουργούνται παθολογικές καταστάσεις ποικίλου βαθμού βαρύτητας, που μπορούν να οδηγήσουν σε βαριά νόσηση έως και στο θάνατο. Τα αρχικά συμπτώματα μπορεί να είναι: δυνατός πονοκέφαλος, ατονία, αίσθημα καταβολής, τάση για λιποθυμία, πτώση της αρτηριακής πίεσης, ναυτία, έμετοι και ταχυπαλμία.

Το σύνδρομο της θερμοπληξίας, εκδηλώνεται με: ξαφνική αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος ( >40.5 ο C ), κόκκινο, ζεστό και ξηρό δέρμα (η εφίδρωση έχει σταματήσει), ξηρή πρησμένη γλώσσα, ταχυπαλμία, ταχύπνοια, έντονη δίψα, πονοκέφαλος, ναυτία, έμετος, ζάλη, σύγχυση, αδυναμία προσανατολισμού και καθαρής ομιλίας, επιθετική ή παράξενη συμπεριφορά, σπασμοί, απώλεια συνείδησης ή κώμα.

Η θεραπεία των ατόμων που παρουσιάζουν τα παραπάνω συμπτώματα, όταν η θερμοκρασία του περιβάλλοντος είναι υψηλή, πρέπει να γίνεται κατά προτίμηση σε νοσηλευτικά ιδρύματα, αλλά ως πρώτες βοήθειες μέχρι τη διακομιδή τους σε αυτά θα πρέπει να εφαρμοστούν άμεσα μέτρα ελάττωσης της θερμοκρασίας του σώματος: Μεταφορά του θερμόπληκτου άμεσα σε μέρος δροσερό, ευάερο, σκιερό κατά προτίμηση κλιματιζόμενο, πλήρης έκδυση από τα ρούχα, τοποθέτηση παγοκύστεων ή κρύων επιθεμάτων στον τράχηλο, τις μασχάλες και τη βουβωνική περιοχή, μπάνιο με κρύο νερό ή ντους ή ψεκασμό με κρύο νερό, παροχή μικρών γουλιών δροσερών υγρών ( νερού ή αραιωμένου χυμού φρούτων, 1 μέρος χυμού σε 4 μέρη νερού).

Ποιος κινδυνεύει από τις υψηλές θερμοκρασίες

Ηλικιωμένοι μωρά και μικρά παιδιά έγκυες και θηλάζουσες γυναίκες άτομα που είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα άτομα που εργάζονται ή ασκούνται έντονα σε ζεστό περιβάλλον άτομα με χρόνιες παθήσεις (καρδιαγγειακές παθήσεις, υπέρταση, σακχαρώδη διαβήτη, πνευμονοπάθειες, νεφροπάθειες, ηπατοπάθειες, ψυχική νόσο, άνοια, αλκοολισμό ή κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών κ.λ.π.) άτομα με οξεία νόσο, όπως λοίμωξη με πυρετό ή γαστρεντερίτιδα (διάρροια ή / και έμετο) άτομα που για καθαρά ιατρικούς λόγους παίρνουν φάρμακα για τα χρόνια νοσήματά τους, όπως π.χ. διουρητικά, αντιχολινεργικά, ψυχοφάρμακα, ορμονούχα (συμπεριλαμβανομένης της ινσουλίνης και των αντιδιαβητικών δισκίων).

Ιδιαίτερα κατά την περίοδο των υψηλών θερμοκρασιών θα πρέπει να συμβουλεύονται το γιατρό τους για την ενδεχόμενη τροποποίηση της δοσολογίας.

Γενικές οδηγίες προφύλαξης

Παραμονή σε χώρους που κλιματίζονται. Ειδικότερα κατά το χρονικό διάστημα που ισχύουν τα μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης της πανδημίας SARS-CoV-2, να τηρούνται σε όλους τους χώρους, δημόσιους και ιδιωτικούς οι διατάξεις για τη χρήση των κλιματιστικών μονάδων, με σκοπό την προστασία της δημόσιας υγείας από τη μετάδοση του νέου κορονοϊού. Στο πλαίσιο αυτό τονίζεται η αναγκαιότητα για τον συνεχή ή τουλάχιστο συστηματικό φυσικό αερισμό του χώρου μέσω ανοιγμάτων (παράθυρα, εξωτερικές θύρες) ακόμη και με την παράλληλη λειτουργία κλιματιστικών μονάδων. Ντύσιμο ελαφρύ και άνετο με ανοιχτόχρωμα ρούχα από πορώδες υλικό, ώστε να διευκολύνεται ο αερισμός του σώματος και η εξάτμιση του ιδρώτα.

• Χρήση καπέλου από υλικό που να επιτρέπει τον αερισμό του κεφαλιού.
• Χρήση μαύρων ή σκουρόχρωμων γυαλιών ηλίου με φακούς που προστατεύουν από την ηλιακή ακτινοβολία. Αποφυγή έκθεσης στον ήλιο, ιδίως για τα βρέφη και τους ηλικιωμένους.
• Αποφυγή βαριάς σωματικής εργασίας.
• Αποφυγή πολύωρων ταξιδιών με μέσα συγκοινωνίας που δε διαθέτουν κλιματισμό.
• Πολλά χλιαρά ντους κατά τη διάρκεια της ημέρας και τοποθέτηση δροσερών επιθεμάτων στο κεφάλι και στο λαιμό.
• Μικρά σε ποσότητα και ελαφριά γεύματα φτωχά σε λιπαρά, με έμφαση στη λήψη φρούτων και λαχανικών.
• Λήψη άφθονων υγρών (νερού και χυμών φρούτων), ιδιαίτερα από τα βρέφη και τους ηλικιωμένους και αποφυγή του αλκοόλ. Αν η εφίδρωση είναι μεγάλη, συστήνεται η πρόσθετη λήψη μικρών δόσεων αλατιού.

Άτομα που πάσχουν από χρόνια νοσήματα θα πρέπει να συμβουλευτούν τον θεράποντα ιατρό τους, από τον οποίο θα λάβουν επιπρόσθετες οδηγίες ανάλογα με την κατάστασή τους καθώς και οδηγίες για την πιθανή αλλαγή της δοσολογίας της φαρμακευτικής τους αγωγής.

Οι ηλικιωμένοι να μην εγκαταλείπονται μόνοι τους αλλά να εξασφαλίζεται κάποιο άτομο για την καθημερινή τους φροντίδα.

Οι χώροι εργασίας πρέπει να διαθέτουν κλιματιστικά μηχανήματα ή απλούς ανεμιστήρες, κατά προτίμηση οροφής, και σε κάθε περίπτωση φυσικό αερισμό των χώρων. Το ίδιο ισχύει και για τα ιδρύματα, που περιθάλπουν νεογνά, βρέφη, παιδιά, ηλικιωμένους και άτομα με ειδικές ανάγκες.

Ιδιαίτερη βαρύτητα θα πρέπει να δίδεται όταν οι υψηλές θερμοκρασίες συνδυάζονται και με φαινόμενα αυξημένων επιπέδων ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Συγκεκριμένα: Για την περίπτωση υπέρβασης των ορίων του όζοντος στον ατμοσφαιρικό αέρα, το Υπουργείο Υγείας έχει εκδώσει σχετικές οδηγίες για την ενημέρωση του κοινού με μέτρα προφύλαξης ειδικά των ευπαθών πληθυσμιακών ομάδων, οι οποίες έχουν ως εξής:

Άτομα με αναπνευστικές και καρδιαγγειακές παθήσεις και γενικότερα άτομα ευαίσθητα στην ατμοσφαιρική ρύπανση συνιστάται να παραμένουν σε εσωτερικούς χώρους και να αποφεύγουν την κυκλοφορία στο εξωτερικό περιβάλλον. Επίσης, συνιστάται στα παραπάνω άτομα καθώς και τα παιδιά να αποφεύγουν την έντονη σωματική άσκηση, η οποία μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό της αναπνευστικής οδού και να οδηγήσει σε αναπνευστικά προβλήματα.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Με βασικό αίτημα την απόσυρση του νομοσχεδίου του υπουργείου Παιδείας, που επιφέρει αλλαγές σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης, καλούν σε κινητοποίηση την ερχόμενη Τρίτη 19 Μαΐου η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΔΟΕ) και η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδος (ΟΙΕΛΕ). Το «ραντεβού» είναι στις 13:00 στα Προπύλαια.

Στην ανακοίνωσή τους οι ομοσπονδίες επικρίνουν την κυβέρνηση και μέρος των ιδιοκτητών ιδιωτικών σχολείων ότι «κλείνουν τ’ αυτιά» στη φωνή των εκπαιδευτικών που διαδήλωσαν την περασμένη εβδομάδα και ότι ανοίγουν τις κάμερες αναμετάδοσης των μαθημάτων αγνοώντας τους νόμους περί προστασίας προσωπικών δεδομένων και τις παιδαγωγικές αρχές.

«Δεν αποσύρουν το αντιδημοκρατικό – αντιεκπαιδευτικό πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία. Αρνούνται να λάβουν όλα απαραίτητα μέτρα προστασίας της υγείας και της ζωής μαθητών και εκπαιδευτικών ώστε τα σχολεία να είναι ανοιχτά με ασφάλεια», αναφέρουν οι ομοσπονδίες.

Οι ομοσπονδίες ζητούν να αποσυρθεί το πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία, να μην εφαρμοστεί η «απαράδεκτη», όπως χαρακτηρίζουν τροπολογία για την ζωντανή αναμετάδοση των μαθημάτων, να ληφθούν άμεσα όλα τα απαραίτητα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας σε όλα τα σχολεία, να στηριχθεί το δημόσιο σχολείο και να αυξηθεί η χρηματοδότηση των σχολείων από τον κρατικό προϋπολογισμό και να μπει φραγμός «στις απαράδεκτες πιέσεις των σχολαρχών που εξαναγκάζουν τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς να κάνουν μάθημα με κάμερες στην τάξη».

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Το σλόγκαν «εμπιστοσύνη στους ειδικούς» – ή, σε παραλλαγή, «εμπιστοσύνη στους επιστήμονες» – έχει αποκτήσει ιδιαίτερο επικοινωνιακό, ιδεολογικό και πολιτικό βάρος το τελευταίο διάστημα, με αφορμή την επιθετική εξάπλωση της Covid-19. Η «εμμονικής» συχνότητας επίκλησή του, μάλιστα, δυσκολεύει να γίνεται αντιληπτό σε τι πραγματικά αναφέρονται όσοι το χρησιμοποιούν.

Στο στόμα των αστικών κυβερνήσεων ανά τον κόσμο, λειτουργεί ως επιχείρημα για την τεκμηρίωση της… σοφίας που χαρακτηρίζει τις πολιτικές αποφάσεις για τη διαχείριση της πανδημίας. Ετσι, η κυβέρνηση της ΝΔ επιχαίρει για τη δήθεν «αποτελεσματική» διαχείριση της κατάστασης, προβάλλοντας ότι τα κατάφερε γιατί επέλεξε να δώσει τον πρώτο λόγο στους – πράγματι καταξιωμένους στο αντικείμενό τους – ειδικούς οι οποίοι απαρτίζουν την Επιτροπή που η ίδια όρισε υπό τον καθηγητή Τσιόδρα.

Αντίστοιχα, αστικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης επικαλούνται επιστημονικές μελέτες στην προσπάθειά τους να μεταφέρουν την πολιτική αντιπαράθεση σε πεδίο που δεν αμφισβητεί τις στοχεύσεις τις οποίες από κοινού με τις αστικές κυβερνήσεις υπηρετούν. Ετσι, βλέπουμε τον ΣΥΡΙΖΑ να αξιοποιεί διαφοροποιήσεις στις επιστημονικές γνωμοδοτήσεις για να μεμφθεί επιδερμικά την κυβέρνηση.
Ποια «εμπιστοσύνη», σε ποιους επιστήμονες και γιατί

Προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα: Αφού παντού ο πρώτος λόγος δόθηκε στους ειδικούς, γιατί είναι διαφορετικά τα αποτελέσματα της διαχείρισης της πανδημίας σε κάθε χώρα;

Μήπως οι δικοί μας ειδικοί είναι καλύτεροι από τους άλλους; Κανένας Ιταλός λοιμωξιολόγος ή επιδημιολόγος δεν θα υποστήριζε ότι ο νέος κορονοϊός δεν μεταδίδεται μεταξύ των εργατών που στοιβάζονταν στις μεγάλες βιομηχανίες την ώρα που η πανδημία κάλπαζε. Οπως και κανένας Ελληνας συνάδελφός του δεν θα υποστήριζε κάτι τέτοιο για τις εκατοντάδες ανάλογες – στον ένα ή στον άλλο βαθμό – περιπτώσεις που καταγγέλλουν τα ταξικά συνδικάτα στη χώρα μας.

Μήπως η διαφορά βρίσκεται στο πώς αξιολογήθηκε η προτεραιότητα στην ανθρώπινη ζωή από την κυβέρνηση της ΝΔ; Το γεγονός ότι οι διεκδικήσεις των κατεξοχήν ειδικών επιστημόνων – των υγειονομικών, που δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες στα νοσοκομεία της χώρας μας – βρίσκουν διαχρονικά τοίχο από όλες τις κυβερνήσεις αποδεικνύει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Εξάλλου, δεν γίνεται να ξεχάσουμε και την αλφαβήτα για όποιον έχει την παραμικρή σχέση με την επιστήμη: Η αξιοπιστία των στατιστικών καθορίζεται από το μέγεθος και την αντιπροσωπευτικότητα του δείγματος. Είναι αστείο να πανηγυρίζεις π.χ. για τα περιορισμένα κρούσματα, όταν δεν έχεις κάνει μαζικά τεστ για να τα εντοπίσεις. Ξεπερνά τα όρια της αστειότητας η ανάλυση που είδαμε στις τηλεοράσεις για την «πρωτιά της Ελλάδας στον αριθμό των τεστ ανά κρούσμα»!

Τελικά, μήπως αλλού είναι το πρόβλημα; Μήπως, στην πραγματικότητα, πίσω από το σλόγκαν «εμπιστοσύνη στους επιστήμονες» κρύβεται η αστική πολιτική, που στις διάφορες παραλλαγές της προωθείται παντού με την επίκληση της επιστήμης;
Η εργαλειοποίηση της επιστήμης από την αστική πολιτική

Ανεξαρτήτως συνθηκών, τα αστικά επιτελεία δεν παρεκκλίνουν ούτε ρούπι από το στόχο της στήριξης της καπιταλιστικής οικονομίας. Στην τρέχουσα συγκυρία, καλούνται να συνυπολογίσουν πολλές αλληλεπιδρώσες παραμέτρους, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν κάποιες που μπορούμε να ομαδοποιήσουμε σε δύο κατηγορίες.

Η πρώτη αφορά την εξέλιξη της πανδημίας, σε συνδυασμό με την κατάσταση του συστήματος Υγείας και τις δυνατότητες περίθαλψης των νοσούντων. Εξ ου και οι εκτιμήσεις των λοιμωξιολόγων και των επιδημιολόγων βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.

Η δεύτερη έχει να κάνει με την κατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας σε κάθε χώρα και διεθνώς, τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων των διαφόρων κλάδων, τον μεταξύ τους ανταγωνισμό, με τη νέα καπιταλιστική οικονομική κρίση να εφορμά ήδη πριν τον νέο κορονοϊό. Από εδώ εξηγούνται οι διαφοροποιήσεις στις πολιτικές διαχείρισης της πανδημίας από τις διάφορες αστικές κυβερνήσεις.

Συσχετίζοντας τα παραπάνω, φωτίζεται το κύριο: Σε κάθε περίπτωση, οι αποφάσεις που λαμβάνονται είναι πολιτικές και η επιστημονική εμπειρογνωμοσύνη αξιοποιείται κατά το δοκούν για την υποστήριξή τους.

Εξάλλου, πολιτικές είναι και οι αποφάσεις για τη στελέχωση και το ρόλο που αποδίδεται στα διάφορα επιστημονικά επιτελεία. Αλλωστε, οι ειδικότητες όσων έχουν επιλεγεί να τα στελεχώσουν, έως ένα βαθμό προκαταλαμβάνουν και το είδος και την εμβέλεια των γνωμοδοτήσεών τους. Για παράδειγμα, είναι σχεδόν δεδομένο ότι οι ογκολόγοι θα στάθμιζαν διαφορετικά τον κίνδυνο που διατρέχουν οι καρκινοπαθείς που αναγκάζονται να διακόψουν τη θεραπεία τους. Αντίστοιχα, οι ψυχολόγοι θα στάθμιζαν διαφορετικά τους κινδύνους από την εμμονική επίκληση στην ατομική ευθύνη, ενώ, σε συνεργασία και με ορθοπεδικούς και γιατρούς Εργασίας, θα έβλεπαν διαφορετικά τα μέτρα για την επιβολή της τηλεργασίας (και πιθανότατα θα έρχονταν σε αντιπαράθεση με τους ειδικούς της αστικής οικονομικής επιστήμης, οι οποίοι θα προσπαθούσαν να συνδυάσουν τη μείωση του κόστους λειτουργίας των επιχειρήσεων με την αύξηση της εντατικοποίησης και της παραγωγικότητας της εργασίας).

Με λίγα λόγια, ισχύει ότι ο τρόπος που ορίζεις ένα πρόβλημα προδιαγράφει και τις προοπτικές της προσπάθειας επίλυσής του.

Αυτό ισχύει και για τους επιδημιολόγους και τους λοιμωξιολόγους. Για παράδειγμα, αλλιώς θα τοποθετούνταν για τη λειτουργία των σχολείων εάν είχαν γίνει πράξη όσα διεκδικούν εδώ και χρόνια μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς για τις σχολικές υποδομές, και αλλιώς με βάση την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί διαχρονικά, η οποία επιτείνεται με τις προβλέψεις του σχεδίου νόμου της κυβέρνησης για περισσότερους μαθητές ανά σχολική αίθουσα. Οπως επίσης είναι προφανές ότι δεν μπορεί να βρει κανένα επιστημονικό έρεισμα η πρόταση της κυβέρνησης προς την Κομισιόν να μη μένει κενή ούτε μία θέση στα αεροπλάνα που θα μεταφέρουν τους τουρίστες για τα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, την ώρα που όλοι χρειάζεται να κρατάμε αποστάσεις στα σούπερ μάρκετ και στις ουρές στις τράπεζες και τη ΔΕΗ.

Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: Οι αστικές πολιτικές διαχείρισης, τόσο για το «lockdown» όσο και για το σταδιακό άνοιγμα, σχεδιάζονται με γνώμονα τα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών και τις προτεραιότητες της καπιταλιστικής οικονομίας και όχι την προστασία της υγείας του λαού. Στην προσπάθειά τους να βρουν την πολυπόθητη γι’ αυτούς χρυσή τομή μεταξύ βραχυπρόθεσμου και μεσοπρόθεσμου «κόστους» και «οφέλους», τα αστικά επιτελεία εργαλειοποιούν και την επιστήμη.
Ο εγκλωβισμός της επιστήμης στη μέγκενη του καπιταλισμού

Με τον νέο κορονοϊό να έχει κάνει την εμφάνισή του πριν από λίγους μόλις μήνες, είναι πολλά αυτά που χρειάζεται να ανακαλύψουν ακόμα οι επιστήμονες ώστε η γνώση και η ανθρώπινη δραστηριότητα να κυριαρχήσουν πάνω του. Καθώς τα δεδομένα που έχει στη διάθεσή της η επιστημονική κοινότητα συνεχώς εμπλουτίζονται, όχι μόνο δεν είναι παράλογο να αναθεωρούνται προγενέστερες επιστημονικές εκτιμήσεις, αλλά είναι και αναγκαίο.

Αλλωστε, μόνο έτσι αναπτύσσεται διαλεκτικά η γνώση, με την κοινωνική πρακτική να αποτελεί την κρησάρα για το περιεχόμενό της, αλλά και να καταδεικνύει τους δρόμους που διανοίγει η κατάκτησή της.

Η όλο και μεγαλύτερη και βαθύτερη σχετική αλήθεια που κατακτά η επιστημονική γνώση, όσο αναπτύσσεται μέσα από την ανάπτυξη της επιστημονικής δραστηριότητας και της κοινωνικής πρακτικής, δεν είναι παράγοντας αμφιβολίας για την αξιοπιστία της επιστήμης, αλλά το πιο ισχυρό όπλο της ανθρωπότητας στην προσπάθειά της να αναμετρηθεί νικηφόρα με τα νέα προβλήματα που της θέτει η διαρκώς αναπτυσσόμενη φυσική και κοινωνική πραγματικότητα.

Δεν μπορεί όμως να παραγνωρίζει κανείς ότι και η ίδια η επιστήμη αναπτύσσεται στο πλαίσιο αυτής της κοινωνικής πραγματικότητας. Ο προσανατολισμός και τα περιθώρια ανάπτυξης της επιστημονικής γνώσης καθορίζονται και από το πλαίσιο εντός του οποίου συγκροτούνται και διαμορφώνονται οι σχέσεις που διέπουν την επιστημονική δραστηριότητα και τους θεσμούς που την προάγουν. Η αντικειμενικότητα της επιστημονικής γνώσης δεν σβήνει το ταξικό πρόσημο της αστικής επιστήμης.

Η περίοδος που διανύουμε είναι χαρακτηριστική. Από τη μία διαφαίνονται οι τεράστιες δυνατότητες που υπάρχουν, με τους χιλιάδες επιστήμονες και ερευνητές να μπορούν δυνητικά να οργανώσουν τη δουλειά τους στο πλαίσιο σχεδιασμένης συνεργασίας, ώστε να ανταποκριθούν ακόμα και σε έκτακτες καταστάσεις και ανάγκες του λαού. Από την άλλη, η εξουσία του κεφαλαίου φρενάρει τις δυνατότητες της επιστήμης να αναπτυχθεί σχεδιασμένα ώστε να υπηρετεί τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Ακόμα και τα αστικά ΜΜΕ βρίθουν αναφορών για τον ανταγωνισμό μεταξύ των φαρμακοβιομηχανιών, την πρόταξη του κόστους της έρευνας έναντι του οφέλους για την υγεία του λαού, τους διαφόρων ειδών περιορισμούς με πατέντες κ.λπ.

Ο καπιταλισμός ενδιαφέρεται να βρεθούν άμεσα θεραπείες και εμβόλια για την Covid-19, γιατί χρειάζεται να εξασφαλίζει την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Ομως το τι, πότε και πώς δεν καθορίζεται από τις «ανθρωπιστικές ανησυχίες» των καπιταλιστών, αλλά από την υπαγωγή της επιστημονικής έρευνας στις ανάγκες διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου, από το ποσοστό κέρδους και τα μερίδια αγοράς των ανταγωνιζόμενων ομίλων, με αποτέλεσμα η υγεία του λαού να παραμένει εγκλωβισμένη στη μέγκενη του καπιταλισμού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πίσω από πολλά ερευνητικά εγχειρήματα για θεραπείες και εμβόλια για την Covid-19 βρίσκονται χρηματοδότες που έχουν ήδη πάρει θέση στον λυσσαλέο διεθνή ανταγωνισμό για την «επόμενη μέρα» της καπιταλιστικής οικονομίας.
Η εργατική τάξη μπορεί να μεταμορφώσει την επιστήμη σε δύναμη προς όφελος του λαού

Οι αστικές δυνάμεις πασχίζουν με κάθε τρόπο να στηρίξουν τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, επιδιώκοντας να φορτώσουν τα βάρη της πανδημίας και της κρίσης στις πλάτες του λαού. Στην προσπάθειά τους αυτή, αναζητούν έρεισμα και υποστήριξη στην επιστήμη, την οποία διαθλούν υπό το πρίσμα των συμφερόντων της εξουσίας του κεφαλαίου και αξιοποιούν εργαλειακά για την προώθηση των στοχεύσεών τους.

Ο Μαρξ υπογράμμιζε ότι μόνο η εργατική τάξη μπορεί να μεταμορφώσει την επιστήμη από εργαλείο ταξικής κυριαρχίας σε δύναμη προς όφελος του λαού. Το δυνάμωμα της κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που με την οργανωμένη δύναμη της συνειδητής πειθαρχίας προτάσσει την απειθαρχία στις αντιλαϊκές πολιτικές και την αγωνιστική διεκδίκηση για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, είναι ο παράγοντας που μπορεί να ανατρέψει τους σχεδιασμούς των αστικών επιτελείων. Να ανοίξει το δρόμο για το πέρασμα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα στο ξέφωτο της σοσιαλιστικής προοπτικής.

Σε αυτόν το δρόμο, θα αρθεί κάθε φραγμός στην επιστημονική έρευνα, με γνώμονα την ικανοποίηση των σύγχρονων και διευρυνόμενων αναγκών της κοινωνίας, την ανύψωση της κοινωνικής ευημερίας.

Πηγ: Ριζοσπάστης
Του Δημήτρη ΚΟΙΛΑΚΟΥ
Ο Δ. Κοιλάκος είναι μέλος του Τμήματος Παιδείας και Ερευνας της ΚΕ του ΚΚΕ

ΠΗΓΗ: atexnos.gr