ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΑΝTAPOCRISIS.GR  

Όταν αλλάζεις πολιτική, αλλάζεις και ορολογία. Διεκδικείς τους όρους και τις έννοιες του αντιπάλου, καθώς έχεις ήδη υιοθετήσει την πολιτική του. Στην προκειμένη περίπτωση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζει για ό,τι ακριβώς πανηγύριζε η κυβέρνηση Σαμαρά λίγο πριν καταρρεύσει: Για το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος.  

Η έκθεση της Eurostat αναφέρει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2015 έκλεισε στο 0,7% του ΑΕΠ, ή 1,1 δισ. ευρώ. Οι κυβερνητικοί οπαδοί του τρίτου μνημονίου βρήκαν την αφορμή να καταγγείλουν ξανά το ΔΝΤ προσδοκώντας οι αφελείς ότι ο πρώτος και βασικότερος εταίρος των δανειστών, δηλαδή η ΕΕ, θα συγκινηθεί από την ευρωψύχωση που έχει καταλάβει την κυβέρνηση Τσίπρα και θα αποδεχτεί ένα ελαφρύτερο πρόγραμμα. Βρήκαν επίσης την ευκαιρία να καταγγείλουν τη Νέα Δημοκρατία, η οποία όμως θύμισε ότι επί των ημερών Σαμαρά είχαν πετύχει υψηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα.

Οπότε καταλήγουμε στο εξής παράλογο: Να τσακώνονται η κυβέρνηση του δεύτερου μνημονίου με την κυβέρνηση του τρίτου μνημονίου για το ποια είναι ικανότερη να σφάζει καλύτερα την εργαζόμενη κοινωνία. Υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα θα μπορούσε να πετύχει ο οποιοσδήποτε. Αρκεί να μειώσει ακόμη περισσότερο τους μισθούς και τις συντάξεις, να κηρύξει στάση πληρωμών στις κοινωνικές δαπάνες, να μειώσει τους προϋπολογισμούς για σχολεία και νοσοκομεία. Η επιτυχία θα ήταν απόλυτη. Γιατί κάθε ευρώ που αφαιρείται από τις δημόσιες δαπάνες, κάθε ευρώ που βγαίνει από την πραγματική οικονομία και μπαίνει στις τσέπες των δανειστών, αυξάνει ταυτόχρονα το πρωτογενές πλεόνασμα. Φοβερή επιτυχία.  

Σε αυτό είχε δίκιο ο Γ. Βαρουφάκης όταν (ανάμεσα σε πολλές αυταπάτες) έλεγε ότι ένα βασικό στοιχείο της διεκδίκησης ήταν το χαμηλότερο δυνατό πρωτογενές πλεόνασμα ώστε η προσαρμογή να είναι ηπιότερη και η λιτότητα να εμπεδώνεται σταδιακά και όχι απότομα. Επί των ημερών Σαμαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε το προφανές: Ας μην πανηγυρίζουμε για τα πρωτογενή πλεονάσματα γιατί αποτελούν δείκτες για το βαθμό αφαίμαξης της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ επαίρεται για το βαθμό αφαίμαξης της ελληνικής κοινωνίας που ο ίδιος πετυχαίνει και κοντράρεται με την αξιωματική αντιπολίτευση για το ποιος γδέρνει αποδοτικότερα τους εργαζόμενους. Και όλα αυτά με τι στόχο; Τη σύγκρουση με ένα καθεστώς διαρκούς δουλοπαροικίας που εξασφαλίζουν τα μνημόνια; Την εξασφάλιση μια αναγκαίας πρώτης επάρκειας μετά τη ρήξη; Όχι βέβαια. Στόχος είναι η αποπληρωμή των δανειστών.  

Το πρόσφατο παράδειγμα με την εντολή μεταφοράς των διαθέσιμων των ελληνικών νοσοκομείων στην Τράπεζα της Ελλάδας δεν αφορά προφανώς τη χρηστή διαχείριση. Στοχεύει στο μάζεμα των ταμειακών διαθέσιμων κάθε δημοσίου οργανισμού για να μπορούν να εξυπηρετηθούν οι άμεσες δαπάνες. Η κυβέρνηση Τσίπρα αρμέγει την κοινωνία, τα νοσοκομεία, τις κοινωνικές υπηρεσίες. Γιατί στόχος της δεν είναι να ζήσει ο λαός αλλά να εξυπηρετούνται οι δανειστές.  

Όσο για το ότι το ΔΝΤ έπεσε έξω στις προβλέψεις του; Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι το πρωτογενές πλεόνασμα είναι λογιστικό δημιούργημα καθώς δεν υπολογίζονται σε αυτό τα 7,1 δις που δόθηκαν για τη στήριξη των τραπεζών και που αν υπολογίζονταν θα προέκυπτε θηριώδες έλλειμμα, η απάντηση προς τους κυβερνητικούς προπαγανδιστές είναι απλή: Αν το ΔΝΤ κάνει ανεύθυνη πολιτική, με άτιμες σκοπιμότητες και εγκληματικά αποτελέσματα, διώξτε το. Ποιος όμως μπορεί να περιμένει κάτι τέτοιο από την κυβέρνηση Τσίπρα;

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΑΠΟ ΤΑ 5,4 ΣΤΑ 9 ΔΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ  

ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ  

Ακόμη και οι βαρύτερες λέξεις είναι πολύ φτωχές για να περιγράψουν το εφιαλτικό μέλλον που προοιωνίζονται για την Ελλάδα και τον λαό της οι χθεσινές αποφάσεις του Eurogroup. Προκειμένου να κρατήσουν το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να αυξήσουν θεαματικά τον λογαριασμό του τρίτου μνημονίου, από τα 5,4 στα 9 δισ ευρώ εάν δεν επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018. Κάτι που θεωρείται απολύτως βέβαιο από κάθε σοβαρό άνθρωπο που δεν θέλει να εξαπατά τον εαυτό του, δεδομένης της βαρύτατης, υφεσιακής καταστολής της ελληνικής οικονομίας.

Η κυβέρνηση Τσίπρα, η οποία είχε ήδη πάρα πολλούς λόγους να ντρέπεται (ξεπούλημα των τραπεζών αντί πινακίου φακής, ασφαλιστικό, φορολογικό, παράδοση των κόκκινων δανείων στους γύπες των funds, υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων) αποδέχτηκε, ουσιαστικά, τα νέα μέτρα (κατ' ευφημισμόν, contingency measures) εξαντλώντας τις προσπάθειές της στην εξασφάλιση φύλου συκής. Επιδιώκει να μην νομοθετήσει ακριβή κατάλογο μέτρων, αλλά “μηχανισμό εξισορρόπησης αποκλίσεων”, έχοντας ωστόσο αποδεχθεί ρητά ότι τα μέτρα θα έχουν αυτόματο χαρακτήρα, όπως αξίωσαν απερίφραστα οι Σόιμπλε και Ντάισελμπλουμ. Με τη δημιουργία αυτού του μηχανισμού, μιας “αυτόματης” Προκρούστειας Κλίνης, η όποια ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει κανένα λόγο πότε και ποια αντιλαϊκά μέτρα (περικοπές δαπανών, νέοι φόροι, απολύσεις και δεν συμμαζεύεται) θα επιβάλλονται. Θα το αποφασίζουν με συνοπτικές διαδικασίες οι δανειστές, κάθε φορά που τα στοιχεία της τρόικας θα εμφανίζουν “αποκλίσεις” από τους συμφωνημένους στόχους.

Φύλλο συκής αποτελεί η απόφαση του Eurogroup και για τους ίδιους τους δανειστές, οι οποίοι προσπαθούν όπως- όπως να συγκαλύψουν στους βουλευτές και στους ψηφοφόρους τους την απόλυτη χρεοκοπία των μνημονίων. Το τρίτο μνημόνιο των 5,4 δισ δεν βγαίνει; Ανεβάστε το στα 9 δισ, είναι η απάντηση των δανειστών! Μια σχιζοφρενική στάση, που θυμίζει τη λογική των μεσαιωνικών γιατρών, οι οποίοι μία μόνο θεραπευτική μέθοδο ήξεραν δια πάσαν νόσον: την αφαίμαξη του ασθενούς. Δεν αποδίδει η “θεραπεία”; Χειροτερεύει ο ασθενής; Αφαιρέστε του κι άλλο αίμα! Μ' αυτή τη δοκιμασμένη μέθοδο είναι βέβαιο ότι η ασθένεια στο τέλος θα εκλείψει- μαζί με τον άρρωστο! Κι όταν έρθει η μέρα που θα αναγκαστούν να κηρύξουν οι ίδιοι την Ελλάδα σε πτώχευση, αυτό που θα έχει απομείνει, θα είναι μια Ελλάδα- Ειδική Οικονομική Ζώνη της Γερμανίας και των συμμάχων της, με όλα τα “φιλέτα” του κοινωνικού της πλούτου και τα πιο ζωντανά στοιχεία της εργατικής της δύναμης λεηλατημένα από τους δανειστές.

Όπως ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του, η κυβέρνηση Τσίπρα προσπαθεί να παρηγορηθεί με την ιδέα μιας “αναδιάρθρωσης light” του χρέους. Ένα σενάριο που ξεφούρνισε, προφανώς για να βοηθήσει τον Τσίπρα στο επαχθές έργο του, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel. Τίποτα περισσότερο από στάχτη στα μάτια του ελληνικού λαού. Η εν λόγω “αναδιάρθρωση” (σταθερό επιτόκιο αποπληρωμής του χρέους για μεγάλο διάστημα και επιμήκυνση ομολόγων μέχρι το 2045) δεν είναι παρά μια επανάληψη αυτών που είχαν τάξει οι Ευρωπαίοι ήδη από το 2014 στον Αντώνη Σαμαρά, χωρίς να έχει μεσολαβήσει το οδυνηρότατο, τρίτο μνημόνιο. Η εφαρμογή τους σημαίνει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να βρίσκεται στην επιτροπεία του ESM, σε κατάσταση διαρκούς λιτότητας, τουλάχιστον για άλλες δύο δεκαετίες.

Πρέπει να είναι κανείς εντελώς τυφλός για να μη βλέπει ότι αυτή η κυβέρνηση, από τη στιγμή που σύρθηκε στη μοιραία ταπείνωση του περασμένου Ιουλίου, είναι απολύτως παραδομένη, έτοιμη να συρθεί σε οποιαδήποτε καινούργια ταπείνωση της ζητήσουν οποιαδήποτε στιγμή οι δανειστές. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που θα σηκώσουν το χεράκι τους να ψηφίσουν τα τερατώδη, μνημονιακά νομοσχέδια τις αμέσως επόμενες μέρες, θα γραφτούν στα πιο μαύρα κατάστιχα της ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Η πράξη τους θα τους συνοδεύει, σαν ανεξίτηλο στίγμα, για πάντα. Οι στιγμές που περνάει η χώρα είναι απολύτως κρίσιμες και η ανάγκη ενός νέου, παλλαϊκού ξεσηκωμού για να μην περάσουν αυτά τα μέτρα και να φυσήξει επιτέλους ένας αναζωογονητικός άνεμος ανατροπής, είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική.    

Α.Θ

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Θαυμάσια! Σε μια στιγμή που με το κυβερνητικό νομοσχέδιο-έκτρωμα απειλούνται ασφαλιστικές κατακτήσεις ενός αιώνα και θάβεται η κοινωνική ασφάλιση, ενώ στο ίδιο νομ/διο και σε αυτό που θα ακολουθήσει προωθείται ένα τσουνάμι φόρων ύψους 3,6 δισ. ευρώ, για να μην αναφερθούμε στα πρόσθετα υπό “διαπραγμάτευση” μέτρα ύψους 3,4 δισ. που απαιτεί κυρίως, το ΔΝΤ, το συνδικαλιστικό κίνημα, στην πλειοψηφική του έκφραση, είτε καθεύδει, κάνοντας τα γλυκά μάτια στο μνημονιακό πολιτικό τόξο είτε αποφασίζει μονοπαραταξιακούς χωριστικούς αγωνιστικούς “περιπάτους”, οι οποίοι, υπό τις παρούσες περιστάσεις, ουδόλως απειλούν τα κυβερνητικά μνημονιακά μέτρα και ίσως να μην ενοχλούν καν το κυβερνητικό στρατόπεδο.

Η αναφορά δεν γίνεται μόνο στην “κουτοπόνηρη” απόφαση της εξωνυμένης πλειοψηφίας των “Παναγοπουλαίων” της ΓΣΕΕ για 48-ωρη απεργία τις μέρες ψήφισης του νομοσχεδίου εκτρώματος στη Βουλή, την οποία ασμένως και “περιέργως” χειροκρότησε το ΠΑΜΕ.

Και χαρακτηρίζουμε ως “κουτοπόνηρη” μια τέτοια απόφαση διότι η απεργιακή κινητοποίηση γίνεται πολύ καθυστερημένα, όταν το νομοσχέδιο θα βρίσκεται προ των θυρών της ψήφισης. 

Μια τέτοια απεργιακή κινητοποίηση της τελευταίας στιγμής δίνει την εντύπωση ότι πραγματοποιείται για την “τιμή των όπλων”, άσχετο αν μπορεί να αξιοποιηθεί διαφορετικά από τις συνεπείς πολιτικές και ταξικές δυνάμεις.

Οι αρχικές διαπιστώσεις αφορούν, επίσης, πολύ ειδικότερα το ΠΑΜΕ και κατά προέκταση την ηγεσία του ΚΚΕ.

Και τους αφορά διότι με απογοήτευση, σχεδόν, αλλά όχι με έκπληξη, πληροφορηθήκαμε ότι την Τρίτη (26/4), στις 7 μ.μ., το ΠΑΜΕ οργανώνει Παναττικό συλλαλητήριο ενάντια στο νομοσχέδιο-έκτρωμα.

Και το ερώτημα είναι απλό: Γιατί συλλαλητήριο και όχι πρόταση από το ΠΑΜΕ για γενική απεργία την Τρίτη;

Και γιατί, ακόμα, συλλαλητήριο μόνο του ΠΑΜΕ και όχι πρόταση για πανεργατικό – παλλαϊκό συλλαλητήριο όλων των πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων που διαφωνούν με τα κυβερνητικά μέτρα και θέλουν να αγωνιστούν για την ακύρωση τους;

Κάτι “σάπιο” υπάρχει στο καθεστωτικό “βασίλειο” ορισμένων δυνάμεων της Αριστεράς και κάτι όζει πολύ έντονα στο συνδικαλιστικό κίνημα, που το βυθίζει όλο και περισσότερο στην παρακμή και την αναξιοπιστία, παρά τις αντιδράσεις ταξικών συνδικαλιστικών δυνάμεων.

Ας μην έχουμε αυταπάτες, όμως, οι κυβερνώντες και τα μνημονιακά συνεταιράκια τους καθώς και όλοι όσοι θέλουν να συντηρήσουν τα λιμνάζοντα νερά στο συνδικαλιστικό κίνημα και την Αριστερά στη γωνία να διεκδικεί απλώς κάποια ψίχουλα από τη λαϊκή διαμαρτυρία, η οποία θα πρέπει να τιθασευθεί μέσα σε “λογικά” για το καθεστώς πλαίσια.

Το επόμενο διάστημα, ίσως και τις επόμενες βδομάδες, τα κύματα της λαϊκής αγανάκτησης θα ξεσπάσουν και θα ξεσπάσουν σαρωτικά με “ασήμαντες” αφορμές.

Οι κινηματικές εξελίξεις σε ένα πολύ ρευστό πολιτικό τοπίο γρήγορα μπορεί να ξεσπάσουν και ήδη κυοφορούνται στα ανήσυχα και οργισμένα πνεύματα των πολιτών, όσο κι αν αυτά μοιάζουν παθητικά και σε στάση απογοήτευσης και μοιρολατρίας.

Το βουητό των κοινωνικών σεισμών γρήγορα θα αρχίσει να ψιλακούγεται από μακριά.

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Όπως αναμενόταν, η τελική εκδοχή του Ασφαλιστικού, είναι χειρότερη από το προσχέδιο Κατρούγκαλου.

Με στο­χευό­με­νη διαρ­ροή στην «ΑΥΓΗ της Κυ­ρια­κής», ήρθε στο φώς της δη­μο­σιό­τη­τας ένα μέρος από το νο­μο­σχέ­διο για το Ασφα­λι­στι­κό που η κυ­βέρ­νη­ση επι­διώ­κει να κα­τα­θέ­σει στη βουλή την ερ­χό­με­νη Πέμ­πτη, δεί­χνο­ντας νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη «με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα» προς τους εκ­προ­σώ­πους των δα­νει­στών και ευ­ελ­πι­στώ­ντας ότι, την επό­με­νη μέρα, στο Eurogroup της Πα­ρα­σκευ­ής 22/4, θα πάρει την έγκρι­ση των επι­τε­λεί­ων του ευ­ρω­παϊ­κού κε­φα­λαί­ου για την ολο­κλή­ρω­ση της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης.

Παρά τα ωραία λόγια της αι­τιο­λο­γι­κής έκ­θε­σης για «ισο­νο­μία και κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη», το πε­ριε­χό­με­νο των αλ­λα­γών επι­βε­βαιώ­νουν τις δη­μο­σιο­γρα­φι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες των τε­λευ­ταί­ων ημε­ρών, που μι­λού­σαν για δρα­μα­τι­κές πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις, τόσο στις κύ­ριες όσο και στις επι­κου­ρι­κές, στο εφά­παξ, στο ΕΚΑΣ καθώς και στις συ­ντά­ξεις ανα­πη­ρί­ας.

Και δεν μπο­ρού­σε να γίνει δια­φο­ρε­τι­κά, όταν η πε­ρί­φη­μη «δια­πραγ­μά­τευ­ση» ξε­κι­νού­σε από την πιστή εφαρ­μο­γή των όσων προ­βλέ­πο­νται στο μνη­μό­νιο Τσί­πρα. Ει­δι­κό­τε­ρα:

-Από 1.1.2017 οι ει­σφο­ρές ασφα­λι­σμέ­νου και ερ­γο­δό­τη στον ΕΦΚΑ (Ενιαίο Φορέα Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης) ορί­ζο­νται στο 20% επί των συ­ντά­ξι­μων μη­νιαί­ων απο­δο­χών, όπως αυτές ισχύ­ουν κάθε φορά, με εξαί­ρε­ση τις κοι­νω­νι­κού χα­ρα­κτή­ρα έκτα­κτες πα­ρο­χές λόγω γάμου, γεν­νή­σε­ως τέ­κνων, θα­νά­του και βα­ριάς ανα­πη­ρί­ας. Οι ει­σφο­ρές δια­μορ­φώ­νο­νται στο 6,67% για τον ασφα­λι­σμέ­νο και 13,33% για τον ερ­γο­δό­τη (δη­λα­δή του Δη­μο­σί­ου και των νο­μι­κών προ­σώ­πων δη­μο­σί­ου δι­καί­ου), ενώ αντί­στοι­χες θα είναι για τους ερ­γα­ζό­με­νους στον ιδιω­τι­κό τομέα, όπως και για τους επι­στή­μο­νες και ελεύ­θε­ρους επαγ­γελ­μα­τί­ες.

Οι τω­ρι­νοί δη­μό­σιοι υπάλ­λη­λοι, από την 1η Ια­νουα­ρί­ου 2017, όταν θα λει­τουρ­γεί ο ΕΦΚΑ, θα βρε­θούν αντι­μέ­τω­ποι με νέο πλήγ­μα, καθώς οι ει­σφο­ρές για την κύρια σύ­ντα­ξη θα επι­βάλ­λο­νται επί πάσης φύ­σε­ως ει­σο­δή­μα­τα και όχι μόνο επί του βα­σι­κού μι­σθού και του επι­δό­μα­τος των 140 ευρώ όπως ισχύ­ει σή­με­ρα. Αυτό οδη­γεί σε μεί­ω­ση μι­σθών της τάξης του 7% ή πε­ρί­που 40 ευρώ τον μήνα κατά μέσον όρο για κάθε δη­μό­σιο υπάλ­λη­λο.

-Το ποσό της «εθνι­κής σύ­ντα­ξης» δια­μορ­φώ­νε­ται στα 384 ευρώ, με 20 έτη ασφά­λι­σης, ενώ μειώ­νε­ται κατά 2% για κάθε έτος μέχρι τα 15 έτη ασφά­λι­σης (345 ευρώ ή «ψί­χου­λα φι­λαν­θρω­πί­ας» για τους ση­με­ρι­νούς ερ­γα­ζό­με­νους που κι­νού­νται με­τα­ξύ μα­κρο­χρό­νιας ανερ­γί­ας και ανα­σφά­λι­στης ερ­γα­σί­ας).

-Νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού των συ­ντά­ξε­ων, με μειω­μέ­νους συ­ντε­λε­στές ανα­πλή­ρω­σης που θα κυ­μαί­νο­νται από το 0,77% έως το 2%, που θα οδη­γή­σει σε μειώ­σεις 15-30%. Για το αντα­πο­δο­τι­κό μέρος της σύ­ντα­ξης θα υπο­λο­γί­ζε­ται ο μέσος όρος των μη­νιαί­ων απο­δο­χών για το σύ­νο­λο του ερ­γα­σια­κού βίου και όχι πλέον η κα­λύ­τε­ρη πε­ντα­ε­τία.

Όμως, για όσους συ­ντα­ξιο­δο­τη­θούν από το 2016 θα υπο­λο­γί­ζε­ται η τε­λευ­ταία δε­κα­πε­ντα­ε­τία (στην οποία πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και η ισο­πέ­δω­ση των μι­σθών στα χρό­νια της μνη­μο­νια­κής λε­η­λα­σί­ας). Κάθε χρόνο θα προ­στί­θε­ται 1 έτος, δη­λα­δή το 2017 θα λαμ­βά­νε­ται υπόψη ο μέσος όρος των απο­δο­χών 16 ετών, το 2018 των 17 ετών έως ότου στα­δια­κά σε βάθος χρό­νου ο υπο­λο­γι­σμός να γί­νε­ται με βάση τις απο­δο­χές ολό­κλη­ρου του ερ­γα­σια­κού βίου.

-Μέ­χρι την 31.12.2017 οι συ­ντά­ξεις συ­νε­χί­ζουν να κα­τα­βάλ­λο­νται στο ύψος που είχαν δια­μορ­φω­θεί κατά την 31.12.2014 σύμ­φω­να με τις τότε ισχύ­ου­σες νο­μο­θε­τι­κές δια­τά­ξεις, εν­σω­μα­τώ­νο­ντας φυ­σι­κά την πε­ρι­κο­πή υπέρ υγειο­νο­μι­κής πε­ρί­θαλ­ψης του νόμου 4334/2015 που ψη­φί­στη­κε το κα­λο­καί­ρι (6% στις κύ­ριες συ­ντά­ξεις και 6% στις επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις). Από 1/1/2018 με το τρικ της «προ­σω­πι­κής δια­φο­ράς», υπο­τί­θε­ται ότι θα κα­λυ­φθούν από το Δη­μό­σιο οι όποιες απώ­λειες από τον νέο τρόπο υπο­λο­γι­σμού. ΑΕΠ και γε­νι­κό­τε­ρων οι­κο­νο­μι­κών συν­θη­κών επι­τρέ­πο­ντος…

-Οι ακρι­βείς μειώ­σεις στις επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις είναι το μόνο «θολό» ση­μείο, αλλά η θυσία τους-μέ­χρι τη στα­δια­κή εξα­φά­νι­σή τους- για ποσά άνω των 120 ευρώ, έχει προ­ε­ξο­φλη­θεί εδώ και καιρό.

-Από 1/1/2016 πε­ρί­που 60.000 δι­καιού­χοι του ΕΚΑΣ στα­μα­τούν να παίρ­νουν το επί­δο­μα και στα­δια­κά μέχρι 1/1/2020 θα κα­ταρ­γη­θεί εντε­λώς. Πε­ρί­που 300.000 οι­κο­γέ­νειες θα οδη­γη­θούν κάτω από τα όρια της φτώ­χειας με κατά μέσο όρο μεί­ω­ση μη­νιαί­ου ει­σο­δή­μα­τος 193 ευρώ.

-Πε­ρι­κο­πές στα εφά­παξ έως 20%.

-Υπό επα­νε­ξέ­τα­ση, από Επι­τρο­πή που θα συ­στα­θεί, μπαί­νουν όλες οι συ­ντά­ξεις ανα­πη­ρί­ας.

-Ανα­στέλ­λο­νται οι συ­ντά­ξεις των αγά­μων ή δια­ζευγ­μέ­νων θυ­γα­τέ­ρων αν το ετή­σιο ει­σό­δη­μα τους ξε­περ­νά τα 8.640 ευρώ.

Το με­γά­λο χρο­νι­κό κενό από την τε­λευ­ταία γε­νι­κή απερ­γία στις 4 Φλε­βά­ρη, έδωσε πο­λύ­τι­μες «ανά­σες» στην κυ­βέρ­νη­ση και το κουαρ­τέ­το. Οι αι­τί­ες των μα­ζι­κών και μα­χη­τι­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων που ξε­δι­πλώ­θη­καν το πε­ρα­σμέ­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα-με τη συμ­με­το­χή χι­λιά­δων ερ­γα­ζο­μέ­νων, επι­στη­μό­νων, αγρο­τών και συ­ντα­ξιού­χων-όχι μόνο παίρ­νουν την ορι­στι­κή μορφή νο­μο­σχε­δί­ου, αλλά γί­νο­νται ακόμα πιο προ­κλη­τι­κές.

Η 48ωρη γε­νι­κή απερ­γία, όταν τα σφα­για­στι­κά μέτρα ει­σα­χθούν στην ολο­μέ­λεια, είναι εφι­κτό να λάβει δια­στά­σεις γε­νι­κού ξε­ση­κω­μού, που θα μπλο­κά­ρει την ολο­μέ­τω­πη επί­θε­ση στα ασφα­λι­στι­κά δι­καιώ­μα­τα όλων μας, με την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι θα προ­ε­τοι­μα­στεί σο­βα­ρά. Και επει­δή τα προ­βλή­μα­τα των συν­δι­κά­των είναι δε­δο­μέ­να, το βάρος της ορ­γά­νω­σης της επερ­χό­με­νης μάχης πέ­φτει στις πρω­το­βου­λί­ες των δυ­νά­με­ων της Αρι­στε­ράς και στην επί­μο­νη προ­σπά­θεια του αγω­νι­στι­κού δυ­να­μι­κού στους χώ­ρους δου­λειάς και τις γει­το­νιές.

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Στις εκλογές του Συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού Ξενοδοχείων και συναφών επαγγελμάτων Ν. Αττικής που διεξήχθηκαν στο διάστημα μεταξύ 4-10 και 13-14 Απριλίου, η Λάντζα αγωνιστική εργατική συσπείρωση στον επισιτισμό-τουρισμό έδωσε την πρώτη της εκλογική μάχη, πετυχαίνοντας να εκλέξει έναν αντιπρόσωπο στην Κεντρική Διοίκηση, έναν αντιπρόσωπο στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργατών Επισιτισμού και Υπαλλήλων Τουριστικών Επαγγελμάτων και δύο αντιπροσώπους στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Η Λάντζα από την ίδρυσή της το 2014 έως και σήμερα παρεμβαίνει μαχητικά στο σύνολο του κλάδου και μέσα από τις τάξεις του Συνδικάτου. Η εκλογή αντιπροσώπου στην Κεντρική Διοίκηση, σε ένα από τα μαζικότερα συνδικάτα της Αττικής (συνολικά ψήφισαν 2.984) που εντάσσεται σε έναν από τους πλέον κομβικούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την μαζικοποίηση και οργάνωση των εργαζομένων του κλάδου, θέτοντας νέα στοιχεία και χαρακτηριστικά.

Οι εργαζόμενοι στον κλάδο του επισιτισμού έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με τις πλέον μαύρες συνθήκες εκμετάλλευσης και εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Μαύρη εργασία, εξαντλητικά ωράρια, μη καταβολή υπερωριών και δώρων και μια σειρά άλλων στοιχείων συνθέτουν το εργασιακό περιβάλλον για την πλειοψηφία των εργαζομένων. Ιδιαίτερα όσον αφορά τα επισιτιστικά μαγαζιά, τα επίπεδα συνδικαλιστικής οργάνωσης είναι πολύ χαμηλά και η πάλη ενάντια στις παράλογες απαιτήσεις της εργοδοσίας είναι καθημερινή. Η έλλειψη συλλογικής σύμβασης εργασίας στον κλάδο του επισιτισμού που να διασφαλίζει όλους τους εργαζόμενους, από το πιο μικρό μαγαζί στην Αθήνα μέχρι και το μεγαλύτερο εστιατόριο της Ρόδου, αποτελεί βασική διεκδίκηση που θα διασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.

Όσον αφορά τους ξενοδοχοϋπάλληλους, παρόλο που υπάρχει συλλογική σύμβαση στον κλάδο, αυτή βρίσκεται συνεχώς υπό αμφισβήτηση τόσο από την γραφειοκρατική ηγεσία της ομοσπονδίας που τα βρίσκει κάτω απ’ το τραπέζι με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων για μηδενικές αυξήσεις, όσο και από την εργοδοσία που πάντα βρίσκει παραθυράκια μέσω πρακτικών, voucher, μαθητείας για να έχει φτηνό και ευέλικτο προσωπικό, εκτός της συλλογικής σύμβασης η οποία σε πολλές περιπτώσεις δεν εφαρμόζεται καθώς για το χρονικό διάστημα που είμαστε σε δημοσιονομική προσαρμογή (Μνημόνια) αναστέλλεται η καθολικότητα της και έτσι όσοι εργοδότες δεν είμαι μέλη του ΠΟΞ , δεν έχουν και την υποχρέωση της τήρησης της. Κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ διαλαλούν ότι ποντάρουν στην «Βαριά Βιομηχανία» του κλάδου για να έρθει η περιβόητη «ανάπτυξη» , στην ουσία όμως απλά εξασφαλίζουν τεράστια κέρδη για λίγους επιβάλλοντας την άγρια εντατικοποίηση και εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Η Λάντζα όλο το προηγούμενο διάστημα με μαχητικές παρεμβάσεις και εξορμήσεις προτάσσει τα αιτήματα των εργαζομένων του κλάδου, ενάντια στις γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες και τις ενώσεις εργοδοτών και ξενοδόχων. Κατάφερε να δώσει τον τόνο και να στρέψει το βλέμμα στα περισσότερο πληβειακά τμήματα των εργαζομένων του κλάδου, χτυπώντας τις τάσεις απογοήτευσης και υποχώρησης. Ενάντια σε αντιλήψεις που στοχεύουν αποκλειστικά στην μεταφορά αιτημάτων και στην διαχείριση των εργατικών διαφορών, η Λάντζα στοχεύει στην μαζικοποίηση του Συνδικάτου με πραγματικούς όρους, ώστε να αποτελούν οι διεκδικήσεις και ανάγκες των εργαζομένων στο σήμερα την πυξίδα για ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Παράλληλα αποτελεί ένα εργατικό σχήμα που θέλει να προβάλει ένα ανεξάρτητο, ακηδεμόνευτο, μαχητικό συνδικαλισμό επιθυμώντας να συμβάλει σε μια ουσιαστική ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Προωθεί μια διαφορετική αντίληψη για τον εργατικό συνδικαλισμό σε αντιπαράθεση με τις ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ και μεγάλων ομοσπονδιών, καλώντας σε ένα ευρύ νικηφόρο μέτωπο εργατικής πάλης.

Η παρουσία της Λάντζα στην Αθήνα και τα αντίστοιχα εργατικά σχήματα στον επισιτισμό σε Πάτρα, Θεσσαλονίκη και Χανιά, με συντονισμό και ανοιχτή επικοινωνία, αποτελούν την αρχή για ένα συνολικά ανατρεπτικό ρεύμα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στον κλάδο. Εντός της συνδικαλιστικής ερήμου, της απογοήτευσης και των χαμηλών προσδοκιών μας από την ίδια μας την εργασία, δεν πρέπει να αγνοούμε την δυνατότητα, αλλά και την ανάγκη, αυτό το σκληρά εκμεταλλευόμενο κομμάτι να αποτελέσει φωτεινό παράδειγμα. Να συμβάλλει με αναβαθμισμένους όρους στην ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, να γίνει η συσσωρευμένη οργή και το μπούχτισμα συνείδηση, να επιδιώξει να συγκρουστεί με αναβαθμισμένα πολιτικά χαρακτηριστικά.

Ιδιαίτερα όσον αφορά την νεολαία, για την οποία ο επισιτισμός αποτελεί συχνά την πρώτη της εργασιακή εμπειρία, είναι στοίχημα για όλους και όλες εμάς να μην συμβιβαστούμε εμπεδώνοντας τους όρους της σύγχρονης δουλειάς. Να εμπιστευτούμε από τους αγώνες και να αποτυπώσουμε νίκες στο σήμερα οι οποίες θα μας φέρουν πιο κοντά στην συνολική ανατροπής κάθε μορφής εκμετάλλευσης.

*Συλλογικό κείμενο της Αγωνιστικής Εργατικής Συσπείρωσης ΛΑΝΤΖΑ στον Επισιτισμό-Τουρισμό. Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, 24.4.2016

Του Τάσου Σταυρόπουλου*

Συμβολή

ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ

Η «Συμβολή» αποτελεί μια οριζόντια δικτύωση μελών της ΛΑΕ με χαρακτήρα πανελλαδικό, διατασικό, ακηδεμόνευτο και ανοιχτό σε όποιον σύντροφο/-ισσα ανένταχτο ή μη συμμερίζεται τον προβληματισμό που καταθέτει σε σχέση με τη λειτουργία και την πολιτική φυσιογνωμία της ΛΑΕ που οδεύει στην Ιδρυτική της Συνδιάσκεψη.

Η «Συμβολή» δεν αποτελεί και δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει μια ακόμα συνιστώσα εντός ΛΑΕ, αλλά πρωτοβουλία οριζόντιας επικοινωνίας μελών της ΛΑΕ που λειτουργούν με όρους ισοτιμίας και συντροφικότητας και με βαθιά την πεποίθηση ότι οι »από τα κάτω» έχουν τη δυνατότητα, το δικαίωμα αλλά και το καθήκον να συμβάλλουν αποφασιστικά στη διαμόρφωση της πολιτικής φυσιογνωμίας του φορέα αλλά και στην παραγωγή του νέου εκείνου υποδείγματος  δημοκρατικής λειτουργίας των πολιτικών υποκειμένων της Αριστεράς, μακριά από τα αποπτωχευμένα μοντέλα του παρελθόντος που χαρακτηρίζονται από τη γραφειοκρατικοποίηση της πολιτικής, τον παραγοντισμό και τον βυζαντινισμό των διαδρόμων.

Η «Συμβολή» χαιρετίζει κάθε ανάλογη πρωτοβουλία που αναπτύσσεται εντός της ΛΑΕ και κινείται στους εν λόγω άξονες προβληματισμού σχετικά με την πορεία του εγχειρήματος του μετωπικού μας φορέα.

Ο προβληματισμός που καταθέτει η «Συμβολή» δεν αποτελεί συγκυριακή καταγραφή ενόψει της Ιδρυτικής Συνδιάσκεψης της ΛΑΕ, αλλά είναι το »ώριμο τέκνο» των συζητήσεων, διεργασιών και απόψεων που αναπτύχθηκαν και εν μέρει δημοσιοποιήθηκαν με μορφή ψηφισμάτων Πολιτικών Επιτροπών  του φορέα από τους πρώτους μήνες λειτουργίας της ΛΑΕ.

19/04/2016

……………………………………………………………………………………………………………………………

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΛΑΕ

1.    Το ζήτημα της δημοκρατίας

Η εμφάνιση της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑΕ) τον Αύγουστο του 2015 προέκυψε ως αναγκαιότητα μετά τη   χρεοκοπία του πολιτικού σχεδίου ΣΥΡΙΖΑ και την κατάρρευση των ψευδαισθήσεων ότι θα ήταν δυνατή η έξοδος απ’ τις πολιτικές της λιτότητας μέσα από μια «αμοιβαία επωφελή» συμφωνία στο πλαίσιο της ευρωζώνης.

Με την εμφάνισή της στο πολιτικό προσκήνιο, η ΛΑΕ έθετε ως διττό στόχο:

(α) να λειτουργήσει ως το αναγκαίο εκείνο όχημα συσπείρωσης, που θα εμπόδιζε την ήττα να προσλάβει διαστάσεις κυριολεκτικής διάλυσης, και

(β) ν’ αποτελέσει τον κατ’ εξοχήν χώρο πολιτικής έκφρασης και εκλογικής διεξόδου για το μεγάλο και με σαφή ταξικά χαρακτηριστικά κοινωνικό «Μέτωπο του ΟΧΙ», που βρήκε την κορυφαία πολιτική του έκφραση στο συγκλονιστικό 62% του δημοψηφίσματος.

Το αποτέλεσμα των εκλογών του Σεπτέμβρη του 2015 κατέδειξε την πλήρη αποτυχία ως προς τον στόχο της πολιτικής εκπροσώπησης του «Μετώπου του ΟΧΙ», μολονότι το βαθύ κοινωνικό ρήγμα, που καταγράφηκε στο δημοψήφισμα, δεν έπαψε να είναι ενεργό, έστω κι αν δε βρήκε τον τρόπο να εκφραστεί εκλογικά στην κάλπη του Σεπτέμβρη.

Πέρα απο τις γνωστές αντικειμενικές δυσκολίες που οδήγησαν στην εκλογική ήττα της ΛΑΕ, υπήρξαν κατά την προεκλογική περίοδο σημαντικές αδυναμίες και λάθη:

•        Έλλειψη συγκεκριμένων προγραμματικών θέσεων που είχε σαν αποτέλεσμα την εστίαση όλου του προεκλογικού μας λόγου αποκλειστικά πάνω στο ΣΥΡΙΖΑ.

•       Η ΛΑΕ μίλησε μεν για την έξοδο από την ευρωζώνη και για το εθνικό νόμισμα, ως μοναδικού δρόμου απεμπλοκής από τα μνημόνια και την κρίση, αλλά δεν εξήγησε επαρκώς το πολιτικό σχέδιο του εγχειρήματος. Σε πολλές περιπτώσεις δείχναμε μάλιστα να το αποφεύγουμε και σε κάθε περίπτωση δεν πείσαμε για την ορθότητα της θέσης μας για την »ρήξη»  με την ευρωζώνη.

•        Παντελής έλλειψη αυτοκριτικής και ανάληψης μέρους της ευθύνης για την αποτυχία υλοποίησης των προεκλογικών μας δεσμεύσεων και την μνημονιακή τερατογένεση του ΣΥΡΙΖΑ, μέρος του οποίου ήμασταν και μεις. Και μόνο το γεγονός ότι ηγετικά στελέχη του ΑΡ συμμετείχαν χωρίς όρους σε σημαντικές κυβερνητικές θέσεις και υπουργεία στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, είχε σαν αποτέλεσμα ένα σημαντικό κομμάτι του αριστερού εκλογικού σώματος να είναι άκρως επιφυλακτικό απέναντι μας.

•        Ο φόβος της χρέωσης της διάσπασης και η «συναισθηματική εξάρτηση» των πολιτικών μας στελεχών είχαν σαν αποτέλεσμα την ολιγωρία και τελικά την μη έγκαιρη, (τουλάχιστον ένα μήνα πριν) δημιουργία της ΛΑΕ. Κανείς δεν κατάλαβε, και κυρίως ο έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ αριστερός κόσμος, το αντιφατικό «στηρίζουμε την κυβέρνηση αλλά δεν ψηφίζουμε μνημόνια».

Από την άλλη μεριά, η ΛΑΕ με την ίδρυση της κατόρθωσε πράγματι ν’ αποτελέσει το βασικό όχημα συσπείρωσης για ένα αριθμητικά κρίσιμο μέγεθος αγωνιστών, που εγκατέλειψαν μαζικά τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και να λειτουργήσει ως πεδίο συνάντησης με δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, προερχόμενες κυρίως από τον χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Με βάση τους όρους συγκρότησής του –κι έχοντας να αντιμετωπίσει τις πιεστικές ανάγκες μιας κατεπείγουσας εκλογικής καθόδου– το εγχείρημα της ΛΑΕ προσέλαβε από την αρχή κάποια ιδιαιτέρως ανορθόδοξα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά. Στις γνωστές από το παρελθόν παθογένειες της Αριστεράς (ολιγαρχική-γραφειοκρατική δομή, αδιαφανής λειτουργία, εγγενής τάση για αυτονόμηση των ηγετικών κλιμακίων, έλλειμμα ουσιαστικής συμμετοχής, αυτενέργειας και δημοκρατικού ελέγχου από πλευράς της βάσης κλπ) ήρθε για πρώτη φορά να προστεθεί η πλήρης έλλειψη και της τυπικής ακόμα δημοκρατικής νομιμοποίησης των οργάνων της ΛΑΕ, υπό το βολικό πρόσχημα της προσωρινότητας.

Έξι και πλέον μήνες μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη και σχεδόν πέντε μήνες από το διήμερο της πανελλαδικής σύσκεψης στο ΣΕΦ, οι διαδικασίες για τη συγκρότηση της ΛΑΕ εξακολουθούν να κινούνται με βήμα σημειωτόν. Στο μεσοδιάστημα –και μέχρι την πραγματοποίηση της Ιδρυτικής Συνδιάσκεψης, που πηγαίνει από αναβολή σε αναβολή, χωρίς να έχει οριστεί μέχρι στιγμής δεσμευτική ημερομηνία– η ευθύνη για την τρέχουσα λειτουργία και την πολιτική παρέμβαση της ΛΑΕ έχει ανατεθεί σε προσωρινά, μη εκλεγμένα όργανα, που λειτουργούν στη βάση άτυπων κανόνων και επετηρίδων εντός του υφιστάμενου στελεχικού δυναμικού, το οποίο τείνει να προσλάβει χαρακτήρα ισοβιότητας.

Την ίδια στιγμή, η προς τα έξω εικόνα της ΛΑΕ καθορίζεται de facto από τις πρωτοβουλίες μεμονωμένων στελεχών, που στην πραγματικότητα δε λογοδοτούν πουθενά για τις  όποιες επιλογές τους, είτε πρόκειται για το συνδικαλιστικό, είτε για το αυτοδιοικητικό, είτε για το κεντρικό πολιτικό επίπεδο.

Πρόκειται για μια κατάσταση που λειτουργεί ήδη διαλυτικά, οδηγώντας σε φαινόμενα απογοήτευσης και αποστράτευσης του κόσμου που στήριξε τη ΛΑΕ, δίνοντας παράλληλα προς τα έξω την εικόνα ενός σχηματισμού παντελώς ξένου με τις ανάγκες και τις αγωνίες των στρωμάτων που επιδιώκει να εκπροσωπήσει πολιτικά, ενός σχηματισμού που στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο, πέρα από τον δικό του μικρόκοσμο, με το βλέμμα στραμμένο στην κοινοβουλευτική επάνοδο και στην πολιτική επιβίωση του στελεχικού του δυναμικού.

Οι εποχές της ανάθεσης και της «αφ’ υψηλού» πολιτικής παρέμβασης έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Αν θέλουμε να προσφέρουμε πολιτικό στήριγμα και πολιτική διέξοδο στους αγώνες του κόσμου της εργασίας, τον κόσμο αυτό δεν θα τον συναντήσουμε μέσα από τα ΜΜΕ, ούτε μέσα από τις περιοδείες προβεβλημένων στελεχών. Πολιτικό στήριγμα και πολιτική διέξοδο στους αγώνες του κόσμου της εργασίας θα προσφέρουμε μόνο αν κατορθώσουμε να συντονίσουμε τους αγώνες του σε πρακτικό, καθημερινό επίπεδο, με αυτοπρόσωπη παρουσία και γείωση στους κοινωνικούς χώρους. Μόνον έτσι, μέσα από επίπονη, καθημερινή και γειωμένη δουλειά μέσα στους κοινωνικούς χώρους και στα κινήματα, υπάρχει η πιθανότητα ν’ αποτελέσουμε μέρος της λύσης και όχι μία ακόμα εκδοχή της ήττας.

Με βάση αυτή τη μεθοδολογία θα πρέπει να προχωρήσουμε και στη συγκρότηση της ΛΑΕ. Μετά την τραυματική εμπειρία ΣΥΡΙΖΑ, ο κόσμος της Αριστεράς –και ο κόσμος γενικώς– είναι πλέον υποψιασμένος, αν όχι καχύποπτος. Στις παρούσες συνθήκες, καμία συγκρότηση δε μπορεί να προχωρήσει με όρους εκπροσώπησης, δηλαδή με όρους στοίχισης των πολλών πίσω από το σχέδιο της όποιας ηγεσίας, όσο καλοπροαίρετη και πεφωτισμένη κι αν υποτεθεί ότι είναι αυτή.

Θα έπρεπε επίσης να είναι αυτονόητο ότι η υπομονή του κόσμου που στήριξε τη ΛΑΕ και εξακολουθεί να συμμετέχει σ’ αυτήν δεν είναι ανεξάντλητη. Ήδη από την πανελλαδική σύσκεψη του Νοέμβρη, ο χρόνος έχει αρχίσει να μετράει αντίστροφα. Το ζήτημα της δημοκρατίας, που τίθενται με ολοένα και πιο επιτακτικό τρόπο από τη βάση και τον κόσμο αναφοράς της ΛΑΕ, δεν αποτελεί πολυτέλεια και, πολύ περισσότερο, δεν αποτελεί αφορμή για εσωστρέφεια.

Άλλωστε, δεν υπάρχει τίποτε πιο εσωστρεφές από την εικόνα μιας αυτονομημένης ηγετικής ομάδας, που φαίνεται να μην έχει άλλη έγνοια πέρα από την απλή αναπαραγωγή της και την κατοχύρωση του ρόλου της.

Αν λοιπόν θέλουμε στ’ αλήθεια να προχωρήσουμε σε διαδικασίες συγκρότησης, το ζήτημα της δημοκρατίας οφείλει να τεθεί σε πρώτο πλάνο και ν’ αποτελέσει το κατ’ εξοχήν φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό του υπό συγκρότηση φορέα. Μολονότι το θέμα της δημοκρατικής λειτουργίας δεν είναι απλώς τεχνικό, θα πρέπει να συνομολογηθούν με πολύ συγκεκριμένο τρόπο οι αναγκαίες ασφαλιστικές δικλείδες (περιορισμένες θητείες, ανακλητότητα, εναλλαγή κλπ), που θα διασφαλίζουν τη δημοκρατική λειτουργία και συγκρότηση της ΛΑΕ σε όλα τα επίπεδα, θα εμπεδώνουν συνθήκες διαφάνειας και θα κατοχυρώνουν την ουσιαστική συμμετοχή των μελών στη λήψη των αποφάσεων, ενθαρρύνοντας την οριζόντια δικτύωση και την αμφίδρομη σχέση μεταξύ ηγεσίας και βάσης.

Αν θέλουμε να χτίσουμε μια άλλη Αριστερά, ένα πολιτικά ριζοσπαστικό υποκείμενο, μακριά από αποτυχημένα μοντέλα του παρελθόντος, που μας οδήγησαν σε συνεχόμενα πολιτικά αδιέξοδα, είναι σημαντικό να αποφασίσουμε και να δημιουργήσουμε έναν άλλο τρόπο συλλογικής λειτουργίας. Χρειαζόμαστε συλλογική ηγεσία, και όχι «αρχηγό». Πιστεύουμε ότι το παλιό κομματικό μοντέλο έχει πτωχεύσει μαζί με το υπάρχον πολιτικό σύστημα και θα πρέπει να προχωρήσουμε σε πειραματισμούς σε όλα τα επίπεδα. Έτσι θα οικοδομήσουμε ένα πραγματικά ριζοσπαστικό και με εσωτερική δημοκρατία πολιτικό μέτωπο που θα μπορέσει να εμπνεύσει και να είναι πρωτοπόρο στους νέους αγώνες του λαού μας.

Συγκεκριμένα, αναφορικά με το πλαίσιο λειτουργίας:

i.    Δημοκρατική αναλογική εκλογή όλων των οργάνων (συμπεριλαμβανομένων και των Τμημάτων) από τα σώματα που εκπροσωπούν και κυκλική εναλλαγή (rotation) όσων τα απαρτίζουν. Έτσι, η γνώση της συγκρότησης και η πρακτική λειτουργία ενός πολιτικού φορέα θα διαχυθεί οριζόντια και κάθετα. Σ’ ένα χώρο που θέλει να πράττει ριζοσπαστικά δεν μπορεί να υπάρχουν «ιερές αγελάδες», ούτε επετηρίδες. Ελάχιστος χρόνος συνεχούς παραμονής στα όργανα τα 2 χρόνια και μέγιστος χρόνος τα 4.

ii.    Ιδρυτική Συνδιάσκεψη ουσιαστικής ανοιχτής συζήτησης και αντιπαράθεσης ιδιαίτερα στα ζητήματα στρατηγικής σημασίας (πχ αποδέσμευση από την Ε.Ε.) που δεν είναι δυνατόν να διευθετούνται με όρους συμψηφισμού των αντιτιθέμενων απόψεων. Θεωρούμε καθοριστική για την πορεία του εγχειρήματος την αποφυγή ενσωμάτωσης εντός της ΛΑΕ στρατηγικών αντιφάσεων, όπως συνέβη με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη διασταλτική ερμηνεία της θέσης «Καμία θυσία για το ευρώ». Η Ιδρυτική Συνδιάσκεψη δεν μπορεί να είναι μια διαδικασία επικύρωσης εκ των προτέρων ειλημμένων επιλογών και αποφάσεων οργάνων προσωρινών που δεν διαθέτουν καν τη νομιμοποίηση εκλογής τους από τα μέλη της ΛΑΕ .

iii.    Κατοχύρωση του δικαιώματος των Π.Ε να έχουν αποφασιστικό λόγο τόσο για τον τρόπο υλοποίησης των κεντρικών πολιτικών κατευθύνσεων στο χώρο ευθύνης τους, όσο και για κεντρικά πολιτικά και ταυτοτικά ζητήματα. Αυτό σημαίνει στην πράξη ότι τα όργανα κατεβάζουν στις Π.Ε εισηγήσεις για συζήτηση και έγκριση και όχι «γραμμή» για υλοποίηση.

iv.    Είναι κρίσιμο να υπάρξει και καταστατική πρόβλεψη που να κατοχυρώνει την οριζόντια επικοινωνία μεταξύ των Π.Ε και την ανοιχτή διεξαγωγή του σχετικού διάλογου.

Ένα νέο μοντέλο στη δομή μας, με κυρίαρχα στοιχεία τη δημοκρατία και τη συμμετοχικότητα θα μας επιτρέψει και να ξεφύγουμε από την εικόνα του «καλού και συνεπούς ΣΥΡΙΖΑ», καθώς σε κάθε περίπτωση η ταύτιση με αποπτωχευμένα πολιτικά σχέδια δημιουργεί συγχύσεις και αρνητικές εντυπώσεις. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε με εμφατικό τρόπο στις τελευταίες εκλογές, ενώ διαπιστώνεται και καθημερινά στην επαφή μας με τον κόσμο. Και σε αυτό το σημείο πιστεύουμε ότι η συγκεκριμένη διαδικασία είναι αναγκαίο και μπορεί να ξεκινήσει από τώρα, λχ με την ισόρροπη εκπροσώπηση στα ΜΜΕ όλων των πολιτικών αποχρώσεων, των ηλικιακών και κοινωνικών κατηγοριών εντός ΛΑΕ.

Στην κατεύθυνση αυτή, είναι κρίσιμο να ληφθούν άμεσα αποφάσεις, αναφορικά με την Ιδρυτική Συνδιάσκεψη και την πορεία προς αυτήν:

i.    Να δοθεί επαρκής χρόνος στα μέλη της ΛΑΕ και στις συνελεύσεις της βάσης για ουσιαστική πολιτική συζήτηση επί των κειμένων, που εκπονούνται από τις αντίστοιχες επιτροπές, ενώ αυτονόητη θα πρέπει να θεωρείται η δυνατότητα κατάθεσης εναλλακτικών κειμένων και τροπολογιών, με πρόνοια για ισότιμη μεταχείριση των εναλλακτικών κειμένων. Παράλληλα θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητο το δικαίωμα και η υποχρέωση των συνελεύσεων να προχωρήσουν σε ψηφοφορίες επί των κειμένων, προτού προχωρήσουν στη διαδικασία εκλογής αντιπροσώπων για τη Συνδιάσκεψη. Τέλος, το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι θα πρέπει να συναρτάται με σαφή τρόπο από ένα minimum συμμετοχής στις  προσυνεδριακές συνελεύσεις, ώστε να μην επαναληφθούν οι τραγελαφικές καταστάσεις που πολλοί από μας έχουμε ζήσει κατά το παρελθόν στον ΣΥΡΙΖΑ.

ii.    Ιδιαίτερη μέριμνα πρέπει να δοθεί στη σύνθεση και τον χαρακτήρα του σώματος της Ιδρυτικής Συνδιάσκεψης, ώστε να λειτουργήσει πραγματικά ως βουλευόμενο σώμα αποφασιστικού χαρακτήρα και όχι ως πλαδαρή συνάθροιση χειροκροτητών, που στοιχίζονται πίσω από τα κελεύσματα του κάθε «ομαδάρχη». Σε τέτοιες περιπτώσεις, το αριθμητικό κριτήριο είναι ταυτόχρονα και ποιοτικό, όπως έδειξε καθαρά και η εμπειρία από το Ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί να χρησιμεύσει και από αυτή την άποψη ως παράδειγμα προς αποφυγή.

2.    Μέτωπο και συμμαχίες

Μετά τις πρώτες αμφιταλαντεύσεις πάνω στο δίλημμα «Μέτωπο ή Κόμμα», φαίνεται να έχει πλέον συνομολογηθεί, στα λόγια τουλάχιστον, ότι η ΛΑΕ θα συγκροτηθεί με τη μορφή μετωπικού σχήματος. Η συμφωνία για τον μετωπικό χαρακτήρα της ΛΑΕ μπορεί να κατανοηθεί –και πράγματι κατανοείται– με πολλούς τρόπους. Δε θα είναι άλλωστε η πρώτη φορά που η ομοφωνία ως προς την ορολογία είναι το όχημα μέσα από το οποίο διαιωνίζονται διαφορετικές αντιλήψεις στην πράξη.

Σε κάθε περίπτωση είναι κρίσιμο να γίνει κατανοητή η διάκριση ανάμεσα στη σωστή διατύπωση ότι «η ΛΑΕ είναι μετωπικό σχήμα, το οποίο επιθυμούμε να διευρύνουμε» και στην αυτάρεσκη παρανόηση –που κόστισε ακριβά σε εκλογικό επίπεδο τον Σεπτέμβρη και εξακολουθεί να δημιουργεί προσκόμματα σε επίπεδο μαζικών χώρων– ότι η ΛΑΕ είναι το Μέτωπο, στο οποίο οφείλουν να ενταχθούν όλοι. Στα συμπεράσματα της πανελλαδικής σύσκεψης του Νοέμβρη, αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι «η ΛΑΕ αναλαμβάνει την ευθύνη που της αναλογεί για την υπόθεση της Αριστεράς με στόχο την ανασυγκρότηση και επανίδρυσή της. Θα πάρουμε πρωτοβουλίες για να βαθύνει ο διάλογος των αριστερών, ριζοσπαστικών, αντιμνημονιακών δυνάμεων, των δυνάμεων που αντιλαμβάνονται τη σημασία ενός μεταβατικού προγράμματος για την απαλλαγή από τα μνημόνια και το βραχνά του χρέους και για τη ρήξη με την ευρωζώνη. Στόχος μας η διαμόρφωση ενός κοινού πεδίου, ενός “φόρουμ” διαλόγου και κοινών πρωτοβουλιών».

Δυστυχώς όμως, πέρα από το επίπεδο των διακηρύξεων, υπάρχει και το επίπεδο της πράξης, όπου κρίνεται άλλωστε η αξιοπιστία των διακηρύξεων. Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν. Ο διάλογος των αριστερών, ριζοσπαστικών, αντιμνημονιακών κλπ δυνάμεων, που αναφέρεται στα συμπεράσματα της συνδιάσκεψης του Νοέμβρη, δεν είναι μια υπόθεση που κρίνεται στις φιλοφρονήσεις του πάνελ μιας εκδήλωσης, αλλά στην ώσμωση που προκύπτει μέσα από τις ανάγκες της κοινής πάλης σε όλα τα επίπεδα, με χαρακτηριστικό –αλλά καθόλου μοναδικό– το επίπεδο της συνδικαλιστικής παρέμβασης.

Όσο κι αν αληθεύει ότι συχνά έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε σεχταριστικές αντιλήψεις από μεριάς άλλων δυνάμεων της Αριστεράς, άλλο τόσο αληθεύει ότι έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε παλαιοκομματικές αντιλήψεις στις δικές μας τάξεις, που άλλοτε θέτουν ως θέμα αρχής τη χωριστή «καταγραφή των δυνάμεών μας», και άλλοτε, εφευρίσκοντας κάθε λογής προφάσεις, αρνούνται πεισματικά να κόψουν τον ομφάλιο λώρο με τις δυνάμεις του νεομνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ και, γενικότερα, με τις παραδόσεις του καθεστωτικού και κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού.

Η συνέχιση των συνεργασιών με δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ σε συνδικαλιστικό και αυτοδιοικητικό επίπεδο (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Περιφέρεια Αττικής, καθώς και το πρόσφατο Συνέδριο της ΓΣΕΕ) καθιστά τις επικλήσεις συμπόρευσης στις άλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς  απολύτως προσχηματικές. Τέτοιες συμπράξεις, που γίνονται με την ανοχή –αν όχι και την ενθάρρυνση– της ηγεσίας της ΛΑΕ, είναι το λιγότερο αδιέξοδες, αλλά και επιζήμιες για την δημιουργία ριζοσπαστικού κινήματος με υψηλό βαθμό πολιτικοποίησης των αιτημάτων του, ενώ συντελούν στη διαιώνιση της σύγχυσης αναφορικά με τη συνολική στάση της ΛΑΕ απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ -ιδίως όταν εξακολουθούν να υπάρχουν εύλογα ερωτήματα για την περίοδο της πρώτης διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, για τα οποία δεν έχουν δοθεί μέχρι στιγμής ικανοποιητικές απαντήσεις.

3.    Προγραμματικοί άξονες και τακτική

Καλώς ή κακώς –αλλά σε κάθε περίπτωση αναπόφευκτα– η ΛΑΕ δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Πέρα από την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, απ’ την οποία προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος των αγωνιστών που την πλαισίωσαν, η ΛΑΕ δε μπορεί παρά να κουβαλάει μέσα της την εμπειρία  δεκαετιών «μακράς νομίμου υπάρξεως» της Αριστεράς εντός του αστικού πολιτικού πλαισίου. Ακόμα και δυνάμεις που θέλουν με κάθε ειλικρίνεια να αυτοκατανοούνται ως δυνάμεις της ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής κλπ Αριστεράς, είναι πολύ δύσκολο να αποφύγουν στην πράξη τις σειρήνες του εκλογικισμού, του κυβερνητισμού, του κοινοβουλευτικού κρετινισμού.

Οι παραδόσεις αυτές έθεσαν τη σφραγίδα τους στη ΛΑΕ από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής της, όπως φάνηκε ξεκάθαρα στους διαγκωνισμούς κατά τη διαδικασία κατάρτισης των ψηφοδελτίων για τις εκλογές του Σεπτέμβρη. Πρόκειται για τις ίδιες παραδόσεις που, στο παραμικρό σκίρτημα κοινωνικής αντίστασης, ανυπομονούν να ρίξουν το σύνθημα της «εκλογικής ετοιμότητας». Τέλος, πρόκειται για τις ίδιες παραδόσεις που δε μπορούν να δουν τη ΛΑΕ παρά μόνο σαν «κυβέρνηση εν αναμονή» (πρόκειται ασφαλώς για φαιδρότητα!) και δε μπορούν να διανοηθούν άλλου είδους προγραμματικές επεξεργασίες, παρά μόνον με τη μορφή προσχεδίου «κυβερνητικού προγράμματος».

Σε αντίθεση με τις παραδόσεις αυτές, οι προγραμματικές επεξεργασίες που χρειαζόμαστε σήμερα, θα πρέπει να έχουν τη μορφή ενός «σχεδίου μάχης» για τις αναπόφευκτες κοινωνικές αναμετρήσεις του επόμενου διαστήματος.

Απέναντι στην αδιαλλαξία του αστικού μπλοκ εξουσίας (εντός και εκτός συνόρων) για αταλάντευτη εφαρμογή των μέτρων του 3ου Μνημονίου, χρειαζόμαστε ένα «σχέδιο μάχης» που θα οργανώνει, θα ενοποιεί και θα δίνει προοπτική στις αντιστάσεις των υποτελών τάξεων για το μπλοκάρισμα και την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Αναπόσπαστο στοιχείο αυτού του «σχεδίου μάχης» οφείλει να είναι η ξεκάθαρη απάντηση στις γνωστές και μονίμως ανακυκλούμενες απειλές περί αποβολής της χώρας από την ευρωζώνη, την Ε.Ε., τη Συνθήκη Σένγκεν κλπ. Κάθε αμφιταλάντευση και αμφισημία, που υποδηλώνει ακόμα και τον ελάχιστο δισταγμό (όπως π.χ. η θέση για δημοψήφισμα), σπέρνει τη σύγχυση στο λαϊκό παράγοντα και λειτουργεί ανασταλτικά για τη συγκρότηση του μετώπου κοινωνικής ανατροπής.

Η εμπειρία της «διαπραγμάτευσης» ΣΥΡΙΖΑ ξεγύμνωσε τις αυταπάτες περί «έντιμης συμφωνίας» και «αμοιβαία επωφελούς λύσης» για τον τερματισμό (ή, έστω, για τον μετριασμό) της λιτότητας εντός της ευρωζώνης. Έχει γίνει πλέον συνείδηση σε ευρύτατα λαϊκά στρώματα ότι παραμονή στο ευρώ, εφαρμογή των ευρωενωσιακών συνθηκών και συμμόρφωση με τις πολιτικές της Ε.Ε. και σημαίνει συνέχιση της λιτότητας και της βίαιης αναδιανομής εις βάρος των δυνάμεων της εργασίας, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, φαλκίδευση της λαϊκής κυριαρχίας, διαιώνιση ενός ιδιότυπου καθεστώτος διεθνούς επιτροπείας, περιστολή των κοινωνικών και δημοκρατικών ελευθεριών.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, δεν είναι ώρα για νέες ψευδαισθήσεις περί μιας δήθεν «έντιμης συμφωνίας», που θα προβλέπει μια συναινετική και  «αμοιβαία επωφελή» έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Μια συναινετική έξοδος από την ευρωζώνη δε θα μπορούσε να γίνει δεκτή από τους «εταίρους», παρά μόνο υπό τον απαράβατο όρο της συνέχισης και εμβάθυνσης των πολιτικών της λιτότητας. Αποτελεί καθαρή αυταπάτη να πιστεύουμε ότι Ε.Ε., ΕΚΤ, ΔΝΤ και λοιποί θεσμοί του διεθνούς κεφαλαίου θα μπορούσαν, ασχέτως νομίσματος, να επιτρέψουν τη λήψη μέτρων που θα αποβλέπουν στον τερματισμό της λιτότητας και αντικειμενικά θα λειτουργούσαν ως στοιχεία ενός μεταβατικού σοσιαλιστικού προγράμματος.

Δεν μπορεί, συνεπώς, η εκφορά του πολιτικού μας λόγου να καλλιεργεί αυταπάτες σχετικά με το ρόλο της Ε.Ε. ή αυταπάτες περί μιας «άλλης Ε.Ε.», ούτε μπορεί να κινείται στη λογική μιας «συντεταγμένης και αναίμακτης εξόδου από το ευρώ», η οποία θα γίνει σε συνεννόηση με το ευρωσύστημα και θα βασίζεται σε ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις. Το αλήστου μνήμης «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που βασιζόταν σε χρηματοδοτήσεις του ΕΣΠΑ, αποτελεί ακριβές παράδειγμα αυτού που οφείλουμε να αποφύγουμε.

Οι δεσμεύσεις της Ε.Ε. δεν αφορούν μόνο την ευρωζώνη: Τα ευρωενωσιακά σύμφωνα, η TTIP, οι επιταγές της ΚΑΠ, οι νομοθεσίες ενάντια στην εργασία σε όλες τις χώρες της Ε.Ε., το χτύπημα στα θεμέλια της δημοκρατίας, η συνεργασία με κυβερνήσεις στις οποίες μετέχουν ακροδεξιοί ή νεοφασιστικοί σχηματισμοί όπως στην περίπτωση της Ουκρανίας, η στάση της Ε.Ε. στο προσφυγικό και πολλά άλλα, δείχνουν ότι δεν είναι απλώς ζήτημα νομίσματος και ευρωζώνης.

Ο φόβος εξόδου από την ευρωζώνη, τη Σένγκεν και όλες τις άλλες συνθήκες αξιοποιήθηκε το καλοκαίρι, ώστε το ΟΧΙ να μετατραπεί σε ΝΑΙ, και θα χρησιμοποιηθεί και τώρα, προκειμένου να περάσει το ασφαλιστικό και τα προαπαιτούμενα της «αξιολόγησης». Πολύ περισσότερο που είναι οι ευρωπαϊκές συνθήκες, μαζί με το μνημονιακό νομικό οπλοστάσιο, που βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας ως φραγμό σε κάθε διεκδίκηση, η βάση της καλλιέργειας του δόγματος ΤΙΝΑ και μάλιστα πλέον «από τα αριστερά».

Σε μια κοινωνία που είναι πλέον επαρκώς συνειδητοποιημένη, η αμφίσημη  προεκλογική ρητορική της ΛΑΕ συνέβαλε σαφώς και στην εκλογική αποτυχία.

Σε αυτή τη φάση, θεωρούμε ότι είναι αναγκαίο να πάρουμε ξεκάθαρα θέση ότι η ρήξη με την ευρωζώνη σημαίνει και σύγκρουση και συνεπακόλουθη έξοδο και από την Ε.Ε. Η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη, η στάση πληρωμών προς τους δανειστές και η απονομιμοποίηση του χρέους με σκοπό τη διαγραφή του, αποτελούν ενέργειες που δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτές από τους «εταίρους» και νομοτελειακά οδηγούν την Ελλάδα σε έξοδο από την Ε.Ε. συνολικά.

Σε αντίθεση με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς (π.χ. ΑΝΤΑΡΣΥΑ), για τις οποίες το ζήτημα της εξόδου από την Ε.Ε. κατέληξε να τίθεται με όρους «φυσιογνωμικού χαρακτηριστικού» –και να προτάσσεται συχνά ως άλλοθι σεχταριστικής περιχαράκωσης– η θέση της ΛΑΕ οφείλει να ξεκινάει από τη διαπίστωση ότι δεν υπάρχει δυνατότητα εξόδου από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας χωρίς τη μέχρις εσχάτων σύγκρουση με το αστικό μπλοκ εξουσίας, εντός και εκτός συνόρων, αναπόσπαστο τμήμα του οποίου είναι οι συνολικοί μηχανισμοί της Ε.Ε. Η έκβαση μιας τέτοιας μάχης δε μπορεί ασφαλώς να προεξοφληθεί, η αναγκαιότητα όμως της μάχης θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Πιστεύουμε πως η ΛΑΕ χρειάζεται να καταρτίσει ένα σχέδιο-ραχοκοκαλιά που θ’ ανταποκρίνεται πρακτικά στα ερωτήματα, τις ανάγκες και τις απαιτήσεις, της μετάβασης και της διακυβέρνησης της χώρας μας εκτός Ευρωζώνης και Ε.Ε. ώστε να αναλάβει να ηγηθεί ξεκάθαρα και με σαφήνεια, ενός μεγάλου μετώπου ενάντια στο ευρώ και την Ε.Ε., για μια άλλη πορεία στην οικονομία και την κοινωνία. Η κοινωνία είναι έτοιμη να υποδεχτεί μια τέτοια πρόταση και ήδη η συντριπτική πλειοψηφία των ρευμάτων της Αριστεράς να την υποστηρίξει με σθένος.
Στην κατεύθυνση αυτή, χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα εξόδου, με εμβάθυνση του μεταβατικού μας προγράμματος για τον παραγωγικό μετασχηματισμό της χώρας προς όφελος των δυνάμεων της ζωντανής εργασίας, με προώθηση των αντίστοιχων με τους στόχους του προγράμματος αυτού συμμαχιών. Ακολούθως δε, καλούμαστε να αναλάβουμε να ηγηθούμε της αναγκαίας εκστρατείας ενημέρωσης, προετοιμασίας και οργάνωσης του λαού, που θα πρέπει να βγει μπροστά σε αυτή τη διαδικασία ρήξης και σύγκρουσης.

4.    Για ένα μεταβατικό πρόγραμμα με σοσιαλιστική προοπτική

Η κρίση η κοινωνική και πολιτική που εξελίσσεται διεθνώς και στη χώρα μας είναι κρίση πολιτικής εκπροσώπησης, είναι κρίση της αριστεράς, είναι κρίση ιστορική. Η κοινωνία για να βγει από τα αδιέξοδά της έχει ανάγκη από μια νέα μαζική επαναστατική Αριστερά.

Παλεύουμε για να γίνει η ΛΑΕ μια ισχυρή συνιστώσα αυτού του στόχου. Και γι αυτό συμμετέχουμε στο εγχείρημα καταθέτοντας τις απόψεις μας τόσο για την πλέρια δημοκρατική οργανωτική της λειτουργία  όσο και για το πρόγραμμα το οποίο χρειάζεται να περιλαμβάνει τα παρακάτω βασικά σημεία:

-Στάση πληρωμών, διαγραφή του  χρέους

-Εθνικοποίηση των τραπεζών και της ΤτΕ. Επανασύσταση της Αγροτικής Τράπεζας.

-Εθνικοποίηση των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και των πρώην ΔΕΚΟ.

-Επαναλειτουργία των επιχειρήσεων που έκλεισαν κάτω από εργατική διαχείριση (η ΒΙΟΜΕ δείχνει το δρόμο).

-Λιγότερη δουλειά- δουλειά για όλους. Μείωση των ωρών εργασίας με το 35ωρο πρώτο βήμα για να χτυπήσουμε την ανεργία. Κατάργηση της ελαστικής και μερικής απασχόλησης. Πλήρες ωράριο με πλήρεις αποδοχές και ασφάλιση.

-Μείωση των ορίων συνταξιοδότησης.

-Αυξήσεις σε μισθούς, μεροκάματα και συντάξεις που να καλύπτουν τις ανάγκες των εργαζομένων.

-Δημόσια έργα για να δουλέψουν οι άνεργοι και για την ανασυγκρότηση των υποδομών της χώρας.

-Χρηματοδότηση της γεωργίας και προσανατολισμό στη εξασφάλιση της διατροφικής επάρκειας της χώρας.

-Εθνικοποίηση των «τσιφλικιών» και των αγροκτημάτων της εκκλησίας για συνεταιριστική καλλιέργεια με την υποστήριξη του κράτους.

-Διαχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος .

-Έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Κατά συνέπεια εθνικό νόμισμα με κατ’ αρχή ισοτιμία 1:1 και όχι μετατρέψιμο για να αποφύγουμε την κερδοσκοπία σε βάρος του. Εξασφάλιση των καταθέσεων.

– Δημόσιος έλεγχος στο εξωτερικό και το μεγάλο εσωτερικό εμπόριο.

-Επιδίωξη θεσμοθέτησης του εργατικού ελέγχου στο σύνολο των επιχειρήσεων.

– Παραγωγικός μετασχηματισμός και σχεδιασμός της οικονομίας για τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου.

– Διεθνισμός: κοινή πάλη με τους εργαζόμενους της Ευρώπης ενάντια στη λιτότητα, ενάντια στην ΕΕ του κεφαλαίου και των πολυεθνικών.

Αυτός μπορεί να είναι ο δρόμος προς έναν πολιτικό  λόγο Πράξης-τομής, στο κοινωνικό πεδίο, που θα ενεργοποιήσει και θα κινητοποιήσει στην πρωτοπορία του λαϊκού κινήματος τα πιο δημιουργικά και ριζοσπαστικά στοιχεία, σφυρηλατημένα μέσα από τις αγωνιστικές εμπειρίες –αλλά και τις διαψεύσεις– των τελευταίων χρόνων. Έχουμε μια ιστορική πολιτική πρό(σ)κληση να δικαιώσουμε τους αγώνες ενός λαού που κάθε μέρα ταπεινώνεται όλο και περισσότερο. Σε αυτήν την πρό(σ)κληση καλούμαστε να ανταποκριθούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
08/04/2016

 Συμβολή

Οι υπογράφοντες

1. Βασιλόπουλος Νίκος  ΠΕ Κολωνού-Σεπολίων

2. Γιαννόπουλος Τάκης -ΠΕ Πατησίων

3. Concetti  Paolo -ΠΕ Πατησίων

4. Δραβίλας Πάνος -ΠΕ Πατησίων

5.Κάρρα Δήμητρα- ΠΕ Γαλατσίου

6. Κλείτσας Αλέξανδρος -ΠΕ Πατησίων

7. Μαλτέζου Θεανώ -ΠΕ Κουκακίου- Πετραλώνων

8. Μαράκης Θοδωρής -ΠΕ Ν. Σμύρνης

9. Μητσέλος Σπύρος -ΠΕ Θεσπρωτίας

10. Νικολιδάκη Φλώρα -ΠΕ Κουκακίου- Πετραλώνων

11. Ξαγοράρης Χρήστος – ΠΕ Κουκακίου- Πετραλώνων

12. Πάλλης Νίκος -ΠΕ Κουκακίου- Πετραλώνων

13. Παναγιωτόπουλος Νίκος  -ΠΕ Κουκακίου- Πετραλώνων

14. Παπαδόπουλος Νίκος -ΠΕ Κυψέλης – 6ου Διαμ. Αθηνών

15. Σπανούδης Δημήτρης -ΠΕ Β’ Θεσσαλονίκης

16. Σουκαράς Ευθύμιος- ΠΕ Ιλίου

17. Σταθόπουλος Χρήστος -ΠΕ Παλλήνης

18. Τριάντη Έφη  -ΠΕ Κουκακίου- Πετραλώνων

19. Τσακίρη Χρύσα – ΠΕ Κουκακίου-Πετραλώνων

20. Τσέγα Λουίζα – ΠΕ Πατησίων

21. Χριστοφορίδου Στέλλα ΠΕ Καβάλας

*Η λίστα των υπογραφόντων ανανεώνεται συνεχώς.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Νίκος Μπογιόπουλος:

  Η ιστορική άγνοια αποτελεί λίπασμα για την πολιτική αφασία. Ο φασισμός γίνεται «ελκυστικός» έτσι: Πατώντας πάντα στο έδαφος της αφασίας και της άγνοιας.

    Το κράτος μας, με τους θύλακες της αέναης και μηδέποτε συντελούμενης «αποχουντοποίησης», έχει κάθε λόγο να καλλιεργεί την αφασία και την άγνοια, ώστε έτσι να κρατά πάντα ζεστό τον κόρφο που επωάζει τα «φίδια» του.

    Πάνω σε αυτό το έδαφος, της καλλιεργούμενης άγνοιας και της αφασίας, της ιστορικής παραχάραξης και της μαζικού τύπου πολιτικής λοβοτομής, αναπτύσσονται σήμερα, 49 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών, οι γνωστές θεωρίες για το «πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα επί χούντας»...

***

    Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει χούντα  - στην Ελλάδα και οπουδήποτε στον κόσμο - που να μην είναι κυλισμένη στο αίμα της τρομοκρατίας, των δολοφονιών, στην αγριότητα των ανά τον κόσμο «ΕΑΤ – ΕΣΑ», στην ταξική βαρβαρότητα και στο βούρκο της διαφθοράς.

    Όσον αφορά στο τελευταίο, στο ζήτημα της διαφθοράς, της βρωμιάς και της δυσωδίας, με τους «ημέτερους» συνταγματάρχες είχαμε εκείνη ακριβώς τη διαφθορά και εκείνη την «τιμιότητα» που άρμοζε στη γελοιότητά τους:

• Ήταν τόσο γελοίοι όσο και οι κομπίνες τους στην υπόθεση με τα «κρέατα του Μπαλόπουλου». Ήταν τόσο αντιφαυλοκράτες όσο και οι «τακτοποιήσεις» των γαμπρών του Παττακού, των αδερφών του Παπαδόπουλου και των ίδιων των πραξικοπηματιών που «νομοθέτησαν» τον... διπλασιασμό των μισθών τους

    Σημειώστε: Μια από τις πρώτες πράξεις των χουνταίων ήταν να δώσουν αυξήσεις στον… εαυτό τους. Με τον Αναγκαστικό Νόμο 5/1967, οι «Παπαδόπουλοι» φρόντισαν να υπερδιπλασιάσουν τον μισθό του πρωθυπουργού από τις 23.600 στις 45.000 δραχμές και των υπουργών και υφυπουργών από τις 22.400 στις 35.000 δραχμές. Αυτοί ήταν που κατέβασαν τα τανκς για να σώσουν την Ελλάδα από την «φαυλοκρατία»…

• Ήταν τόσο «τίμιοι» και αντικομφορμιστές όσο και οι τρεις βίλες του Παπαδόπουλου: Μια στο Ψυχικό, μία την Πάρνηθα και μια Τρίτη το Λαγονήσι (η τελευταία ήταν προσφορά του Ωνάση).
• Ήταν τόσο «πατριώτες» που - εκτός του μέγιστου εγκλήματος κατά της Κύπρου - το βοούν και οι ληστρικές συμβάσεις με «Litton», «Μακντόναλντ», «Τομ Πάππας» και «Ζήμενς» - πάντα η... «Ζήμενς».
• Ήταν τόσο θεομπαίχτες που έφτασαν να βουτάνε λεφτά ακόμα και από το… παγκάρι! Γνωστή η ιστορία με την ανέγερση του «θαυματουργού» (καθότι... αόρατος) Ναού του Σωτήρoς. Μόνο από εκεί, από έναν προϋπολογισμό ύψους 450 εκατομμυρίων, φαγώθηκαν τα 400...).

***

    Εντούτοις, στο σημερινό σημείωμα θα εστιάσουμε ειδικότερα σε ένα μόνο από τα «καλά» της δικτατορίας, όπως το διακινούν τα φασιστοειδή: Σ' αυτό το τόσο γελοίο όσο και «προσφιλές» τροπάρι περί του δήθεν «οικονομικού θαύματος» της χούντας των συνταγματαρχών (σσ: Τα στοιχεία που ακολουθούν είδαν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας το 1975, Πηγή: Journal of the Hellenic Diaspora Vol 2 -1975, Permanent URL:http://hdl.handle.net/10066/4929 ενώ αναλυτικότερη ενημέρωση του εξεταζόμενου ζητήματος περιέχεται στην επισκόπηση του Βασίλη Καρίφη, «Η ελληνική οικονομία κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967 - 1974)», «greekjunda.blogspot.com»):

     1ο) Το δημόσιο χρέος από 32 δισ. δραχμές το 1966 εκτινάχτηκε στα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές τον Ιανουάριο του 1973 ενώ το 1974 απογειώθηκε  στα 114 δισ. δραχμές. Δηλαδή ήταν τέτοιο το έγκλημα που συντελέστηκε στην ελληνική οικονομία επί χούντας ώστε το δημόσιο χρέος υπερτριπλασιάστηκε! Το επίτευγμα της χούντας ήταν τέτοιο που δεν μπορούσε να κρυφτεί ούτε επί των ημερών της. Στο «Βήµα» της 20/10/1973, καταγράφεται ότι στην εξαετία της δικτατορίας το εξωτερικό χρέος αυξήθηκε όσο δεν είχε αυξηθεί από την γέννηση του ελληνικού κράτους το 1821! Σε έξι χρόνια οι χουντικοί έκαναν το χρέος 1,5 φορά µεγαλύτερο απ’ όσο είχε αυξηθεί σε διάστηµα 145 χρόνων!

    2ο) Το εμπορικό έλλειμμα το 1973 έγινε τέσσερις και πέντε φορές μεγαλύτερο από αυτό του 1968. Παρά τη λογοκρισία που ασκείτο στον Τύπο, ήταν τέτοια η κατρακύλα που δεν κρυβόταν με τίποτα: «Η δεύτερη µεγάλη θυσία της ελληνικής οικονοµίας κατά την περίοδο αυτήν (έγραφε το «Βήμα» στο ίδιο άρθρο) υπήρξε η θεαµατική διόγκωση του εµπορικού ισοζυγίου. Το έλλειµµα του εµπορικού ισοζυγίου από 745 εκατ. δολάρια προβλέπεται ότι θα φτάσει τελικά το τέλος του 1973 τα 2.600 εκατ. δολάρια, δηλαδή περίπου θα τετραπλασιασθεί»…

    3ο) Στην Ελλάδα, που 1961-71 είχε το χαμηλότερο ποσοστό πληθωρισμού μεταξύ όλων των χωρών του ΟΟΣΑ (2,2%), ο δείκτης καταναλωτικών τιμών αυξήθηκε κατά 15,3% από το 1972 έως το 1973 και κατά 37,8% από τον Απρίλη του 1973 μέχρι τον Απρίλη του επόμενου έτους, και μάλιστα σε τομείς όπως τα είδη πρώτης ανάγκης και η υγεία. Το 1973 το ποσοστό του πληθωρισμού είχε επιφέρει μειώσεις των πραγματικών μισθών κατά 4%. Με δυο λόγια επί χούντας οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι. Πράγμα που επίσης δεν κρυβόταν με τίποτα. Ο Τύπος έγραφε (στο ίδιο): «Ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας της οικονοµίας περιορίστηκε. Τα συµπτώµατα κερδοσκοπίας εντάθηκαν. Έχει ήδη σηµειωθεί ένταση στην ανισοκατανοµή µε την αύξηση της µερίδας των κερδών έναντι της µερίδας των µισθών στο εθνικό εισόδηµα. Πρέπει να προστεθεί ότι η τελευταία πληθωριστική διαδικασία δεν έθιξε τα υπέρογκα κέρδη της περιόδου αυτής».

    4ο) Το ποσοστό των δαπανών για την εκπαίδευση στο σύνολο των γενικών κρατικών δαπανών μειώθηκε από 11,6% σε 10%, όταν οι δαπάνες για την «άμυνα» και «δημόσια ασφάλεια» του αστυνομοκρατικού καθεστώτος μέσα σε μια πενταετία σχεδόν διπλασιάστηκαν.

    5ο) Οι προσωπικές καταθέσεις μειώθηκαν ως αποτέλεσμα της οικονομικής δυσχέρειας των λαϊκών στρωμάτων από 34,2 δισεκατομμύρια δραχμές το 1972 σε 19,6 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973.

    6ο) Στον αγροτικό τομέα, όπου απασχολείτο το 44% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, αντί της πενταετούς πρόβλεψης του καθεστώτος για ανάπτυξη 5,2%, η αγροτική οικονομία αναπτύχθηκε κατά μόλις 1,8% στην περίοδο 1967 - 1974, σε αντίθεση με το 4,2% κατά την περίοδο 1963 - 1966. Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν από το 63% του συνόλου των εξαγωγών το 1968 στο 48% το 1972. Το αποτέλεσμα ήταν το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα να πέσει από το 55% στο 43% του μέσου κατά κεφαλήν εθνικού εισοδήματος.

    7ο) Οι φόροι που επιβάρυναν τα λαϊκά στρώματα ανέρχονταν στο 91% επί του συνόλου των φορολογικών εσόδων του καθεστώτος τα οποία αυξάνονταν σταθερά: Τα φορολογικά έσοδα από 27,4% του ΑΕΠ το 1966, επί συνταγματαρχών και μέχρι το 1972 αυξήθηκαν στο 29,2%. Αυτά για τα λαϊκά στρώματα. Από την άλλη:

• Οι φόροι επί των επιχειρήσεων μειώθηκαν κατά 10,9% την περίοδο 1972 – 73.
• Η φορολογική «μεταρρύθμιση» του 1968 μετέφερε το φορολογικό φορτίο στους ώμους της εργατικής τάξης με τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους πλουτοκράτες να απολαμβάνουν μεγαλύτερα φορολογικά προνόμια. Συνέπεια: Οι φοροαπαλλαγές 464 μεγάλων επιχειρήσεων το 1971 ήταν κατά τρεις φορές υψηλότερες από τους φόρους που οι ίδιες εταιρείες είχαν καταβάλει!
• Τα φορολογικά έσοδα από τις ναυτιλιακές εταιρείες μειώθηκαν από 109 εκατομμύρια δραχμές το 1968 σε 29 εκατομμύρια το 1972 (μείωση 73%!), περίοδος κατά την οποία ο ελληνικός στόλος αυξήθηκε κατά 16,7 εκατομμύρια τόνους.

    8ο) Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών αυξήθηκε κατά οχτώ φορές, μεταξύ του 1967 και 1972. Το ισοζύγιο πληρωμών από μέσο πλεόνασμα 14,6 εκατ. δολαρίων την περίοδο 1960 - 66, εμφάνισε μέσο έλλειμμα την περίοδο 1967-73 ύψους 117 εκατομμυρίων δολαρίων.

    9ο) Όσο για την «ανάπτυξη» που σημειώθηκε επί συνταγματαρχών, το άρθρο του οικονομολόγου Αδαμάντιου Πεπελάση στις 2/8/1974, είναι αποκαλυπτικό και για το χαρακτήρα της «ανάπτυξης» και για το ξεπούληµα της Ελλάδας στο  ξένο κεφάλαιο. Γράφει:  

«Η ανάπτυξη της επταετίας είχε αντιλαϊκό χαρακτήρα. Η µεγάλη µάζα δηλαδή επωµίσθηκε το βάρος της ανάπτυξης, καρπώθηκε τα λιγότερα ωφελήµατα κι έφερε το κόστος των διάφορων αντιφατικών και συγκυριακών µέτρων για την προσπάθεια επαναφοράς της οικονοµίας σε σχετική σταθερότητα και ισορροπία. Ιδιαίτερα τα µέτρα των τελευταίων 12 µηνών ήταν εξοντωτικά για τα µικρά εισοδήµατα. Η άνοδος των τιµών κατά 40%-45% το 1973 (και κατά 9% για το πρώτο εξάµηνο του 1974) υπερκάλυψε την αύξηση των αστικών εισοδηµάτων ενώ το αγροτικό εισόδηµα άρχισε να συρρικνώνεται σηµαντικά. Οι ξένες παραγωγικές επενδύσεις µειώνονται εντυπωσιακά. Ενώ στην περίοδο 1965-66 εισάγονται 200 εκατ. δολάρια για παραγωγικές επενδύσεις, σ’ όλη την επταετία 1967-1973 εισάγεται πραγµατικά το µισό περίπου της προηγούµενης επταετίας. Τα άλλα ξένα κεφάλαια που εισέρρευσαν ήταν ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ - αγορά γης, οικοπέδων και παρόµοια».

***

    Από τη μια, λοιπόν, χούντα σήμαινε φορολογικά και κάθε λογής προνόμια σε ντόπια και ξένα μονοπώλια, χαριστικές πράξεις στους φιλικά προσκείμενους στη χούντα Ωνάσηδες και Τομ Πάπες, φτηνό και φιμωμένο εργατικό δυναμικό, απαλλαγές από δασμούς και πακτωλός επιχορηγήσεων («νόμοι» 89/1967 και 378/1968) σε εργολάβους, βιομήχανους, μεγαλεμπόρους, μεγαλοξενοδόχους, επιβολή 300 ειδικών μέτρων παροχής πλήρους ελευθερίας στο εγχώριο και ξένο κεφάλαιο να κερδοσποπεί χωρίς κανέναν έλεγχο.

     Από την άλλη «ξεχαρβάλωμα» όλων των οικονομικών δεικτών, αποσάθρωση της εγχώριας παραγωγής, βάρη στο λαό και μια πλασματική «ανάπτυξη» που πίσω της έκρυβε αθρόες εισαγωγές, επιμήκυνση πιστώσεων και τεχνητή κυκλοφορία χρήματος, που προέκυπτε από αναγκαστικό δανεισμό κι άλλες τέτοιες υψηλού επιπέδου δημοσιονομικές αλχημείες.

    Αυτό ήταν το οικονομικό... «θαύμα» του καθεστώτος των συνταγματαρχών. Αυτά είναι και τα παραμύθια της Χαλιμάς από τους γεμπελίσκους επιγόνους τους και από τους «τακτοποιημένους» εκείνης της μαύρης για τον τόπο περιόδου. 

***

    Σημείωση: Τον τίτλο του σημερινού άρθρου τον δανειστήκαμε από το ομότιτλο βιβλίο («Λαμόγια στο χακί») που κυκλοφόρησε πέρσι (εκδόσεις «Τόπος»).Ένα εξαιρετικό βιβλίο, μια σπουδαία μελέτη του φίλου και συναδέλφου δημοσιογράφου Διονύση Ελευθεράτου που διαλύει με στοιχεία και ντοκουμέντα όλες τις αλχημείες και τις αθλιότητες της προπαγάνδας γύρω από τα… «καλά» της απριλιανής χούντας. 

ΠΗΓΗ: enikos.gr