Η επικρατούσα άποψη στο στρατόπεδο της αντίστασης επιζητούσε έναν τίμιο συμβιβασμό με την αστική πλευρά, υπήρχε όμως και η αριστερή αμφισβήτηση

Υπό μία αντίληψη, στην ιστορία συμβαίνει εκείνο που τελικά μπορούσε να συμβεί. Κάτω από αυτή την οπτική, η εκ των υστέρων εξέταση μιας εναλλακτικής εξέλιξης των πραγμάτων δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από άσκηση του μυαλού, πιθανολογία, που περισσότερο έχει να κάνει με τις επιθυμίες μας παρά με τις πραγματικές ιστορικές δυνατότητες.

Ογδόντα χρόνια μετά τη μεγάλη μάχη της Αθήνας ανάμεσα στο στρατόπεδο της αντιφασιστικής αντίστασης και τον συνασπισμό Βρετανών, ντόπιων αστικών δυνάμεων και συνεργατών των ναζί, το υλικό που διαθέτουμε στα χέρια μας, αν και δεν συμπληρώνει πλήρως το παζλ, είναι ικανό να μας δώσει μια αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα για τη δύναμη και τις δυνατότητες, τα σχέδια και τους υπολογισμούς, τους φόβους, τις ταλαντεύσεις, τη γνώση και την άγνοια των δρώντων υποκειμένων.

Μετά την καθιέρωση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ως σημαντικού παράγοντα στην πολιτική ζωή της χώρας, στο εσωτερικό του επαναστατικού κινήματος εμφανίζονταν διαρκώς τάσεις που κινούνταν (σχηματικά) στο αριστερό άκρο ή εκτός των ορίων της κεντρικά χαραγμένης πολιτικής γραμμής, που εκπορευόταν από τη Σοβιετική Ένωση και το ΚΚΕ. Οι απόψεις αυτές αναμετριούνταν με την συνήθως επικρατούσα τάση που αναζητούσε επίμονα έναν τίμιο συμβιβασμό και έναν κοινό τόπο με τον αστικό πολιτικό κόσμο, τους Βρετανούς και τις αστικές αντάρτικες δυνάμεις του αντιφασιστικού πόλου. Καμία κεντρική απόφαση δεν πάρθηκε δίχως διαφωνίες στο εσωτερικό του επαναστατικού κινήματος. Από την στάση απέναντι στην ιταλική επίθεση, στο περιεχόμενο της ιδρυτικής διακήρυξης του ΕΑΜ, από την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής και τη συμμαχία με τον ΕΔΕΣ, ως τις συμφωνίες Λιβάνου και Καζέρτας και τέλος στη Βάρκιζα, σε κάθε μεγάλο και μικρό δίλημμα που έφερνε η εξέλιξη του αγώνα, ο αντίλογος στις τελικές αποφάσεις ήταν πάντα εκεί. Αλλά και οι ταλαντεύσεις των φορέων της πλειοψηφούσας τάσης κάθε φορά είναι ιστορικά καταγεγραμμένες. Ως εκ τούτου τα μπρος-πίσω, οι παρεκκλίσεις, οι πειραματισμοί και οι διορθώσεις της πολιτικής γραμμής του αντιστασιακού κινήματος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ σε μια σειρά κρίσιμα ζητήματα αποτέλεσαν χαρακτηριστικό γνώρισμα της λειτουργίας του «εδώ» στρατοπέδου. Σε ένα βαθμό κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο μέσα σε συνθήκες πολέμου και λαϊκού ξεσηκωμού. Άλλωστε, παρόμοια γνωρίσματα μπορούμε να παρατηρήσουμε και στο «εκεί» στρατόπεδο.

Ο Δεκέμβρης της Αθήνας αποτύπωσε την ύπαρξη των επαναστατικών δυνατοτήτων και όχι τις αυταπάτες περί αυτών

Ωστόσο, ο συσχετισμός στο αστικό και βρετανικό στρατόπεδο έγερνε πάντοτε υπέρ της ρήξης, σε αντίθεση με τον έτερο πόλο, όπου στο τέλος συνήθως κυριαρχούσε η λογική του συμβιβασμού. Η δυσκολία όμως με την οποία επερχόταν κάθε συμβιβασμός αποδεικνύει την ύπαρξη δυνατότητας άλλης πορείας. Δείγματα αυτής της άλλης πορείας ήταν η δημιουργία οργάνων λαϊκής αυτοδιοίκησης και αυτοοργάνωσης στις απελευθερωμένες περιοχές μέχρι και τη δημιουργία «κυβέρνησης του βουνού» με τη διενέργεια εκλογών, δηλαδή ενός παράλληλου κέντρου με την επίσημη «εξόριστη» κυβέρνηση και τον βασιλιά. Δείγματα της άλλης πορείας αποτέλεσαν οι απόπειρες εκκαθάρισης των αστικών αντάρτικων δυνάμεων (ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ), αλλά και οι προσπάθειες συνεργασίας με τα υπόλοιπα αντάρτικα κινήματα των Βαλκανίων για την αμοιβαία ενίσχυσή τους, όχι μόνο απέναντι στους κατακτητές αλλά και τη βρετανική επιρροή. Τέτοια δείγματα ήταν επίσης η αναζήτηση συμβουλών και στήριξης από τους Γιουγκοσλάβους, τους Βούλγαρους και τους Σοβιετικούς τόσο το καλοκαίρι του ’44 (πριν την υπογραφή της Καζέρτας), όσο και το φθινόπωρο του ’44 (πριν τα Δεκεμβριανά), αλλά και τα σχέδια κατάληψης της Αθήνας που εκπονήθηκαν, έστω κι αν δεν υλοποιήθηκαν. Τα παραπάνω αποδεικνύουν πως οι φιλοδοξίες του αντιστασιακού κινήματος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αλλά και της ηγεσίας του ΚΚΕ δεν εξαντλούνταν στην εκπλήρωση των συμμαχικών τους καθηκόντων και στην προσφορά βοήθειας στον αγώνα της Σοβιετικής Ένωσης. Αν και η κεντρικά εκπορευόμενη γραμμή από την Κομμουνιστική Διεθνή (όσο υπήρχε) και τη Σοβιετική Ένωση δεν έθετε καταρχήν ως στόχο την μετατροπή του πολέμου σε ταξική σύγκρουση για την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας, στην πορεία του αυτό συνέβη σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις: στη Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία.

Όντως, η Ελλάδα βρισκόταν σταθερά εκτός των σχεδίων επέκτασης της σφαίρας επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, αν και τα τελευταία άλλαζαν και μετασχηματίζονταν μέσα από τα γεγονότα του πολέμου. Πράγματι επίσης, το 1944, η σοβιετική ηγεσία έβλεπε τις πιθανές, όπως σημείωνε, λαϊκές εξεγέρσεις στη Δύση περισσότερο ως πιθανό αποσταθεροποιητικό παράγοντα για τις σχέσεις της με αυτήν παρά ως ευκαιρία επέκτασης του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Με αυτή την έννοια, η ηγεσία του ΚΚΕ, αν δεν αποθαρρυνόταν, σίγουρα δεν ενθαρρυνόταν να κάνει το βήμα παραπάνω εκεί που αμφιταλαντευόταν από εκείνους που θεωρούσε πολιτικά σήμαντρά της.

Από την άλλη, τόσο το γιουγκοσλαβικό και το αλβανικό παράδειγμα, ως πολιτικές γραμμές που κινούνταν στο «αριστερό άκρο» και ενίοτε οριακά εκτός της χαραγμένης πολιτικής της αντιφασιστικής συμμαχίας, όσο και οι (άγνωστες στην ηγεσία του ΚΚΕ) ομολογίες των Βρετανών και των εθνικών αστικών δυνάμεων για τα πεπερασμένα όρια που θα είχε γι’ αυτούς η πολιτική της ένοπλης ρήξης με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αναδεικνύουν εν τοις πράγμασι εναλλακτικές δυνατότητες που όντως υπήρχαν εκείνη την εποχή για το επαναστατικό κίνημα στην Ελλάδα.

Ο Δεκέμβρης της Αθήνας αποτύπωσε την ύπαρξη αυτών των δυνατοτήτων και όχι τις αυταπάτες περί αυτών. Ήταν μια καθυστερημένη και ατελώς οργανωμένη προσπάθεια να αντιστραφεί (έστω μερικώς) η συμβιβαστική πορεία που έσπρωχνε τους κυρίαρχους του παιχνιδιού σε ρόλο ακολουθητών των εξελίξεων. Αν για κάποιους ο Δεκέμβρης ήταν η απόδειξη της βρετανικής υπεροπλίας -και άρα της ματαιότητας της όποιας απόπειρας επιβολής της λαϊκής βούλησης- η απορία και η έκπληξη των Βρετανών διπλωματών και στρατιωτικών μετά από κάθε συμφωνία με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, μέχρι και για την ευκολία υπογραφής της ίδιας της Συμφωνίας της Βάρκιζας, στέκει ως απόδειξη του αντιθέτου μέσα από τα μάτια των αντιπάλων του.

Πηγή: prin.gr

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, εμφανίστηκε σήμερα, Τρίτη 10/12, σε δικαστήριο του Τελ Αβίβ για να καταθέσει για πρώτη φορά στην πολύκροτη δίκη διαφθοράς, η οποία αναμένεται να τον υποχρεώσει να διαχειριστεί τις υποχρεώσεις του τόσο στο δικαστήριο όσο και στο «στρατηγείο» του πολέμου για τις επόμενες εβδομάδες.

Ο Νετανιάχου έφτασε στο δικαστήριο περίπου στις 10 το πρωί, ενώ έξω από το κτίριο συγκεντρώθηκαν δεκάδες διαδηλωτές, κάποιοι από τους οποίους ήταν υποστηρικτές του και άλλοι απαιτούσαν από αυτόν να κάνει περισσότερα για να διαπραγματευτεί την απελευθέρωση περίπου 100 ομήρων που κρατούνται από τη Χαμάς στη Γάζα.

Ο Νετανιάχου, που κατηγορείται για δωροδοκία, απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης, θα καταθέσει τρεις φορές την εβδομάδα, όπως ανακοίνωσε το δικαστήριο.

Το ανώτατο δικαστήριο του Ισραήλ απέρριψε στις 13 Νοεμβρίου αίτημα για αναβολή της διαδικασίας κατά 10 εβδομάδες, τονίζοντας ότι ο Πρωθυπουργός είχε πέντε μήνες για να προετοιμαστεί. Η ομάδα υπεράσπισής του Νετανιάχου, υποστήριξε ότι δεν μπορούσε να προετοιμαστεί λόγω της πίεσης χρόνου που του ασκεί η διαχείριση των ανοιχτών μετώπων του Ισραήλ, σε Γάζα, Λίβανο και Συρία.

Πριν καταθέσει, ο Νετανιάχου μίλησε κατά των δικαστικών αρχών, χαρακτηρίζοντας τις έρευνες εναντίον του ως «κυνήγι μαγισσών». Ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες και έχει δηλώσει αθώος.

Σε συνέντευξη Τύπου το βράδυ της Δευτέρας, ο Νετανιάχου ανέφερε ότι περίμενε «οκτώ χρόνια για να παρουσιάσει την αλήθεια του», εκφράζοντας την οργή του για τον τρόπο με τον οποίο είχαν αντιμετωπιστεί οι μάρτυρες κατά τη διάρκεια των ερευνών.

«Είναι εντελώς ψέματα. Δουλεύω 17, 18 ώρες την ημέρα»

Απάντησε στους ισχυρισμούς ότι ζήτησε σαμπάνια και πούρα και εκμεταλλεύτηκε τη θέση του για να λάβει χιλιάδες σέκελ.

«Αυτό είναι εντελώς ψέματα. Δουλεύω 17, 18 ώρες την ημέρα. Όλοι όσοι με γνωρίζουν το ξέρουν αυτό», λέει. «Έτσι δουλεύω. Τρώω τα γεύματά μου στο τραπέζι της δουλειάς μου, δεν είναι cordon bleu, δεν έρχονται σερβιτόροι με λευκά γάντια».

Ο Νετανιάχου λέει ότι «εργάζομαι όλο το εικοσιτετράωρο, πηγαίνω για ύπνο στις 1 ή 2 το βράδυ, δεν έχω σχεδόν καθόλου χρόνο να δω την οικογένειά μου, να δω τα παιδιά μου, κάτι που είναι μεγάλο τίμημα».

Ο πρωθυπουργός λέει ότι «μερικές φορές κάθομαι με ένα πούρο και δεν μπορώ να το καπνίσω με τη μία γιατί τα καπνίζω ανάμεσα στις συναντήσεις». Και προσθέτει, «Μισώ τη σαμπάνια, δεν μπορώ να την πιώ».

Κατά τη διάρκεια του χρόνου που μεσολάβησε στην θητεία του ως πρωθυπουργός, ο Νετανιάχου λέει: «Είχα ελευθερία, πήγα με την οικογένειά μου στη Ντίσνεϋλαντ, στην Αυστραλία, πήγαμε εκδρομές, ήταν υπέροχο».

Ωστόσο, λέει, «με τηλεφώνησε η δημόσια υπηρεσία… και ρώτησα τον εαυτό μου, τι κάνω; Ρώτησα τον εαυτό μου στα 50 μου: «Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής σου; Αυτό κληρονόμησες από τον πατέρα σου;»

Υπόθεση 1000

Η «Υπόθεση 1000» (Case 1000), γνωστή και ως «Υπόθεση Δώρων», αφορά κατηγορίες κατά του Νετανιάχου για απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης.

Στην υπόθεση περιλαμβάνονται ισχυρισμοί ότι ο Νετανιάχου και η σύζυγός του, Σάρα, έλαβαν πολυτελή δώρα από δύο πλούσιους επιχειρηματίες, σε αντάλλαγμα πολιτικές χάρες.

Οι επιχειρηματίες είναι ο Αρνόν Μίλχαν, Ισραηλινός παραγωγός κινηματογράφου στο Χόλιγουντ, και ο Αυστραλός δισεκατομμυριούχος Τζέιμς Πάκερ. Τα δώρα περιλαμβάνουν, σύμφωνα με τις καταθέσεις, σαμπάνιες και πούρα.

Ο Μίλχαν κατέθεσε ότι παρείχε δώρα στον Νετανιάχου τον Ιούνιο του 2020. Ο Πρωθυπουργός κατηγορείται ότι προώθησε τα συμφέροντα του Μίλχαν, βοηθώντας να εξασφαλίσει βίζα για τις ΗΠΑ, έπειτα από συνομιλίες με αξιωματούχους της Αμερικανικής κυβέρνησης.

Επίσης, κατηγορείται ότι προώθησε νόμο για απαλλαγή από φόρους, ο οποίος θα μπορούσε να ευνοήσει Ισραηλινούς του εξωτερικού, συμπεριλαμβανομένου του Μίλχαν.

Υπόθεση 2000

Η «Υπόθεση 2000» (Case 2000) αναφέρεται σε συμφωνία που φέρεται να έκανε ο Νετανιάχου με τον επιχειρηματία Αρόν Μόζες, βασικό μέτοχο της ισραηλινής καθημερινής εφημερίδας Yedioth Ahronoth, για ευνοϊκή κάλυψη στα μέσα ενημέρωσης, σε αντάλλαγμα μια νομοθεσία που θα επιβράδυνε την ανάπτυξη της ανταγωνιστικής εφημερίδας Israel Hayom.

Στην υπόθεση αυτή, ο Νετανιάχου κατηγορείται επίσης για απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης.

Σύμφωνα με τη σύνοψη του κατηγορητηρίου, παρά τον «βαθύ ανταγωνισμό» μεταξύ των δύο ανδρών, πραγματοποίησαν τρεις σειρές συναντήσεων μεταξύ 2008 και 2014. Κατά τη διάρκεια αυτών, ο Νετανιάχου και ο Μόζες «συζητούσαν για την προώθηση κοινών συμφερόντων τους: τη βελτίωση της κάλυψης που λάμβανε ο κ. Νετανιάχου από την ομάδα μέσων ενημέρωσης Yedioth Ahronoth και την επιβολή περιορισμών στην εφημερίδα Israel Hayom», ανέφερε.

Σύμφωνα με τη σύνοψη του κατηγορητηρίου, συζητήθηκε επίσης ένα νομοσχέδιο που θα περιόριζε την κυκλοφορία της Israel Hayom.

Υπόθεση 4000

Στην «Yπόθεση 4000» ο Νετανιάχου κατηγορείται για την παροχή κανονιστικών διευκολύνσεων στην ισραηλινή εταιρεία τηλεπικοινωνιών Bezeq, σε αντάλλαγμα θετική αντιμετώπιση του ίδιου και της συζύγου του σε ειδησεογραφική ιστοσελίδα που ελεγχόταν από τον πρώην πρόεδρο της εταιρείας.

Ο Νετανιάχου, ως υπουργός Επικοινωνιών την περίοδο εκείνη, φέρεται να παρείχε ρυθμιστικά οφέλη στον Σαούλ Ελόβιτς, ιδιοκτήτη της Bezeq, ο οποίος ταυτόχρονα ελέγχει την ιστοσελίδα Walla.

Σύμφωνα με τη σύνοψη του κατηγορητηρίου, ο Νετανιάχου «ασχολήθηκε αρκετές φορές με κανονιστικά θέματα που αφορούσαν τον κ. Ελόβιτς και ανέλαβε συγκεκριμένες ενέργειες που προώθησαν σημαντικά επιχειρηματικά συμφέροντα του κ. Ελόβιτς, με σημαντική οικονομική αξία».

Εκτός από τις κατηγορίες για απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης, ο Νετανιάχου κατηγορείται επίσης για δωροδοκία στην εν λόγω υπόθεση.

Πηγή: iskra.gr

Σε δημοπρασία βγάζει η κρατική Ukrainian Danube Shipping Company (UDP) το σύνολο του στόλου της, που απαρτίζεται από έξι πλοία, σε μια προσπάθεια να επικεντρωθεί στις ποτάμιες εμπορευματικές μεταφορές και στον εκσυγχρονισμό του αντίστοιχου στόλου, τον οποίο θεωρεί οικονομικά βιωσιμότερο.

Πρόκειται για τα πλοία «Vilkovo» και «Izmail», τα οποία είναι έτοιμα προς χρήση, και τα «Tatarbunar», «Viana do Castelo», «Kiliya» και «Reni», που παραμένουν ανενεργά εδώ και χρόνια.

Στη σχετική ανακοίνωση, η UDP αναφέρει ότι πέρυσι τα συγκεκριμένα πλοία εξυπηρετούσαν τον στόχο της ουκρανικής κυβέρνησης να διασφαλίσει την εξαγωγή γεωργικών προϊόντων από τα λιμάνια του Δούναβη. Μετά την άρση του αποκλεισμού των λιμένων της Οδησσού, οι ναύλοι πήραν την κατιούσα, με αποτέλεσμα η διαχείριση των πλοίων να καθίσταται μη κερδοφόρα. «Τα έσοδα από τη ναύλωση δεν θα καλύψουν τις μελλοντικές δαπάνες συντήρησης και επισκευής των πλοίων. Πρόκειται για ένα προφανώς ασύμφορο έργο για το κράτος», τονίζεται στην ανακοίνωση.

Η UDP συνεχίζει λέγοντας ότι η ιδιωτικοποίηση των πλοίων μέσω ενός διαφανούς και ανοικτού διαγωνισμού είναι προς το συμφέρον του κράτους και της εταιρείας.

Πηγή: naftikachronika.gr

Μια παρέμβαση στις καθημερινές διατροφικές συνήθειες μπορεί να προφυλάξει την ψυχική υγεία από τις επιπτώσεις της χρόνιας φλεγμονής

Η ισορροπημένη διατροφή είναι το κλειδί για την καλή υγεία, μαθαίνουμε από τα παιδικά μας χρόνια. Μάλιστα, ειδικοί από το πεδίο της διατροφολογίας και διαιτολογίας προτείνουν ολόκληρους διατροφικούς οδηγούς για μακροζωία με ποιοτική υγεία έως τα βαθιά γεράματα. Ποιος, όμως, είναι ο ρόλος της στην ψυχική υγεία;

Όπως πολλές έρευνες έχουν δώσει τις απαντήσεις τους στο παραπάνω ερώτημα, μια πρόσφατη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Scientific Reports, διαπίστωσε ότι η αυξημένη κατανάλωση φρέσκων φρούτων είναι σύμμαχος στο κυνήγι της ψυχικής ευεξίας. Η διαφορά, εν προκειμένω, ήταν ότι ότι οι ερευνητές βασίστηκαν στον «χρυσό κανόνα» της μελέτης διδύμων, όπου εξετάζονται άτομα με σχεδόν πανομοιότυπο DNA, «και έτσι ελέγχεται καλύτερα η επίδραση παραγόντων όπως η κοινωνικοοικονομική κατάσταση ή οι πρώιμες εμπειρίες ζωής, στα τελικά αποτελέσματα» εξήγησε η Δρ Karen Mather, εκ των συγγραφέων της έρευνας.

Πάνω από 3.400 συμμετέχοντες

Οι ερευνητές συγκέντρωσαν δεδομένα από τέσσερις διεθνείς έρευνες σε δίδυμους που πραγματοποιήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Δανία, την Αυστραλία και τη Σουηδία. Συνολικά, παρακολούθησαν περισσότερα από 1.700 ζεύγη διδύμων για 11 χρόνια (3.483 άτομα), εστιάζοντας στη διατροφή τους, το βάρος και την ψυχική τους υγεία -συγκεκριμένα, τα καταθλιπτικά συμπτώματα.

Οι συμμετέχοντες έπρεπε να καταγράφουν τις διατροφικές τους συνήθειες και κατηγοριοποιούνταν σε ομάδες με βάση τη συχνότητα κατανάλωσης φρούτων (π.χ. μπανάνες, πορτοκάλια, μήλα, αχλάδια), σαλάτας, μαγειρεμένων και ωμών λαχανικών. Η κατανάλωση πατάτας δηλώθηκε σε ξεχωριστή κατηγορία.

Προστατευτικές βιταμίνες και φυτικές ίνες

Τα αποτελέσματα συνέδεσαν τη μικρότερη κατανάλωση φρέσκων φρούτων με μεγαλύτερες πιθανότητες καταθλιπτικής διαταραχής. Η σχέση επηρεαζόταν ελάχιστα από μεταβλητές όπως ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), η σωματική υγεία, γνωστική λειτουργία, η ηλικία, το φύλο, το μορφωτικό επίπεδο και η οικογενειακή κατάσταση, τις οποίες συνεκτίμησε η ερευνητική ομάδα για να διασφαλίσει όσο το δυνατόν πιο έγκυρα συμπεράσματα.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η καλύτερη διατροφή φαίνεται να ωφελεί τον εγκέφαλο μέσω πολλαπλών μηχανισμών, όπως η αυξημένη πρόσληψη βιταμινών και φυτικών ινών που συμβάλλουν σε καλύτερη κυκλοφορία του αίματος, παρέχοντας τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά στον εγκέφαλο.

Επιπλέον, τα φρέσκα τρόφιμα διατηρούν υγιή τη μικροχλωρίδα του εντέρου, που διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ψυχική υγεία. «Η σημασία του εντερικού μικροβιώματος και η εμπλοκή του στην εμφάνιση κατάθλιψης, λόγω συστηματικής φλεγμονής όσο και νευροφλεγμονής, γίνονται όλο και πιο κατανοητές» εξήγησε η επικεφαλής της μελέτης, Δρ Annabel Matison.

Σύμφωνα με τη Δρ Matison, η μελέτη τους κομίζει ισχυρές ενδείξεις για τη σημασία της διατροφής στην ψυχική υγεία, ιδιαίτερα σε άτομα άνω των 45 ετών,  ενισχύοντας την επιχειρηματολογία υπέρ της μεγαλύτερης κατανάλωσης φρούτων και λαχανικών στους ενήλικες.

Πηγή: ygeiamou.gr

«Η ΔΑΣ-ΠΑΜΕ με τη συμμετοχή της στις ηλεκτρονικές εκλογές μετατρέπεται σε συμπλήρωμα του κρατικού κυβερνητικού συνδικαλισμού και ανοίγει το δρόμο για την εφαρμογή του ν. Χατζηδάκη», όπως καταγγέλλουν οι Παρεμβάσεις Δημοσίου με αφορμή την απόφαση της παράταξης του ΠΑΜΕ στον ΕΦΚΑ να συμμετάσχει στις ηλεκτρονικές εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια των εργαζομένων στον ΕΦΚΑ!
Η ανακοίνωση των Παρεμβάσεων Δημοσίου

Μόλις 15 μέρες μετά τις ηλεκτρονικές εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια στην εκπαίδευση, στις οποίες η παράταξη του ΠΑΜΕ (ΑΣΕ) απείχε καταγγέλοντας την επιχειρούμενη επιβολή τους συνολικά στο συνδικαλιστικό κίνημα, έκανε στροφή 180 μοιρών και ανακοίνωσε τη συμμετοχή της στις ηλεκτρονικές εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια των εργαζομένων στον ΕΦΚΑ.

Εκεί η παράταξη του ΠΑΜΕ (ΔΑΣ) δικαιολογεί την υποχώρηση της παρουσιάζοντας την ίδια επιχειρηματολογία που υιοθετούν στην εκπαίδευση οι παρατάξεις ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ/ΠΕΚ/ΔΗΣΥ, ΕΑΕΚ/ΣΥΝΕΚ/ΔΙΚΤΥΟ. Πώς δεν θα αφήσουν χωρίς εκπροσώπηση τάχα τους εργαζόμενους. Χωρίς να μιλάνε για την απαξίωση, τα όρια και τον δεδομένο συσχετισμό των υπηρεσιακών συμβουλίων που δεν επιτρέπει παρέκκλιση από την υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής. Έρχονται από την άλλη πόρτα συμπληρωματικά στο αφήγημα του υποταγμένου – κυβερνητικού συνδικαλισμού για υπεράσπιση της δημοκρατίας και των κατοχυρωμένων “με αγώνες” θεσμών. Αγνοούν τον κόσμο της βάσης που γύρισε την πλάτη στον κυβερνητικό συνδικαλισμό απέχοντας από τη διαδικασία παρά τα όργια, τη νοθεία, τη χειραγώγηση, τις διορθώσεις ψήφων και τους κρυφούς εκλογικούς καταλόγους.

Με την απόφασή τους αυτή νομιμοποίουν – ανοίγουν το δρόμο στην κυβερνητική προσπάθεια να επιβάλει τις ηλεκτρονικές εκλογές στα σωματεία με βάση τον νόμο Χατζηδάκη που έχει διαλυτικές συνέπειες για την δημοκρατία και την ζωντανή συλλογική λειτουργία των σωματείων.

Η υπαναχώρηση του ΠΑΜΕ δεν ήρθε τυχαία.

Σε μια σειρά σωματεία του ιδιωτικού τομέα, όπου το ΠΑΜΕ έχει πλειοψηφία, συχνά απόλυτη, προχώρησε στην αποδοχή των ηλεκτρονικών εκλογών, όπως στο σωματείο επισιτισμού στην Αθήνα, στο ΣΕΤΗΠ, αλλά και σε δευτεροβάθμιες οργανώσεις, όπως στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας.

Το επιχείρημα που προβάλλεται σ αυτές τις περιπτώσεις από το ΠΑΜΕ είναι η τυπική νομιμοποίηση και εφαρμογή του ν Χατζηδάκη «για να μην αμφισβητηθεί η νομιμότητα των σωματείων και η αναγνώρισή τους από το κράτος» και το γεγονός ότι οι όροι διεξαγωγής των ηλεκτρονικών εκλογών σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν οδηγούν κανένα να ψηφίσει με ηλεκτρονικές εκλογές.

Με αυτό τον ισχυρισμό προσπαθούν να κρύψουν ότι:

Ανοίγει ο δρόμος για την πλήρη εφαρμογή και την ηλεκτρονική ψηφοφορία. Ήδη στο ΕΚ Πειραιά ψήφισαν συνδικαλιστικά στελέχη με ηλεκτρονική ψηφοφορία – ανάμεσα σ αυτούς και ένας αντιπρόσωπος του ΠΑΜΕ, ενώ κυρίως νομιμοποιεί πλήρως τον εργοδοτικό συνδικαλισμό που προωθεί συστηματικά τις ηλεκτρονικές εκλογές στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.

Κινούνται τελικά σε μια γραμμή πλήρους υποχώρησης από την απειθαρχία, μη εφαρμογή και κατάργησης του ν. Χατζηδάκη. Αποδεικνύεται ότι η γραμμή : «ο νόμος θα μείνει στα χαρτιά» οδηγεί στην βήμα βήμα εφαρμογή του νόμου, ανοίγει πεδίο να ξεδοντιάσει το ταξικό εργατικό κίνημα στην επόμενη στροφή και είναι διαφορετική από τον αγώνα για κατάργηση του νόμου Χατζηδάκη. Οι δικαιολογίες ότι γίνονται τυπικά, όπως, φυσικά δεν αναιρούν, αλλά ενισχύουν την επιλογή του ΠΑΜΕ να εγκαταλείψει την πάλη για να μην εφαρμοστεί ο αντισυνδικαλιστικος νόμος Χατζηδάκη. Αυτό μάλιστα ενώ μια σειρά από σωματεία έχουν κρατήσει αποφασιστική στάση, ενώ το πρόσφατο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ αποφάσισε δεσμευτικά για τα σωματεία του δημοσίου, ότι δεν θα εφαρμοστεί ο νόμος Χατζηδάκη.

Ο νόμος Χατζηδάκη δεν ανατρέπεται με “κολπάκια – fake ηλ. εκλογές” ούτε μπορεί να θεωρηθεί αυτή η τακτική ταξική απάντηση στο σύστημα, πόσο μάλλον με πλήρη συμμετοχή και εφαρμογή του όπως στον ΕΦΚΑ. Πολύ περισσότερο όταν κολλήσει η εφαρμογή πλευρών στα δικαστήρια, όπως συμβαίνει με το ΓΕΜΗΣΟΕ, το μητρώο που εμπνεύστηκε η κυβέρνηση για κάνει υποχρεωτικές τις ηλεκτρονικές εκλογές εκβιάζοντας τα σωματεία ότι διαφορετικά δεν θα έχουν υπόσταση.

Αποδείχτηκε ότι οι ισχυρές ταλαντεύσεις του ΠΑΜΕ στην εκπαίδευση δεν οδήγησαν σε υπαναχώρηση λόγω της αγωνιστικής στάσης των πρωτοβάθμιων σωματείων ΕΛΜΕ και Συλλόγων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Μια στάση που αφορά το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής και της επίθεσης στην εκπαίδευση με την αξιολόγηση. Η τακτική του ΠΑΜΕ πρώτα καταγγελία, μετά εκλογική εκταμίευση, υποχώρηση στη συνέχεια και αλλαγή ατζέντας, ουσιαστικά επαναλαμβάνει όσα γνωρίσαμε από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό που στο τέλος της ημέρας καλεί σε αποδοχή μετά διαμαρτυρίας όσων σχεδίασε η κυβέρνηση. Δεν είναι τυχαίο ότι στη σύσκεψη που κάλεσε τον Δεκέμβρη του 2021 εναντίον του νόμου Χατζηδάκη με τη συμμετοχή μεγάλου αριθμού σωματείων, παρά τις συγκεκριμένες προτάσεις από πρωτοβάθμια σωματεία, δεν υιοθέτησε κανένα δεσμευτικό πρόγραμμα δράσης.

Καταγγέλλουμε την παραπάνω στάση! Επιμένουμε στην απειθαρχία – μη εφαρμογή του ν. Χατζηδάκη, απέναντι στην πολιτική της Κυβέρνησης – ΕΕ – Κεφαλαίου που προχωρά χωρίς κοινωνική νομιμοποίηση αγκαλιά με τον κρατικό κυβερνητικό συνδικαλισμό σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που με αντίστοιχη αποδεδειγμένη απονομιμοποίηση από τους εργαζόμενους καταλήγει να είναι άχρηστος για το ίδιο το σύστημά τους!

Καλούμε τους εργαζόμενους σε μαζική αποχή από κάθε είδους e-εκλογές. Υπερασπίζουμε τις ζωντανές δημοκρατικές διαδικασίες των σωματείων και της ελεύθερης και ακηδεμόνευτης από το κράτος και την αστική πολιτική συνδικαλιστικής δράσης.

Πηγή: "ΡΩΓΜΗ στην ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ και τα δρώμενα του ΒΥΡΩΝΑ", Βlogspot

Πηγή: prin.gr

Σύμφωνα με γαστρονομικά βραβεία του Taste Atlas, η ελληνική κουζίνα βγαίνει πρώτη αφήνοντας πίσω την ιταλική.

Η ελληνική κουζίνα έχει σημαντικό εκτόπισμα σε παγκόσμιο επίπεδο και αυτό δεν το λέμε εμείς, αλλά δημοφιλείς γαστρονομικοί και ταξιδιωτικοί οδηγοί ανά τον κόσμο, όπως ο Taste Atlas.

Σύμφωνα με τον φημισμένο οδηγό, η ελληνική κουζίνα είναι η καλύτερη στον κόσμο, αφήνοντας πίσω της άλλες αγαπημένες κουζίνες, όπως η ιταλική, η μεξικάνικη και η ισπανική. Η λίστα με τις 100 καλύτερες κουζίνες στον κόσμο προέκυψε μετά από 477.287 έγκυρες αξιολογήσεις για 15.478 φαγητά στη βάση δεδομένων του οδηγού.

Το φιστίκι Αιγίνης, η φάβα Σαντορίνης και τα πορτοκάλια Μαλεμέ Χανίων είναι ανάμεσα στα καλύτερα προϊόντα της ελληνικής γης που πρέπει κανείς να δοκιμάσει σύμφωνα με τον οδηγό.

Ο Taste Atlas ξεχωρίζει επίσης διάφορους παραγωγούς, ανάμεσά τους και το γαλακτοπωλείο Στάνη και παρουσιάζει επίσης κάποια θρυλικά εστιατόρια ανά την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων βρίσκονται τα Αντικριστό (στην πόλη των Χανίων), το Πεσκέσι (Ηράκλειο) και η ταβέρνα Νίνος (Κέρκυρα).

Η πρωτιά για την ελληνική κουζίνα δεν ήρθε καθόλου τυχαία, καθώς οι χρήστες του δημοφιλούς γαστρονομικού οδηγού δείχνουν συχνά την πρότιμησή τους σε κλασικά πιάτα και προϊόντα της χώρας.

Μερικούς μήνες πριν, η μπουγάτσα Σερρών έλαβε διεθνή αναγνώριση καθώς βρέθηκε στην 11η θέση με τα καλύτερα πρωινά στον κόσμο, ενώ την περασμένη χρονιά τα τρίγωνα πανοράματος είχαν ανακηρυχθεί ως το δεύτερο καλύτερο γλυκό παγκοσμίως. Πρόσφατα, το σαγανάκι κέρδισε την πρώτη θέση ως το καλύτερο πιάτο με τυρί στον κόσμο.

Η ελληνική κουζίνα φημίζεται για τα λαχανικά και τα φρούτα της, καθώς επίσης για τη μεγάλη ποικιλία σε όσπρια και φυσικά το εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο. Θα λέγαμε ότι τα παραπάνω σε συνδυασμό με την αξιόλογη μαγειρική σε πολλές ταβέρνες και εστιατόρια ανά την Ελλάδα, οδήγησαν στο να βγει πρώτη ανάμεσα στις 100 καλύτερες κουζίνες του κόσμου.

Με την ιταλική να βρίσκεται στη δεύτερη θέση, τη μεξικάνικη στην τρίτη και την ισπανική στην τέταρτη, η δεκάδα ολοκληρώνεται με τις κουζίνες της Πορτογαλίας, της Τουρίας, της Ινδονησίας, της Γαλλίας, της Κίνας και της Ιαπωνίας.

Πηγή: oneman.gr

Η πείνα, οι κυρώσεις και η στρατιωτική αποσύνθεση έσπασαν την επιβολή του πρώην ηγέτη στη Συρία – αλλά κανείς δεν έδινε σημασία

Μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, ο ουρανός πάνω από τη Συρία φαινόταν απατηλά ανέφελος. Αυτή η ψευδαίσθηση κατέρρευσε στις 27 Νοεμβρίου, όταν η ένοπλη ομάδα Hayat Tahrir al-Sham (HTS) και ο υποστηριζόμενος από την Τουρκία Συριακός Εθνικός Στρατός (SNA) εξαπέλυσαν ξαφνική επίθεση στο Χαλέπι.

Μέχρι την περασμένη Δευτέρα, είχαν καταλάβει την πόλη. Τρεις ημέρες αργότερα, ο επίσημος συριακός στρατός εγκατέλειψε τη στρατηγικής σημασίας πόλη Χάμα. Στο νότο και τα νοτιοανατολικά, αδρανείς πυρήνες ανταρτών ξεσηκώθηκαν, καταφέροντας ένα τελικό χτύπημα εναντίον του ξεφτισμένου καθεστώτος του Άσαντ. Την Κυριακή, δυνάμεις της αντιπολίτευσης εισέβαλαν στη Δαμασκό από διάφορες κατευθύνσεις. Ο Μπασάρ αλ Άσαντ, το καθεστώς του οποίου άντεξε πάνω από μια δεκαετία εμφυλίου πολέμου, εξέπεσε τελικά από την εξουσία.

Η ταχύτητα της κατάρρευσης προσκαλεί σε παραλληλισμούς με το Αφγανιστάν πριν από τρία χρόνια, όταν η υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ κυβέρνηση του Ασράφ Γάνι κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Αλλά σε αντίθεση με τον Γάνι, του οποίου η αδυναμία ήταν προφανής, ο Άσαντ εξακολουθούσε να θεωρείται ευρέως ως η κυρίαρχη δύναμη της Συρίας – γεγονός που καθιστά την ξαφνική πτώση του ακόμη πιο συγκλονιστική.

Τι πήγε λοιπόν στραβά; Τα πάντα!

Η Συρία του Άσαντ σάπιζε εκ των έσω εδώ και χρόνια. Η χώρα ήταν εγκλωβισμένη σε μια διαρκή ανθρωπιστική και οικονομική κρίση, με το 90% των Σύρων να ζουν σε συνθήκες φτώχειας και εκτεταμένου υποσιτισμού. Απελπισμένες οικογένειες έπαιρναν δάνεια μόνο και μόνο για να αγοράσουν τρόφιμα, αλλά δεν μπορούσαν να τα αποπληρώσουν. Οι διακοπές ρεύματος παρέλυαν ακόμη και τη Δαμασκό, αφήνοντας μερικές φορές την πρωτεύουσα στο σκοτάδι για 20 ώρες την ημέρα. Οι τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος εκτοξεύτηκαν έως και 585% μόνο την άνοιξη του 2024, σπρώχνοντας έναν ήδη εξαθλιωμένο πληθυσμό βαθύτερα στην απόγνωση.

Η κυβέρνηση Άσαντ δεν προσέφερε λύσεις – μόνο αυξανόμενη καταστολή. Κάτω από συντριπτικές κυρώσεις, η Δαμασκός δεν μπορούσε να εξασφαλίσει ξένα δάνεια, και με τα πετρελαϊκά της πεδία υπό αμερικανοκουρδικό έλεγχο, δεν είχε μείνει τίποτα για να εμπορευτεί. Ακόμα και το παράνομο εμπόριο ναρκωτικών της Συρίας, που κάποτε αποτελούσε μια σανίδα σωτηρίας, δεν μπορούσε να καλύψει τις τεράστιες τρύπες στα κρατικά οικονομικά. Τα κέρδη εξαφανίζονταν στις τσέπες των πολέμαρχων και των εμπόρων, όχι στο κρατικό ταμείο.

Εν τω μεταξύ, ο κακοπληρωμένος, αποθαρρυμένος στρατός του Άσαντ, που είχε ματώσει από τον πολυετή εμφύλιο πόλεμο, συνέχισε να αποσυντίθεται. Για ένα διάστημα, Ιρανοί πληρεξούσιοι, όπως η Χεζμπολάχ, στήριξαν τις δυνάμεις του, αλλά από το 2024, είχαν στρέψει την προσοχή τους στην καταπολέμηση του Ισραήλ. Οι προσπάθειες να παρασυρθεί η Ρωσία περισσότερο στο τέλμα της Συρίας έπεσαν στο κενό. Η Μόσχα, απασχολημένη αλλού, δεν είχε κανένα ενδιαφέρον να διασώσει τον Άσαντ.

Έτσι, όταν χτύπησε η τελική κρίση, ο Άσαντ βρέθηκε μόνος του. Οι σύμμαχοί του έμειναν μακριά, ο στρατός του διασκορπίστηκε και ένας εξαγριωμένος, πεινασμένος πληθυσμός στράφηκε εναντίον της κυβέρνησης. Δεν είχε απομείνει κανείς να τον προστατεύσει.

Τι θα συμβεί στη συνέχεια;

Η πτώση του Άσαντ αφήνει το μέλλον της Συρίας επικίνδυνα αβέβαιο. Η HTS ήδη διεκδικεί με αξιώσεις την εξουσία, στοχεύοντας πιθανότατα σε μια κατάληψη τύπου Ταλιμπάν που υποστηρίζεται από τον προστάτη της στην Άγκυρα.

Αλλά η Συρία δεν είναι Αφγανιστάν. Η χώρα είναι ένα μωσαϊκό εχθρικών φατριών, πολλές από τις οποίες έχουν μακροχρόνιες έχθρες. Ο SNA και ο HTS πολέμησαν κάποτε για την κυριαρχία στην Ιντλίμπ, παρόλο που και οι δύο οργανώσεις είναι φιλοτουρκικές. Υπάρχουν επίσης οι Κούρδοι στα βορειοανατολικά, οι Αλαουίτες στην ακτή, οι Δρούζοι στο νότο και διάφορες φατρίες που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ στα νοτιοανατολικά. Έπειτα υπάρχει και το ISIS, που εξακολουθεί να παραμονεύει στην έρημο, έτοιμο να εκμεταλλευτεί το χάος.

Η Συρία μοιάζει προορισμένη να ακολουθήσει την πορεία της Λιβύης μετά τον Καντάφι: ένα χρεοκοπημένο κράτος κατακερματισμένο σε ζώνες επιρροής, που θα κυβερνώνται από πολέμαρχους και εντολοδόχους ξένων δυνάμεων. Αυτό θα ήταν μια καταστροφή όχι μόνο για τους Σύριους αλλά και για τη Μέση Ανατολή στο σύνολό της.

Αλλά αυτό είναι ένα θέμα για άλλη συζήτηση.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από την ηλεκτρονική εφημερίδα Gazeta.ru

Πηγή: kommon.gr

Η πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία αποτελεί ιστορικό ορόσημο για τη Μέση Ανατολή, κάτι σαν αραβικό 1989. Όπως η πτώση του Τείχους του Βερολίνου σηματοδότησε την κατάρρευση των εκφυλισμένων κομμουνιστικών (μόνο κατ’ όνομα) καθεστώτων που αντλούσαν νομιμοποίηση από την παράδοση της Οκτωβριανής Επανάστασης, έτσι και κονιορτοποίηση του καθεστώτος Άσαντ σήμανε τη χαριστική βολή του αραβικού εθνικισμού, που είχε εμπνεύσει ευρύτατα λαϊκά στρώματα κατά τη χρυσή εποχή του ηγέτη της νέας Αιγύπτου Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ και των συνοδοιπόρων του.

Στα καλά του χρόνια, το Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (αργότερα Μπάαθ) υπήρξε η πιο προχωρημένη έκφραση ενός παναραβισμού με σοσιαλιστική απόχρωση. Ηγετική φυσιογνωμία του ήταν ο Μισέλ Άφλακ, ένας διανοούμενος από χριστιανική οικογένεια της Δαμασκού που σπούδασε στη Σορβώνη, γοητεύτηκε από τον Μαρξισμό και εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα για να αποχωρήσει από αυτό τη δεκαετία του 1930, αγανακτισμένος (με το δίκιο του) για την υποστήριξη της Γαλλικής Εντολής (δηλαδή, αποικιοκρατίας) στη Συρία από την κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου του Λεόν Μπλουμ. Δημιούργημα του Άφλακ και του συμφοιτητή του στο Παρίσι Σλαχαντίν Μπιτάρ ήταν το Μπάαθ, που αγωνιζόταν για τη συνένωση όλων των Αράβων εναντίον του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού, με όραμα έναν σοσιαλισμό με αραβικά χρώματα.

Έχοντας κλάδους στη Συρία και στο Ιράκ, το Μπάαθ πρωτοστάτησε στην εφήμερη ένωση Συρίας- Αιγύπτου (1958-1961). Όταν όμως καταλαμβάνει την εξουσία με στρατιωτικά κινήματα σε Ιράκ και Συρία, τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1963 αντίστοιχα, η χρυσή εποχή του έχει ήδη τελειώσει. Οι δύο κλάδοι του διασπώνται, επικεντρώνονται στα εθνικά τους διαμερίσματα και στην πορεία γίνονται εχθροί. Σειρά πραξικοπημάτων μετά την ολέθρια ήττα των Αράβων στον Πόλεμο των Έξι Ημερών με το Ισραήλ, θα φέρουν τελικά στην εξουσία τον αρχηγό της Πολεμικής Αεροπορίας Χαφέζ Άσαντ, το 1971. Η εκτεταμένη κρατικοποίηση της οικονομίας μετριάζεται με τα πρώτα μεγάλα ανοίγματα στην ντόπια αστική τάξη και το ξένο κεφάλαιο. Το καθεστώς μετατρέπεται σε αμείλικτο αστυνομικό κράτος, με τον στρατό και τις υπηρεσίες ασφαλείας να ελέγχονται ασφυκτικά από την ηγετική κλίκα της μειονότητας των Αλαουιτών (συριακή, σχεδόν κοσμική εκδοχή του σιιτισμού), ενώ οι εξεγέρσεις τμημάτων της σουνιτικής πλειοψηφίας υπό τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, όπως εκείνη της Χάμα, το 1982, πνίγονται σε λουτρό αίματος.

Το καθεστώς του Χαφέζ Άσαντ καταφέρνει να επιβιώσει επί μακρόν χάρη στη στήριξή του από τη Σοβιετική Ένωση και τη συμμαχία του με την εμπορική, σουνιτική αστική τάξη της Δαμασκού. Αντλούσε επίσης νομιμοποίηση, κυρίως στις θρησκευτικές μειονότητες της χώρας, από την ανεξιθρησκεία του (η Συρία ήταν μέχρι την περασμένη εβδομάδα η πιο κοσμική χώρα του αραβικού κόσμου), αλλά και από τη φραστική αδιαλλαξία του απέναντι στον σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό. Στην πράξη, οι επιλογές του καθορίζονταν από τον κυνισμό μιας κάστας που μοναδικός της στόχος ήταν η πάση θυσία παραμονή στην εξουσία, όπως έδειξε η συμμετοχή του Χαφέζ Άσαντ στον συνασπισμό των Αμερικανών εναντίον του Μπααθικού Ιράκ, του Σαντάμ Χουσεϊν, στον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου, το 1991.

Τέλος εποχής

Την ίδια πορεία θα ακολουθήσει ο Μπασάρ Άσαντ, που αναλαμβάνει την εξουσία μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 2000. Στο οικονομικό πεδίο, εγκαινιάζει ένα είδος “αραβικής περεστρόικα”, με εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις και ανοίγματα στο ξένο κεφάλαιο, ενώ στο πολιτικό επενδύει στις σχέσεις του με την παλιά αποικιοκρατική δύναμη, τη Γαλλία, επί Ζακ Σιράκ. Ωστόσο ο δεύτερος πόλεμος των ΗΠΑ κατά του Ιράκ, το 2003 και ο φόβος ότι μετά τον Σαντάμ θα έρθει η δική του σειρά, κάνουν τον νεαρό Μπασάρ Άσαντ να αλλάξει κατεύθυνση. Συμμαχεί με το Ιράν στον σιιτικό “Άξονα της Αντίστασης”, προκαλώντας ανοιχτή εχθρότητα της σουνιτικής πλειοψηφίας της χώρας του, αλλά και των σουνιτών του Λιβάνου, όπου η Συρία διατηρούσε σοβαρή στρατιωτική παρουσία και πολιτική επιρροή, μέχρις ότου αναγκαστεί να αποχωρήσει, το 2005.

Η λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη”, που ξέσπασε το 2011, πρώτα σε Τυνησία και Αίγυπτο κι ύστερα σε σειρά άλλων χωρών, πήρε ιδιαίτερα αιματηρή μορφή στη Συρία λόγω της εκτεταμένης και αμείλικτης κρατικής καταστολής. Σύντομα οι συγκρούσεις μετατράπηκαν σε εμφύλιο πόλεμο με εμπλοκή της Τουρκίας, του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας, ενώ στην πορεία προστίθενται και οι ΗΠΑ, που στέλνουν δυνάμεις στις υπό κουρδικό έλεγχο περιοχές, με πρόσχημα την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους. Το καθεστώς σώζεται μόνο χάρη στην αποφασιστική παρέμβαση της Ρωσίας στον αέρα και του Ιράν, μαζί με τη σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ, στο έδαφος. Ήδη όμως είναι ένα άδειο κέλυφος.

Στα τέλη του 2024, η μεν Ρωσία είναι απορροφημένη ολοκληρωτικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η δε Χεζμπολάχ έχει υποστεί τεράστια πλήγματα από το Ισραήλ. Το φινάλε 13 χρόνων εμφυλίου πολέμου γράφτηκε σε μόλις 13 ημέρες, όσο χρειάστηκαν οι ένοπλες ομάδες της ισλαμικής αντιπολίτευσης να προελάσουν από το προπύργιό τους, το Ιντλίμπ, στο βορειοδυτικό άκρο της χώρας, στο Χαλέπι, ύστερα στη Χάμα, μετά στη Χομς και τελικά στη Δαμασκό, χωρίς να βρουν την παραμικρή αντίσταση. Το πόσο μισητό από τους περισσότερους και αποξενωμένο από τους υπόλοιπους είχε γίνει το καθεστώς Άσαντ φαίνεται από το γεγονός ότι οι φαντάροι πήδαγαν από τα τανκς και έβγαζαν τις στολές τους για να κρυφτούν μέσα στο πλήθος, ενώ ούτε καν οι επίλεκτες δυνάμεις του αδελφού του προέδρου δεν έριξαν ούτε μία σφαίρα για να υπερασπιστούν τη Δαμασκό.

Ο ρόλος της Τουρκίας

Όσοι δελεάζονται να εφαρμόσουν με κλειστά μάτια στην πολιτική τη λογική του cui bono? (ποιος ωφελείται;) που ακολουθούν αστυνομικοί και ανακριτές στην αναζήτηση του ενόχου, δεν θα δυσκολευτούν να συμπεράνουν ότι η ανατροπή του Άσαντ ήταν ένα πραξικόπημα MADE IN USA and ISRAEL. Με την ίδια λογική, που παραγνωρίζει εντελώς τις εσωτερικές αντιθέσεις μιας χώρας και τις διαθέσεις του λαού της, αντιμετώπιζαν τις εξεγέρσεις της “Αραβικής Άνοιξης” ως μηχανορραφίες του Σόρος και της CIA.Όλα δείχνουν, όμως, ότι τουλάχιστον οι Αμερικανοί και οι Δυτικοί σύμμαχοί τους δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι επρόκειτο να συμβεί, αντίθετα, όπως ανέφεραν πολλά ρεπορτάζ του διεθνούς Τύπου, προσέφεραν στον Άσαντ άρση των κυρώσεων και έξοδο από την καραντίνα με αντάλλαγμα να κόψει τους δεσμούς του με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ. Άλλωστε, η τχιζαντιστική οργάνωση Hayat Tahrir al- Sham (HTS) που προέλασε στη Δαμασκό είχε χαρακτηριστεί τρομοκρατική από τις ΗΠΑ και ο αρχηγός της, Αμπού Μοχάμεντ Γκολάνι (κατά κόσμον Άχμεντ Χουσείν αλ Σάρα), παλιός κρατούμενος των Αμερικανών στο Ιράκ, είχε επικυρηχθεί αντί δέκα εκατομμυρίων δολαρίων.

Οι μόνοι που μάλλον γνώριζαν τι επρόκειτο να συμβεί ήταν, πιθανότατα, η Τουρκία και- ίσως- το Κατάρ. Εδώ και χρόνια, η HTS και οι σύμμαχοί της κυβερνούσαν τη βορειοδυτική επαρχία του Ιντλίμπ προστατευόμενοι από περίπου 15.000 Τούρκους στρατιώτες, διάσπαρτους σε δεκάδες βάσεις. Οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν το Ιντλίμπ ως ορμητήριο του λεγόμενου Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA), δύναμης Αράβων και Τουρκμενίων μισθοφόρων της Άγκυρας εναντίον των Κούρδων ανταρτών, που ελέγχουν μεγάλο μέρος της βόρειας και Ανατολικής Συρίας. Με την προστασία της Τουρκίας και τα χρήματα του Κατάρ, όπως και διάφορων μεγιστάνων του Κόλπου, η HTS κατάφερε να κυβερνήσει αρκετά αποτελεσματικά μια περιφέρεια όπου συνωστίζονταν περίπου τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι, μόνιμοι κάτοικοι και εκτοπισμένοι του εμφυλίου, να εισπράττει φόρους, να στήνει δίκτυα κινητής τηλεφωνίας και να προετοιμάζεται να ασκήσει κυβερνητικά καθήκοντα σε ολόκληρη τη Συρία. Αμέσως μετά την προέλαση στη Δαμασκό, ο Γκολάνι ξαναέγινε αλ Σάρα, έβγαλε το τουρμπάνι, έκοψε τη γενειάδα και έδωσε φραστικές εγγυήσεις ανεκτικότητας στις μειονότητες και τους πολιτικούς του αντιπάλους για να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Δυτικών.

Μεγάλα ρίσκα για τους νικητές

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους χαιρέτισαν την πτώση του “τυραννικού” καθεστώτος Άσαντ, ξεχνώντας βέβαια ότι δεν είναι λιγότερο τυραννικά άλλα, συμμαχικά τους αραβικά καθεστώτα, όπως εκείνα του Σίσι στην Αίγυπτο και του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στη Σαουδική Αραβία. Ασφαλώς οι Αμερικανοί έχουν ισχυρούς λόγους να τρίβουν τα χέρια τους, καθώς με την πτώση του Άσαντ η Ρωσία έζησε τη δική της “στιγμή Σαϊγκόν του 1975”, καθώς υπέστη μεγάλο πλήγμα στο γόητρό της, ενώ κινδυνεύει να χάσει τη μοναδική ναυτική βάση της στη Μεσόγειο, εκείνη της Ταρτούς, όπως και τη μεγάλη αεροπορική βάση του Χμεϊμίμ. Ο Χάφταρ στην ανατολική Λιβύη είναι ίσως μια κάποια λύση, αλλά για πόσο ακόμη;

Ωστόσο το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στη Συρία ύστερα από κάμποσες εβδομάδες ή μήνες δεν είναι καθόλου δεδομένο. Οι Αμερικανοί πανηγύρισαν και στο Ιράκ για την πτώση του Σαντάμ, αλλά τα καρβουνιασμένα πτώματα πεζοναυτών στη Φαλούτζα και στο Ραμάντι, λίγο αργότερα, είπαν μια άλλη ιστορία. Όπως πανηγύριζαν και για την ανατροπή του Καντάφι, στη Λιβύη, για να δουν αργότερα την πρεσβεία τους στη Βεγγάζη να λεηλατείται και τον πρεσβευτή τους να δολοφονείται από τους τζιχαντιστές συμμάχους τους. Αλλά και η Τουρκία, παρά τα αναμφισβήτητα κέρδη της με την εγκατάσταση υποτελών της στη Δαμασκό, κινδυνεύει να υποστεί στρατηγικό πλήγμα αν οι Κούρδοι εκμεταλλευτούν τα κενά ασφαλείας για να εδραιώσουν ένα ντε φάκτο κουρδικό κράτος στη βόρεια και ανατολική Συρία- και μάλιστα ένα ντε φάκτο κράτος που δεν θα είναι συνεννοήσιμο με την Άγκυρα, όπως η κουρδική διοίκηση του βορείου Ιράκ, αλλά θα εμπνέεται από την ιδεολογία του Αμπντουλά Οτσαλάν και θα αποτελεί μαγνήτη για τον κουρδικό αλυτρωτισμό μέσα στη γειτονική Τουρκία. Ήδη οι Κούρδοι πήραν τη στρατηγική πόλη Ντέιρ Εζόρ στον Ευφράτη, όπου βρίσκονται αμερικανικά στρατεύματα και κοιτάσματα πετρελαίου, ενώ οι μισθοφόροι των Τούρκων εκτόπισαν τους Κούρδους από το Ταλ Ριφάατ και το Μανμπίτζ.

Αν υπάρχει ένας αναμφισβήτητα κερδισμένος από την ανατροπή του Άσαντ είναι το Ισραήλ. Προτού ακόμη μπει η HTS στη Δαμασκό, ο ισραηλινός στρατός είχε κατέβει από τα κατεχόμενα Υψώματα του Γκολάν για να καταλάβει, τα επόμενα εικοσιτετράωρα, την ουδέτερη ζώνη και να προωθηθεί σε βάθος 28 χιλιομέτρων μέσα στη Συρία, καταλαμβάνοντας 400 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ταυτόχρονα, βομβάρδισε εκατοντάδες στόχους, καταστρέφοντας ολόκληρο το πολεμικό ναυτικό της Συρίας και σειρά βάσεων. Το κυριότερο, η κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ μετά τη δραστική αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ κατέστρεψαν τον σιιτικό “Άξονα της Αντίστασης” και αποδυνάμωσαν σοβαρά τον κυριότερο περιφερειακό αντίπαλο του Ισραήλ, το Ιράν, όπου η ισλαμική ηγεσία θα πρέπει να φοβάται μήπως έχει αύριο την τύχη του Άσαντ. Το οξύ δίλημμα για την Τεχεράνη είναι αν θα κάνει το μεγάλο, πολύ επικίνδυνο άλμα προς την απόκτηση πυρηνικού όπλου (το οποίο δεν αποτελεί πανάκεια για κανένα καθεστώς, όπως έδειξε η πείρα της Νότιας Αφρικής) ή αν σπεύσει σε έναν επώδυνο συμβιβασμό με τον Τραμπ, από πιο αδύναμες θέσεις. ‘Οσο για τους Παλαιστίνιους, παρά τους πανηγυρισμούς της Χαμάς για την πτώση του Άσαντ (τον οποίο οι δυνάμεις της στους παλαιστινιακούς προσφυγικούς καταυλισμούς της Συρίας είχαν πολεμήσει, κόντρα στη Χεζμπολάχ, στον συριακό εμφύλιο) μάλλον δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τη νέα εξουσία των τζιχαντιστών στη Συρία, όπως μάταια περίμεναν και κάτι περισσότερο από φραστική υποστήριξη από τα αφεντικά τους στην Άγκυρα.

Και τώρα;

Ασφαλώς η Αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να χύσει πικρό δάκρυ για την πτώση του απολυταρχικού καθεστώτος Άσαντ. Αλλά και δεν μπορεί να πανηγυρίζει, με κάθε ελαφρότητα, μαζί με τον Μπάιντεν και τον Νετανιάχου για την καταστροφή μιας κομβικής σημασίας αραβικής χώρας, που μετατρέπεται σε πεδίο βολής φτηνό των μεγάλων και των περιφερειακών δυνάμεων. Αυτό που μπορεί να εύχεται και οφείλει να υπερασπίζεται μια Αριστερά που σέβεται τον εαυτό της, είναι η προοπτική μιας Συρίας εδαφικά ακέραιης, εθνικά ανεξάρτητης, χωρίς καμία ξένη βάση καμίας ξένης δύναμης, με ίσα δικαιώματα για όλους, ανεξάρτητα από εθνότητα, θρήσκευμα, φυλή και φύλο. Μια τέτοια Συρία δεν μπορεί παρά να είναι έργο του ίδιου του συριακού λαού που, όπως όλοι οι λαοί, μαθαίνει από τα λάθη και τις διαψεύσεις των αυταπατών του.

Πηγή: vathikokkino.gr

Πηγή: ppapacon.blogspot.com

Την εκκίνηση του διαγωνισμού για την ανέγερση νέου Σταθμού Επιβατών στον λιμένα της Σούδας Χανίων Κρήτης, συνολικού προϋπολογισμού 12,29 εκατ. ευρώ (συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α.) ανακοίνωσε το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής και η Μονάδα Συμβάσεων Στρατηγικής Σημασίας (Project Preparation Facility - PPF) του ΤΑΙΠΕΔ, εταιρεία μέλος του Υπερταμείου.

Το PPF ορίστηκε από το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής αρμόδιο για την ωρίμανση, τη διενέργεια της διαγωνιστικής διαδικασίας και την παρακολούθηση της εκτέλεσης των συμβάσεων για την υλοποίηση του έργου.

Οι πόροι για την υλοποίηση του έργου προέρχονται από το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0» με τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης -NextGenerationEU.

Ως καταληκτική ημερομηνία υποβολής των προσφορών έχει οριστεί η Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2025 και ώρα 11:00 π.μ.

Ο νέος Σταθμός Επιβατών, που θα κατασκευαστεί εντός του λιμένα Σούδας, θα αποτελείται από υπόγειο, ισόγειο, Α΄ όροφο και μεσοπάτωμα και θα οργανωθεί σε τρία τμήματα:

Α. Τη βάση (χώροι υποδοχής, χώροι επικύρωσης - check in, γραφεία, τελωνείο, τουριστική αστυνομία, χώροι υγιεινής κ.α.).

Β. Το κέλυφος (χώροι αναμονής με δυνατότητα διαχωρισμού επιβατών εσωτερικού και επιβατών κρουαζιέρας, καθώς και δυνατότητα ένταξης χώρων ελέγχου μετάλλων και αντίστοιχων χώρων υγιεινής).

Γ. Ένα υπαίθριο δώμα (belvedere) για τους επιβάτες αναχώρησης, ανοιχτό στη θέα και στον κόλπο, ως δυνατότητα αξιοποίησης του οπτικού πεδίου του λιμανιού.

Στόχος του έργου είναι η ποιοτική και λειτουργική αναβάθμιση του λιμένα της Σούδας με τη δημιουργία λιμενικών υποδομών υψηλών προδιαγραφών αλλά και η ενίσχυση των προοπτικών τουριστικής ανάπτυξης στην ευρύτερη περιοχή.

Το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής έχει αναθέσει στη Μονάδα Συμβάσεων Στρατηγικής Σημασίας του ΤΑΙΠΕΔ τη δημοπράτηση κρίσιμων έργων για την αναβάθμιση δεκάδων λιμενικών υποδομών σε νησιωτικές περιοχές, προκειμένου τα επόμενα έτη τα λιμάνια της χώρας να αποτελέσουν ισχυρό μοχλό βιώσιμης ανάπτυξης.

Πηγή: sofokleousin.gr

Πηγή: ot.gr