ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

Ένα μικροτσιπ στο σώμα, που θα έχει προσωπικές πληροφορίες για τον καθένα. Δεν είναι εφιαλτικό σενάριο, αλλά η πρόταση που έκανε μια εταιρεία, στο Βέλγιο, στους εργαζόμενους!

Πρόκειται για την εταιρεία Newfusion στην περιοχή Mechelen (Malines), στην Αμβέρσα. 

Η ιδέα (!) είναι το μικροτσίπ να καταργήσει τις κάρτες εργαζομένων και να έχουν …άνετη πρόσβαση στις εγκαταστάσεις του χώρου εργασίας! Το μικροτσίπ (σε μέγεθος ενός κόκκου ρυζιού) «τοποθετείται» στο χέρι.

Αξιοσημείωτο είναι πως κάποιοι εργαζόμενοι δέχονται την εμφύτευση του μικροτσίπ, που θα έχει και προσωπικά δεδομένα. Περισσότερες πληροφορίες για το θέμα στo ρεπορτάζ (στα γαλλικά) του rtbf.be. Στο βίντεο του ρεπορτάζ  του rtbf.be (μετά το 1.30) ένας εργαζόμενος δεν εφαρμόζει την κάρτα του, αλλά το χέρι του, για να μπει στην επιχείρηση.

Μάλιστα, όπως υποστηρίζει εκπρόσωπος της εταιρείας (στο βίντεο του ρεπορτάζ), η «ιδέα» ήρθε από έναν εργαζόμενο, για λυθεί ένα …πρόβλημα. Οι εργαζόμενοι έχαναν ή ξέχναγαν τις κάρτες. Άλλος εκπρόσωπος της εταιρείας ισχυρίζεται πως είμαστε σε μια εποχή που δημοσιεύουμε προσωπικά στοιχεία στο διαδίκτυο. Χρειάζεται, συμπληρώνει, να υπάρχει μια προσοχή στις πληροφορίες που θα έχει το μικροτσιπ…

Τι να πούμε; Αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα, αλλά οι εκμεταλλευτές τα θεωρούν «ωραίες ιδέες»;

Οι εργαζόμενοι δεν είναι δούλοι, για να «σφραγίζονται» και να κουβαλάνε στο σώμα τους τα προσωπικά τους δεδομένα!

Για πόσο ακόμα οι κατακτήσεις της τεχνολογίας θα γίνονται σχέδια για ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση, για τον απόλυτο έλεγχο της ζωής μας;  

Η άρνηση και η αντίσταση στη βαρβαρότητα ενός συστήματος που θέλει να μετράει τους εργαζόμενους σε «τσιπάκια» είναι ζήτημα ανθρώπινης επιβίωσης, είναι θέμα αξιοπρέπειας.   

πατήστε τον σύνδεσμο: gr.euronews.com για να δείτε  το ρεπορτάζ τουgr.euronews.com  (στα ελληνικά).

πηγη: imerodromos.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Στις 9 Φλεβάρη τα κόμματα της κυβέρνησης Παπαδήμου (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ) συμφωνούν στο Δεύτερο Μνημόνιο και δρομολογούν την ψήφισή του από την άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για την Κυριακή 12 Φλεβάρη. Όλοι περίμεναν το κλασικό χρονολόγιο δράσεων: απεργία ΓΣΕΕ, διαδηλώσεις, κάποιες συγκρούσεις και συγκέντρωση διαμαρτυρίας και εξαγωγής πολιτικών συμπερασμάτων στη Βουλή. Ο λαός απ’ έξω, η αριστερή αντιπολίτευση μέσα να καταψηφίζει στο όνομά του. Η κυβέρνηση νικήτρια με όλους τους τύπους της αστικής δημοκρατίας.

Ωστόσο, τα πράγματα έχουν ωριμάσει μετά από μια διετία κοινωνικής αναστάτωσης (2010-11). Η μαζικότητα και η συγκρουσιακή διάθεση των διαδηλώσεων έχουν ανεβάσει την αυτοπεποίθηση. Η εμπειρία της αντικατάστασης της κυβέρνησης Παπανδρέου με απόφαση δανειστών και αστικού κατεστημένου στην Ελλάδα έχει καταρρακώσει τη θεσμική δημοκρατία. Η δουλικότητα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας έχει δείξει την αντιδραστικότητα της αντιπροσωπευτικής, μεσολαβούμενης από ΜΜΕ και κεφάλαιο, δημοκρατίας.

Οι δημοσιογράφοι το βράδυ της 9^ης Φλεβάρη διαβάζουν εμβρόντητοι δήλωση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ που αποτελούσε την αξιωματική αντιπολίτευση. Το ΚΚΕ δηλώνει πως όχι μόνο δεν συναινεί στη μνημονιακή σφαγή που δρομολογείται, αλλά  και ότι δεν αναγνωρίζει τη νομιμότητα της παρούσας Βουλής, καθώς αυτή αποτελεί όργανο επιβολής της εργατικής γενοκτονίας. Καλεί σε εργατικό και παλλαϊκό ξεσηκωμό για την ανατροπή της κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μικρότερος και πιστότερος στον κοινοβουλευτισμό, ακολουθεί ωστόσο με μια αντίστοιχη κίνηση.

Τα αστικά ΜΜΕ αλυχτούν για πρόβα εξέγερσης. Η ΓΣΕΕ αναστέλλει τη 48ωρη απεργία, αλλά περιθωριοποιείται. Τα γραφεία της έχουν καταληφθεί με πρωτοβουλία συνδικάτων και ανέργων. Σε διακήρυξη που κυκλοφορεί, αναλαμβάνεται η ευθύνη της 48ωρης απεργίας και της κλιμάκωσης της, μαζί με καταλήψεις επιχειρήσεων και βιομηχανιών.

Η κρατική καταστολή μετατρέπει τη Βουλή σε απόρθητο κτίριο, αλλά αυτό χάνει τη σημασία του από μια άλλη εξέλιξη. Η Παλιά Βουλή έχει καταληφθεί με πρωτοβουλία και ισότιμη πολιτική στήριξη από την κομμουνιστική και άλλη Αριστερά (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ), συνδικάτα, εργατικές επιτροπές, ενώσεις ανέργων, φοιτητικούς συλλόγους. Η Δήλωση Αγώνα και Νίκης είναι συγκεκριμένη και ρητή: «Στο όνομα της αξιοπρεπούς ζωής των εργατικών λαϊκών στρωμάτων, της δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, δηλώνουμε πως θεωρούμε παράνομη και έκπτωτη την κυβέρνηση. Αναλαμβάνουμε να συντονίσουμε τον αγώνα για την άμεση ανατροπή της, καλώντας σε παλλαϊκό ξεσηκωμό και εργατική εξέγερση στην Ελλάδα, με τη συμπαράσταση των λαών της Ευρώπης και του κόσμου».

Η πανελλαδική 48ωρη απεργία μετατρέπεται σε γενικό ξεσηκωμό και κορύφωση της αυτοπεποίθησης. Με το πέρασμα της πρωτοβουλίας των κινήσεων στο λαϊκό παράγοντα, ο κρατικός μηχανισμός παραλύει. Καταλαμβάνονται επιχειρήσεις, δημαρχεία, εφορίες, γραφεία ΟΑΕΔ. Οι πλατείες μετατρέπονται σε χώρους λαϊκού πανηγυριού.

Τα ξημερώματα της Κυριακής στην Αθήνα εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες, άνεργοι, νέοι, συνταξιούχοι, φτωχοί κατακλύζουν το κέντρο, υπερασπίζοντας το βήμα εξέγερσης και τη ντε φάκτο «κυβέρνησή» της. Η κυβέρνηση επιλέγει την αστυνομική επίθεση για την εκκένωση της Παλιάς Βουλής. Η Αθήνα μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Η Παλιά Βουλή καταλαμβάνεται από την αστυνομία, αλλά όλα έχουν αλλάξει. Η Βουλή και η κυβέρνησή της δεν είναι παρά μόνο ένας πόλος εξουσίας που μάχεται για την επιβολή μιας πολιτικής κοινωνικής σφαγής.

Παρά την πεποίθηση ότι η Κυριακή θα είναι η αρχή του τέλους της λαϊκής δράσης, συμβαίνει το αντίθετο: είναι αφετηρία μιας ασυγκράτητης αντεπίθεσης και σύγκρουσης για την ανατροπή της κυβέρνησης και την επιβολή της λαϊκής θέλησης.

Κύμα απεργιών, διαδηλώσεων και καταλήψεων σε όλη την Ελλάδα.

Τα αεροδρόμια κλείνουν, ενώ ΔΕΗ, ΟΤΕ, συγκοινωνίες παραλύουν με την απεργία τους τον παραγωγικό μηχανισμό.

Οι αγρότες καταλαμβάνουν δρόμους και διόδια.

Η ΕΡΤ και οι περιφερειακοί σταθμοί της αναμεταδίδουν υπό κατάληψη το κάλεσμα του ξεσηκωμού.

Τα πανεπιστήμια πλημμυρίζουν από νεολαία και το Πολυτεχνείο ξαναβρίσκει τον εαυτό του, φιλοξενώντας αυτό πλέον την πρωτοβουλία εξέγερσης.

Μετανάστες εργάτες και φοιτητές καταλαμβάνουν συμβολικά τις ελληνικές πρεσβείες σε Παρίσι και Βερολίνο και διακηρύσσουν τη στήριξή τους στην εξέγερση. Οι ευρωπαϊκές πόλεις συγκλονίζονται από διαδηλώσεις συμπαράστασης.

Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει με σενάρια συντριβής της εξέγερσης ή της επικράτησής της, μετά από ένα διάστημα «δυαδικής» συνύπαρξης αντιμαχόμενων κέντρων εξουσίας.

Το ζητούμενο ωστόσο δεν είναι τα σενάρια φαντασίας. Ο σκοπός της συμβολικής «υπόθεσης εξελίξεων» είναι διαφορετικός.

Πρέπει να σκεφτόμαστε όχι μόνο τι έγινε, αλλά και τι δεν έγινε. Είναι αναγκαίο να αποτυπώνουμε τι θα μπορούσε να πάει αλλιώς, να στοχαζόμαστε το πώς και υπό ποιες προϋποθέσεις. Είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε το παρελθόν από τη σκοπιά της παροντικής δράσης και για το μετασχηματισμό του μέλλοντος. Αυτό κάνουν οι επαναστάτες. Δεν είναι ούτε ιστορικοί του παρελθόντος, ούτε φωτογράφοι του παρόντος, ούτε μελλοντολόγοι και στοιχηματίες.

Σε εκείνο το μαγικό Φλεβάρη του 2012 υπήρχαν συνδυασμένα τρία αποφασιστικά πολιτικά στοιχεία.

Το πρώτο ήταν η μαζικότατη λαϊκή συμμετοχή, σε περισσότερο εργατική και ώριμη μορφή από την πρώιμη εκδοχή των «πλατειών».

Το δεύτερο ήταν η διάχυτη απόφαση σημαντικότατων τμημάτων για έμπρακτη σύγκρουση με την κυβέρνηση, τις δυνάμεις καταστολής και το κράτος.

Το τρίτο ήταν η συγκέντρωση όλων των προηγούμενων πάνω στο στόχο της ανατροπής της κυβέρνησης.

Από την άλλη μεριά, η αναντιστοιχία με την ωριμότητα και αποφασιστικότητα της κομμουνιστικής πρωτοπορίας ήταν τεράστια. Δεν υπήρξε σχέδιο, ούτε καν επιλογή σύγκρουσης. Οι αναρχικοί με την άναρθρη δράση τους, ήταν εκεί για να το υπενθυμίζουν.

Δεν τέθηκε ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης, παρά μόνο μέσω της κάλπης. Εκεί ακριβώς κέρδισε η «στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ». Πάνω στην ήττα μιας ανατρεπτικής προοπτικής.

Θα μπορούσε όμως να είχαν πάει αλλιώς τα πράγματα και να υπάρχουν άλλες παρακαταθήκες. Θα τεθεί ξανά το ερώτημα, αν και όχι με τον ίδιο τρόπο. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι ώστε να αναγνωρίσουμε τις νέες δυνατότητες.

πηγη: ΠΡΙΝ 12/2/2017

Από Χρήστος Δημητρίου

Στη συνέντευξη τύπου που έδωσε η καγκελάριος Μέρκελ μετά τη Σύνοδο Κορυφής στη Βαλέτα της Μάλτας δήλωσε: «Η ιστορία των τελευταίων χρόνων έδειξε ότι θα υπάρξει και μια ΕΕ πολλών ταχυτήτων, ότι δεν θα συμμετέχουν πάντα όλοι στα ίδια επίπεδα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Η φράση αυτή δεν απασχόλησε ιδιαίτερα την ειδησεογραφία της επόμενης μέρας. Εντούτοις ήταν η πρώτη φορά που η καγκελάριος υιοθετούσε τόσο ανοιχτά μια σχετικά παλιά ιδέα. Όποιος νόμισε ότι επρόκειτο για μεμονωμένη δήλωση ή και γλωσσικό ολίσθημα διαψεύστηκε την περασμένη τρεις μέρα μετά από την ίδια την Α. Μέρκελ. Σε συνέντευξη τύπου με την Πολωνή πρωθυπουργό Σίντβο έκανε και πάλι λόγο για μια Ευρώπη «δυο ταχυτήτων».

Είναι σαφές ότι η καγκελάριος αποφάσισε να ακολουθήσει έναν κατά την ίδια βιώσιμο δρόμο στην Ευρώπη της κρίσης. Και σκοπεύει να το εφαρμόσει με συνέπεια και προτεσταντική αποφασιστικότητα.

Στην προσοχή Σύνοδο της Ρώμης οι πρωθυπουργοί και αρχηγοί κρατών δεν σκοπεύουν απλώς να γιορτάσουν τα 60 χρόνια της ενωμένης Ευρώπης αλλά και να υποδείξουν ένα όραμα για το μέλλον για την μετά-Μπρέξιτ εποχή. Όπως διαφαίνεται, η Ευρώπη των «δυο ταχυτήτων» θα αποτελέσει κομμάτι αυτού του οράματος.

Γεγονός είναι ότι η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια κινείται με διαφορετικές ταχύτητες. Η ευρωζώνη, η ελευθερία της μετακίνησης στο πλαίσιο της Συνθήκης Σένγκεν, που με το προσφυγικό δεν την εφαρμόζουν, το Κοινωνικό Πρωτόκολλο του Μάαστριχτ που αφαιρεί τα κυριαρχία δικαιώματα των κρατών – μελών, αποτελούν τμήματα μιας βαθμιαίας μονομερής ολοκλήρωσης.

Για το μέλλον θα μπορούσαν να εξεταστούν διάφορα σενάρια: η ευρωζώνη, ένας πυρήνας χωρών με ηγέτη το γαλλογερμανικό δίδυμο ή Βορράς και Νότος ή ακόμη και απλώς η ομάδα των ιδρυτριών χωρών της ΕΕ.

Αν ρίξουμε μια ματιά πολύ εύκολα θα διαπιστώσουμε ότι ήδη η ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μόνο δυο ταχυτήτων αλλά πολλών. Το Ευρωπαϊκό όραμα της Αλληλεγγύης, της ισότητας, των λαών , έχουν καταργηθεί και έχουν γίνει όραμα των πολυεθνικών, των αγορών και των τραπεζιτών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τυπικός βασικός μισθός των εργαζομένων των κρατών – μελών. Ο Εθνικός κατώτατος μηνιαίος μισθός ξεκινά από 235 ευρώ έως 2.000 ευρώ έχουν οι 22 από τις 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στη δεύτερη κατηγορία η Ελλάδα -η μόνη χώρα όπου σημειώθηκε μείωση πάνω από 25%.

Η μισθολογική “ψαλίδα” στον βασικό μισθό είναι τόσο μεγάλη ανάμεσα στα κράτη-μέλη, που αυτοστιγμεί δημιουργείται μια Ευρώπη πολλών -μισθολογικών- ταχυτήτων, όχι μακριά από το όραμα της γερμανίδας Καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ και του υπουργού οικονομικών Φ. Σόιμπλε .

Ειδικότερα, δέκα κράτη μέλη, κυρίως από το ανατολικό τμήμα της ΕΕ., έχουν κατώτατους μισθούς κάτω των 500 ευρώ ανά μήνα:

Βουλγαρία στα 235 ευρώ

Ρουμανία στα 275 ευρώ

Λετονία, Λιθουανία στα 380 ευρώ

Τσεχία στα 407 ευρώ

Ουγγαρία στα 412 ευρώ

Κροατία στα 433 ευρώ

Σλοβακία στα 435 ευρώ

Πολωνία στα 453

Εσθονία στα 470 ευρώ

Σε πέντε άλλα κράτη-μέλη, που βρίσκονται κυρίως στο νότιο τμήμα της ΕΕ, οι κατώτατοι μισθοί ήταν μεταξύ 500 και 1.000 ευρώ ανά μήνα:

Πορτογαλία στα 650 ευρώ

Ελλάδα στα 684 ευρώ είναι τυπικά ο βασικός αλλά ο πραγματικός δεν ξεπερνά τα 310 ευρώ η με τις ευέλικτες σχέσεις εργασίας και 100ευρώ το μήνα. Και ο μέσος όρος του ωριαίου μισθού είναι 3,5 ευρώ με τα στατιστικά στοιχεία της Eurostat,

Μάλτα στα 736 ευρώ

Σλοβενία στα 805 ευρώ

Ισπανία στα 826 ευρώ.

Στα επτά κράτη μέλη, τα οποία βρίσκονται στα δυτικά και βόρεια της ΕΕ, οι κατώτατοι μισθοί είναι πολύ πάνω από 1.000 ευρώ ανά μήνα:

Ηνωμένο Βασίλειο στα 1397 ευρώ

Γαλλία στα 1 480 ευρώ

Γερμανία στα 1.498 ευρώ

Βέλγιο στα 1.532 ευρώ

Ολλανδία στα 1.552 ευρώ

Ιρλανδία στα 1.563 ευρώ

Λουξεμβούργο στα 1.999 ευρώ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα ανέρχεται στα 684 ευρώ, ενώ από την 1η Ιανουαρίου 2017, 22 από τα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) έχουν εθνικούς κατώτατους μισθούς (εξαιρέσεις αποτελούν η Δανία, η Ιταλία, η Κύπρος, η Αυστρία, η Φινλανδία και η Σουηδία).

Αυξήθηκαν οι Μισθοί

Αναφέρεται, δε, πως σε σύγκριση με το 2008, οι εθνικοί κατώτατοι μισθοί αυξήθηκαν σε όλα τα κράτη-μέλη εκτός από την Ελλάδα, όπου μειώθηκαν πάνω από 25% χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν, οι περικοπές των επιδομάτων, του εφάπαξ, και φυσικά η υψηλή φορολόγηση των πολιτών.

Μεταξύ 2008 και 2017, οι ελάχιστοι μισθοί διπλασιάστηκαν στη Βουλγαρία (+ 109%) και τη Ρουμανία (+ 99%). Επιπλέον σημαντικές αυξήσεις καταγράφηκαν στη Σλοβακία (+ 80%), καθώς και στα τρία κράτη-μέλη της Βαλτικής, την Εσθονία (+ 69%), τη Λετονία (+ 65%) και τη Λιθουανία (+ 64%).

Προκειμένου να γίνει δυνατή η σύγκριση με τις ΗΠΑ, η Eurostat αναφέρει πως ο κατώτατος μισθός στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιανουάριο του 2017 ήταν 1.192 ευρώ το μήνα.

Τέλος, υπογραμμίζεται ότι εάν ληφθούν υπόψη οι διαφορές των επιπέδων τιμών (δηλαδή υπολογιστούν σε μονάδες αγοραστικής δύναμης) το εν λόγω χάσμα μειώνεται σε αναλογία περίπου 1 προς 3, (501 της Μονάδας Αγοραστικής Δύναμης ανά μήνα στη Βουλγαρία σε 1.659 ΜΑΔ στο Λουξεμβούργο).

Σε αυτή την Ευρώπη ζούμε και δυστυχώς το πολίτικο νέο και παλιό κατεστημένο επιμένει να είμαστε μέλη αυτής της Ένωσης, που σταδιακά έχει καταργήσει τη Δημοκρατία, τα εργασιακά δικαιώματα, την οικονομία, το κοινωνικό κράτος στο όνομα των πολυεθνικών αγορών και των τραπεζιτών. κ.ά.

πηγή: iskra.gr

Την πολιτική πρότασή της παρουσίασε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Συνέντευξη Τύπου πραγματοποίησε την Πέμπτη 9/2/2017 η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την παρουσίαση της πολιτικής πρότασης. Την πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την περίοδο, για τους αναγκαίους αγώνες και για την πολιτική συνεργασία που προτείνει παρουσίασαν τα μέλη της ΚΣΕ (Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή) της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντωνία Βαφειάδου, Γιάννης Σηφακάκης και Αντώνης Δραγανίγος.

Η Αντωνία Βαφειάδου άνοιξε την συνέντευξη τύπου επικεντρώνοντας στη νέα επίθεση που ετοιμάζει η κυβέρνηση με αφορμή το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης: τη μείωση του αφορολόγητου, τη διάλυση του δημοσίου, τις μειώσεις σε μισθούς-συντάξεις. «Ακόμη και το επίδομα ανεργίας των ανέργων θα μετατραπεί σε επίδομα προς τους εργοδότες για να έχουν τζάμπα εργαζόμενους», είπε χαρακτηριστικά. «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τα δίνει όλα στους δανειστές. Η διαπραγμάτευση που κάνουν είναι μια απάτη», ανέφερε. Μίλησε επίσης για τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις που οξύνονται στην περιοχή μας και μαζί με την πολιτική της ΕΕ συνθέτουν το σκηνικό που έχει να αντιπαλέψει το λαϊκό κίνημα.

«Για να ανατρέψουμε αυτή την επίθεση χρειάζεται πάλη και ανασυγκρότηση του εργατικού μας κινήματος», είπε και πρόσθεσε ότι γι’ αυτό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ακολουθώντας την απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψής της, καταθέτει αυτή την πολιτική πρόταση. «Γι’ αυτό το λόγο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προτείνει την κοινή δράση όλων των δυνάμεων της μαχόμενης αριστεράς στο κίνημα, τον συντροφικό διάλογο», αλλά και μια πολιτική συνεργασία με στόχο να οικοδομηθεί «μια άλλη ανατρεπτική, αντισυστημική Αριστερά, επικίνδυνη για το κεφάλαιο και την ΕΕ». «Απέναντι στην ΤΙΝΑ που μας προτάσσουν, η μόνη ΤΙΝΑ που υπάρχει για μας, είναι ο αγώνας σε κατεύθυνση αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντισυνδιαχειριστική», έκλεισε την ομιλία της.

Ο Γιάννης Σηφακάκης τόνισε ότι «η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έρχεται στην πιο σωστή στιγμή, καθώς σήμερα χιλιάδες αγωνιστές βρίσκονται απέναντι από την κυβέρνηση και αναζητούν εναλλακτική στην κατρακύλα του ΣΥΡΙΖΑ». «Το πρώτο μήνυμα της πολιτικής μας πρότασης είναι ότι μπορούμε να ανατρέψουμε την επίθεση. Τα μηνύματα έρχονται από πολλές πλευρές και διεθνώς» ανέφερε και συνέχισε περιγράφοντας τις διαδηλώσεις στις ΗΠΑ, αλλά και τις πρόσφατες αντιφασιστικές δράσεις έξω από τα σχολεία που θα υποδέχονταν προσφυγόπουλα. Θύμισε ότι «ο Μουζάλας πρόσφατα επιτέθηκε με τον πιο χυδαίο τρόπο στους πρόσφυγες και σε όσους τους συμπαραστέκονται, παίρνοντας συγχαρητήρια από όλο τον ακροδεξιό συρφετό» και κατέληξε: «μπορούμε να αναδείξουμε μια γνήσια αριστερή εναλλακτική απέναντι στην επίθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η πρότασή μας περιγράφει τι θα πρεπε να λέει και να κάνει όλη η αριστερά σ΄αυτή την κατεύθυνση».

«Ξεκινώντας από τις αναγκαίες πρωτοβουλίες κοινής δράσης για το σταμάτημα της επίθεσης», συμπλήρωσε, «όπως γίνεται στο αντιρατσιστικό/αντιφασιστικό κίνημα με τα συλλαλητήρια στις 18 Μάρτη, διεθνή μέρα κατά του φασισμού και του ρατσισμού, αλλά και για να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης». Επεσήμανε ότι πολύς κόσμος αναρωτιέται γιατί χρεοκόπησε ο ΣΥΡΙΖΑ, κι αν υπάρχει άλλος δρόμος, κι ότι αυτός ο διάλογος πρέπει να ανοίξει και να γίνει συντροφικά, συμπληρώνοντας ότι «η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπαίνει από θέση ισχύος σε αυτή τη συζήτηση με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα που παρουσίασε από το 2009». «Η δικιά μας πρόταση αποσκοπεί στο να δυναμώσει συνολικά την πάλη», κατέληξε στην ομιλία του.

Ο Αντώνης Δραγανίγος παρουσίασε τα βήματα της πρότασης πολιτικής συνεργασίας. «Υπάρχουν σήμερα δυνάμεις στις οποίες απευθύνεται αυτή η πρόταση; Υπάρχουν και διευρύνονται, πιστεύουμε εμείς», είπε. «Υπάρχουν χιλιάδες αγωνιστές που μέσα από την εμπειρία των τελευταίων χρόνων κατάλαβαν, για παράδειγμα, ότι δεν γίνεται να καταργηθούν τα Μνημόνια εντός ΕΕ και ευρωζώνης. Ότι δεν γίνεται να υποστηρίξει κανείς στα σοβαρά ότι δε χρειάζεται αμφισβήτηση-μη αναγνώριση και διαγραφή του δημόσιου χρέους, όταν το ίδιο το ΔΝΤ και οι δανειστές λένε ότι, μετά από 7 χρόνια μνημόνια, το χρέος δεν είναι βιώσιμο». «Αυτή η πλατιά συζήτηση είναι σε εξέλιξη. Η πολιτική βάση της πρότασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ», τόνισε, «είναι μια σειρά από στόχοι που σήμερα έχουν δικαιωθεί μέσα από την εμπειρία. Στις σημερινές συνθήκες κρίσης του καπιταλισμού, δεν μπορούν να υπάρξουν ενδιάμεσες λύσεις, όπως «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο», «να αλλάξουμε την ΕΕ» ή «να βάλουμε όρια στους θεσμούς». Αυτά χρεοκόπησαν ήδη από την εμπειρία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ».

«Πιστεύουμε ότι είναι πολύ σημαντικό να υπάρξουν σήμερα βήματα που θα ενισχύουν την αριστερά της ανατροπής» και αυτά τα βήματα περιγράφονται στην πρόταση πολιτικής συνεργασίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ξεκαθάρισε ότι η πρόταση για πολιτική συνεργασία «δεν είναι πρόταση εκλογική» και ότι «δεν μας αφορούν ούτε τα αντιμνημονιακά μέτωπα, ούτε οι πιέσεις για εκλογικές συμπράξεις, ειδικά με δυνάμεις που η στάση τους και η πολιτική τους αποδεικνύουν ότι κινούνται έξω από τα όρια και την ηθική της αριστεράς».

«Η πρόταση μας απευθύνεται στις δυνάμεις που ανήκουν στην αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιΕΕ αριστερά και των πολύμορφων δυνάμεων που κινούνται σε λογική ανατροπής», συμπλήρωσε. «Είναι πρόταση προς τις μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς, οργανωμένες δυνάμεις, αγωνιστές, διανοούμενους, τον κόσμο του κινήματος.

Ανακοίνωσε ότι η πρωτοβουλία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει ήδη ξεκινήσει με διμερείς συναντήσεις με τις οργανωμένες δυνάμεις στις οποίες απευθύνεται η πρόταση, και θα συνεχιστεί τόσο με συναντήσεις όσο και κυρίως μέσα από ανοιχτές συγκεντρώσεις συζήτησης της πρότασης και εκδηλώσεις με τον κόσμο της αριστεράς και του κινήματος, μέσα στο κίνημα και στις μάχες που έχουμε μπροστά μας, στα πολιτικοσυνδικαλιστικά σχήματα στους εργατικούς και νεολαιίστικους χώρους και στις γειτονιές κ.ά.

Θυμίζουμε ότι στη βάση της πολιτικής απόφασης της 3ης Συνδιάσκεψης, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διατύπωσε εδώ και μερικές βδομάδες την πρότασή της για τον κοινό βηματισμό, την κοινή δράση για την ανατροπή της επίθεσης, τον διάλογο  και την πολιτική συνεργασία,  της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, αντιΕΕ αριστεράς και των πολύμορφων δυνάμεων που κινούνται σε λογική ανατροπής και έρχονται σε ρήξη με τις λογικές της διαχείρισης του συστήματος:

Στο κείμενο της πολιτικής της πρότασης η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επισημαίνει ότι οι πυκνές και σημαντικές πολιτικές εξελίξεις της περιόδου στην Ελλάδα και διεθνώς δημιουργούν την ανάγκη για συντονισμένη δράση για την ανατροπή της κλιμακούμενης επίθεσης κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ και την διαμόρφωση εναλλακτικής αντικαπιταλιστικής προοπτικής σε ρήξη με την πολιτική του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ, απέναντι στον ισχυρισμό όλων των αστικών και μνημονιακών κομμάτων ότι δεν υπάρχει εναλλακτική (ΤΙΝΑ). (Σημείο Α)

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διαπιστώνει ότι σήμερα, παρά τις αναγνωρισμένες και σεβαστές διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις δυνάμεις που κινούνται σε αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιΕΕ κατεύθυνση, είναι αναγκαίο, ώριμο και ρεαλιστικό να υπάρξει τουλάχιστον ένας κοινός συνολικός πολιτικός βηματισμός, με στόχο την συνολική πολιτική συνεργασία των δυνάμεων αυτών. (Σημείο Β)

Η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αρθρώνεται σε τρεις πλευρές:

α) την κοινή δράση στο κίνημα για να μην περάσουν οι μνημονιακές επιθέσεις της κυβέρνησης, την αντιρατσιστική, αντιφασιστική και αντιπολεμική δράση κ.α.,

β) τον ευρύτερο συστηματικό και οργανωμένο διάλογο για τα μεγάλα ζητήματα στρατηγικής του κινήματος και της αριστεράς και

γ) την πολιτική συνεργασία με όσες δυνάμεις υπάρχει πολιτική συμφωνία με βάση το αναγκαίο για την πολιτική συνεργασία πολιτικό πρόγραμμα, που έχει ως στόχο την ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης του αστικού, μνημονιακού μπλοκ κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου, με τη δύναμη του εργατικού λαϊκού  κινήματος και στηρίζεται στο πλαίσιο στόχων του αντικαπιταλιστικού προγράμματος.

Η πρόταση περιλαμβάνει το πλαίσιο πολιτικών στόχων που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θεωρεί αναγκαίο για την πολιτική συνεργασία με κέντρο την ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης του αστικού, μνημονιακού μπλοκ κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου, με τη δύναμη του εργατικού λαϊκού  κινήματος και το δυνάμωμα της αριστεράς της ανατροπής. (σημείο Γ)

Δείτε στα βίντεο που ακολουθούν ολόκληρη την συνέντευξη τύπου:

Αντωνία Βαφειάδου:

Γιάννης Σηφακάκης:

Αντώνης Δραγανίγος:

Ερωτήσεις Απαντήσεις:

Πολιτική πρόταση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑΤΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ, ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΩΝ, ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ, ΑΝΤΙ-ΕΕ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Στη βάση της πολιτικής απόφασης της 3ης Συνδιάσκεψης, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διατυπώνει σήμερα την πρότασή της για τον διάλογο, τον κοινό βηματισμό και την πολιτική συνεργασία, που απευθύνεται στις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, αντιΕΕ αριστεράς και τις πολύμορφες δυνάμεις που κινούνται σε λογική ανατροπής και έρχονται σε ρήξη με τις λογικές της διαχείρισης του συστήματος.

Α. Οι πολιτικές εξελίξεις

Οι πυκνές και σημαντικές πολιτικές εξελίξεις της περιόδου (δεύτερη αξιολόγηση με καταιγιστικά μέτρα ενάντια στον λαό και η ανάγκη ανάπτυξης των εργατικών και λαϊκών αντιστάσεων,  όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των πολεμικών κινδύνων στην περιοχή) δημιουργούν την ανάγκη για διαμόρφωση εναλλακτικής λύσης  σε ρήξη με την πολιτική του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ, απέναντι στον ισχυρισμό όλων των αστικών και μνημονιακών κομμάτων ότι δεν υπάρχει εναλλακτική(ΤΙΝΑ).

Η πολύμορφη επίθεση περιλαμβάνει: το χτύπημα των συνδικαλιστικών ελευθεριών και κατακτήσεων, με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τις νέες περικοπές μισθών και συντάξεων, την παράδοση των «κόκκινων δανείων» στα κοράκια των αγορών, τους μαζικούς πλειστηριασμούς της λαϊκής κατοικίας, τον «αυτόματο κόφτη», τους δημοσιονομικούς κανόνες της ευρωζώνης και της ΕΕ. Με αυτή την πολιτική χτυπιούνται οι δημοκρατικές ελευθερίες και καταχτήσεις. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ έχει ενστερνιστεί και υλοποιεί την βαθιά αντιλαϊκή πολιτική, με στόχο να σώσει τους καπιταλιστές και τους τραπεζίτες από τη κρίση του συστήματος τους, προσπαθώντας να πείσει ότι η πολιτική αυτή είναι μονόδρομος και για τα λαϊκά στρώματα. Αντιγράφει όλες τις προηγούμενες μνημονιακές αστικές κυβερνήσεις.

Την ίδια στιγμή η  ΕΕ, που αποτελεί το «όραμα» της ελληνικής ολιγαρχίας για μισό και πάνω αιώνα,  βιώνει την μεγαλύτερη από ποτέ οικονομική, πολιτική, ιδεολογική και κοινωνική κρίση. Μετά το ελληνικό και το βρετανικό, ήρθε και το ιταλικό ΟΧΙ για να επιβεβαιώσει όχι μόνο ότι το «κοινό ευρωπαϊκό όραμα» αποτελεί  πλέον εφιάλτη για την εργατική τάξη και τους λαούς της Ευρώπης, αλλά και ότι δυναμώνει η δυνατότητα να αμφισβητηθεί μαζικά ο «μονόδρομος της ΕΕ» από εργατική σκοπιά.

Την ίδια στιγμή, ζούμε την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία) και των αστικών τάξεων στην περιοχή μας, την επέκταση των πολέμων και του δράματος της προσφυγιάς, τον ανταγωνισμό των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας. Η ελληνική κυβέρνηση εμπλέκεται ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς. Γίνεται ο καλός στρατιώτης του ΝΑΤΟ, ενισχύει τον ιμπεριαλιστικό άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, από κοινού με την Αίγυπτο και την Κύπρο. Τμήμα αυτής της πολιτικής είναι και η συμφωνία ΕΕ- Τουρκίας, την οποία στηρίζει και υλοποιεί η ελληνική κυβέρνηση που μετατρέπει το Αιγαίο σε «πεδίο μάχης» κατά των προσφύγων και μεταναστών, με καταδιώξεις από το ΝΑΤΟ, τη FRONTEX και τους συνοριοφύλακες Ελλάδας και Τουρκίας, με στρατόπεδα συγκέντρωσης και ιδιαίτερη προσφυγική γκετοποίηση στα νησιά του Αν. Αιγαίου.

Με βάση τα παραπάνω, κρίσιμο ζήτημα αποτελεί η συσπείρωση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που επιδιώκουν την ανατροπή αυτής της επίθεσης, την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και του λαού από την μέγγενη των ευρωμνημονίων και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, της  ΕΕ και ΔΝΤ, την ανεξαρτησία από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, που επιδιώκουν να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για την κοινωνική πλειοψηφία.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διαπιστώνει ότι σήμερα, παρά τις αναγνωρισμένες και σεβαστές διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις δυνάμεις που κινούνται σε αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιΕΕ κατεύθυνση, και τις ευρύτερες δυνάμεις ανατροπής, που απορρίπτουν τις λογικές «φιλολαϊκής» διαχείρισης του καπιταλισμού, είναι αναγκαίο, ώριμο και ρεαλιστικό να υπάρξει τουλάχιστον ένας κοινός συνολικός πολιτικός βηματισμός με ανοικτή την δυνατότητα της πολιτικής συνεργασίας.

 Για το λόγο αυτό διατυπώνουμε την πολιτική αυτή πρόταση για τον κοινό πολιτικό βηματισμό και την πολιτική συνεργασία, που αφορά:

α) Μορφές μόνιμης κοινής δράσης στα πλαίσια της λογικής του αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής στους κοινωνικούς χώρους,

β) Κοινή συμμετοχή σε μόνιμες δράσεις που αφορούν κορυφαία πολιτικά ζητήματα όπως η Ε.Ε,  το θέμα των λαϊκών ελευθεριών κα

γ) Η από κοινού συμβολή στην ενίσχυση των κοινωνικοπολιτικών συσπειρώσεων και σχημάτων (συνδικαλιστικό κίνημα, Περιφέρειες, Δήμους, νεολαία, κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς),

δ) ένας ευρύτερος συστηματικός διάλογος, για τα μεγάλα ζητήματα του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, της αριστεράς και του μετώπου που απαιτεί η εποχή μας.

Πιο συγκεκριμένα:

Β. Για την πάλη για την ανατροπή της επίθεσης και την ανασυγκρότηση του κινήματος

Τα βήματα της πολιτικής συνεργασίας περνούν πρώτα από όλα μέσα από την κοινή δράση στο κίνημα, για να ανατραπεί η επίθεση, για να μην περάσουν τα μέτρα της «δεύτερης αξιολόγησης» και όλες οι υπόλοιπες αναδιαρθρώσεις. Η προσπάθεια αυτή αφορά προφανώς ευρύτερες δυνάμεις, αλλά σε κάθε περίπτωση οι δυνάμεις στις οποίες απευθύνεται η παρούσα πρόταση κοινού πολιτικού βηματισμού είναι αναγκαίο να δράσουν από κοινού και ενοποιητικά για την οικοδόμηση ενός ισχυρού αγωνιστικού μετώπου αντιπολίτευσης, ρήξης, ανατροπής.

Σε αυτή την κατεύθυνση είναι κρίσιμο ζήτημα η αναπτυγμένη κοινή δράση όλων των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς, η από κοινού ενίσχυση των μαζικών, ενωτικών μαχητικών πρωτοβουλιών που συγκροτούνται στο κοινωνικό επίπεδο και επιδιώκουν να συμβάλλουν στην ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Υπάρχουν κρίσιμες μάχες που πρέπει και μπορεί να δοκιμαστεί στην πράξη αυτή η προσπάθεια. Οι αγώνες ενάντια στις νέες περικοπές και για αυξήσεις στους μισθούς και τι συντάξεις, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού και συνολικά στην πάλη για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών από τα αρπαχτικά της αγοράς, την υπεράσπιση της σταθερής δουλειάς ενάντια στην ελαστική εργασία. Τη δράση μας στο ζήτημα της αντιιμπεριαλιστικής και αντιπολεμικής δράσης.  Στο προσφυγικό για να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για ανοιχτά σύνορα και ανθρώπινες συνθήκες στέγασης και εκπαίδευσης για τους πρόσφυγες. Η αντιφασιστική πάλη.

Η στήριξη των προσπαθειών της «από τα κάτω συγκρότησης», στα μέτωπα αυτά και ο προσανατολισμός στην -πιο αναγκαία από ποτέ- ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος σε κόντρα με την εργοδοσία, τον υποταγμένο συνδικαλισμό και τους μηχανισμούς τους, ο έμπρακτος διαχωρισμός από κάθε λογική «ακολουθητισμού» και «αναμονής» των πρωτοβουλιών της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας είναι απόλυτα αναγκαία για πραγματικά βήματα αντίστασης.

Γ. Βήματα για μια άλλη, ανατρεπτική, αντισυστημική, αριστερά

Παράλληλα με την κοινή δράση στο κίνημα, χρειάζεται να ανοίξουμε ένα συστηματικό και συντροφικό διάλογο γύρω από τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα που έχουν αναδειχθεί. Απέναντι στην ΤΙΝΑ που προβάλλουν τα κόμματα που υλοποιούν τα μνημόνια (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΕΚ), και στον φασισμό (ΧΑ), η επεξεργασία και ο αγώνας για μια εναλλακτική λύση σε αντικαπιταλιστική αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση αποτελεί κρίσιμο παράγοντα και για το ξεδίπλωμα και τη νικηφόρα πορεία των αγώνων.

Αντικείμενο του  διαλόγου πιστεύουμε πως πρέπει να είναι τα μεγάλα ζητήματα που σφράγισαν την συζήτηση στο κίνημα και την αριστερά το προηγούμενο διάστημα και πρέπει να συζητηθούν πλατιά, στη βάση του κριτηρίου της πράξης και των συμπερασμάτων από την ιστορική εμπειρία ειδικά των τελευταίων χρόνων. Τέτοια ζητήματα, κατά τη γνώμη μας, αποτελούν:

Το ζήτημα του αν υπάρχει η δυνατότητα κατάργησης των μνημονίων χωρίς ρήξη και έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ». Εκτιμούμε ότι, με βάση την εμπειρία και ιδιαίτερα το κρίσιμο διάστημα του 2015, έχει αποδειχτεί ότι η ΕΕ με τις συνθήκες, τους κανονισμούς της, έχει οικοδομήσει ένα τερατώδη μηχανισμό «υλοποιημένου» μνημονίου. Το ευρώ αποτελεί όπλο διαρκούς εκβιασμού και πιστωτικής ασφυξίας. Για αυτό η ρήξη / έξοδος από την ΕΕ αποτελεί αναγκαίο όρο για την εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων. Η μαχόμενη αριστερά οφείλει και πρέπει να προετοιμάσει τους εργαζόμενους για αυτή τη μεγάλη σύγκρουση, και να ανοίξει τη συζήτηση για τους αναγκαίους κοινωνικούς μετασχηματισμούς, ώστε η ρήξη αυτή να γίνει προς όφελος της εργατικής τάξης και του λαού και σε βάρος του κεφαλαίου.

Το ζήτημα του ότι δεν μπορεί να βελτιωθεί ουσιαστικά η ζωή των εργαζόμενων αν δεν πληρώσει το κεφάλαιο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πιστεύει ότι η αντιδραστική πολιτική που εφαρμόζεται σε όλη την Ευρώπη είναι ταξική πολιτική του κεφαλαίου για να ξεπεράσει ο καπιταλισμός την κρίση του. Η λογική ότι τα λαϊκά συμφέροντα μπορεί να εξυπηρετηθούν μέσα από την «συνεργασία όλων των τάξεων», την «δίκαιη ανάπτυξη» ή την «προοδευτική παραγωγική ανασυγκρότηση» μέσα στο πλαίσιο της κυριαρχίας του κεφαλαίου και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, οδηγεί στην αποδοχή των κριτηρίων του κέρδους και της ανταγωνιστικότητας, του αστικού εκσυγχρονισμού και τελικά την υποταγή στις αστικές επιλογές.

Το ερώτημα του αν αποτελεί «εναλλακτική λύση» η προβολή του στόχου για «αριστερή κυβέρνηση»,  μέσα στο πλαίσιο των μηχανισμών του «βαθέως κράτους» (στρατός, μυστικές υπηρεσίες, μηχανισμοί καταστολής), των μηχανισμών εξουσίας του κεφαλαίου (μεγάλες επιχειρήσεις, τράπεζες, ιδεολογικοί μηχανισμού του κράτους) και των φανερών ή μυστικών ιμπεριαλιστικών μηχανισμών (υπερεθνικοί μηχανισμοί ΕΕ, Ευρωζώνη, ΔΝΤ), υποβαθμίζοντας τον ενιαίο, βαθιά αντιδραστικό χαρακτήρα τους. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πιστεύει πως αποδείχτηκε από την εμπειρία ότι αντικειμενικά το ζήτημα της κυβέρνησης τίθεται στο πλαίσιο της πάλης για την  πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, της οργάνωσης του λαού με τα δικά το όργανα για ρήξη με το κράτος και τους μηχανισμούς του ιμπεριαλισμού, στην πορεία για την συντριβή τους και την αντικατάστασή τους με τους λαϊκούς θεσμούς, μιας δημοκρατίας και εξουσίας των ίδιων των εργαζομένων.

Το ερώτημα του αν οδηγεί σε αλλαγή των συσχετισμών η αναπαραγωγή «αντιμνημονιακών» ή «αντινεοφιλεύθερων» μετώπων. Πιστεύουμε ότι σήμερα χρειάζεται συσπείρωση δυνάμεων ενάντια στην ουσία της αστικής πολιτικής, δηλαδή στην επίθεση στα δικαιώματα, τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις και τους φορείς της (κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ). Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τόσο με τη συγκρότησή της όσο και με τις πολιτικές προτάσεις που διατυπώνει, στρατεύεται στην οικοδόμηση και ενίσχυση του αντικαπιταλιστικού μετώπου. Δηλαδή ενός μετώπου που το πρόγραμμά του, η προοπτική του και η πρακτική του στρέφονται ενάντια στην αστική τάξη και το κράτος της, στους βασικούς νόμους του συστήματος (της εκμετάλλευσης, του κέρδους, των αγορών κλπ), και έχει ορίζοντά του την πολιτική  εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Που παλεύει για μια σύγχρονη σοσιαλιστική προοπτική. Που παλεύει ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς (ΕΕ, ΝΑΤΟ κλπ) και τον πόλεμο. Που παλεύει για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες του κόσμου της δουλειάς, ενάντια στην σύγχρονη απολυταρχία των πολυεθνικών, του κράτους, των μιντιοκρατών.

Κατάληξη αυτού του κοινού πολιτικού βηματισμού είναι, κατά την γνώμη μας, η επίτευξη μιας συνολικής πολιτικής συνεργασίας οι ρυθμοί και οι μορφές της οποίας θα αποφασιστούν από κοινού από τις δυνάμεις π0υ συμφωνούν σε αυτή την κατεύθυνση,

Πολιτική βάση αυτής της συνεργασίας είναι κατά την γνώμη μας οι εξής κρίσιμοι πολιτικοί στόχοι:

Ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης του αστικού, μνημονιακού μπλοκ κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου, με τη δύναμη του εργατικού λαϊκού  κινήματος.
Άμεση, «μονομερής» ικανοποίηση των αιτημάτων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, όπως πχ η προστασία των ανέργων, οι αυξήσεις των μισθών, των συντάξεων και του λαϊκού εισοδήματος, σε πλήρη αντίθεση με όλα μνημονιακά μέτρα νέα και παλιά, η διεκδίκηση των δικαιωμάτων της νέας γενιάς, η προστασία της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας, η αντίσταση στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των αγαθών, η υπεράσπιση των μικρομεσαίων στρωμάτων και της φτωχομεσαίας αγροτιάς από την καταστροφή. Αυτά μπορούν να γίνουν μόνο με μείωση της εκμετάλλευσης, σε ρήξη με τους νόμους του κέρδους, της ανταγωνιστικότητας/παραγωγικότητας, αλλά και τη λογική ότι η αύξηση των μισθών και η βελτίωση της ζωής των εργαζόμενων εξαρτάται από την «αντοχή της οικονομίας».

Κατάργηση παλιών και νέων μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων  της κοινωνικής καταστροφής και της επιτροπείας.
Άμεση στάση πληρωμών στους δανειστές τοκογλύφους, μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους.

Έξοδος από την ευρωζώνη, ρήξη/αποδέσμευση από την  ΕΕ, από τη σκοπιά του διεθνισμού στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των λαϊκών-εργατικών αναγκών.

Εθνικοποίηση  του τραπεζικού συστήματος και των στρατηγικών επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση, με εργατικό και λαϊκό έλεγχο.
Αντιπολεμικός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας, αλληλεγγύη στους πρόσφυγες. Έξοδος της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ, αποδέσμευση από τους σχεδιασμούς του ιμπεριαλισμού.
Υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών και λαϊκών δημοκρατικών δικαιωμάτων ενάντια στην εργοδοτική βία, την κρατική καταστολή, στη δικτατορία των μιντιοκρατών, τη συρρίκνωση των συνδικαλιστικών και κοινωνικών ελευθεριών, την αστυνομοκρατία και το νεοφασισμό.
Αγώνας ενάντια στην οικονομική βία που υφίσταται ο λαός. Να σταματήσει η κλοπή των εργαζόμενων  από τις τράπεζες. «Σεισάχθεια» στο ιδιωτικό χρέος των λαϊκών οικογενειών

Προτεραιότητα μιας μαχόμενης και ανατρεπτικής Αριστεράς σήμερα είναι να παλεύει για την επιβολή αυτών των πολιτικών στόχων με τη δύναμη του εργατικού λαϊκού κινήματος και του οργανωμένου λαού. Να συγκρούεται με την αστική τάξη απορρίπτοντας λογικές ταξικής συνεργασίας. Να απορρίπτει κάθε «ενδιάμεση λύση φιλολαϊκής» διαχείρισης του καπιταλισμού και «αριστερής» ή άλλης κυβέρνησης μέσα στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών της ΕΕ και του  ΝΑΤΟ, της «συνέχειας του κράτους», της κυριαρχίας του κεφαλαίου. Να απορρίπτει οποιαδήποτε αυταπάτη για την προώθηση του προγράμματος αυτού μέσα από τη συμμετοχή στους θεσμούς του αστικού κράτους, κάθε λογική και πρακτική κρατικής αστικής διαχείρισης που, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, οδηγεί σε άσκηση αντιλαϊκής πολιτικής. Να έχει ως ορίζοντα την ανατροπή του καπιταλισμού και του μετασχηματισμού της κοινωνίας σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

Σύντροφοι / ισσες,

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει επεξεργαστεί τα παραπάνω ήδη από την Συνδιάσκεψή της. Συνέβαλε σε μετωπικές πρωτοβουλίες τόσο στο κοινωνικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο. Έχοντας σταθερή την επιδίωξη της συμβολής μας στο αντικαπιταλιστικό μέτωπο και έχοντας συνείδηση ότι αυτό θα είναι μία πορεία δεν μπορούμε και δεν πρέπει να εγκλωβιστούμε στην λογική ή όλα ή τίποτα. Με την πολιτική αυτή πρόταση επιδιώκουμε να συμβάλλουμε στο άνοιγμα μιας πλατιάς συζήτησης, να ανοίξει μια διαδικασία ώστε να υπάρξει ο ώριμος και αναγκαίος κοινός πολιτικός βηματισμός για το κίνημα και την αριστερά της ανατροπής που απαιτεί η εποχή μας.

ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

πηγη: pandiera.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Πρόσφατα ο Νίκος Ξυδάκης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέντευξη του, έθεσε το ζήτημα ότι η συζήτηση για το ευρώ ή την δραχμή δεν μπορεί να είναι απαγορευμένη, ότι πρέπει να ανοίξει στην Βουλή και δεν πρέπει να δαιμονοποιείται η πρόθεση κάποιων εκλεγμένων να μιλήσουν γι αυτό το θέμα, δεδομένου ότι βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι.

Τίθεται βέβαια το ερώτημα γιατί ο Νίκος Ξυδάκης έθεσε το ζήτημα αυτό και μάλιστα αυτή τη στιγμή, αφού δεν μπορεί να του ξέφυγε, αντίθετα το έθεσε ενσυνείδητα και στοχευμένα. Πέρα όμως από αυτό είπε κάτι αυτονόητο. Δεν μπορεί να τίθεται εκτός δημόσιου διαλόγου και να δαιμονοποιείται κανένα σημαντικό ζήτημα, ιδιαίτερα το θέμα του ευρώ και της Ευρωπαϊκής ένωσης με δεδομένες τις μεγάλες περιπέτειες της χώρας και ακόμη ότι ένα πολύ μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού θεωρεί την ΕΕ υπεύθυνη για την χρεωκοπία και την καταστροφή των μνημονίων και ζητά την αποδέσμευση.

Τι ήταν να το πει. Σαν να ήταν συνεννοημένοι όλοι οι μουτζαχεντίν του ευρωπαϊσμού, της ΕΕ και του ευρώ πάση θυσία, πέρασαν στην επίθεση. Δημοσιογράφοι, κανάλια και εφημερίδες, πολιτικοί και κόμματα ξεσηκώθηκαν και το ζήτημα αυτό μονοπώλησε την δημόσια συζήτηση μέρες. Ο γραμματέας της ΝΔ, απευθυνόμενος στον Τσίπρα, του ζήτησε να θέσει τέρμα στα σενάρια που καλλιεργεί η συμμορία της δραχμής και της πεντάρας.

Προ ημερών ο Π. Λαφαζάνης σε συνέντευξή του στο ΣΚΑΙ ανέπτυξε τις γνωστές θέσεις του κόμματός του για το ευρώ, προσθέτοντας μάλιστα ότι οι συνθήκες θα υποχρεώσουν την χώρα να επιστρέψει στο εθνικό νόμισμα. Ξανά η ίδια αντίδραση. Προφήτη της δραχμής ανακηρύξαν τον Π. Λαφαζάνη. Κάθε φορά που αμφισβητείται η αστική στρατηγική και τα κύρια βάθρα της όλοι οι μηχανισμοί του συστήματος εξεγείρονται, καταγγέλλουν τους πάντες και τα πάντα επιδιώκοντας να ενεργοποιήσουν τα συντηρητικά αντανακλαστικά και τον τυφλό φόβο ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων.

Είναι σαφές ότι αυτή η αντίδραση δεν είναι συμπτωματική ούτε τυχαία, αλλά απόλυτα συντονισμένη σαν καλοκουρδισμένη μηχανή στην υπηρεσία της υπεράσπισης των στρατηγικών επιλογών της άρχουσας τάξης.

Το πρώτο συμπέρασμα που συνάγεται από την αντίδραση αυτή είναι ότι, η πορεία της χώρας εντός του ευρώ και της ΕΕ είναι κεντρική στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης και την υπεράσπισή της την έχει αναγάγει σε κύριο καθήκον. Αυτή είναι η απάντηση σε όλους αυτούς που θεωρούν τον αγώνα εναντίον της ΕΕ και τη διεκδίκηση της αποδέσμευσης της χώρας ως λανθασμένο και μάλλον ως ένα αγώνα που δεν συμφέρει την εργατική τάξη, περίπου ότι είναι στα όρια της αστικής πολιτικής. Η αστική τάξη και οι εκπρόσωποι της ξέρουν καλά να μελετούν την πραγματικότητα, να αναλύουν τις εξελίξεις και να διακρίνουν τα μέτωπα γύρω από τα οποία οργανώνει την άμυνά της και υπερασπίζεται την κυριαρχία της.

Το δεύτερο. Η εργατική τάξη και η κομμουνιστική και μαχόμενη αριστερά πως οργανώνει τη δική της δράση; Υπερασπίζεται πρόσωπα, θέσεις και ιδέες που διαπομπεύονται από τον αντίπαλο γιατί τολμούν να αμφισβητήσουν τα ιερά και τα όσια; Απέναντι στο αστικό ιδεολογικό και πολιτικό μέτωπο, σχετικά με τη θέση της χώρας στην Ευρωπαϊκή ένωση, την κρίση και την αντιμετώπισή της, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την ισοπέδωση των κατακτήσεων και της ζωής των εργαζομένων, τις αρχές του ανταγωνισμού και του ατομισμού, της κερδοφορίας του κεφαλαίου, πως οργανώνει το δικό της μέτωπο, υπερασπίζοντας τις αξίες της, την ιστορία και τις θέσεις της, πως υπερασπίζεται και στηρίζει τους λαϊκούς αγώνες; Όσο η αστική προπαγάνδα αλωνίζει χωρίς ουσιαστική αντίδραση, όσο η κομμουνιστική αριστερά παρατηρεί σαστισμένη τις εξελίξεις και περιορίζεται κάθε τμήμα της στην υπεράσπιση της δικής του αλήθειας και των στενών του επιδιώξεων δεν πρέπει να αναμένει κανείς θετική εξέλιξη.

Το τρίτο. Ο ελληνικός λαός σε μεγάλο βαθμό αντιλαμβάνεται το ρόλο της ΕΕ στα δεινά που ζει, αντιλαμβάνεται ότι το κομβικό στοιχείο για θετικές αλλαγές υπέρ του είναι η παραμονή της χώρας στην ΕΕ ή η αποδέσμευσή της κάτω από τους αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού, που θα ανοίξει το δρόμο των μεγάλων ανατροπών υπέρ του. Μάλιστα παρά την ιδεολογική τρομοκρατία σχετικά με τα δεινά που θα τον πλήξουν αν η χώρα φύγει από το ευρώ και την ΕΕ ένα μεγάλο τμήμα του λαού που σε κάποιες στιγμές ξεπερνά το 40% τοποθετείται ευθαρσώς υπέρ της αποδέσμευσης και αυτό όταν το σύνολο των κοινοβουλευτικών κομμάτων υπερασπίζουν την αναγκαιότητα της παραμονής της χώρας στην ΕΕ. Οι δυνατότητες αυτές πως αξιοποιούνται για να αναπτυχθεί το κίνημα της απαλλαγής από τα μνημόνια, την ιμπεριαλιστική επιτήρηση και την ΕΕ;

Πέραν των άλλων η διαμόρφωση συγκεκριμένης πρότασης αποδέσμευσης στην βάση αντικειμενικών στοιχείων που θα απαντά στα μεγάλα ζητήματα που θα ανακύψουν είναι πρώτης προτεραιότητας. Δεν εννοούμε απάντηση στα εκφοβιστικά διλλήματα που θέτει η χυδαία προπαγάνδα, έλλειψη φαρμάκων, βασικών διατροφικών προϊόντων, ενέργειας, κίνδυνοι από ξένη επέμβαση κλπ. Αλλά τα αναγκαία βήματα που συγκροτούν μια τέτοια πρόταση. Σ’ αυτή τη βάση θα πειστούν ευρύτερα λαϊκά τμήματα να κινητοποιηθούν.

Η δεύτερη αναγκαιότητα είναι να ασχοληθούν οι πολιτικές δυνάμεις και οι συλλογικότητες που τάσσονται υπέρ της αποδέσμευσης με την ανάπτυξη του αντι-ΕΕ κινήματος. Να μη θεωρείται πάρεργο, αντίθετα να αποτελέσει τον κύριο άξονα της ανάπτυξης της ταξικής πάλης.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Σε συνέντευξη του σήμερα στον Πέτρο Ιωάννου, στον ραδιοφωνικό σταθμό Sport–News της Λάρισας, ο Α. Αλαβάνος μεταξύ άλλων ανέφερε:

«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι εύστοχο στον εντοπισμό πέντε κομβικών σημείων στην ελληνική ύφεση, απόλυτα όμως άστοχο στην θεραπεία τους.

Πρώτο, σχετικά με το διεθνές χρέος, όπου το ΔΝΤ αναφέρει ότι είναι μη βιώσιμο κι ότι σε μερικές δεκαετίες θα φτάσει σε εξωφρενικά επίπεδα. Σε αντίθεση όμως με όλα τα μέχρι τώρα προγράμματα σε άλλες χώρες που έχει συμμετάσχει, δεν προτείνει ριζική περικοπή του, αλλά συμφιλιώνεται με την άποψη της Ευρωζώνης για μικροβελτιώσεις των επιτοκίων και της περιόδου αποπληρωμής. Αντί να υποστηρίξει ακύρωση του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και πλήρη παύση πληρωμών μέχρι η Ελλάδα να συνέλθει πλήρως.

Δεύτερο, σχετικά με τη δημοσιονομική πολιτική, που την αμφισβητεί μέσω της αντίθεσής του στο πρωτογενές πλεόνασμα 3,5%. Δέχεται όμως ένα πρωτογενές πλεόνασμα 1,5%, που θα κρατήσει κι αυτό την Ελλάδα σε μια νοσηρή δημοσιονομική πολιτική φορολογικής ασφυξίας των πολιτών και ασήμαντων κοινωνικών και επενδυτικών δημοσίων δαπανών. Αντί να υποστηρίξει την ολοκληρωτική αναστροφή της, με μείωση των φόρων και αύξηση των δαπανών, για να υπάρξει ενεργή ζήτηση και επενδυτική αναβίωση.

Τρίτο, σχετικά με την λιτότητα ως σημαντικό υφεσιακό παράγοντα. Περιορίζεται όμως στα λόγια και την ίδια στιγμή αδίστακτα προτείνει το ίδιο μέτρα λιτότητας στο ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό, πρόσθετα σε αυτά που εφαρμόζει η Ευρωζώνη. Αντί να υποστηρίξει την 180^Ο στροφή που πρέπει να γίνει, αναδεικνύοντας την αγοραστική δύναμη της εξουθενωμένης σήμερα ελληνικής οικογένειας ως κεντρικό παράγοντα για την έξοδο από την κρίση.

Τέταρτο, σχετικά με τις διαρθρωτικές αλλαγές, που τις θεωρεί σωστά κεντρικές για μια οικονομική ανασυγκρότηση. Επιμένει όμως στην ίδια εντελώς αποτυχημένη συνταγή της διάλυσης του κοινωνικού κράτους και του δημόσιου χώρου, θέτοντας μάλιστα με ένα σαδιστικό τρόπο ως προτεραιότητα τη μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων. Αντί να υποστηρίξει την άμεση εγκατάλειψη της εφαρμοζόμενης νεοφιλελεύθερης και καταστροφικής διαρθρωτικής φιλοσοφίας και την προώθηση μιας ριζικά νέας, που κεντρικό στοιχείο θα έχει την έρευνα, την παιδεία, την τεχνολογία.

Και πέμπτο, σχετικά με τα ανεξόφλητα τραπεζικά δάνεια, που θεωρεί μεγάλο κίνδυνο για την επιβίωση των τραπεζών. Επιμένει όμως  σε λύσεις μέσω των αρπαχτικών διεθνών εταιριών, που αναλαμβάνουν ως κοράκια τα κόκκινα δάνεια, εξοντώνουν και πετούν στο δρόμο τους οφειλέτες. Αντί να υποστηρίξει την εφαρμογή της σεισάχθειας, μερικής για όσους έχουν μια σχετική εισοδηματική αντοχή, πλήρους για όσους είναι άνεργοι και χωρίς εισόδημα και από την άλλη την υποχρέωση των τραπεζών να κινούνται όχι πια κερδοσκοπικά, αλλά πλήρως στα πλαίσια μιας κρατικής πολιτικής παραγωγικής ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Το ΔΝΤ βέβαια αποφεύγει να ασχοληθεί σε βάθος με το «στρατηγικό» θέμα για την έξοδο από την ελληνική κρίση, που συζητιέται πια παντού, στο διεθνή τύπο, στις επιστημονικές αναλύσεις, ανάμεσα σε νομπελίστες, από στελέχη των ευρωπαϊκών, κι όχι μόνο, κυβερνήσεων. Κάνει την πάπια, γιατί οι τουλάχιστον οι επιστήμονές του πολύ καλά γνωρίζουν από την εμπειρία των προηγούμενων  προγραμμάτων του σε χώρες σε ύφεση, ότι ούτε η ρευστότητα ούτε η κοινωνική ανάκαμψη ούτε η αναπτυξιακή δημοσιονομική πολιτική ούτε η επενδυτική άνοιξη ούτε η αντιμετώπιση του χρέους μπορούν να συμβούν χωρίς το συγκεκριμένο κράτος να διαθέτει το εργαλείο της δικής του νομισματικής πολιτικής».

πηγη! iskra.gr

Με μια αναλυτική και με στοιχεία ανακοίνωση η ΠΕΝΕΝ απαντά στον πρόεδρο της ΕΕΕ Θόδωρο Βενιάμη και στις επιθέσεις του κατά των συνδικαλιστών

Συντάκτης: Χριστίνα Παπασταθοπούλου

Δυναμική απάντηση μέσω μιας πολυσέλιδης ανακοίνωσης έδωσε χθες η Πανελλήνια Ενωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) στον πρόεδρο της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) Θόδωρο Βενιάμη και στην επίθεση που εξαπέλυσε στους συνδικαλιστές αλλά και προσωπικά στον πρόεδρο της ΠΕΝΕΝ Αντώνη Νταλακογεώργο, υποστηρίζοντας ότι αυτοί στερούν το δικαίωμα στα νέα παιδιά να βρουν δουλειά στα καράβια στο όνομα δήθεν συνδικαλιστικών αιτημάτων.

Η διοίκηση του ναυτεργατικού σωματείου αναφέρει ότι αυτοί που επιτίθενται και στοχοποιούν την ΠΕΝΕΝ, με επικεφαλής τον πρόεδρο της ΕΕΕ, έχουν τα πλοία τους στις πειρατικές σημαίες ευκαιρίας και σε αυτά οργιάζει η μαύρη ανασφάλιστη εργασία.

Τονίζει ότι η επίθεση εναντίον της είναι οργανωμένη και πολιτικά στοχευμένη και επισημαίνει ότι αποσκοπεί να συγκαλύψει ότι σε συνθήκες παρατεταμένης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης για τον λαό, το εφοπλιστικό κεφάλαιο έχει εξασφαλίσει καθεστώς φορολογικής ασυλίας, μαύρης ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας.

Στην κατεύθυνση αυτή, σημειώνει η Πανελλήνια Ενωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού, οι εφοπλιστές έχουν μαζί τους και την κυβέρνηση, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τις διαδοχικές δηλώσεις του πρωθυπουργού, ο οποίος σε κάθε ευκαιρία εξυμνεί το «δαιμόνιο και την επιχειρηματική τους οξυδέρκεια».

Στόχος των εφοπλιστών η κατάργηση των ΣΣΕ

Στο στόχαστρο του εφοπλιστικού κεφαλαίου βρίσκεται τα τελευταία χρόνια η μεθόδευσή τους να καταργήσουν τις ΣΣΕ, που έχουν θεσμοθετηθεί από το 1944, υπογραμμίζει η ΠΕΝΕΝ, εξηγώντας ότι αυτό το επιχείρησαν επί κυβερνήσεως Ν.Δ., κάνοντας ερμηνεία στη Διεθνή Ναυτική Σύμβαση, το επιχειρούν και τώρα επιλέγοντας αυτή τη φορά να υπογραφεί μια νέα ΣΣΕ από τα ίδια τα Σωματεία με την οποία θα καταργούνται όλα τα θεσμοθετημένα δικαιώματα των ναυτεργατών.

Στο πλαίσιο αυτό θέλουν να διαμορφώσουν μισθούς στα ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία Φιλιππινέζων - Πακιστανών - Ινδών κ.λπ.

Στη συνέχεια υπογραμμίζει ότι οι εφοπλιστές ερμηνεύουν αυθαίρετα τη Διεθνή Ναυτική Σύμβαση, ενώ στην πραγματικότητα το πεδίο εφαρμογής της είναι να θεσπίσει τα κατώτερα επίπεδα των όρων εργασίας και αμοιβής, κυρίως για τους ναυτικούς των τρίτων χωρών, ενώ με απόλυτη σαφήνεια τονίζεται ότι οι Συμβάσεις που περιλαμβάνουν καλύτερους όρους αμοιβής και εργασίας στις διάφορες ναυτιλιακές χώρες διατηρούνται σε απόλυτη ισχύ και εφαρμογή. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τη Σύμβαση της Διεθνούς Οργάνωσης Μεταφορών (ITF).

Υπάρχουν Ελληνες ναυτικοί στην ποντοπόρο

Η ΠΕΝΕΝ απαντά αναλυτικά και με στοιχεία σε όλα όσα καταλόγισε στον πρόεδρο της αλλά και γενικότερα στο Σωματείο ο Θ.Βενιάμης, όπως στον ισχυρισμό ότι «στην ποντοπόρο ναυτιλία δεν υπάρχει ούτε ένας Ελληνας ναύτης ή λοστρόμος».

Βάσει των στοιχείων της ΠΕΝΕΝ το 2016 στα ποντοπόρα πλοία υπήρξαν 270 ναυτολογήσεις λοστρόμων, 197 ναυτών, 27 ναυτόπαιδων και 67 αντλιωρών, δηλαδή πάνω από 10% των απασχολούμενων ναυτικών ως θέσεις εργασίας στην ποντοπόρο ναυτιλία.

Σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται ναύτες και λοστρόμοι που ταξιδεύουν ως συνεργεία συντήρησης των πλοίων και οι οποίοι ξεπερνούν τα 250 έως 300 άτομα σε ετήσια βάση. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των Ελλήνων ναυτικών στην ποντοπόρο ναυτιλία στα υπό ελληνική σημαία ανέρχονται σε 4.600 έως 4.800.

Οσο για την προσωπική επίθεση του Θ. Βενιάμη κατά του προέδρου της ΠΕΝΕΝ, η διοίκηση του Σωματείου απαντά ότι στόχος αυτής επίθεσης είναι σαφής, διακριτός και γίνεται απόλυτα κατανοητός που αποσκοπεί. Ο ναυτεργατικός κόσμος και γενικότερα ο κόσμος της εργασίας γνωρίζουν τον αδιάκοπο αγώνα της ΠΕΝΕΝ και των στελεχών της.

πηγη: Εφημερίδα των Συντακτών

Η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) στην ετήσια Γενική Συνέλευσή της στις 9/2/2017 επανήλθε στο θέμα με δηλώσεις του Προέδρου της που εκτόξευσε εκ νέου κατηγορίες ότι πρέπει «να ξεπεραστούν έστω και καθυστερημένα ανεδαφικά συνδικαλιστικά προσκόμματα» και επέμεινε «η ναυτολόγηση ελληνικών κατωτέρων πληρωμάτων είναι εφικτή μόνο με όρους σύμφωνους με τα νομίμως κρατούντα στην παγκόσμια αγορά ναυτιλιακής εργασίας»!!! Δηλαδή με τριτοκοσμικούς μισθούς και αντίστοιχους όρους εργασίας!!!

Παραθέτουμε στην συνέχεια ανακοινώσεις πολιτικών κομμάτων αναφορικά με τις δηλώσεις του Προέδρου της ΕΕΕ ενάντια στην ΠΕΝΕΝ.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Δήλωση Γιάννη Τόλιου μέλους Π.Γ. της ΛΑΕ, υπεύθυνου Οικονομικής Πολιτικής

«Η ασυδοσία του εφοπλιστικού κεφαλαίου δεν έχει όρια. Εκτός από τα προκλητικά φορολογικά προνόμια, απαιτούν τώρα καθεστώς «γαλέρας» για τους εργαζόμενους στην Ναυτιλία».

Το εφοπλιστικό κεφάλαιο χαίρει προκλητικών προνομίων τα οποία οι έλληνες εφοπλιστές θεωρούν «ιερά ευαγγέλια. Η απαλλαγή της φορολογίας των κερδών από πλοία, η απαλλαγή από κάθε τέλος, εισφορά υπέρ δημοσίου ή τρίτων για τις δραστηριότητες γραφείων ναυτιλιακών επιχειρήσεων, η προμήθεια σε πολύ χαμηλή τιμή πετρελαίου κίνησης το οποίο σε μεγάλο βαθμό γίνεται αντικείμενο λαθρεμπορίου, κά, αποτελούν μικρό δείγμα των προνομίων τους. Ουσιαστικά με εξαίρεση ένα συμβολικό παράβολο με βάση τη χωρητικότητα του πλοίου (1 δολάριο τον κόρο) οι εφοπλιστές απολαμβάνουν μόνιμη φορολογική ασυλία με αποτέλεσμα η συμμετοχή τους στα φορολογικά έσοδα να είναι μηδαμινή, όταν τα λαϊκά στρώματα υφίστανται μια πρωτοφανή και αυξανόμενη φορολεηλασία.

Ωστόσο η αρπακτικότητα τους δεν έχει όρια. Πρόσφατα ο Πρόεδρος της «Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών» (ΕΕΕ), με δηλώσεις του απαίτησε την κατάργηση της κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΣΣΕ) στην ποντοπόρο ναυτιλία, ενώ επετέθη στην ένωση ναυτεργατών ΠΕΝΕΝ, η οποία αντιστέκεται σθεναρά στην παραπέρα συρρίκνωση και στην υπονόμευση θεσμοθετημένων δικαιωμάτων των Ναυτεργατών.

Η ΛΑΕ αποδοκιμάζει τις επιθέσεις των εφοπλιστών εναντίον στελεχών των Ναυτεργατικών Σωματείων που αντιτίθενται στην δημιουργία μιας νέας εργασιακής «γαλέρας» στον χώρο της Ναυτιλίας και στηρίζει τους ναυτεργάτες και τα Σωματεία τους για διατήρηση των ΣΣΕ και την παραπέρα διεύρυνση των δικαιωμάτων τους.

Επίσης θεωρεί ότι χρειάζεται άμεσα να προχωρήσει η επανεξέταση σε μηδενική βάση των προνομίων των εφοπλιστών και η κατάργηση του προκλητικού καθεστώτος φορολογίας τους, στη βάση της Συνταγματικής επιταγής, «συμμετοχή στα φορολογικά βάρη ανάλογα με το εισόδημα».!

Τέλος η ΛΑΕ καλεί την κυβέρνηση και το Υπουργείο Ναυτιλίας  να σταματήσει κάθε ενέργεια για κατάργηση των ΣΣΕ, να στηρίξει τις θέσεις των Ναυτεργατών για αύξηση της απασχόλησης με πλήρη και θεσμοθετημένα δικαιώματα, να απορρίψει τις απαιτήσεις των εφοπλιστών και να πάρει όλα εκείνα τα μέτρα για αυστηρή εφαρμογή των υφιστάμενων ΣΣΕ και των εργασιακών δικαιωμάτων του Ναυτεργατικού κόσμου.

Το Γραφείο Τύπου                                                                 9.2.17

           ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Αγώνας ενάντια στην επίθεση του μεγάλου εφοπλιστικού κεφαλαίου

Η επίθεση του προέδρου της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών Θ Βενιάμη στην ΠΕΝΕΝ και τον πρόεδρό της Α. Νταλακογιώργο αποτελεί μια ατράνταχτη απόδειξη της συνεχιζόμενης ασυδοσίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου στην χώρα μας.  Όπως δεκαετίες τώρα το εφοπλιστικό κεφάλαιο επιχειρεί να τσακίσει κάθε εργατική αντίσταση, να διασφαλίσει την συνέχιση της συνταγματικά κατοχυρωμένης ασυδοσίας του, το καθεστώς της φορολογικής ασυλίας, μαύρης ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας. 

Η επίκληση του προβλήματος της ανεργίας από την πλευρά των εφοπλιστών  που στα 5300 καράβια τους απασχολούν 5500 έλληνες ναυτικούς αποτελεί το άκρον άωτον της υποκρισίας και της προκλητικότητας.  Καταδικάζουν με την στάση τους στην ανεργία και την πείνα δεκάδες χιλιάδες ναυτικούς και έχουν το θράσος να κατηγορούν το ναυτεργατικό κίνημα και την ΠΕΝΕΝ σαν υπαίτιους, με το επιχείρημα ότι με τους αγώνες τους διατηρούν σε ισχύ της ΣΣΕ και έχουν αποτρέψει την πλήρη εξαθλίωση των ναυτεργατών στην χώρα μας.   

Στο στόχαστρο του μεγάλου εφοπλιστικού κεφαλαίου βρίσκεται η  ΣΣΕ που έχει θεσμοθετηθεί από την θρυλική ΟΕΝΟ το 1944.

Επικαλούνται την Σύμβαση της Διεθνούς Οργάνωσης Μεταφορών (ITF) που εφαρμόζεται στα πλοία των σημαιών ευκολίας!! και  προβλέπει βασικό μισθό 608 ευρώ,  452 ευρώ για τους ναυτόπαιδες, για  8ωρη εργασία, 7 ημέρες την εβδομάδα, 30 μέρες τον μήνα, περιλαμβανομένων του συνόλου αποδοχών των έξτρα εργασιών, αδειών,  δώρων, κλπ 

Η λογική των εφοπλιστών είναι απλή. Για να μην παίρνουμε "ξένους" των 400 ευρώ και σηκώνουμε "σημαίες ευκαιρίας", ας φτιάξουμε στην χώρα μας συμβάσεις των 400 ευρώ και ας γίνουν οι συνθήκες στα καράβια σαν αυτών με τις σημαίες ευκαιρίας και τότε εμείς θα προσλαμβάνουμε 'έλληνες ναυτικούς" και θα "σηκώσουμε την "ελληνική σημαία"

Η μόνη "σημαία" και η μόνη "πατρίδα" που πιστεύει το εφοπλιστικό κεφάλαιο είναι το χρήμα και ο μόνος "λαός" που υπηρετεί το  κέρδος!! Κανέναν άλλον! 

Η θεμελιώδης αρχή του αγωνιστικού ταξικού κινήματος όπως εκφράζεται από την ΠΕΝΕΝ  για «ίση αμοιβή και εργασία» ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, θρησκεία, αποτελεί για το διεθνές  και ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο το κόκκινο πανί!

Η κυβέρνση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ πουυπηρετεί με την πολιτική της το εφοπλιστικό κεφάλαιο όπως και οι άλλες συστημικές πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι – Ένωση Κεντρώων) αλλά και η νεοφασιστική Χρυσή Αυγή, που έδρασε σαν μακρύ χέρι των εφοπλιστών στην επίθεση ενμάντια στους συνδικαλίστ΄ς του ΠΑΜΕ στο Πέραμα αποτελούν πολιτικό στήριγμα της ασυδοσίας τους 

Παρά την λυσσασμένη επίθεση και την πρωτοφανή στοχοποίηση το ναυτεργατικό κίνημα έδειξε και με την τελευταία του απεργία ότι έχει την δύναμη  να περιφρουρήσει την ΣΣΕ και τα δικαιώματα των ναυτεργατών, και συνολικά του λαού καταργώντας την θεσμοθετημένη ασυδοσία του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

                     Ανακοίνωση

   Συμπαράσταση   στον αγώνα της   ΠΕΝΕΝ  για τη διατήρηση της ΣΣΕ ( Συλλογικής Σύμβασης   Εργασίας)

• Πρόσφατα ο πρόεδρος της Ένωσης   Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) απαίτησε την κατάργηση της κλαδικής σύμβασης εργασίας   στην ποντοπόρο Ναυτιλία και επιτέθηκε εναντίον της ΠΕΝΕΝ και του Προέδρου της, επειδή αντιστέκεται και υπερασπίζεται σθεναρά τα θεσμοθετημένα δικαιώματα των Ναυτεργατών.
• Το   ΣΧΕΔΙΟ Β καταδικάζει τις επιθέσεις των εφοπλιστών εναντίον του Προέδρου   της ΠΕΝΕΝ   και στηρίζει τον αγώνα των Ναυτεργατών για τη διατήρηση των ΣΣΕ. Η κατάργηση των ΣΣΕ θα οδηγήσει σε εξευτελιστικούς μισθούς   των Ναυτεργατικών , ιδιαίτερα σε μια εποχή που η ανεργία μαστίζει το επάγγελμα του Ναυτικού,   και θα συντελέσει   στη δημιουργία μιας νέας   εργασιακής «γαλέρας» στο χώρο της   Ναυτιλίας.
• Η επίθεση του προέδρου των εφοπλιστών γίνεται -όχι τυχαία- σε μια περίοδο που τρόικα και κυβέρνηση συζητούν την κατάργηση όλων των Συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την απελευθέρωση των απολύσεων.
• Το   ΣΧΕΔΙΟ υπερασπίζεται τους Ναυτεργάτες και απαιτεί από την κυβέρνηση να σταματήσει κάθε συζήτηση για κατάργηση της  ΣΣΕ των Ναυτεργατών.

                                                                                    Αθήνα 10.2.2017

Παραθέτουμε στην συνέχεια σχόλιο που δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» στις 7/2/2017 και το οποίο αποτελεί μια από τις ελάχιστες εξαιρέσεις από δημοσιογραφικής πλευράς που σχολιάζει με αντικειμενικότητα τις δηλώσεις – επίθεση σε βάρος της ΠΕΝΕΝ του Προέδρου της ΕΕΕ.

Σημειώνουμε ότι, σε αντίθεση με το σχόλιο της εφημερίδας, στο ρεπορτάζ της ίδιας εφημερίδας αφιερώνεται ολοσέλιδο που στοχοποιεί με τον αθλιότερο τρόπο τον Πρόεδρο της ΠΕΝΕΝ, βάζοντας μάλιστα και φωτογραφία, ως υπεύθυνο που βάζει βέτο στην είσοδο χιλιάδων νέων στο επάγγελμα!!!

Φταίει ο συνδικαλισμός!

Ο πρόεδρος της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, Θόδωρος Βενιάμης | EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Να που μάθαμε τελικά για ποιο λόγο υπάρχει τρομακτική ανεργία στους ναυτικούς ενώ τα καράβια με τις ξένες σημαίες των Ελλήνων εφοπλιστών διασχίζουν τους ωκεανούς.

Οπως ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Ενωσης, εφοπλιστής Θ. Βενιάμης, για την ανεργία στον κλάδο φταίει ο συνδικαλισμός, που εμποδίζει 50.000 νέους να βρουν δουλειά στα καράβια με μισθό 1.800 ευρώ, επιμένοντας να μπλοκάρει τις συμβάσεις με τα σωματεία-σφραγίδες.

Κι εμείς νομίζαμε τόσα χρόνια ότι συστηματικά οι εφοπλιστές αλλάζουν σημαίες για να απασχολούν ανειδίκευτα πληρώματα, να φοροδιαφεύγουν σε φορολογικούς παραδείσους, να γλιτώνουν ακόμη και τα ελάχιστα φορολογικά βάρη με τη «βούλα» του Συντάγματος, να κερδοσκοπούν ασύστολα μεταφέροντας -πολλοί από αυτούς- λαθραία προϊόντα από εμπόλεμες και σε εμπάργκο περιοχές και να φλερτάρουν με τα εργοδοτικά σωματεία της Χρυσής Αυγής.

Τελικά όμως ο κ. Βενιάμης αποκάλυψε τον πραγματικό ένοχο για την ανεργία των Ελλήνων ναυτικών στα 5.000 ελληνόκτητα πλοία. Είναι ο Αντώνης Νταλακογεώργος!