ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΕΣ

Ένας Έλληνας και ένας Βρετανός ερευνητής, οι οποίοι μελέτησαν τα μυστηριώδη σχέδια ζώων που είναι χαραγμένα στους πέτρινους στύλους που έχουν βρεθεί στην περιοχή Γκεμπεκλί Τεπέ της νότιας Τουρκίας, πιστεύουν ότι αυτά όχι μόνο αντιστοιχούν σε αστερισμούς, αλλά δείχνουν ότι πριν από περίπου 13.000 χρόνια -πιθανώς το 10.950 π.Χ.- ένας κομήτης έπεσε στη Γη.

Πιθανώς, επρόκειτο για τη χειρότερη ημέρα στην ιστορία της Γης μετά το τέλος της εποχής των πάγων, η οποία θα προκάλεσε το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων και γι' αυτό ίσως μια άλλη στήλη του Γκεμπεκλί Τεπέ απεικονίζει έναν ακέφαλο άνθρωπο.

Οι αντίξοες κλιματικές συνθήκες που ακολούθησαν, σύμφωνα με αυτό το σενάριο, ανάγκασαν τους ανθρώπους να συνεργασθούν για την καλλιέργεια της γης και για την εκτροφή ζώων, «πυροδοτώντας» πιο εξελιγμένες μορφές πολιτισμού.

Το Γκεμπεκλί Τεπέ, κοντά στην πόλη Ούρφα, που χρονολογείται περίπου στο 9000 π.χ. (6.000 χρόνια πριν το Στόουνχετζ), θεωρείται ο αρχαιότερος γνωστός ναός. Πιθανώς, μεταξύ άλλων, εκτελούσε καθήκοντα παρατήρησης του νυχτερινού ουρανού και προφανώς των κομητών.

Οι ερευνητές επισήμαναν ότι «περισσότερες αρχαιολογικές έρευνες αναμένεται να πραγματοποιηθούν στο Γκεμπεκλί Τεπέ και στο γειτονικό Καραχάν Τεπέ. Θα είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε πού θα οδηγήσουν αυτά τα πρόσθετα στοιχεία. Στο μεταξύ, φαίνεται συνετό να πάρουμε στα σοβαρά την πιθανότητα καταστροφής λόγω κομήτη».

Ο πατέρας του Δημήτρη Τσικριτσή, Μηνάς Τσικριτσής, ερευνητής των γραφών του Αιγαίου, είχε προκαλέσει αίσθηση πριν λίγα χρόνια με τη δημοσίευση του βιβλίου του «Αστρονομία Κρητομυκηναϊκού Πολιτισμού», όπου παρουσίαζε τις προχωρημένες επιστημονικές και τεχνολογικές γνώσεις των Μινωιτών.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, αναμφίβολα, θα επηρεάσουν τις ισορροπίες σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο τρόπος θα αρχίσει να φαίνεται την Κυριακή (7 Μαΐου) του δεύτερου γύρου, όταν θα έχει εκλεγεί ο νέος πρόεδρος της χώρας. Προς το παρόν στη συζήτηση, στη Γαλλία, κυριαρχεί το θέμα της ασφάλειας και της τρομοκρατίας, μετά και από την τελευταία ένοπλη επίθεση στο Παρίσι, την οποία ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος.

 Σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι να αναλύσει ποιος γέννησε και ποιος εξόπλισε την τρομοκρατία και τον «ισλαμικό ολοκληρωτισμό», όπως τον αποκαλούν. Είναι οι ίδιοι, και στη Γαλλία, που είχαν (και έχουν;) πάρε – δώσε με αυτούς που στρέφουν τα όπλα τους στις πρωτεύουσες και στις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης. Ας θυμηθούμε μόνο ότι η γαλλο-ελβετική πολυεθνική εταιρεία τσιμέντου Lafarge αναγκάστηκε να παραδεχθεί, πρόσφατα, πως χρηματοδότησε τον ISIS.  Η ένοπλη επίθεση στο Παρίσι αναμένεται να επηρεάσει – με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο- ορισμένους από τους αναποφάσιστους, οι οποίοι πλησίασαν και το 30%, όπως κατέγραψαν οι έρευνες.

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις η εικόνα παραμένει όπως τις προηγούμενες μέρες, δηλαδή τέσσερις υποψήφιοι με μεγάλες πιθανότητες να περάσουν στο δεύτερο γύρο της επόμενης Κυριακής (να σημειωθεί πως και στη Γαλλία οι δημοσκόποι δεν τα έχουν καταφέρει τόσο καλά στις εκλογικές αναμετρήσεις…).  Η δημοσκόπηση της Opinionway (18 μέχρι τις 20 Απριλίου) δείχνει πως ο Εμανουέλ Μακρόν λαμβάνει 23%, η Μαρίν Λεπέν 22%, ο Φρανσουά Φιγιόν 21% και ο Ζαν-Λικ Μελανσόν 18%. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Ipsos/Sopra/Steria (19 και 20 Απριλίου) ο Μακρόν προηγείται με 24% και ακολουθούν η Λεπέν με 22% και οι Φιγιόν και Μελανσόν με 19%. 

Λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης παρουσιάζουμε τους τέσσερις υποψηφίους, που φαίνονται επικρατέστεροι για το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, την Κυριακή 7 Μαΐου. 

Ο κατασκευασμένος «επαναστάτης» του συστήματος 

Η περίπτωση του 39χρονου Εμανουέλ Μακρόν θα μπορούσε να διδαχθεί σε σεμινάρια …κατασκευής υποψηφιοτήτων. Ο ανεξάρτητος» Μακρόν προβλήθηκε χωρίς προσχήματα ως το «καινούργιο» στην πολιτική ζωή της Γαλλίας και θέλει να πείσει το γαλλικό λαό πως είναι ένας σύγχρονος επαναστάτης. 

Πρώην μεγαλοστέλεχος της επενδυτικής τράπεζας Ρότσιλντ, υπουργός Οικονομίας στην κυβέρνηση Μανουέλ Βαλς – επί προεδρίας του απερχόμενου Φρανσουά Ολάντ – ο Μακρόν, με το προφίλ του «νέου και επιτυχημένου», έχει ένα πρόγραμμα που θα το ζήλευε και νεοφιλελεύθερος και παραδοσιακός δεξιός, Φρανσουά Φιγιόν. Γιατί; Μα, διότι μπορεί και χωράει τα νεοφιλελεύθερα μέτρα μαζί με ένα σούπερ μάρκετ ιδεών και προτάσεων από εδώ κι από εκεί. Η δεξιά στη Γαλλία, όπως και στις περισσότερες χώρες, δύσκολα μπορεί να το καταφέρει αυτό, γιατί χάνει την επικοινωνία με τους ψηφοφόρους στα ακροδεξιά της.

  Η προβολή του Μακρόν από τα ΜΜΕ στη Γαλλία δεν έχει προηγούμενο. Αμέτρητα πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες και περιοδικά, ύμνοι μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές και ραδιόφωνα, και ο τραπεζίτης έγινε ένας μικρός «ήρωας» που θα φέρει το «νέο» στη Γαλλία. Με πολλές (σκόπιμες) ασάφειες σε συγκεκριμένα ζητήματα διαμόρφωσε ένα κράμα ακραίου νεοφιλελευθερισμού και χαμαιλεοντισμού σοσιαλδημοκρατικής κοπής, για να εμφανίζεται ως «ανεξάρτητη επιλογή».

   Τον Μακρόν προτιμά εμφανώς η Γερμανία, μετά και από τα σκάνδαλα του Φιγιόν. Ο Βόλφανγκ Σόιμπλε, υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, άλλωστε, θέλησε να δηλώσει και ευθέως τη στήριξη του στον «ανεξάρτητο» υποψήφιο: «Πιθανόν να ψήφιζα Μακρόν. Ασκεί μια μεγάλη γοητεία» (διαδικτυακή τηλεόραση του Spiegel).

  Ο «σπασμός του συστήματος», όπως χαρακτηρίστηκε ο Μακρόν σε άρθρο της Le Monde diplomatique (του Frédéric Lordon), ξέρει καλά – ανεξαρτήτως του επικοινωνιακού παιχνιδιού – πως είναι ένα δυνατό χαρτί του κατεστημένου στη Γαλλία. Έτσι, έστρεψε τα μάτια του και προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλτ Τραμπ. Στο προχθεσινό– και τελευταίο – ντιμπέιτ πριν τις προεδρικές εκλογές στήριξε την επέμβαση των Αμερικανών στη Συρία, υιοθετώντας όλη την προπαγάνδα των ΗΠΑ. Συμφώνησε σε επιθέσεις με στρατιωτικούς στόχους στην περιοχή, αλλά είχε κι ένα παράπονο: Ήθελε τη σύμφωνη γνώμη της Γαλλίας και των συμμάχων των ΗΠΑ. Δεν ήθελε η Γαλλία να είναι έξω από το παιχνίδι και να ενημερώνεται μετά. 

Πόσο προβλήθηκε, νωρίς – νωρίς, από τα ΜΜΕ ο Μακρόν και πόσο «επαναστάτης» είναι φαίνεται  στο σύντομο βίντεο, το οποίο βρήκαμε σε ανάρτηση της δημοσιογράφου, ανταποκρίτριας στο Παρίσι, Μαρίας Δεναξά (5/2/2017).

https://www.facebook.com/1020452190/videos/10210520018249623/

Η «σοβαρή Χρυσή Αυγή»

Και τώρα η κυρία Μαρίν Λεπέν του γνωστού Εθνικού Μετώπου, δηλαδή με λίγα ο …εξευγενισμένος φασισμός, η «σοβαρή Χρυσή Αυγή», όπως την ονειρεύονται ορισμένοι στη δική μας χώρα. Τους χαλάει λίγο το όνειρο με τις εξαγγελίες της για τη σχέση της Γαλλίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την επιστροφή στο φράγκο, αλλά – όπως είπε η ίδια και στο τελευταίο ντιμπέιτ των υποψηφίων προέδρων – την απόφαση θα την πάρει ο γαλλικός λαός με δημοψήφισμα, εάν αυτή εκλεγεί.

   Πάντως, η 48χρονη Λεπέν, με το γνωστό τυχοδιωκτισμό των φασιστών, καταφέρνει να τα λέει και να τα κάνει όλα μαζί: Και να θέλει να βγει η σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από εκεί που κάθεται και να αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά για τη σχέση της Γαλλίας με την Ένωση και να παραπονιέται για τον πολιτικό φίλο της, Ντόναλτ Τραμπ, για τον τρόπο επίθεσης στη Συρία. Απλά το σημείωσε, είπε, στο τελευταίο ντιμπέιτ. Δεν θα κάνει, δα, και ρήξη με τις ΗΠΑ… 

  Σε ένα από τα κεντρικά της προεκλογικά σποτ η Λεπέν φτάνει σε τέτοιο σημείο «αγνού πατριωτισμού» που λέει – μπροστά στη θάλασσα – πως κάθε προσβολή για τη Γαλλία την εκλαμβάνει ως προσωπική της προσβολή…  Δείτε το σποτ της Λεπέν όπου παρουσιάζει τον «αγνό πατριωτισμό» της (υπότιτλοι στα αγγλικά). Ας μην είμαστε και τόσο σίγουροι πως κάποια στιγμή οι χρυσαυγίτες (ή τμήμα αυτών) θα εμφανιστούν και λίγο πιο …«αγνοί», οπότε ας έχουμε μια ιδέα (εδώ το σποτ). 

  Ναι, η Λεπέν δεν έχει κάνει τα τελευταία χρόνια δηλώσεις όπως εκείνες του μπαμπά της, αρνητή του ολοκαυτώματος και ιδρυτή του Εθνικού Μετώπου, με τον οποίο τσακώθηκε και επιδιώκει να τον κρατά εκτός κόμματος. Έσπευσε, βέβαια, λίγες μέρες πριν τις εκλογές, να αρνηθεί τις ευθύνες της Γαλλίας για τις συλλήψεις 13.000 Εβραίων που κατέληξαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τον Ιούλιο του 1942 ο στρατηγός Πετέν και η γαλλική αστυνομία, υλοποιώντας τις διαταγές των ναζί, συγκέντρωσε χιλιάδες Εβραίους στο χειμερινό ποδηλατοδρόμιο του Παρισιού.  Στη γαλλική ιστορία καταγράφεται ως η «η αρπαγή του Vel d’Hiv». 

  Η συγκεκριμένη δήλωση της Λεπέν (για τους Εβραίους) μπορεί να ήταν μια υπενθύμιση των απόψεων της και το πώς η ίδια θέλει να διαβάζεται η ιστορία τη χώρας της, αλλά δεν είναι και η μοναδική που δείχνει ποια είναι.  Οι θέσεις της για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες είναι γνωστές. Μόλις τον Δεκέμβριο του 2016, όταν ακόμα δεν πλησίαζαν οι εκλογές και δεν είχε φτιάξει ένα πρόγραμμα που θα μπορεί να το χειριστεί ανάλογα με την εξέλιξη της προεκλογικής εκστρατείας, είχε δηλώσει στο AFP: «Εξετάζουμε να περιορίσουμε τη δωρεάν πρόσβαση σε κάποιες υπηρεσίες και την παροχή κάποιων κοινωνικών επιδομάτων για τους αλλοδαπούς που φτάνουν στη χώρα και δεν έχουν ακόμη συνεισφέρει και δεν έχουν πληρώσει φόρους».

  Και κάτι ακόμα: Μπορεί η Λεπέν να θέλει «εξαφανίσει» τις σχέσεις του κόμματος της με τους νεοναζί, αλλά  το πρόσφατο παρελθόν δεν μπορεί να το κρύψει. Διαβάστε εδώ [Δολοφόνοι νεοναζί – Εθνικό Μέτωπο (Λεπέν) – Χρυσή Αυγή] για τις παλιές αγάπες του Εθνικού Μετώπου με τους νεοναζί και εδώ για τη διαδικασία …εξευγενισμού των φασιστών [Ο «κύριος Έμπολα» και …ο εξευγενισμός των φασιστών].

  Τέλος, για μην ξεχνάμε κι εκείνα τα «περήφανα» λόγια των φασιστών για τα «καθαρά» τους χέρια, οικονομικά, να θυμίσουμε πως το Εθνικό Μέτωπο κατηγορείται για κατάχρηση ευρωπαϊκών κονδυλίων που φέρεται να χρησιμοποίησε για την αμοιβή δύο βοηθών της Λεπέν. Να μην ξεχνάμε, επίσης, και τις καλές σχέσεις που έχει το Εθνικό Μέτωπο με μέρος του οικονομικού γαλλικού κατεστημένου. Οι προτάσεις της Λεπέν, άλλωστε, για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Γαλλία συσχετίζονται άμεσα με τις επιδιώξεις ισχυροποίησης μέρους του γαλλικού κεφαλαίου στις διεθνείς αγορές. Καμία σχέση δεν έχουν οι προτάσεις της με την έξοδο της Γαλλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση προς όφελος του λαού της.

Παραδοσιακός δεξιός και νεοφιλελεύθερος μαζί

Η πορεία του 63χρονου Φρανσουά Φιγιόν, από την εκλογή του ως υποψηφίου μέχρι σήμερα, ήταν πολυκύμαντη για τον ίδιο. Οι θέσεις του όμως, καθαρά νεοφιλελεύθερες σε συνδυασμό με έναν …ευγενικό εθνικιστικό λόγο (κατηγορίας «πρώτα η Γαλλία»), δεν άλλαξαν.

Ο Φιγιόν θέλει εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο τα επόμενα χρόνια και εφαρμογή των πιο αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων στην οικονομία. Παράλληλα, είχε κερδίσει – όταν εξελέγη υποψήφιος – και ορισμένα στελέχη και ψηφοφόρους του Εθνικού Μετώπου, λόγω της έντονα (ακρο)δεξιάς του ρητορικής του σε ορισμένα ζητήματα, των αναφορών του στο μεταναστευτικό (σε μια πιο ελαφριά εκδοχή της Λεπέν), στο προφίλ  νόμος και τάξη κ.ο.κ. Συνδύαζε (και συνδυάζει) τον νεοφιλελευθερισμό με πλευρές της παραδοσιακής δεξιάς στη Γαλλία.

   Ο Φιγιόν δεν φαινόταν πως θα κερδίσει τους αντιπάλους τους στις εκλογές για τον υποψήφιο πρόεδρο της δεξιάς (Αλέν Ζιπέ και Νικολά Σαρκοζί), σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, τότε.  Τελικά, πέρασε στο δεύτερο γύρο και κέρδισε τον Ζιπέ.  Όταν εξελέγη το σενάριο στη Γαλλία ήταν, μάλλον, δεδομένο: Από τη στιγμή που το Σοσιαλιστικό Κόμμα  έδειχνε ελάχιστη επιρροή, αποτέλεσμα και της πολιτικής του προέδρου Φρανσουά Ολάντ, ο Φιγιόν φαινόταν ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας. Οι εκτιμήσεις,τότε, έδειχναν πως μπορεί η Λεπέν να περάσει στο δεύτερο γύρο αλλά σίγουρα ο Φιγιόν θα κέρδιζε τη θέση του προέδρου. 

  Τα σκάνδαλα, τα δημοσιεύματα για την εικονική απασχόληση μελών της οικογένειας του ( η αργομισθία της συζύγου του και η πρόσληψη των παιδιών του όταν ήταν γερουσιαστής) έφεραν την κατηγορία για «κατάχρηση δημοσίων κεφαλαίων». Ο Φιγιόν δεν παραιτήθηκε και τα εμφάνισε όλα σαν χτυπήματα κάτω από τη μέση, από τους πολιτικούς του αντιπάλους.  Παρ’ όλα αυτά η στήριξη από τους συνεργάτες του και του ομοϊδεάτες μειώθηκε, έχασε στελέχη και επιδιώκει μέχρι και την τελευταία στιγμή να εμφανιστεί ως διωκόμενος. Το «δράμα» που παρουσιάζει για τον εαυτό του ο Φιγιόν μπορεί να μην ακουμπά πολλούς Γάλλους αναποφάσιστους, αλλά η παραδοσιακή δύναμη της δεξιάς στη Γαλλία δεν του έχει αφαιρέσει τις πιθανότητες να περάσει στο δεύτερο γύρο και να διεκδικήσει τη θέση του προέδρου της χώρας.

Πάντως, το επιχείρημα του (σε μια από τις τελευταίες του δηλώσεις) πως όποιος ψηφίσει Λεπέν ενισχύει την υποψηφιότητα Μακρόν μάλλον δείχνει μια απελπισμένη προσπάθεια να κερδίσει ψήφους  την τελευταία στιγμή. Ο Φιγιόν, άλλωστε, απευθύνεται και στο ακροατήριο της ακροδεξιάς Λεπέν και σε αυτό του «ανεξάρτητου» Μακρόν. 

Ο Μπενουά Αμόν, υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, έχει ελάχιστες πιθανότητες να περάσει στην αναμέτρηση της επόμενης Κυριακής. 

Ο «δεν είμαι Αλέξης Τσίπρας»… 

Ο 65 χρονος Ζαν – Λικ Μελανσόν, ο οποίος πήρε δημοσιότητα στη χώρα μας με τη δήλωση του πως «δεν είναι Αλέξης Τσίπρας», «δεν μιλάει για 17 ώρες με κάποιον που τον προσβάλλει», έχει ανεβάσει τα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις το τελευταίο διάστημα.

Τα διεθνή ΜΜΕ τον παρουσιάζουν ως «ακροαριστερό». Η αλήθεια είναι πως ο Μελανσόν είναι ένας «αριστερός» σοσιαλδημοκράτης, αυτό πάντα ήταν ανεξάρτητα από τις διακυμάνσεις στον πολιτικό του λόγο του. Στηρίζεται, μεταξύ άλλων, από το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, το οποίο – εδώ και χρόνια – είναι συμβιβασμένο και απόλυτα ενσωματωμένο στο σύστημα και  αρνείται ακόμα και ως σύμβολο το σφυροδρέπανο.

   Ο Μελανσόν ήταν υπουργός στην κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν, επί Ζακ Σιράκ, στη γνωστή τότε «συγκατοίκηση» των σοσιαλδημοκρατών στην κυβέρνηση και των δεξιών στην προεδρία της Γαλλίας. Ο Μελανσόν αποχώρησε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα το 2009.

  Δεν κατεβαίνει πρώτη φορά υποψήφιος. Αυτή τη φορά, όμως, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, δείχνει, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, να έχει πιθανότητες να εκλεγεί στο δεύτερο γύρο. Παρά τις προσπάθειες ορισμένων ΜΜΕ στη Γαλλία (για τους δικούς τους …ευνόητους λόγους) να χαρακτηρίσουν τον Μελανσόν από σύγχρονο Λένιν ή Φιντέλ μέχρι νέα εκδοχή του Τσάβες ο ίδιος έχει σπεύσει, με την εξέλιξη του πολιτικού του λόγου το τελευταίο διάστημα, να αποδείξει πως είναι μακριά ακόμα και από μια στοιχειώδη ρήξη με το σύστημα. Μέχρι και οι αναφορές του για το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι θολές και θέτουν, τελικά, αμέτρητες προϋποθέσεις για τη ρήξη που διατυμπανίζει.

  Το πρόγραμμα του Μελανσόν, θυμίζει αρκετά την …απλοχεριά του προγράμματος της Θεσσαλονίκης που είχε εξαγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ. Μοιάζει και σε περιεχόμενο αλλά και σε αοριστία, η οποία εμπλουτίζεται και με πολλά «εάν» στις ομιλίες του. Δεν γνωρίζουμε αν ο Μελανσόν θα γίνει Τσίπρας, εάν του δοθεί η δυνατότητα να κυβερνήσει. Το σίγουρα είναι, πάντως ότι «τσιπρίζει» αρκετά κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του. Αρκεί μόνο να αναφέρουμε πως – σε μια από τις πρόσφατες τοποθετήσεις του- έσπευσε να μαζέψει τα ….λεβέντικα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μην πιστεύετε αυτό που σας λένε ότι θέλω να βγούμε από την Ευρώπη, από το ευρώ (18/4/2017), είπε και ήταν και …συνεπής με τις προηγούμενες εξαγγελίες του: Ή θα αλλάξει η ΕΕ ή θα φύγουμε… 

 Τον Μελανσόν μπορείτε να τον βρείτε και σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι όπου αντιμετωπίζει ολιγάρχες… Μάλιστα, ο ίδιος σχολιάζει και περιγράφει το παιχνίδι, σε αφιέρωμα που ανέβασε στο κανάλι του στο youtube (εδώ – στα γαλλικά). Να σημειώσουμε πως τέτοιο παιχνίδι δεν φτιάχτηκε για τον Αλέξη Τσίπρα, όταν εκείνος περιέγραφε – προεκλογικά – πώς θα …τσάκιζε την ολιγαρχία.

πηγη: imerodromos.gr

του Θανάση Σκαμνάκη.

Μια στρογγυλή επέτειος, όπως αυτή, 50 ολόκληρα χρόνια, αξίζει ιδιαίτερη μνεία. Εδώ απλώς θα αποπειραθώ να επισημάνω μερικά πράγματα που δεν συναντώνται συχνά στις γραφτές αναφορές και κινδυνεύουν να παρασυρθούν στη λήθη, μιας εποχής που απομνημονεύει εικόνες και ξεχνά γρήγορα το περιεχόμενο τους.

Το 1967 προήλθε ως αποτέλεσμα της κρίσης του τότε πολιτικού συστήματος. Συμπέρασμα βασικό, η κρίση δεν σημαίνει ότι ακολουθεί προοδευτική διέξοδος.

Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις από τα μέσα της δεκαετίας του '60 είναι αδύναμες να συγκροτήσουν ένα βασικό και ισχυρό κέντρο εξουσίας με λαϊκή συναίνεση. Η δεξιά, ο βασιλιάς και οι Αμερικάνοι αρνούνται να επιτρέψουν στις δυνάμεις του καθυστερημένου δημοκρατικού εκσυγχρονισμού τη διακυβέρνηση και συνεπώς τη διαμόρφωση ενός ισχυρού κέντρου εξουσίας.

Οι λεγόμενες δημοκρατικές δυνάμεις αδυνατούν να αντισταθούν στηριγμένες μόνο σε μια ισχυρή λαϊκή υποστήριξη. Φοβούνταν το λαό όσο φοβούνται, ή σχεδόν, και το παλάτι.

Ο λαός παλεύει, μεγάλα τμήματά του βρίσκονται σχεδόν καθημερινά στους δρόμους. Πρόκειται για ένα μεγαλειώδες λαϊκό κίνημα το οποίο έχει λίγο αποτιμηθεί, και το οποίο συμπυκνώνει όλες τις δράσεις και θελήσεις προσώπων και πολιτικών φορέων της ιστορικής περιόδου, δημιουργώντας μια νέα αντικειμενική κατάσταση, την οποία μπορούμε να χαρακτηρίσουμε επαναστατική.

Όσο για την Αριστερά, την ηττημένη του εμφυλίου, αδυνατούσε, φοβόταν, δεν μπορούσε, να χαράξει μια αυτοτελή πολιτική, μαγεμένη από το παραμύθι της εθνικής συμφιλίωσης, του αστικού εκσυγχρονισμού και του εξευρωπαϊσμού.

Οπότε, έχανε κι αυτή τη φορά το τρένο. Στο οποίο βρήκαν πρώτη θέση για να εγκατασταθούν οι συνταγματάρχες του Παπαδόπουλου και της CIA.

Και άρχισε η νυχτερινή περίοδος της ζωής μας.

Χωρίς ουσιαστική αντίσταση η δικτατορία επιβλήθηκε. Ο Παττακός χρόνια μετά λέει πως τις πρώτες μέρες έτρεμαν τις αντιδράσεις αλλά εν τέλει δεν βρήκαν ουσιαστικά καμία αντίσταση. Κι αφού δεν βρήκαν αντίσταση ήταν, μετά, εύκολο να εγκατασταθούν στο ακατοίκητο της εξουσίας. Για εφτά χρόνια.

Ποια ήταν η αντίσταση όμως εν συνεχεία; Τι έγινε τα εφτά χρόνια; ‘Έχει ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς την ανθρωπο- και πολιτικο-γεωγραφία της αντίστασης. Σε γενικές γραμμές υπήρχε μια διάθεση και αναβρασμός, που όμως δεν έβρισκε ηγεσίες και πολιτική επεξεργασία για να τα υποδεχθεί και να τα αναβαθμίσει.

Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις που αντιτάχθηκαν δεν είχαν κανένα κύρος στο λαό. Ο Γεώργιος Παπανδρέου προσέφερε τη μόνη υπηρεσία του στη δημοκρατία με το θάνατό του. Ο κόσμος ξέχασε τις πολλαπλές ιστορικές ευθύνες του, και αποφάσισε να κάνει την κηδεία του πάνδημο συλλαλητήριο κατά της δικτατορίας.

Ο λαός έδειξε τη διάθεσή του. Οι πολιτικές δυνάμεις; Ποιος θα οργανώσει τη μαζική αντίσταση; Απορία ψάλτου… Κενό.

Σποραδικές προσπάθειες συνωμοτικών κύκλων, που γρήγορα εξαρθρώνονταν. Ηρωικές και σπουδαίες. Μαγιά ενός μέλλοντος. Πλην όμως στο παρόν, αδιέξοδο.

Η αίσθηση της ήττας και του αδιέξοδου, η απελπισία της αφασίας, οδηγούσε σε αδράνεια τους πιο πολλούς, σε απόγνωση τους ανυπάκουους. Κι από αυτούς τους τελευταίους οι καλύτεροι, αποφάσιζαν πράξεις συμβολικής αντίστασης, με βόμβες.

Στην ίδια διαδρομή των βομβιστικών πράξεων κινούνταν και οι προοδευτικοί και ενδιαφέροντες άνθρωποι που προέρχονταν από το αστικό τόξο. Προσβλέποντας σε βοήθεια από τις δυνάμεις του εξωτερικού, το Συμβούλιο της Ευρώπης, την ΕΟΚ, τους φίλους Γάλλους κ.ο.κ. Ο θόρυβος των βομβών δεν ακουγόταν τόσο στην Ελλάδα όσο στην Ευρώπη. Αλλά τα αυτιά των ευαγών ευρωπαϊκών ιδρυμάτων ήταν ελάχιστα ευαίσθητα σε τέτοια ερεθίσματα και θορύβους. Γενικώς, δεν ίδρωναν. 

Όσο για την Αριστερά, ζούσε το πολλαπλό της δράμα. Το Φεβρουάριο του 1968 γίνεται η διάσπαση του ΚΚΕ. Και προκύπτουν τρία ρεύματα. Το φιλοσοβιετικό ΚΚΕ, που δεν είναι σίγουρο πως έχει την πλειοψηφία του Κόμματος, το “ανανεωτικό” ΚΚΕ-εσωτερικού, και το λεγόμενο “Χάος”, που ουσιαστικά συγκέντρωνε τις πιο αριστερές σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις οι οποίες είχαν ενταχθεί στην ΕΔΑ.

Το 1968 επίσης το σημαδεύει η εισβολή των σοβιετικών τανκς στην Τσεχοσλοβακία, η οποία παρέλυσε τη δημοκρατική ευαισθησία των ελλήνων κομμουνιστών. Μετά από λίγο καιρό η χούντα κυκλοφορεί το βιβλίο του Ροζέ Γκαροντύ “Η μεγάλη καμπή του σοσιαλισμού”, τα βιβλία του Σολζενίτσιν για τα γκουλάγκ στη  Σοβιετική Ένωση. Η Τσεχοσλοβακία δεν είναι μόνο ένα περιστατικό και η ελληνική Αριστερά δεν είναι μόνο εξόριστη, διωκόμενη, διασπασμένη αλλά και σε ιδεολογική αμηχανία.

Όσο για την πτέρυγα της Αριστεράς που παρέμεινε πιστή στις αρχές του “προλεταριακού διεθνισμού και της δικτατορίας του προλεταριάτου”, το ΚΚΕ, στην πραγματικότητα δεν βρίσκει εφαλτήριο στη διάσπαση για να επεξεργαστεί μια ριζοσπαστική επαναστατική πολιτική, με βάση και τα διδάγματα της περιόδου 1960-1970. Στην ουσία, η κύρια διαφοροποίησή του από το ΚΚΕ εσωτ. είναι η σχέση με τη Σοβιετική Ένωση.

Απόδειξη; Οι “θέσεις” για το 9ο συνέδριο που επεξεργάζεται, και οι οποίες περιέχουν μια παραλλαγή των παλαιότερων. Στο επίπεδο της πολιτικής κυρίαρχη ήταν η αναζήτηση πολιτικών συμμαχιών με τις αστικές ηγεσίες. Η ανατροπή της δικτατορίας δεν φαινόταν, στις ηγεσίες, υπόθεση που το λαϊκό κίνημα είναι σε θέση να διεκπεραιώσει κι έτσι αναζητείται πάση θυσία συμμαχία με το προηγούμενο πολιτικό κατεστημένο.

Εν τέλει το 9ο συνέδριο πραγματοποιείται χαράζοντας μια πολιτική πιο σοβαρή από τις πρώτες απόπειρες των “θέσεων”, ανοίγοντας έναν κάποιο δρόμο άτολμου ριζοσπαστισμού.

Το 1968 δημιουργήθηκε η ΚΝΕ, από το κλιμάκιο στην Ελλάδα (Καλαμπόγιας, Λογαράς, Τσιάρας), καθ’ υπέρβαση της κομματικής γραμμής η οποία πρότεινε τη δημιουργία μιας πλατιάς νεολαιίστικης οργάνωσης κατά το πρότυπο της Νεολαίας Λαμπράκη.

Η συγκρότηση μιας κομμουνιστικής οργάνωσης νεολαίας είναι σημείο καμπής. Είναι από εκείνες τις αποφάσεις που μπορεί να αλλάξουν τα δεδομένα, και γιατί όχι, ένα μέρος της Ιστορίας.

Στην ουσία συνέβαλε στο να διαμορφωθεί ένα κομμουνιστικό ρεύμα μέσα σε πρωτοπόρα τμήματα της νεολαίας, μια ιδεολογική και πολιτική ανασύνταξη, που επιδίωξε και εν τέλει πέτυχε να υπερβεί την ψυχολογία και την πολιτική της ήττας.

Μέχρι το 1970-71, η αναφορά στην Αριστερά ήταν αναφορά στο “Ρήγα Φεραίο” και στο ΚΚΕ-εσωτερικού. Οι “κολιγιαννικοί”, στους κύκλους της φοιτητικής νεολαίας ήταν σαν γραφικά υπόλοιπα μιας προηγούμενης παγερής εποχής.

Τι έγινε και μέσα σε ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα αυτά τα υπόλοιπα έγιναν το κύριο σώμα ενός νέου θερμού πολιτικού ρεύματος στη νεολαία; 

Πώς οι εκσυγχρονιστές, οι μοντέρνοι αριστεροί, έμειναν τόσο πίσω;  

Και κυρίως, τι έγινε και το παγωμένο βλέμμα των Ελλήνων άρχισε να παίρνει ζωή και να αντικρίζει τις εικόνες ενός νέου κινήματος με μαζικά χαρακτηριστικά, και τις μεγάλες εν τέλει κινητοποιήσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, της κηδείας του Σεφέρη και του μνημόσυνου του Γ. Παπανδρέου; Πώς ο φοβισμένος και παραιτημένος κόσμος ξαναβγήκε στο δρόμο;   

Για να βρούμε απαντήσεις πρέπει να ταιριάξουμε μερικά περιστατικά που συνδέονται υποχρεωτικά μεταξύ τους. Που αφορούν τόσο τη γενική ατμόσφαιρα όσο και τις προετοιμασίες, τη δράση των ανθρώπων.

Σε σχέση με το πρώτο. Όσο το πολιτικό αδιέξοδο γινόταν φανερό, και η χούντα προσπαθούσε να απαντήσει με κάποιας μορφής φιλελευθεροποίηση, τόσο γινόταν πιο εμφανής η δυνατότητα του λαϊκού κινήματος να την αποδομήσει και, γιατί όχι, να την ανατρέψει. Ταυτόχρονα η καπιταλιστική κρίση που ξεσπάει το 1973 πολλαπλασιάζει τα οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα. Αυτή ήταν η γενική ατμόσφαιρα της μετά το 1971 περιόδου. 

Η οποία οριζόταν από τον δεύτερο παράγοντα που συνέτεινε στην επέκταση της κρισιακής κατάστασης, τον παράγοντα του υποκειμένου. Τουτέστιν, του αντιδικτατορικού κινήματος, το οποίο μπήκε, ακριβώς σε εκείνη τη φάση, στο επίπεδο της ωρίμανσής του. Γεγονός που έκανε πιο εμφανή τα κενά και την αδυναμία της χούντας, παρά τις διώξεις, τους βασανισμούς και την καταστολή. Ο γίγαντας ήταν σαθρός από μέσα εδώ και χρόνια, μόνο που τώρα αυτό φαινόταν και απ’ έξω. Γιατί υπήρξαν οι δυνάμεις που αποκάλυπταν τη γύμνια του.

Ο παράγοντας που έδωσε την αποφασιστική αυτή τροπή στην πορεία του αντιδικτατορικού κινήματος ήταν ο παράγοντας κομμουνιστική αντίληψη και πρόγραμμα. Η διαμόρφωση ενός ισχυρού ρεύματος ανατροπής και ιδεολογικής αυτοπεποίθησης που έθεσε αν αμφιβόλω τη δύναμη της χούντας και των μηχανισμών της, αλλά και τα πολιτικά σχέδια της μισής δημοκρατίας των δυνάμεων της Αριστεράς. Του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου.

Η διαφορά ήταν πως το ΚΚΕ, με το πρόγραμμα του 9ου συνεδρίου έδωσε μια ευκαιρία διασταλτικής ερμηνείας της “γραμμής”, η οποία στην πράξη έγινε εντελώς διαφορετική από εκείνη που προσέγγισαν οι ηγεσίες του κόμματος και των “αδελφών” κομμάτων, όταν συνέγραφαν το κείμενο και τις αποφάσεις. 

Η απόσταση της παρανομίας και η ροή των γεγονότων δεν επέτρεψαν στην ηγεσία του εξωτερικού να παρέμβει διορθωτικά στη γραμμή που χάραζε η εδώ ηγεσία της ΚΝΕ. Κυρίως στα πανεπιστήμια.

Εξαιρετικά πολύτιμη συμβολή στην επανάκαμψη της επαναστατικής επαγγελίας έχουν και  τα άλλα ρεύματα επαναστατικής κατεύθυνσης, που αν και έχουν σαφώς μικρότερες δυνάμεις συνεισφέρουν αποφασιστικά και αποτελεσματικά σε γενικό κλίμα (ΑΑΣΠΕ, ΟΜΛΕ, Κ.Ο. Μαχητής κ.ά.) 

Ποια ήταν τα χαρακτηριστικά αυτού του ρεύματος; Κομμουνιστικός στρατηγικός σχεδιασμός και μετωπική πολιτική τακτική. Το ένα ως προϋπόθεση του άλλου. Γεγονός που διαμόρφωσε μια γενιά η οποία πίστεψε στη δύναμη του λαϊκού κινήματος, έτοιμη να συγκρουστεί, να δοκιμαστεί και να νικήσει. Κυρίως να νικήσει.

Είναι η δεύτερη αυτή παράταξη που, όπως λέει ο Κώστας Τζιαντζής στο άρθρο του και το αντιδικτατορικό κίνημα, «φωτίζεται από τις παλιές και τις καινούργιες υποσχέσεις των αντάρτικων, απ’ τον κόκκινο Οκτώβρη και τα μαύρα μάτια του Τσε, απ’ τις αναγεννημένες, σοφές και ταυτόχρονα αμάθητες, επαναστατικές απόπειρες σαν του Μάη. Είναι αυτή που γεννιέται μες τα χαράματα μιας νέας ιστορικής εποχής, της καθαυτό, θα λέγαμε, “εργατικής εποχής” της ανθρωπότητας, με λίγα λόγια της σημερινής εποχής».

Ίσως έχει μικρότερη σημασία σε ποια οργάνωση συμμετείχαν οι νέοι άνθρωποι. Τη μεγαλύτερη σημασία την έχει το ότι το πνεύμα της δεύτερης αυτής παράταξης της ανατροπής κυριάρχησε και επηρέασε πολύ βαθιά το κίνημα. Και είναι αυτό που έκανε ώστε οι περιθωριακές και εν πολλοίς ανυπόληπτες λίγο καιρό πριν απόψεις περί κομμουνισμού, να γίνουν το κυρίαρχο ρεύμα μέσα στο κίνημα εκείνης της γενιάς.

Θα είχε αξία να υπογραμμιστεί, σε σχέση και με το παρόν, πως δύο ταυτόχρονες κινήσεις έκαναν τη νέα ποιότητα. Η χάραξη μιας στρατηγικής γραμμής της επανάστασης και ταυτόχρονα η διαμόρφωση, η συνεχής αναζήτηση και διαμόρφωση, μιας καθημερινής άμεσης τακτικής προσέγγισης, της οποίας κυρίαρχο σκέλος ήταν η μετωπική πολιτική. Η συνεργασία όλων των αντιδικτατορικών δυνάμεων, πρωτίστως της Αριστεράς, γεγονός που λάμβανε σάρκα και οστά (μαζί με όλες τις αντιπαραθέσεις) στις συνελεύσεις και συγκεντρώσεις, στους τοπικούς φοιτητικούς συλλόγους κ.λπ.

Ποιος θα μπορούσε να αντέξει, ή να φανταστεί, ξεχωριστούς φοιτητικούς τοπικούς συλλόγους ή ξεχωριστές κατά πολιτική άποψη συγκεντρώσεις στα σκαλάκια της Νομικής, ξεχωριστή κατά οργάνωση Συντονιστική Επιτροπή του Πολυτεχνείου, ξεχωριστούς κατά παράταξη συντονισμούς των συλλόγων κ.ο.κ.;

Προϊόν αυτής της προσπάθειας ήταν και η δημιουργία της Αντι-ΕΦΕΕ, η οποία εκτίναξε σε μαζικό επίπεδο τον οργανωμένο πυρήνα του φοιτητικού κινήματος.

Η ενωτική πρόταση επεδίωκε αδιάκοπα και τη συμφωνία των κορυφών, των οργανώσεων, η οποία μπόρεσε να επιτευχθεί μόλις λίγο πριν καταρρεύσει η χούντα. Η συνεχής ενωτική προσπάθεια, αν δεν απέδωσε στις κορυφές, επέβαλε ωστόσο, την ενωτική ιδέα που κυριαρχούσε στην καθημερινότητα του φοιτητικού κινήματος.

Γεγονός άξιο προσοχής ήταν το ότι, όσο το κίνημα βρισκόταν στη φάση των μικρών ομάδων και των αναζητήσεων, όσο κυριαρχούσε η αδράνεια και η αφασία (και ήταν πολλά τα χρόνια όπου τα πράγματα βάλτωναν) τόσο η απογοήτευση μάγκωνε τους ανθρώπους και οδηγούσε τους πρωτοπόρους σε ενέργειες χωρίς προοπτική, βομβιστικές επιθέσεις ή πράξεις απονενοημένες όπως η ηρωική αυτοπυρπόληση του φοιτητή Κώστα Γεωργάκη στην Ιταλία, το Σεπτέμβριο του 1970. Και τόσο οδηγούσε σε ηχηρές μοναξιές ιδεολογικής “αυτοπεποίθησης” τις ομάδες-οργανώσεις της Αριστεράς.

Μετά τη στροφή όσα συνέβησαν θεωρήθηκαν αυτονόητα αλλά δεν ήσαν. Ήταν το αποτέλεσμα της επίμονης προσπάθειας στην οποία καταλυτικό ρόλο έπαιξε αυτό το ρεύμα, η “δεύτερη παράταξη”.   

Και η δικτατορία έπεσε επειδή η επαναστατική προοπτική μπήκε ξανά στον ορίζοντα της ζωής μας. 

Ωστόσο, η προσπάθεια είχε τις αναπηρίες μιας ολόκληρης ιστορικής πορείας και μιας εποχής. Δεν μπόρεσε ουσιαστικά να σφραγίσει τον καιρό και τις εξελίξεις. Κι έτσι γεννήθηκε μια κουτσή μεταπολίτευση, που ωστόσο, ακόμα και κουτσή στοιχειώνει τον ύπνο των εξουσιών (και γι’ αυτό την καταριούνται με κάθε αφορμή). Γιατί έθεσε το αποφασιστικό ερώτημα, σχετικά με την προοπτική όλων των αγώνων, αυτών που έγιναν κι εκείνων που θα γίνουν.

Και όσο για τη γενιά της δικτατορίας, διχασμένη, πολυδιασπασμένη, περιέχει και εκείνους που εντάχθηκαν στο παιχνίδι κι έγιναν διαχρονικά διαφημιστικά σλόγκαν προεκλογικών υποσχέσεων, αλλά περιέχει κι εκείνους που βασανίζονται ακόμα, θέτοντας αδιάκοπα τα νέα ερωτήματα και αναζητώντας απαντήσεις, προκειμένου να τις αμφισβητήσουν και πάλι, πέρα από βεβαιότητες και ασφαλείς κατατάξεις, σε αυτή τη νέα εποχή των μεγαλύτερων προκλήσεων.

Πηγή:  kommon.gr

Σημαντικά υψηλότερους φόρους από αυτούς που αναλογούν στα πραγματικά τους εισοδήματα πλήρωσαν το 2016 πάνω από 1,8 εκατομμύρια φορολογούμενοι, καθώς πιάστηκαν στα δίχτυα των τεκμηρίων διαβίωσης και απόκτησης περιουσιακών στοιχείων.

Οπως αποκαλύπτει σήμερα ο «Ε.Τ.», περίπου 3 στα 10 νοικοκυριά (οικογένειες και άγαμοι φορολογούμενοι) που υπέβαλαν πέρυσι φορολογικές δηλώσεις φορολογήθηκαν για εισοδήματα πολύ μεγαλύτερα από αυτά που δήλωσαν.

Ακτινογραφία

Σύμφωνα, ειδικότερα, με τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων από τη στατιστική επεξεργασία των δεδομένων των φορολογικών δηλώσεων που υποβλήθηκαν το 2016:

1 Τα νοικοκυριά που φορολογήθηκαν με βάση τα τεκμήρια κι όχι με βάση τα πραγματικά δηλωθέντα εισοδήματά τους ανήλθαν σε 1.842.135 ή στο 29,74% του συνόλου αυτών που υπέβαλαν δήλωση φορολογίας εισοδήματος (6.194.233).

2 Το συνολικό ποσό του επιπλέον φορολογητέου εισοδήματος των 1.842.135 νοικοκυριών, το οποίο προσδιορίστηκε με βάση τα τεκμήρια, ανήλθε σε 6,94 δισ. ευρώ. Δεδομένου ότι το συνολικό δηλωθέν εισόδημα των νοικοκυριών αυτών έφθασε τα 6,2 δισ. ευρώ, προκύπτει το συμπέρασμα ότι τα τεκμήρια προκάλεσαν την προσαύξηση του φορολογητέου εισοδήματος 1.842.135 νοικοκυριών κατά ποσοστό 111,9%!

3 Από τα 1.842.135 νοικοκυριά τα οποία παγιδεύτηκαν από τα τεκμήρια τα 659.972 αποτελούνται από μισθωτούς φορολογούμενους. Δεδομένου δε ότι το σύνολο των νοικοκυριών με μισθωτούς φορολογούμενους ανήλθε το 2016 σε 2.035.065, προκύπτει το συμπέρασμα ότι περίπου 1 στους 3 μισθωτούς (για την ακρίβεια το 32,4% του συνόλου των μισθωτών) πιάστηκε πέρυσι στην παγίδα των τεκμηρίων. Το συνολικό δηλωθέν οικογενειακό εισόδημα των μισθωτών οι οποίοι φορολογήθηκαν με βάση τα τεκμήρια ανήλθε σε 2,74 δισ. ευρώ περίπου. Στο ποσό αυτό οι υπηρεσίες της ΑΑΔΕ πρόσθεσαν άλλα 2 δισ. ευρώ, λόγω των τεκμηρίων, με αποτέλεσμα οι συγκεκριμένοι μισθωτοί να φορολογηθούν για συνολικό ποσό εισοδήματος 4,74 δισ. ευρώ, το οποίο είναι προσαυξημένο κατά 73% σε σχέση με το συνολικό δηλωθέν εισόδημά τους.

4 Στα δίχτυα των τεκμηρίων πιάστηκε σημαντικός αριθμός «εισοδηματιών», δηλαδή φορολογουμένων που δήλωσαν κατά κύριο λόγο εισοδήματα από ακίνητα, τόκους καταθέσεων, μερίσματα και υπεραξία από μεταβίβαση κεφαλαίου. Συνολικά, 575.329 νοικοκυριά με φορολογούμενους «εισοδηματίες» επί συνόλου 1.215.042 που υπέβαλαν δηλώσεις, δηλαδή περίπου 1 στους 2 «εισοδηματίες» (για την ακρίβεια το 47,35% του συνόλου), έπεσε στην παγίδα των τεκμηρίων, καθώς δήλωσε εισόδημα σημαντικά χαμηλότερο από αυτό που προέκυψε με βάση τις αντικειμενικές δαπάνες διαβίωσης και τις δαπάνες απόκτησης περιουσιακών στοιχείων. Το εισόδημα που δήλωσαν οι 575.329 «εισοδηματίες» ανήλθε μόλις σε 344,8 εκατ. ευρώ, αλλά το εισόδημα για το οποίο τελικά φορολογήθηκαν ήταν 9,5 φορές μεγαλύτερο καθώς ανήλθε περίπου σε 3,28 δισ. ευρώ! Το τελικό φορολογητέο εισόδημα των συγκεκριμένων φορολογουμένων προσαυξήθηκε κατά 850% περίπου σε σύγκριση με το δηλωθέν!

Είναι προφανές ότι πολλοί από τους φορολογούμενους αυτούς αναγκάστηκαν να πληρώσουν φόρο εισοδήματος σημαντικά υψηλότερο ακόμη κι από το εισόδημα που δήλωσαν! Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται πολλοί φορολογούμενοι των οποίων το δηλωθέν εισόδημα αποτελείτο από πενιχρά ποσά τόκων και εισπραχθέντων ενοικίων αλλά το τεκμαρτό, το οποίο προέκυψε κυρίως με βάση τις αντικειμενικές δαπάνες διαβίωσης, ήταν μεγαλύτερο από 9.500 ευρώ, με αποτέλεσμα η προστιθέμενη διαφορά φορολογητέου εισοδήματος που προέκυψε να φορολογηθεί με την κλίμακα των ελευθέρων επαγγελματιών, δηλαδή με 26% από το πρώτο ευρώ, και το υπέρογκο ποσό φόρου που προέκυψε να προσαυξηθεί περαιτέρω κατά 75% λόγω της επιβολής προκαταβολής φόρου έναντι του επόμενου έτους.

5 Με υπέρογκα ποσά φόρων εξαιτίας των τεκμηρίων χρεώθηκαν πέρυσι και 306.382 νοικοκυριά συνταξιούχων. Αντιπροσωπεύουν το 15,28% του συνόλου των 2.004.135 νοικοκυριών που αποτελούνται από συνταξιούχους. Πρόκειται, κατά κύριο λόγο, για περιπτώσεις χαμηλοσυνταξιούχων, οι οποίοι μόνο και μόνο επειδή απλώς διαμένουν σε ιδιόκτητα, ενοικιαζόμενα ή δωρεάν παραχωρηθέντα σπίτια (διαμερίσματα ή μονοκατοικίες) και κατέχουν κι ένα Ι.Χ. αυτοκίνητο, εμφανίζονται με τεκμαρτά εισοδήματα σημαντικά υψηλότερα των πενιχρών που δηλώνουν. Το συνολικό ποσό του εισοδήματος που δήλωσαν ανήλθε σε 1,89 δισ. ευρώ, αλλά το συνολικό ποσό εισοδήματος για το οποίο τελικά φορολογήθηκαν έφθασε τα 2,67 δισ. ευρώ. Η προσαύξηση του φορολογητέου εισοδήματος λόγω τεκμηρίων ανήλθε σε 777 εκατ. ευρώ ή σε ποσοστό 41% επί του συνολικού δηλωθέντος οικογενειακού εισοδήματος.

6 Με -σημαντικά υψηλότερα των δηλωθέντων- εισοδήματα προσδιορισθέντα με βάση τα τεκμήρια φορολογήθηκαν επίσης 210.566 μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες που άσκησαν το 2016 ατομικά τις επιχειρηματικές ή επαγγελματικές τους δραστηριότητες. Οι φορολογούμενοι αυτοί δήλωσαν συνολικά 949,3 εκατ. ευρώ αλλά, λόγω της εφαρμογής των τεκμηρίων, φορολογήθηκαν, τελικά, για εισοδήματα συνολικού ύψους 1,88 δισ. ευρώ, δηλαδή με «καπέλο» άλλα 934,48 εκατ. ευρώ στο συνολικό φορολογητέο τους εισόδημα. Η προσαύξηση του φορολογητέου εισοδήματός τους έφθασε το 98,43%! Το ποσοστό των μικρομεσαίων επιχειρηματιών και των ελευθέρων επαγγελματιών που πιάστηκαν στο δόκανο των τεκμηρίων ανήλθε στο 31,71% του συνόλου (663.830). Δηλαδή περίπου 1 στους 3 αυτοαπασχολούμενους φορολογήθηκε το 2016 με βάση τα τεκμήρια. Σε πολλές από τις περιπτώσεις αυτές δηλώθηκε αρνητικό ποσό εισοδήματος, δηλαδή ζημία, η οποία όμως δεν αναγνωρίστηκε, καθώς τα τεκμήρια προσδιόρισαν ουσιαστικά τεκμαρτό καθαρό κέρδος!

7 Περίπου 1 στους 3 αγρότες πιάστηκε επίσης στα δίχτυα των τεκμηρίων. Επί συνόλου 276.161 οι 89.886 (το 32,54%) φορολογήθηκαν για συνολικό ποσό εισοδήματος υψηλότερο κατά 106,27% από αυτό που δήλωσαν. Ειδικότερα, ενώ δήλωσαν συνολικά 276 εκατ. ευρώ, φορολογήθηκαν τελικά για εισοδήματα συνολικού ύψους 569,34 εκατ. ευρώ.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΛΑΙΤΣΑΚΗΣ

πηγη: eleftherostypos.gr

Γράφει ο kokkiniotis

(Παλαιότερη* ανάρτηση με αφορμή την επέτειο του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967)

Με αφορμή τη σημερινή επέτειο, παραθέτουμε μερικά ιστορικά στοιχεία από την «Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974», του Σόλωνα Νεόκοσμου Γρηγοριάδη.

Πριν απ’ αυτό όμως, τηλεγραφικά και μόνο, μερικές παρατηρήσεις και σκέψεις:

-Το καθεστώς της επτάχρονης δικτατορίας μπορεί να χαρακτηρισθεί σαν στρατιωτική δικτατορία, όχι όμως φασιστική δικτατορία. Και αυτό, όχι βέβαια γιατί τα μέσα που χρησιμοποιούσε δεν ήταν ‘φασιστικά’, κάθε άλλο. Ο φασισμός όμως προϋποθέτει λαϊκό έρεισμα και λαϊκή βάση, κάτι που δεν συνέβαινε στην περίπτωση της χούντας των απριλιανών, όσο και αν σε μια πρώτη φάση υπήρξε μία ‘ανοχή’ από τον κόσμο.

-Ο κόσμος της αριστεράς πιάστηκε δυστυχώς ‘με τις πυτζάμες’, απροετοίμαστος πολιτικά. Είναι γνωστό ότι το ιστορικής αξίας φύλλο της Αυγής με ημερομηνία 21-4-1967, που απαγορεύτηκε μεν να κυκλοφορήσει, όπως άλλωστε και οι υπόλοιπες εφημερίδες της ημέρας του πραξικοπήματος, όμως στην αναμπουμπούλα το πουλούσαν λαθραία οι εφημεριδοπώλες στις γειτονιές και έτσι έτυχε κι εμείς να το διαβάσουμε, ανέλυε σε άρθρο του τους πολιτικούς λόγους για τους οποίους, παρά τα θρυλούμενα, δεν θα γινόταν τελικά δικτατορία.

-Όπως έλεγε παλαιότερα στέλεχος των Λαμπράκηδων και της αριστεράς, «τη χούντα δεν μας την κάνανε όταν ο λαός πλημμύριζε τους δρόμους της Αθήνας με τις διαδηλώσεις του. Μας την κάνανε όταν δεν μπορούσαμε [σαν αριστερά] να γεμίσουμε ένα θέατρο.»

Η πρώτη –παράνομη φυσικά- αντιδικτατορική διαδήλωση έγινε από το ΠΑΜ Νέων τον Σεπτέμβρη του 1967. Ξεκίνησε με μυστικό ραντεβού στην οδό Ερμού και φωνάχτηκαν συνθήματα όπως ‘Κάτω η Χούντα’, ‘114’, ‘Αντίσταση’, ‘Ζήτω η Δημοκρατία’. Συμμετείχαν 12-13 αγωνιστές από τους οποίους, λόγω του αιφνιδιαστικού χαρακτήρα του εγχειρήματος δεν συνελήφθη κανένας.

Σκίτσα του Γιάννη Ιωάννου από το βιβλίο του «Η ΑΛΛΗ ΕΠΤΑΕΤΙΑ»

-Αυτά που λέγονται από διάφορους καλοθελητές περί δήθεν ‘χρηστής διαχείρισης’ την εποχή της χούντας, έλλειψη σκανδάλων κλπ είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Ίσα – ίσα, επειδή οι χουνταίοι είχαν την εντύπωση ότι δεν κινδυνεύουν να ανατραπούν, δεν φρόντιζαν καν να συγκαλύπτουν τα σκάνδαλά τους. Όμως, η τηλεόραση με τα δύο κρατικά κανάλια ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ, και ο τύπος υπό καθεστώς λογοκρισίας, δεν ανέφεραν τίποτε σχετικό. Όταν αργότερα, μετά την πτώση της δικτατορίας έγιναν γνωστά τα σκάνδαλα της χούντας, αυτά επισκιάστηκαν καθώς το ενδιαφέρον του κόσμου στρεφόταν στις αποκαλύψεις για την Κύπρο, το Πολυτεχνείο και τα φρικτά βασανιστήρια στα κολαστήρια της Μπουμπουλίνας, του ΕΑΤ-ΕΣΑ και αλλού.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το σκάνδαλο με τα σάπια κρέατα Αργεντινής του –εκ των πρωτεργατών της 21ης Απριλίου- υφυπουργού Εμπορίου Μιχ. Μπαλόπουλου, που φυλακίστηκε μάλιστα από το καθεστώς του Ιωαννίδη; Το ‘μπαλόσημο’ του 10% που ο ίδιος εισέπρατε σαν γραμματέας του ΕΟΤ; Τους γαμπρούς του Παττακού Μεϊντάση και Παύλου με τα σκάνδαλά τους, τον κουνιάδο του Μακαρέζου Αλέξανδρο Ματθαίου, τα αδέλφια του Παπαδόπουλου Κωνσταντίνο και Χαράλαμπο, τους εξαδέλφους του Λαδά; Τη διαμονή του δικτάτορα στη βίλα του Ωνάση στο Λαγονήσι; Το κορυφαίο σκάνδαλο με το περίφημο «Τάμα του Έθνους»; Τις χαριστικές συμβάσεις με τις αμερικανικές πολυεθνικές και τα σκάνδαλα με τον Τομ Πάπας; Για όλα αυτά υπάρχουν γαργαλιστικές λεπτομέρειες εδώ.

-Ο χαρακτηρισμός ‘αμερικανοκίνητο πραξικόπημα’, αν και δεν απέχει από την αλήθεια (ας μην ξεχνάμε τις σχέσεις που είχε ο Παπαδόπουλος, μέσω ΚΥΠ, με την CIA), δεν περιγράφει ωστόσο πλήρως μια πολύ πιο σύνθετη κατάσταση. Το καθεστώς της χούντας, με τη στήριξη της αστικής τάξης, αποπειράθηκε έναν ευρύτερο ‘εκσυγχρονισμό’ με τα μέτρα της εποχής εκείνης. Δεν πρέπει να παραγνωρίζονται ούτε οι γεωστρατηγικές συνθήκες της εποχής στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, ούτε όμως και οι ταξικές συμμαχίες και συμπλεύσεις στο εσωτερικό του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

-Καθώς κυκλοφορούσαν από καιρό φήμες για επικείμενη κήρυξη δικτατορίας ‘από το βασιλιά’ ή από τη χούντα των στρατηγών, ο κόσμος είχε σιγά σιγά εθιστεί μιθριδατικά στην ιδέα του πραξικοπήματος, πολλοί μάλιστα στοκάριζαν μακαρόνια και τρόφιμα μακράς διάρκειας έχοντας ανάλογες εμπειρίες από το παρελθόν. Τα πράγματα όμως βέβαια, έχουν κάθε φορά την ιστορική τους πρωτοτυπία. ‘Ετσι και σήμερα, όπως εύστοχα έχει λεχθεί, «δεν ζούμε στην εποχή της χούντας, ζούμε τη χούντα της εποχής μας».

-Ενδιαφέρον εξάλλου παρουσιάζει και η φάση της μετάβασης από την στρατιωτική δικτατορία στην κοινοβουλευτική ‘δημοκρατία’. Χαρακτηριστικό ήταν ότι τις επερχόμενες εξελίξεις πληροφορηθήκαμε τότε από τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος με δήλωσή του προανήγγειλε ‘αλλαγές στην κορυφή του καθεστώτος στην Ελλάδα’.

Σκίτσα του Γιάννη Ιωάννου από το βιβλίο του «Η ΑΛΛΗ ΕΠΤΑΕΤΙΑ»

Όπως είναι ευρύτερα γνωστό, στη δραματική σύσκεψη του Γκιζίκη με την ηγεσία του αστικού πολιτικού κόσμου, είχε προκριθεί η λύση της κυβέρνησης Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Ο πολιτικός αυτός της δεξιάς («Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας» και «Η Μακρόνησος είναι ο Παρθενών της νεωτέρας Ελλάδος»), είχε τηρήσει αμιγώς αντιχουντική στάση και είχε υποσχεθεί ότι θα ‘κρεμάσει στο Σύνταγμα’ τους πραξικοπηματίες. Μετά το διάλειμμα της σύσκεψης, και ενώ ο Κανελλόπουλος σχημάτιζε την κυβέρνησή του, ο Ευάγγελος Αβέρωφ έμεινε πίσω και με τα τηλέφωνα στον Καραμανλή προκρίθηκε τελικά η γνωστή σε όλους μας λύση.

Ο Καραμανλής είχε σιωπήσει όλα τα χρόνια, περιμένοντας να έρθει η σειρά του. Η ‘γέφυρα’ βέβαια της ομαλής μετάβασης από τη δικτατορία στη ‘δημοκρατία’, είχε πριν από λίγους μήνες ανατιναχτεί από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ο ‘εθνάρχης’ Καραμανλής γύρισε σαν εγγυητής του ατλαντισμού και της αστικής εξουσίας στην Ελλάδα, παρά τα όσα αγιογραφικά, για λόγους εφήμερης πολιτικής σκοπιμότητας, ακούσαμε τελευταία περί ‘ευαισθησίας’, γενναίων επιλογών’, ‘υπερβάσεων’ κλπ.

-Ας μην ξεχνάμε τέλος, τον προερχόμενο από την αριστερά ιδεολογικό και πολιτικό στυλοβάτη της χούντας Σάββα Κωνσταντόπουλο και την εφημερίδα του «Ελεύθερος Κόσμος» και για ένα μικρό διάστημα την απογευματινή εφημερίδα «Τα Σημερινά». (Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ απαγορευόταν μια εφημερίδα να κυκλοφορεί και την Κυριακή, γινόταν εξαίρεση για την εφημερίδα του Σάββα..) Ο ‘θεωρητικός’ λοιπόν απολογητής της χούντας, με την αρθογραφία και τις περίφημες ‘διαλέξεις’ του στο Ξενοδοχείο Χίλτον είχε αποτελέσει τον προάγγελο της δικτατορίας καθώς –καθόλου τυχαία- αναρωτιόταν: «μα καλά, δεν υπάρχει ένας λοχίας;» για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να αντιμετωπίσει τον ‘κομμουνιστικόν κίνδυνον’.

Παρόμοιους κρωγμούς περί ενδεχόμενης ‘εκτροπής’ έχουμε ακούσει στα κουφά από ποικίλες πλευρές και στις μέρες μας.

-Ας μην ξεχνάμε και την ‘πολιτιστική συνεισφορά’ της χούντας με τους ύμνους που τραγούδησαν γνωστά καλλιτεχνικά ονόματα της εποχής –ανάμεσά τους δυστυχώς και φωνές που έχουν συνδεθεί στο λαϊκό υποσυνείδητο με την αντίσταση και την αριστερά.

Ας είναι. Περιοριζόμαστε να θυμίσουμε ένα ενσταντανέ που μας είχαν μεταφέρει συνομήλικοί μας από τις γιορτές της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων στο Καλλιμάρμαρο. Αφού είχαν παρελάσει τα άρματα με τους μαραθωνομάχους, τους αρχαίους Έλληνες κλπ, μπαίνει στο Παναθηναϊκό Στάδιο ταλαιπωρημένος, παραπατώντας και με ξεσκισμένα ρούχα ο Ξέρξης. Ο μαθητικός κόσμος που μεταφερόταν υποχρεωτικά σε τέτοιες κακόγουστες φιέστες, ξέσπασε τότε σε αυθόρμητα χειροκροτήματα φωνάζοντας ρυθμικά «Ξέρξης – Ξέρξης»…

Καθώς και μία αποστροφή του λόγου που εκφώνησε ο Παπαδόπουλος μπροστά στους πρυτάνεις και καθηγητές πανεπιστημίου που είχε μαζέψει μετά από κινητοποιήσεις των φοιτητών:

«Πηγαίνετε μπροστά στον καθρέφτη, δείτε το κεφάλι σας, διότι αν δεν είναι άσπρο, είναι γκρίζο, και με αυτήν την συνέπειαν προς εαυτούς κύριοι, απαντήσατε: Είναι δυνατόν, να μην μπορείτε να ελέγξετε τους φοιτητάς σας; Εγώ, δεν το πιστεύω! Στρατηγόν, ο οποίος θα ετίθετο μετά στρατιωτών δειλών, δια να τους αποτρέψει από την προέλασιν ή την επίθεσιν, θα του έσπαζα ο ίδιος το κεφάλι με το πιστόλι κατά την διάρκειαν της εφόδου. Σπάστε το εσείς, κύριοι. Διότι εσείς είστε οι στρατηγοί. Δεν επιτρέπεται καθηγητής να μπαίνει μέσα σε είκοσι φοιτητάς και να τους λέγει: ‘’Δεν εντρέπεστε, να κάνετε μάθημα, όταν άλλοι έχουν αποχήν δηλώσει;’’»

Θα τελειώσουμε την εισαγωγή μας αυτή με ένα δείγμα κατευθυνόμενης «λαϊκής» στιχουργικής. Πέρα από τη γνωστή ακροστιχίδα (2 κολώνες πάλλευκες, Στρατός δικαιοσύνη, 1 σκοπός: Αδούλωτη να μείνει η Ελλάδα, ρόδισε η αυγή κλπ που δημιουργούσε την ακροστιχίδα 21 Απριλίου), μας έχει αποτυπωθεί το παρακάτω στιχούργημα που μεταφέρουμε από μνήμης:

Στις εικοσιμιά τ” Απρίλη
σηκωθήκανε έξι φίλοι
του στρατού μας οι φωστήρες
και του έθνους οι σωτήρες.
Να μας ζήσει ο στρατός,
Σπαντιδάκης, Παττακός,
Παπαδόπουλος ο Γιώργος,
Κόλλιας ο πρωθυπουργός
Μακαρέζος, Αγγελής
κι όλοι οι επιτελείς.

Σόλωνα Νεόκοσμου Γρηγοριάδη, «Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974», τ. 8 σελ. 119:

Το διάγγελμα προς τον λαό

Λίγο αργότερα μεταδιδόταν διάγγελμα του πρωθυπουργού προς τον ελληνικό λαό, που τα κυριότερα σημεία του είχαν ως εξής:

«Από μακρού παριστάμεθα μάρτυρες ενός εγκλήματος, τό όποιον διεπράττετο εις βάρος τού κοινωνικού συνόλου και τού «Εθνους… Δέν άπέμενεν πλέον άλλος τρόπος σωτηρίας από τήν έπέμβασιν τού στρατού μας.»

Ή έπέμβασις αύτη βεβαίως αποτελεί έκτροπήν εκ τού Συντάγματος, αλλ” ή εκτροπή αυτή ήτο επιβεβλημένη διά τήν σωτηρίαν της Πατρίδος.

»…Αί έκλογαί αί όποίαι προεκηρύχθησαν, δέν ήτο δυνατόν νά δώσουν τήν λύσιν εις τό δημιουργηθέν άδιέξοδον. Πρώτον, διότι υπό τάς παρούσας συνθήκας ήτο άδύνατος ή όμαλή διεξαγωγή των.

Και δεύτερον, διότι οιονδήποτε και αν ήτο τό αποτέλεσμα αυτών θά ώδηγούμεθα μοιραίως εις τήν αίματοχυσίαν και τό χάος.»Δι” αυτό επενέβη ό στρατός. Διά νά άνακόψη τήν πορείαν προς τήν καταστροφήν ένα βήμα προ της αβύσσου.»…

Ποιοι είμεθα; Δέν άνήκομεν εις ουδέν πολιτικόν κόμμα και ουδεμίαν πολιτικήν παράταξιν είμεθα διατεθειμένοι νά ευνοήσωμεν εις βάρος της άλλης. Δέν άνήκομεν ούτε εις τήν οίκονομικήν όλιγαρχίαν, τήν οποίαν όμοίως δέν είμεθα διατεθειμένοι νά αφήσωμεν νά προκαλή τήν πενίαν.»…

Έλαυνώμεθα άποκλειστικώς από πατριωτικά κίνητρα και έπιδιώκομεν νά καταργήσωμεν τήν φαυλοκρατίαν. Νά έξυγιάνωμεν τον δημόσιον βίον. Νά άπομακρύνωμεν από τον όργανισμόν της χώρας τήν σήψιν από τήν οποίαν εκινδύνευε. Νά αποτρέψωμεν τον διχασμόν και τήν αλληλοσφαγήν προς τήν οποίαν μας κατηύθυνον κακοί Έλληνες και νά δημιουργήσομεν υγιείς βάσεις διά τήν ταχείαν επάνοδον της χώρας εις τόν αληθώς όρθόδοξον κοινοβουλευτικόν βίον…

Κηρύσσομεν τήν συναδέλφωσιν. Άπό της στιγμής αυτής δέν υπάρχουν Δεξιοί, Κεντρώοι, Αριστεροί. Υπάρχουν μόνον Έλληνες, οι όποιοι πιστεύουν εις τήν Ελλάδα…»

Μετά τήν παγίωσιν ομαλού ρυθμού και τήν δημιουργίαν τών καταλλήλων προς τούτο συνθηκών τό ταχύτερον δυνατόν, θά έπανέλθη ή χώρα εις τον Κοινοβουλευτισμόν επί υγιούς βάσεως. Τότε ή αποστολή της κυβερνήσεως θά έχη λήξει…»

Η πρώτη λαϊκή αντίσταση

Η απήχηση των δύο εκείνων ανακοινώσεων υπήρξε συγκλονιστική. Για πρώτη φορά ο λαός αλλά και οι ένοπλες δυνάμεις πληροφορούνταν ποιοι ήταν οι νέοι κύριοι της Ελλάδας. Δεν διαφωτίζονταν αρκετά. Υπήρχε απορία γιατί η κυβέρνηση που σχηματίστηκε ύστερα από τόσων ωρών δυστοκία είχε τόσο μικρή σύνθεση. Και γιατί δεν εξέδιδε και ο βασιλιάς διάγγελμα. Πάντως, η γενική εντύπωση ήταν ότι επρόκειτο για μια κατάσταση βασιλική. Ο Ανώτατος Άρχοντας φαινόταν να την ευλογεί. Και αυτή η συναίσθηση κατέπαυε στο στράτευμα κάθε τάση προς αντίδραση, ενώ στον λαό γεννούσε ηττοπάθεια.

Δεν υπήρξε όμως απόλυτη η απουσία λαϊκής αντίστασης. Το μεσημέρι της 21ης Απριλίου επικράτησε αναταραχή στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Πολλοί φοιτητές με ορισμένους καθηγητές συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο, όπου προσήλθε και ο δήμαρχος της πόλης Αλ. Σόφης. Μίλησε ένας φοιτητής και οι άλλοι ξέσπαζαν σε ομαδικά συνθήματα, κατά της δικτατορίας και του φασισμού και υπέρ της δημοκρατίας. Αλλά η χωροφυλακή εισέβαλε στον πανεπιστημιακό χώρο και συνέλαβε 14 από τους συγκεντρωμένους, μεταξύ των οποίων και τον δήμαρχο. Δικάστηκαν τη 10η Σεπτεμβρίου 1967 και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση ή κάθειρξη 3 μηνών έως 7 ετών, με την κατηγορία ότι:

«Τήν 21η Απριλίου 1967 άπαντες οί κατηγορούμενοι συνεκρότησαν συνάθροισιν εαυτών τε και άλλων όμοϊδεατών αυτών… μετά την πραγματοποίησα της επαναστάσεως και της κυβερνητικής αλλαγής, εις τον εξω του Πανεπιστημίου χώρον. Εχοντες έκαστος πλήρη γνώσιν εκάστου ως τοιούτου, σχηματίσαντες πλήθος πολλών δεκάδων τούτων, διατρίψαντες δε έκεϊέπί ώραν, άλαλάζοντες και άλληλοπαρακινούμενοι εις διάπραξιν στασιαστικών και βιαιοπρακτικών εκδηλώσεων εναντίον τής άρχής και τών οργάνων της, ως και εναντίον άτόμων άπαρεσκόντων αυτοίς κατά φρόνημα».

Στο Ηράκλειο

Την ίδια όμως ημέρα της 21ης Απριλίου, σοβαρότερα γεγονότα ξετυλίχθηκαν στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ο μηχανισμός της ΕΔΗΝ λειτουργούσε ομαλά και κάλεσε τον λαό σε συλλαλητήριο διαμαρτυρία5 κατά του πραξικοπήματος στην πλατεία Ελευθερίας. Το πλήθος που συγκεντρώθηκε -κυρίως νέοι- ήταν σημαντικό. Η μαχητικότητά του ζωηρή και θορυβώδης. Η χωροφυλακή θέλησε να τους διαλύσει, αλλά δεν το κατόρθωσε.

Έκανε τότε την κάθοδο του ο στρατός που χρησιμοποίησε τα πυρά του. Ένας διαδηλωτής -ο Άγγελος Τσαγκαράκης- τραυματίστηκε στο πόδι από σφαίρα όπλου εξ επαφής. Τελικά το συλλαλητήριο διαλύθηκε, αφού συνελήφθησαν 30, από τους οποίους παραπέμφθηκαν οι 7 («απείθεια κατά της Αρχής») που στις 11 Σεπτεμβρίου 1967 καταδικάσθηκαν σε φυλάκιση 6 μηνών έως 3 ετών.

Αυτές ήταν οι πρώτες εκδηλώσεις ενεργού αντίστασης στη Δικτατορία. Δεν επρόκειτο όμως βέβαια να κλονίσουν τον ογκόλιθο που ήδη είχε κυλήσει και συνέθλιβε την ελληνική πολιτική ζωή. Η κυβέρνηση αναλάμβανε την ντε γιούρε εξουσία -μπρος από την ντε φάκτο εξουσία της Ομάδας Παπαδόπουλου- ενώ σιδερένια τάξη επικρατούσε σε όλη την Ελλάδα. Μέσα στην πρωτεύουσα, ελάχιστες δυνάμεις διατηρούσαν υπό πλήρη έλεγχο τα πάντα. Ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας, από το ξενοδοχείο Χίλτον έως τον Σταθμό Λαρίσης, κατεχόταν από δύο μόνο τάγματα στρατού: το στρατοπεδευμένο στην Αγία Παρασκευή, που κατέλαβε την περιοχή από το Χίλτον έως την Πλατεία Συντάγματος, και το 572ο τάγμα του 28ου Συντάγματος, που ήταν στρατοπεδευμένο στο Χαϊδάρι, το οποίο κατέλαβε τη ζώνη πλατεία5 Συντάγματος-Σταθμού Λαρίσης. Τα άρματα ήταν σταθμευμένα σε καίρια σημεία, ενώ περίπολοι μαθητών τη5 Σχολής Ευελπίδων και άλλων τμημάτων (ΛΟΚ, αλεξιπτωτιστών) διέσχιζαν το κέντρο. Σε επιφυλακή ως στρατηγικές εφεδρείες παρέμεναν τμήματα των ίδιων μονάδων. Αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της πρωτεύουσας υπήρχε πλήρες κενό στρατού, χωρίς όμως κανείς να σκέπτεται να αντιδράσει.

Έτσι, καθώς τερμάτιζε τις ώρες της η 21η Απριλίου, ένα πρωτοφανές γεγονός είχε συντελεσθεί κατά τρόπο αστραπιαίο και ανατρεπτικό. Είχε καταλυθεί το κοινοβουλευτικό καθεστώς και λιγότεροι από 500 τολμηροί αξιωματικοί είχαν επιβάλει τη βούλησή τους σ” ένα στράτευμα που αριθμούσε πάνω από 10.000 στελέχη (όλων των όπλων) και σε ένα λαό 8.000.000 που διαπνεόταν από ρωμαλέο δημοκρατικό φρόνημα. Η εξήγηση του φαινομένου ήταν μία, όπως την είχε διατυπώσει επιγραμματικά ο Α. Παπανδρέου: «Μας έπιασαν στον ύπνο…»

Οι μαζικές συλλήψεις

Τα πρώτα μέτρα του νέου καθεστώτος απέβλεπαν στη διασφάλιση της εξουσίας του. Και οι μαζικές συλλήψεις αποτελούσαν το κυριότερο μέσον. Οι προσωπικότητες πρώτης γραμμής που αρπάχθηκαν μέσα στη νύχτα της 21ης Απριλίου ανήλθαν σε 39. Μόνον ο Αντ. Μπριλλάκης, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Π. Βαρδινογιάννης κατόρθωσαν να διαφύγουν. Συλλαμβάνονταν όμως και πολλοί δευτερεύοντες παράγοντες, καθώς και πρόσωπα επισημασμένα ως κομμουνιστές. Συνολικά τη νύχτα εκείνη χίλια περίπου άτομα βρέθηκαν κρατούμενοι στην Αθήνα.

Αλλά από την επομένη οι συλλήψεις έγιναν με πολύ ταχύτερο ρυθμό. Η προσχώρηση της αστυνομίας και της χωροφυλακής στο κίνημα το εξόπλισε με τον ισχυρό καταδιωκτικό μηχανισμό τους και με τους καταλόγους των υπόπτων που κρατούσαν οι αρχές ασφαλείας. Έτσι ήταν δυνατή τώρα η αρπαγή των ανεπιθύμητων οι πολύ μεγαλύτερη έκταση, που ξεπέρασε κατά πολύ το πλαίσιο των προβλεπομένων συλλήψεων από το «Σχέδιο Προμηθεύς». Παρόμοια μαζική δίωξη είχε γίνει μόνον πριν από 20 χρόνια: το καλοκαίρι τού 1947, από τον τότε υπουργό Δημοσίας Τάξεως Ναπολέοντα Ζέρβα. Δεν είχε φθάσει όμως εκείνη τις ποσοτικές διαστάσεις της 21ης Απριλίου 1967.

Το σάρωμα απλωνόταν από ώρα σε ώρα σαν κύματα. Στην αρχή κανείς δεν υποπτευόταν τέτοια έκταση. Έτσι όμως το κίνημα κατάφερε συντριπτικό πλήγμα εναντίον κάθε αντίδρασης από τις μη στρατιωτικές δυνάμεις. Σαρώνοντας κατά μάζες δικαίους και αδίκους, επικίνδυνους και ακίνδυνους, παρέλυε κάθε πολιτικό μηχανισμό -κομμάτων, οργανώσεων κλπ – που θα ήταν σε θέση να προβάλει αντίσταση. Και η εξουσία καταλαμβανόταν αμαχητί.

Οι στρατιωτικές προσωπικότητες που συνελήφθησαν απολύθηκαν σύντομα. Οι πολιτικές, όμως, που είχαν συγκεντρωθεί στο ΚΕΤ, μεταφέρθηκαν στο εξοχικό ξενοδοχείο Πικέρμι, εκτός του Γ. Παπανδρέου που λόγω της υγείας του εισήχθη στο νοσηλευτικό ίδρυμα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού.

Φόνος στον Ιππόδρομο

Η μάζα όμως των άλλων συλληφθέντων παρέμεινε επί μέρες στοιβαγμένη στα γήπεδα της ΑΕΚ και του Ιπποδρόμου, υπό συνθήκες τραγικές, όπου υπέστη βιαιότητες χωρίς λόγο. Ο ηγέτης της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού, μολονότι μεγάλης ηλικίας και ασθενής, βασανίστηκε άγρια από τους φρουρούς του, στον Ιππόδρομο, τη νύχτα της 22ας Απριλίου. Και, την 25η Απριλίου, σκοτωνόταν ο γεωπόνος Παναγιώτης Ελής από έναν αξιωματικό της φρουράς. Ο λόγος; Είχαν διατάξει οι δεσμοφύλακες τους κρατούμενους να κάνουν «τροχάδην». Επειδή ο Ελής δεν προλάβαινε, δέχθηκε δύο σφαίρες περιστρόφου. Πώς και ποιος ήταν ο δράστης αποκαλύπτεται από την αναφορά που υπέβαλε ο διοικητής του στρατοπέδου:

«Αριθμός 6344. Πρός ΣVΤ. Ό Επίλαρχος Νικόλαος Παπαδομανωλάκης Β.Σ.Τ. 902 τη 25/4/1967»

Θέμα: Θανάσιμος τραυματισμός κρατουμένου.

»1. Έν συνεχεία τηλεφωνικής μου άναφοράς, αναφέρεται δτι τήν 25/4/67 έξετέλουν τά καθήκοντα επικεφαλής φρουράς κρατουμένων εις Ίππόδρομον Νέου Φαλήρου.

»2. Τήν 17.40 ώραν της ανωτέρω ημερομηνίας ηκούσθησαν πυροβολισμοί τίνες εκ του έξωθι του στρατοπέδου χώρου και καθ” ην στιγμήν ό κρατούμενος ιδιώτης ΕΛΗΣ η ΓΙΑΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (κάτοικος Αθηνών, Παρρασίου 18, Η” Αστυνομικόν Τμήμα) έπέστρεφεν εις τον θάλαμον κρατουμένων μετά 5 ή 4 συγκροτουμένων μεθ” ών είχεν εξέλθει διά σωματικήν του ανάγκην.

»3. Ό μόνιμος άνθνπίλαρχος ΚΟΤΣΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ευρισκόμενος κατά τήν στιγμήν έκείνην εις μικράν άπόστασιν από του θαλάμου των κρατουμένων διέταξεν τήν ταχυτέραν εισοδον εντός του θαλάμου, ενώ ταυτοχρόνως έπυροβόλησε σχεδόν εξ επαφής τον κρατούμενον “Ελήν ή Γιαλήν Παν., διότι έσχημάτισε τήν γνώμην ότι ούτος παρεξέκλινε της ακριβούς κατευθύνσεώς του ινα είσέλθη ε’ις θάλαμον (ώς είχε διατάξει) μέ αποτέλεσμα να τον τραυματίση θανασίμως.

»4. Εις τον τραυματισθέντα κρατούμενον παρεσχέθησαν αί πρώται βοήθειαι υπό συγκρατουμένων Ιατρών (τεχνηταί άναπνοαί-μαλάξεις καρδίας), πλην ούτος μετά 3′ άπεβίωσεν.

»5. Ό νεκρός παρεδόθη είς τον ίατρόν τον 401 Γ.Σ.Ν.Ε. (Στρατιωτικού Νοσοκομείου) Κειμηνάκην Δημήτριον, όστις προσήλθε τη αιτήσει μου εις Ίππόδρομον Φαλήρου άμα τώ τραυματισμώ του κρατουμένου δια την ένέργειαν των δεόντων.

»6. Παράκλησις διατάξητε ό,τι δει επί των άνωτέρω.»

Ύπογραφή »Ν. Παπαδομανωλάκης».

Ήδη τρία τουλάχιστον άτομα είχαν σκοτωθεί την 21η Απριλίου: δύο νεαρές και ένα αγόρι 14 ετών. Πυροβολήθηκαν από κινηματίες στρατιωτικούς τις πρώτες ώρες της επέμβασής τους. Και αυτό ήταν το πρώτο αίμα που χύθηκε κατά τη Δικτατορία από περιπτώσεις που μία προς μία υπήρξαν χωρίς λόγο και μπορούσαν να αποτραπούν.

Πόσοι όμως ήσαν οι συλληφθέντες; Ο Γ. Παπαδόπουλος την 28η Απριλίου δήλωσε όχι ανήλθαν σε 6.509, από τους οποίους απολύθηκαν οι 1.328 σε λίγες ημέρες. Πηγές των κομμάτων και ξένοι ανταποκριτές τούς ανέβαζαν σε 10.000-12.000 σε όλη την Ελλάδα. Όλο αυτό το πλήθος από τις 26 Απριλίου άρχισε να μεταφέρεται με αρματαγωγά στη νησίδα Γυάρο, κοντά στη Σύρο, όπου υπήρχαν εγκληματικές φυλακές. Φυσικά τα κτίρια των φυλακών δεν επαρκούσαν και η μικρή νήσος καλύφθηκε από κατασκήνωση των κρατουμένων. Αργότερα θα μεταφέρονταν οι περισσότεροι σε στρατόπεδα στη νήσο Λέρο.

Τα μέτρα της Δικτατορίας

Ωστόσο, το καθεστώς προσπαθούσε να επαναφέρει μιαν ομαλότητα στη ζωή, που θα κλεινόταν όμως σε ένα σιδερένιο περικάλυμμα ρυθμιζόμενης βίας. Οι περιορισμοί στις οικονομικές συναλλαγές, που είχαν επιβληθεί από το πρωί της 21ης Απριλίου, άρθηκαν τη μεθεπομένη. Είχε κλείσει το Χρηματιστήριο και οι τράπεζες για να μη διενεργούνται αγοραπωλησίες συναλλάγματος και χρυσών λιρών ή αναλήψεις καταθέσεων. Τα μέτρα αυτά είχε επιβάλει ο συνταγματάρχης Ν. Μακαρέζος, που επωμίσθηκε την ευθύνη της οικονομικής πολιτικής της Δικτατορίας. Και τώρα τα κατήργησε αμέσως. Ταυτόχρονα η κυκλοφορία, που είχε τελείως απαγορευθεί την ημέρα του κινήματος, επιτράπηκε σταδιακά έως την ολοκλήρωσή της μέχρι την 26η Απριλίου, με απόφαση του ταξίαρχου Παττακού που είχε την ευθύνη της εσωτερικής τάξης.

Αλλά η χαλάρωση αυτή, που ήταν άλλωστε αναπότρεπτη, συνοδευόταν με αντίρροπα μέτρα, τα οποία αποκάλυπταν τη σκληρότητα της δικτατορίας. Την 25η Απριλίου αναγγέλθηκε ότι συστήθηκαν 10 έκτακτα στρατοδικεία, στις πόλεις Αθήνα, Τρίπολη, Λαμία, Λάρισα, Ιωάννινα, Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Αλεξανδρούπολη, Χανιά, Δράμα. Το σχετικό διάταγμα είχε δημοσιευθεί από την 21η Απριλίου, στο φύλλο 281 της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως. Η μνήμη των έκτακτων στρατοδικείων του Εμφύλιου Πολέμου ήταν τρομερή πάντα. Και η επανεμφάνισή τους, μετά από 18 έτη, γέννησε αμέσως φοβία στον λαό, που δεν απαλύνθηκε με τη λεπτομέρεια ότι ο πρόεδρος και ο επίτροπος των στρατοδικείων θα προέρχονταν από το σώμα της τακτικής δικαιοσύνης, λαμβάνοντας κατ” απονομή στρατιωτικό βαθμό.

Και ο στρατιωτικός νόμος διατηρούνταν, ενώ ο αρχηγός του ΓΕΣ στρατηγός Αγγελής, με προκήρυξή του την 25η Απριλίου, απαγόρευε:

«Τάς έν υσυγκεντρώσεις πλέον των πέντε ατόμων.

»Τάς έν κλειστώ χώρω συγκεντρώσεις πλήν των δημοσίων θεαμάτων.

»Τήν άσκησιν αντεθνικής προπαγάνδας, δημοσίευσιν η διασποράν πληροφοριών ανακριβών κλπ.

»Τήν όπλοφορίαν και κατοχήν όπλων υπό Ιδιωτών.

»Τήν προσωρινήν περίθαλψιν κατ” οίκον προσώπων μή ένοικούντων, εάν τούτο δέν δηλωθή έντός δύο ώρών.

»Τήν θήραν.

»Τους ποδοσφαιρικούς αγώνας».

Αργότερα επιτράπηκαν οι ποδοσφαιρικοί αγώνες, οι αγώνες στίβου, και λειτούργησε και ο Ιππόδρομος. Επιτράπηκαν επίσης οι συγκεντρώσεις σε σπίτια μέχρι πέντε ατόμων. Αλλά διατηρήθηκαν οι άλλες απαγορεύσεις και οι παραβάτες τους στέλλονταν στο έκτακτο στρατοδικείο, στο οποίο συνηθέστατη ήταν επίσης η παραπομπή για «απείθειαν προς στρατιωπκήν ή αστυνομικήν εντολήν».

Συγχρόνως η λογοκρισία στον Τύπο οργανώθηκε. Ορισμένες αδέξιες ενέργειες των λογοκριτών τις πρώτες ήμερες επανορθώθηκαν. Και η απαγόρευση της διαφήμισης των ρωσικών καβουριών, που έμεινε παροιμιώδης, αντικαταστάθηκε με δήλωση του υπουργού Εμπορίου ότι είναι ελεύθερη η διαφήμιση κάθε προϊόντος, ή δυτικής ή ανατολικής προέλευσης. Αλλά δεν έπαυε ο προληπτικός έλεγχος της λογοκρισίας να είναι αυστηρότατος, με αποτέλεσμα οι εφημερίδες να παρουσιάζονται πανομοιότυπες, ανούσιες και απατηλές.

Πρώτη εμφάνιση του Γ. Παπαδόπουλου

Στο μεταξύ, η πραγματική υπόσταση των επαναστατών παρέμενε συγκεχυμένη για το κοινό. Οι δημοσιογράφοι, Έλληνες και ξένοι, ελάχιστη επαφή είχαν με τους ηγέτες του νέου καθεστώτος και ιδίως με τον αρχηγό του, που γρήγορα ξεκαθαρίστηκε ότι είναι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος. Και υπήρχε αδημονία του δημοσιογραφικού κόσμου να τον γνωρίσει, που ικανοποιήθηκε μία εβδομάδα μετά το κίνημα, την 27η Απριλίου.

«Άντε μωρ” Γιώργη, Παπαδόπουλε, καμάρι της Ελλάδας, μωρέ…»: “Αυθόρμητο” τραγούδι της εποχής

Την ημέρα εκείνη, ο Γ. Παπαδόπουλος, στα γραφεία της Ένωσης Συντακτών εμφανίστηκε μπροστά σε 200 αντιπροσώπους των μέσων ενημέρωσης όλου του κόσμου. Ο άνθρωπος που έδωσε τη συνέντευξη και έκανε μερικούς ηχηρούς διαξιφισμούς με τους δημοσιογράφους ήταν βαρύς αλλά εύστροφος και σε απίστευτο βαθμό ψύχραιμος. Αυτή ήταν η γενική εντύπωση. Αλλά οι δηλώσεις του και οι απαντήσεις του προκάλεσαν πολλές αντιδράσεις και δεν ικανοποίησαν. Παρέμειναν όμως οι περισσότερες παροιμιώδεις και ως πρώτη παρουσίαση των σκοπών της δικτατορίας έχουν μιαν ιστορική σημασία.

Ο Γ. Παπαδόπουλος απέδιδε την επέμβαση του στρατού στον φόβο της αναρχίας, καθώς και στην ανάγκη εξυγίανσης της χώρας. Και πρόφερε την περίφημη φράση που έμελλε επί επτά χρόνια να αποτελεί στόχο ελληνικών και διεθνών σχολίων:

«…Μην ξεχνάτε κύριοι ότι ευρισκόμεθα ενώπιον ενός άσθενούς, τον όποιον έχομεν επί της χειρουργικής κλίνης και τον όποιον εάν ό χειρουργός δεν πρόσδεση κατά την διάρκειαν της έγχειρήσεως επί της χειρουργικής κλίνης, υπάρχει περίπτωσις αντί διά της έγχειρήσεως νά του χαρίση τήν άποκατάστασιν τής υγείας του, νά τον όδηγήση εις τον θάνατον… Οί περιορισμοί τους όποιους θά έπιβάλλωμεν είναι τό δέσιμον του άσθενούς επί τής κλίνης διά νά ύποστή ακινδύνως τήν έγχείρησιν.»

ΕΡΩΤΗΣΙΣ: «Ηθελα νά γνωρίζω, πόσον θά διαρκέση η άνάρρωσις τοϋ άσθενούς;»

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Ό χρόνος άναρρώσεως του άσθενούς μετά τήν έγχείρησιν, έξαρτάται άπό τήν βαρύτητα τής ασθενείας, τήν όποίαν αυτήν τήν στιγμήν δέν μπορω νά προσδιορίσω.»

ΕΡΩΤΗΣΙΣ: Είναι άλήθεια, κύριε υπουργέ, ότι ή στρατιωτική κυβέρνησις μόλις τελειώσει τήν άποστολήν της πρόκειται νά καλέση έναν πολιτικόν άρχηγόν ως διαιτητήν και αυτός είναι ό Καραμανλής;»

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Δέν είναι άλήθεια τίποτα.»

ΕΡΩΤΗΣΙΣ: Τί περιείχαν τά κατασχεθέντα άρχεία τής ΕΔΑ;»

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Δέν γνωρίζω ακόμη. Πάντως πρόκειται περί ύλικού τό όποιον διά νά μεταφερθή άπό τους χώρους εις τους όποιους ευρέθη, έχρειάσθη 70 όχήματα των 3 τόννων». Η πρώτη εκείνη επαφή της δικτατορίας διά του αρχηγού της με την παγκόσμια κοινή γνώμη προκάλεσε ποικίλα σχόλια. Αλλά το καθεστώς δεν έδειχνε διάθεση να χαλαρώσει τη σκληρότητα.

*21-4-2015. Πρώτη δημοσίευση, 21/04/2013, vathikokkino.com

Με απόλυτη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η Πρωτομαγιάτικη απεργιακή συγκέντρωση στον Πειραιά την οποία διοργάνωσε ο Εργατικός Ταξικός Συντονισμός Πειραιά, Σωματείων, Συλλογικοτήτων και Συνδικαλιστών.

Η κεντρική συγκέντρωση έγινε στην ιστορική πλατεία Κανάρη στο Πασαλιμάνι όπου το 1923 έπεσαν θύματα από τις δυνάμεις καταστολής 11 εργάτες και τραυματίστηκαν πολλές δεκάδες έπειτα από επίθεση του στρατού και της Χωροφυλακής, οι οποίοι διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους στο 8ωρο, στην αύξηση των μισθών, στο σταμάτημα των απολύσεων.

Ναυτεργάτες, εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι από τους δήμους, συνταξιούχοι, άνεργοι, έδωσαν το παρόν στην συγκέντρωση.

Εντυπωσιακή ήταν και η παρουσία των προσφύγων και μεταναστών οι οποίοι στεγάζονται στο στρατόπεδο του Σχιστού.

Οι ομιλητές στην συγκέντρωση κατήγγειλαν την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, επισήμαναν τις καταστροφικές συνέπειες που έχουν διαμορφώσει τα μνημόνια για τα δικαιώματα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Κοινή και ενιαία ήταν η θέση ότι οι πολιτικές αυτές ενισχύουν και διευρύνουν τα προνόμια, την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα του μεγάλου κεφαλαίου και το οποίο είναι ο μεγάλος κερδισμένος από την καπιταλιστική κρίση μέσα στην οποία αυξάνει την κερδοφορία του.

Έντονη ήταν επίσης η καταδίκη των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Δ.Ν.Τ οι οποίοι από κοινού σχεδιάζουν και η υποταγμένη συγκυβέρνηση υλοποιεί τις πιο σκληρές και ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιβάλλοντας την μόνιμη λιτότητα, τις περικοπές στις συντάξεις, το ξεπούλημα των παραγωγικών επιχειρήσεων και του δημόσιου πλούτου με νέα εξοντωτικά και φορομπηχτικά μέτρα, με την διεύρυνση των ευέλικτων μορφών εργασίας, με το τσάκισμα των ΣΣΕ, την διεύρυνση της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας, με την κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας και τον εκδιωγμό από την χώρα εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων που ξενιτεύονται για να εξασφαλίσουν δουλειά.

Ιδιαίτερη εκτενή αναφορά έγινε από τους ομιλητές στην νέα συμφωνία που συνομολογήθηκε και επίσημα την ημέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς μεταξύ της κυβέρνησης και του κουαρτέτου!

Η συμφωνία αυτή περιλαμβάνει νέες περικοπές στις κύριες και επικουρικές συντάξεις, δρακόντεια μείωση του αφορολόγητου, νέα φοροεπιδρομή των εργατικών και λαϊκών εισοδημάτων, νέες ιδιωτικοποιήσεις με αιχμή την ηλεκτρική ενέργεια, μειώσεις και περικοπές σε επιδόματα ανεργίας, θέρμανσης, καταργείται η Υπουργική απόφαση για την έγκριση των ομαδικών απολύσεων, απαγορεύεται η επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων, επεκτείνεται το άνοιγμα των καταστημάτων!!

Το νέο αυτό αντιλαϊκό και αντεργατικό πακέτο αναμένεται να ενισχύσει τα φαινόμενα ύφεσης, θα πολλαπλασιάσει τα λουκέτα στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και θα αυξήσει ακόμη περισσότερο την ανεργία.

Στο έδαφος αυτής της αντιλαϊκής και μνημονιακής πολιτικής επιβάλλεται το εργατικό και λαϊκό κίνημα να δώσει την δική του αγωνιστική απάντηση.

Χρειάζεται τα συνδικάτα να οργανώσουν, να κινητοποιήσουν και να κλιμακώσουν τον αγώνα τους για να μην περάσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα.

Στην κατεύθυνση αυτή πρέπει να αναπτυχθούν πολύπλευρες δράσεις, κινητοποιήσεις και απεργιακοί αγώνες με σκοπό την αντίσταση και την πάλη των εργαζομένων.

Το οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει να παίξει πρωταγωνιστικό και πρωτοπόρο ρόλο στην κρίσιμη μάχη που θα εξελιχθεί στην χώρα μας το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Τα εργατικά Σωματεία Πειραιά, οι εργατικές και λαϊκές Συλλογικότητες και συνδικαλιστές απευθύνουν αγωνιστικό κάλεσμα συσπείρωσης, ενότητας και δράσης και καλούν όλους τους εργαζόμενους να πλαισιώσουν και να στηρίξουν την αγωνιστική τους δράση. Να δώσουν αγωνιστικά το παρόν στην νέα απεργιακή κινητοποίηση που έχει εξαγγελθεί για το επόμενο διάστημα.

Η εργατική απεργιακή εκδήλωση του Πειραιά ολοκληρώθηκε με κατάθεση στεφανιών στο μνημείο των πεσόντων εργατών και πορεία στο κέντρο του Πειραιά.

Πειραιάς 2/5/2017

 ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΤΑΞΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ,

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ

Εργατικός Ταξικός Συντονισμός Πειραιά Σωματείων, Συλλογικοτήτων και Συνδικαλιστών  1η ΜΑΗ 2017  -  ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ –  ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΣΑΛΙΜΑΝΙ  ΣΤΙΣ 10 Π.Μ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

Συνάδελφοι εργαζόμενοι, εργαζόμενες – Συνταξιούχοι, άνεργοι, νέοι και νέες,

Συμπληρώνονται φέτος 132 χρόνια από την ηρωϊκή εξέγερση των εργατών του Σικάγου οι οποίοι διεκδικώντας οργανωμένα τα δικαιώματά τους δέχθηκαν την δολοφονική επίθεση των δυνάμεων καταστολής του συστήματος με αποτέλεσμα για πρώτη φορά η εργατική τάξη να θρηνήσει θύματα στον αγώνα για την διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων της.

Το αίμα που χύθηκε στο Σικάγο το 1886 δεν πήγε χαμένο, έδειξε στους εργάτες όλου του κόσμου τον δρόμο της οργανωμένης ταξικής πάλης και της διεκδίκησης και μέσα από αυτόν η εργατική τάξη στην διαδρομή αυτών των χρόνων απέδειξε ότι είναι η πρωτοπόρα δύναμη για την κοινωνική εξέλιξη και πρόοδο.

Στην χρονική περίοδο που διανύουμε στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου πυκνώνουν τα πολεμικά σύννεφα, οι διάφορες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις διαγκωνίζονται για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και πόρων των χωρών της περιοχής και για την προώθηση των γεωστρατηγικών τους συμφερόντων.

Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Αφγανιστάν είναι στο επίκεντρο των πολεμικών επεμβάσεων των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ρωσίας οι οποίες ανταγωνίζονται για να επιβάλουν την παρουσία και τον έλεγχο χωρών και λαών αυτής της περιοχής.

Η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει και διευκολύνει την επιθετικότητα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και παρέχει μέσω της βάσης της Σούδας απλόχερη βοήθεια στα πολεμοκάπηλα σχέδιά τους.

Ακριβώς αυτές οι επεμβάσεις γενούν και υποδαυλίζουν θρησκευτικές και άλλες διαφορές, προκαλούν τοπικές πολεμικές συρράξεις και εμφυλίους πολέμους και με τον τρόπο αυτό οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού αναγορεύονται σε χωροφύλακες της περιοχής.

Οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε – Ρωσίας κ.λπ είναι υπεύθυνοι και υπόλογοι για την καταστροφή ολόκληρων χωρών και για το μαζικό κύμα προσφύγων και μεταναστών.

Την ίδια στιγμή που ξεριζώνουν εκατομμύρια ανθρώπους από τις εστίες τους, κλείνουν τα σύνορα της Ε.Ε, υψώνουν φράκτες, οδηγούν πρόσφυγες και μετανάστες να γίνονται καθημερινά θυσία στην Μεσόγειο η οποία έχει μετατραπεί σε υγρό τάφο κατατρεγμένων και ξεριζωμένων από τις πατρίδες τους ανθρώπους.

Αυτή είναι η Ε.Ε της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης!

Συνάδελφοι, Συναδέλφισσες,

Οι εργαζόμενοι και ο λαός ουσιαστικά βρίσκονται μπροστά σε ένα 4^ο καταστροφικό μνημόνιο το περιεχόμενο του οποίου έχει συμφωνήσει η ελληνική κυβέρνηση και το οποίο περιλαμβάνει νέα εξοντωτικά μέτρα: στην κοινωνική ασφάλιση (περικοπές στις συντάξεις), μείωση του αφορολόγητου, ιδιωτικοποιήσεις (ΔΕΗ – Νερό – Συγκοινωνίες), αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, αύξηση των απολύσεων και υπονόμευση του δικαιώματος της απεργίας.  

Η νέα συμφωνία κυβέρνησης – Ε.Ε – Δ.Ν.Τ θα οδηγήσει σε δραματική μείωση του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων και θα εντείνει τα φαινόμενα φτωχοποίησης και εξαθλίωσης μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας.

Όπως και τα προηγούμενα μνημονιακά μέτρα έτσι και αυτά αποτελούν ενίσχυση και παραπέρα θωράκιση των προνομίων στην επιχειρηματική δράση του μεγάλου κεφαλαίου και παράλληλα αποσαθρώνουν το εργατικό δίκαιο το οποίο θεσπίστηκε και κατοχυρώθηκε με πολύχρονους αγώνες.

Τα νέα μέτρα πλήττουν και θίγουν τα εργατικά και λαϊκά στρώματα και συμπιέζουν ακόμη παρακάτω τα πενιχρά εισοδήματά τους.

Είναι μέτρα σκληρά, επώδυνα, βαθύτατα ταξικά που συντρίβουν τα εναπομείναντα δικαιώματα των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Οι ηγεσίες στις κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις και οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού σε αυτές για άλλη μια φορά αποδείχνουν ότι είναι ξένο σώμα στο συνδικαλιστικό κίνημα, δεν υπηρετούν τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των εργαζομένων, ξεδιάντροπα βάζουν πλάτη (με την απραξία και την αδιαφορία τους) και διευκολύνουν τα μέγιστα την κυβέρνηση να περάσει το νέο αντεργατικό πακέτο μέτρων.

Ευθύνη έχουν και οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες έχουν αγωνιστική αναφορά στο συνδικαλιστικό κίνημα και επιλέγουν να ανακυκλώνουν συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια και αυτά με όρους κομματικής περιχαράκωσης, τα οποία αποδείχνονται άσφαιρα πυρά ενάντια στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική και ταυτόχρονα εμμένουν στην αδιέξοδη και αντιενωτική τακτική τους.

Συνάδελφοι, Συναδέλφισσες,

Μπροστά στην νέα αντιλαϊκή επίθεση που σχεδιάζουν κυβέρνηση και δανειστές με το νέο πακέτο μέτρων, επιβάλλεται περισσότερο από ποτέ οι εργαζόμενοι μαζικά – ενωτικά – ταξικά να δώσουν την δική τους οργανωμένη απάντηση στους δρόμους, στους αγώνες και στις απεργίες.

Η Πρωτομαγιάτικη Πανεργατική Πανελλαδική απεργία πρέπει να είναι η αρχή για μια νέα πολύμορφη κλιμάκωση των αγώνων και των απεργιακών κινητοποιήσεων.

Το ταξικό τμήμα του συνδικαλιστικού κινήματος οφείλει να πρωτοστατήσει στην προσπάθεια αυτή και με όρους ταξικής ανασυγκρότησης να διεκδικήσει μια άλλη πορεία στο συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης το οποίο δεν θα αποσκοπεί μόνο στην ανατροπή των παλιών και νέων μνημονιακών πολιτικών αλλά στο ξήλωμα του συνόλου της αντιλαϊκής πολιτικής, που θα θέτει κεντρικούς στόχους την πάλη ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο, την διαγραφή του χρέους, την σταθερή και με συνέπεια πάλη ενάντια στον ευρωπαϊκό νεοφιλελευθερισμό (Ε.Ε – Ζώνη Ευρώ), την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των μεγάλων παραγωγικών επιχειρήσεων, για εργατικό και κοινωνικό έλεγχο για μια άλλη πολιτική που θα υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού μας, θα υπερασπίζεται και θα διευρύνει τις κατακτήσεις των εργαζομένων.

Πειραιάς 25/4/2017

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Εργατικός Ταξικός Συντονισμός Πειραιά

Σωματείων, Συλλογικοτήτων και Συνδικαλιστών

Συγκρότηση Αγωνιστικού Συντονιστικού Κέντρου στον Πειραιά και κοινός γιορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΝΑΥΤΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΝΑΤ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΟΔΗΓΩΝ – ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΟΤΕΧΝΙΤΩΝ ΔΗΜΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΝΑΤ

Προς: Πρωτοβάθμια Σωματεία και Συλλόγους Εργαζομένων δημόσιου τομέα και άλλες Εργατικές Συλλογικότητες και Σχήματα

Θέμα: Συγκρότηση Αγωνιστικού Συντονιστικού Κέντρου στον Πειραιά και κοινός γιορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Οι Διοικήσεις των Σωματείων μας παίρνουν την πρωτοβουλία για την οργάνωση κοινής σύσκεψης προκειμένου να γίνει μια πλατειά συζήτηση στην οποία έχουν κληθεί να λάβουν μέρος εργατικά Σωματεία του ιδιωτικού χώρου, Σύλλογοι και Συνδικαλιστικές οργανώσεις του δημόσιου τομέα αλλά και ευρύτερα συνδικαλιστικές δυνάμεις και πρόσωπα με αναφορά και δράση στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα του Πειραιά.

Έχοντας ως δεδομένο ότι το Εργατικό Κέντρο Πειραιά (Ε.Κ.Π) και η διαμορφωμένη σε αυτό πλειοψηφία αρνείται επίμονα να παίξει τον ρόλο του οργανωτή και συντονιστή της πάλης των εργαζομένων που οι ίδιες οι συνθήκες και τα οξυμένα προβλήματα επιβάλουν και επειδή η επίθεση ενάντια στα εργασιακά και κοινωνικοασφαλιστικά προβλήματα συνεχίζεται και κλιμακώνεται, επειδή βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο επώδυνο αντεργατικό και αντιλαϊκό πακέτο μέτρων που ήδη έχει συμφωνήσει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τους δανειστές σε συνδυασμό με την αγωνιστική απραξία που χαρακτηρίζει την στάση και τις επιλογές της ηγεσίας των κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων, ιδιαίτερα της ΓΣΕΕ, επιβάλλεται να εξετασθεί, από όλες τις δυνάμεις που έχουν αγωνιστικό προσανατολισμό, η δημιουργία ενός αγωνιστικού και συντονιστικού κέντρου δράσης – διεκδίκησης αλλά και αλληλεγγύης στον Πειραιά.

Στην κατεύθυνση αυτή κάνουμε το πρώτο αποφασιστικό βήμα να συζητήσουμε, να διερευνήσουμε και να καταλήξουμε όχι μόνο στην καταγραφή των προβλημάτων και των αιτιών τους που αναπαράγονται και οξύνονται αλλά και στην ανάγκη αγωνιστικής αντιμετώπισής τους.

Γίνεται φανερό ότι τόσο στον Πειραιά αλλά και σε όλη την χώρα πρέπει να αναπτυχθεί ένα πλατύ μέτωπο με επικεφαλής το εργατικό κίνημα το οποίο θα συσπειρώσει και θα κινητοποιήσει όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις χωρίς συμβιβασμούς, σεχταρισμούς, αποκλεισμούς και καπελώματα και το οποίο με ξεκάθαρους αγωνιστικούς – διεκδικητικούς όρους θα παλέψει με συνέπεια ενάντια στην βάρβαρη αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο, στην εργοδοτική ασυδοσία και τρομοκρατία.

Το μέτωπο αυτό δεν μπορεί να περιοριστεί στα στενά πλαίσια των εργαζομένων αλλά πρέπει να επεκταθεί και να συσπειρώσει και ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις από τα λαϊκά στρώματα που πλήττονται από την κυβέρνηση και τις αντιλαϊκές μνημονιακές πολιτικές της.

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κάνουμε μια ζωντανή συζήτηση, να γίνει η καταγραφή των προβλημάτων, στα επίκαιρα ζητήματα που αφορούν την εργατική τάξη όπως είναι τα κοινωνικοασφαλιστικά και εργασιακά ζητήματα, τα προβλήματα στην υγεία, την παιδεία, στην κοινωνική πρόνοια, την ανεργία, την νεολαία, το προσφυγικό κ.λπ.

Με βάση την παραπάνω αναφορά είναι προφανές ότι η στόχευση της αγωνιστικής μας δράσης θα πρέπει να αφορά το σύνολο των κοινωνικών, εργατικών λαϊκών και τοπικών προβλημάτων τα οποία πρέπει να συνδεθούν με μια ριζοσπαστική διέξοδο για την χώρα και τον λαό, προβάλλοντας και αναδεικνύοντας την ανάγκη για την διαγραφή του χρέους, την κατάργηση των παλιών και νέων μνημονίων, τον δημόσιο επανέλεγχο των μεγάλων παραγωγικών επιχειρήσεων, την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος αλλά και την πάλη ενάντια στον θεσμοθετημένο νεοφιλελευθερισμό της ζώνης του ευρώ και της Ε.Ε.  

Στην αγωνιστική αυτή πρωτοβουλία μπορούν να συμμετέχουν όχι μόνο πρωτοβάθμια Σωματεία του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και άλλες εργατικές συλλογικότητες αλλά και μεμονωμένοι έντιμοι συνδικαλιστές από διάφορους χώρους που βλέπουν την ανάγκη της πάλης και της αγωνιστικής διεκδίκησης και πιστεύουν στο οργανωμένο εργατικό κίνημα και στον σημαντικό ρόλο που αυτό καλείται να παίξει στις σημερινές συνθήκες.

Στην σύσκεψη έχουν προσκληθεί όλα τα Σωματεία της δύναμης του Ε.Κ.Πειραιά, Σύλλογοι του δημοσίου που εδρεύουν στην Α΄ και Β΄ περιφέρεια Πειραιά στον τομέα της υγείας, της παιδείας, της τοπικής αυτοδιοίκησης, του ΥΕΝ και άλλων δημόσιων υπηρεσιών.

Μέσα σε αυτήν την εβδομάδα πρόκειται να συνεδριάσει η Διοίκηση του Ε.Κ.Π (20/4/2017) στην οποία θα υπάρχει πρόταση για κοινή απεργιακή συγκέντρωση όλων των δυνάμεων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Εάν αυτή η πρόταση δεν γίνει αποδεκτή από την πλειοψηφία της Διοίκησης του Ε.Κ.Π τότε θα πρέπει να σταθμίσουμε τις εξελίξεις, να δούμε και να οργανώσουμε στην πόλη του Πειραιά μια Πανεργατική συγκέντρωση την 1^η του Μάη 2017 από όλους τους φορείς που θα στηρίξουν και θα πλαισιώσουν την πρωτοβουλία αυτή.

Η σύσκεψη θα πραγματοποιηθεί στις 21/4/2017 στην αίθουσα του Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Πειραιά στις 6 μ.μ (Ομηρίδου Σκυλίτση 19 Πειραιάς).

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Οι Διοικήσεις των Σωματείων