– του Γεράσιμου Χολέβα

 «Ένας μπάτσος σκότωσε έναν πιτσιρικά στα Εξάρχεια. Ακόμα δεν είναι γνωστό πώς έγινε». Η πρώτη είδηση, η πρώτη πληροφορία. 9 χρόνια πριν.

   Η συνέχεια γνωστή. Δολοφονία από σφαίρα αστυνομικού στα Εξάρχεια. Νεκρός ο μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Ακολούθησε οργή, σκέψη και πολλές αντιδράσεις.  

   Τα «πώς» και τα «γιατί» της δολοφονίας Γρηγορόπουλου, σε επίπεδο γεγονότων, έχουν απαντηθεί, αλλά η συζήτηση για τον Δεκέμβριο του 2008 δεν έχει κλείσει. 

Μια «επιστημονική» επίκληση

   Η «ανάλυση» για τον «κακό» αστυνομικό σε μια «καλή» αστυνομία δεν υπάρχει.  Η αστυνομία διαπαιδαγωγείται από το κράτος, είναι ένας μηχανισμός – θεσμός, που αποτελεί συνέχεια του κράτους.

   Ο Λένιν εξηγούσε πως η ανάγκη ειδικών σχηματισμών από ένοπλα τμήματα (αστυνομία, μόνιμος στρατός) δεν προέκυψε από το γεγονός ότι η κοινωνική ζωή έγινε πιο περίπλοκη ή διαφοροποιήθηκαν οι λειτουργίες της. Θεωρούσε πως αυτή

 «η επίκληση φαίνεται «επιστημονική» και αποκοιμίζει περίφημα τον μικροαστό, συσκοτίζοντας το κύριο και βασικό: τη διάσπαση της κοινωνίας σε ασυμφιλίωτες εχθρικές τάξεις» (B.I. Λένιν, Κράτος κι Επανάσταση, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, σ.16).

   Υπάρχουν κάποιοι «ευέξαπτοι» και «ανισόρροποι» αστυνομικοί που «αμύνονται» πιο εύκολα από τους υπόλοιπους;… Εύκολη εξήγηση. Από την άλλη ποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει πως οι δυνάμεις καταστολής εκπαιδεύονται, για να σκοτώνουν, με την πρώτη ευκαιρία; Το θέμα δεν είναι προσωπικό. Δεν μιλάμε για τον κάθε αστυνομικό, αλλά για την εκπαίδευση της αστυνομίας και τη διαπαιδαγώγηση της. Πώς αισθάνεται (πώς τον κάνουν να αισθάνονται) όταν κυκλοφορεί για να ασκήσει τα καθήκοντα του; Έχει απλά μια μικροεξουσία, που ο καθένας τη διαχειρίζεται ανάλογα με το χαρακτήρα του; Μια ακόμα εύκολη διαπίστωση.

   Στην Ελλάδα (και όχι μόνο) υπάρχουν κάτι «ανεπίσημες» ευθύνες, αρμοδιότητες κι εξουσίες, που προκύπτουν από την διαπαιδαγώγηση των δυνάμεων καταστολής. Αυτές συνοψίζονται σε μια φράση: «Είμαι εκπρόσωπος του κράτους»!  Από εκεί και πέρα αρχίζουν πολλά. Τα πιο «απλά» είναι ο εκφοβισμός πολιτών, χωρίς κάποιο σημαντικό λόγο, και οι μικροτσαμπουκάδες.

   Υπάρχει, όμως, και συνέχεια: Αυταρχικές συμπεριφορές σε αδύναμες ομάδες της κοινωνίας, είτε, για παράδειγμα, διότι είναι μετανάστες, είτε γιατί ζούνε στο δρόμο. Βία σε διαδηλώσεις, χρήση χημικών και  καταστολή με κάθε τρόπο. Είναι και οι περιπτώσεις με τους ασφαλίτες που (με αποδείξεις) έχουν δημιουργήσει επεισόδια, σε συγκεντρώσεις, με διάφορους τρόπους και διάφορα «πρόσωπα». Είναι κι άλλα πολλά… 

   Είναι κι εκείνη η απορία: Γιατί πάντα η αστυνομία, οι δυνάμεις καταστολής ασκούν την εξουσία τους είτε σε απροστάτευτες ομάδες πολιτών, είτε σε συγκεντρώσεις και ποτέ στους ισχυρούς της οργανωμένης μας κοινωνίας;…

   Αλήθεια, έχετε δει ποτέ να συμπεριφέρεται άσχημα κανένας αστυνομικός σε εφοπλιστή ή βιομήχανο; Μάλλον όχι…

 Στους δρόμους

   Μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έγιναν πολλά. Διαδηλώσεις, αλλά και πολλών μορφών αντιδράσεις. Πολλοί παρακολουθήσαμε από κοντά τα γεγονότα της περιόδου. Στη δολοφονία του Γρηγορόπουλου αντέδρασε μια νεολαία που (κάποιοι) τη χαρακτήριζαν «βολεμένη» και «άβουλη». Αυτοί ήταν οι γενικοί χαρακτηρισμοί που τους «πέταγαν» έτσι, στη νεολαία, χωρίς διαχωρισμό. Λες και η νεολαία ήταν ένα πράγμα, λες και δεν ζούσε σε άλλες συνθήκες ο ένας νέος και σε άλλες ο δεύτερος, λες και δεν είχαν διαφορετικές κοινωνικές και προσωπικές εμπειρίες, λες και δεν υπήρχαν ταξικές διαφορές στο μεγάλωμα ενός παιδιού. 

  Η Ελλάδα του 2008 δεν ήταν η Ελλάδα του 2017, αλλά δεν ζούσαμε και με «χρυσά κουτάλια», όπως θέλουν κάποιοι να παρουσιάσουν. Και φτώχεια υπήρχε και ανεργία, και αφαίρεση δικαιωμάτων και εργασιακές σχέσεις με δουλεμπορικά χαρακτηριστικά, ιδιαίτερα για τους νεότερους εργαζόμενους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι κυβερνήσεις τότε, η «ελεύθερη αγορά» φρόντιζαν (και φροντίζουν) πάντα για όλα αυτά. Είναι εκείνη η λεξούλα που κάποιοι δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να την ακούνε, όταν χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κοινωνία που ζούμε: Καπιταλισμός.

  Οι αντιδραστικοί κύκλοι της κοινωνίας  και οι πολιτικοί εκφραστές τους (στα αστικά κόμματα και στα ΜΜΕ) προσπαθούσαν, από τη μια, να «κατανοήσουν» τους νέους και, από την άλλη, συνέχιζαν να δυσφημούν κάθε μορφή αγώνα, ιδιαίτερα εκείνων των αγώνων που αμφισβητούσαν το ίδιο το σύστημα.  

  Δεν μπορούσαν, οι «καημένοι», να καταλάβουν πως τη νεολαία δεν την καταπίεζε η εφηβεία της, αλλά η κοινωνία που ζούσε! Δεν μπορούσαν, οι «καημένοι», να καταλάβουν, πώς ξεπήδησε η αγωνία και η διεκδίκηση για το αύριο, για το μέλλον. Παράλληλα με όλα αυτά τα …προβλήματα άκουγες κι εκείνη την απορία: Τι δουλειά  έχετε εσείς, εκεί, στις διαδηλώσεις της νεολαίας; Εσείς είστε εργαζόμενοι! 

  Εκείνη την περίοδο άνοιξε, όμως, και μια άλλη συζήτηση. Κάποιοι (ορισμένοι και από τους παραπάνω, για τους δικούς τους λόγους) ανακάλυψαν «νέα κινήματα». Η οποιαδήποτε σύνδεση των διαδηλώσεων, για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, με άλλα αιτήματα  (π.χ εργασιακά κ.α) χαρακτηριζόταν κάπως …περίεργη. Κι όμως, τότε, διαδήλωσαν μαζί με τους μαθητές και τους φοιτητές και οι γονείς τους, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι. 

  Αναμφίβολα, εκείνη την περίοδο, έδρασαν οι «γνωστοί – άγνωστοι» μηχανισμοί. Ας μη σπεύσουν κάποιοι να μας πούνε πως δεν είναι «μηχανισμός του κράτους» ένας πιτσιρικάς που, τότε, στις διαδηλώσεις, άσκησε βία, πάνω στην οργή του. Το γνωρίζουμε. Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί σε μια τέτοιου είδους κοινωνική αναταραχή. Για άλλο λέμε: Μιλάμε για τη σύνδεση των διαδηλώσεων, με την «κουκούλα». Αυτή η σύνδεση ήταν βολική, για το σύστημα. Λέμε για τους …άλλους, που προσπάθησαν να καπελώσουν τον αγώνα των μαθητών, των φοιτητών και των εργαζομένων, καταστρέφοντας και καίγοντας με …άνεση. Λέμε για εκείνα το περίεργο πλιάτσικο, σε μαγαζιά.  Ένα πλιάτσικο που μετά το πήραν (τους το φόρτωσαν) όλο στις πλάτες τους φτωχοί μετανάστες…

Αυθόρμητο και συνειδητό

   Μια άλλη συζήτηση, σχετική με την προηγούμενη, που εξελίχθηκε, τότε, ήταν για το αυθόρμητο και το συνειδητό. Ο Λένιν έγραφε πως  

«…το «αυθόρμητο στοιχείο» δεν αποτελεί στην ουσία τίποτε άλλο παρά εμβρυακή μορφή του συνειδητού» (B.I.Λένιν, Τι να κάνουμε;, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, σ.38).

  Ο Δεκέμβρης του 2008 χαρακτηρίστηκε έντονα από το αυθόρμητο της αντίδρασης. Είναι προφανές πως το αυθόρμητο δεν προέκυψε από το πουθενά. Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου κινητοποίησε μια σειρά αντανακλαστικά των νέων, για την ίδια τους τη ζωή και το μέλλον. Το ίδιο έγινε και σε γονείς, δηλαδή εργαζόμενους και ανέργους.

   Κάποιοι, τότε, προσπάθησαν να μιλήσουν γενικόλογα για μια «νεανική υπερβολή», χωρίς άλλα χαρακτηριστικά. Αυτοί κυρίως ήταν εκπρόσωποι του κατεστημένου. Επιδίωξαν να συνδυάσουν, μάλιστα, την οικονομική κατάσταση της οικογένειας του Γρηγορόπουλου, για να μιλήσουν για «αγώνες των βολεμένων παιδιών των βορείων προαστίων». Η συνέχεια δεν τους δικαίωσε. Υπήρχαν και ορισμένες άλλες αντιδράσεις, που θα τις αφήσουμε ασχολίαστες (τι δουλειά είχε ο μικρός στα Εξάρχεια κ.α).

  Ήταν, όμως, και κάτι άλλοι, που σήμερα συμμετέχουν στο κυβερνητικό κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάμε, συγκεκριμένα, για εκείνους που, χωρίς να το κρύβουν, θεωρούν ξεπερασμένο το ρόλο της εργατικής τάξης, στην Ιστορία. Είναι εκείνοι που είχαν ως πολιτικό σύνθημα το «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη». Τα κέρδη, όμως, να  παραμένουν!.. Δεν μπορούσαν με τίποτα να διανοηθούν πως οι ταξικοί αγώνες είναι αυτοί που θα ριζοσπαστικοποιήσουν την κοινωνία, η ταξική πάλη είναι αυτή που λέει πάντα την τελευταία λέξη. Μια σπίθα, άλλωστε, είναι γνωστό πως δεν φτάνει…

Γράψαμε νωρίτερα πως ο Λένιν σημείωνε πως «το «αυθόρμητο στοιχείο» δεν αποτελεί στην ουσία τίποτε άλλο παρά εμβρυακή μορφή του συνειδητού».  Για να προσθέσει αμέσως:

«Ακόμη και οι πρωτόγονοι ξεσηκωμοί εκφράζανε ως ένα βαθμό το ξύπνημα της συνείδησης: Οι εργάτες έχαναν την προαιώνια πίστη τους στο απαρασάλευτο του καθεστώτος, που τους συνέθλιβε, άρχιζαν… δεν θα έλεγα να καταλαβαίνουν, μα να νιώθουν την ανάγκη της συλλογικής αντίστασης και να εγκαταλείπουν αποφασιστικά τη δουλική υποταγή στους προϊσταμένους τους. Ωστόσο, όλα αυτά ήταν πολύ περισσότερο ξεσπάσματα απόγνωσης κι εκδίκησης παρά αγώνας» (B.I.Λένιν, Τι να κάνουμε;, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, σ.38).

Ο Δεκέμβρης του 2008 άφησε πίσω του πολλά συμπεράσματα. Ήταν αγώνας και μάλιστα σημαντικός. Από εκεί και πέρα, όμως, δεν μπορούμε να μην παραδεχθούμε πως είχε και στοιχεία «ξεσπάσματος». Δεν πέρασε σε μια επόμενη φάση. Σε αυτό έπαιξαν ρόλο πολλοί και πολλά. Πρώτα απ’ όλα το ίδιο το κράτος, το ίδιο το σύστημα (με όλους τους μηχανισμούς του) ήθελε οι διαδηλώσεις του Δεκεμβρίου του 2008 να παραμείνουν «ξέσπασμα». Λογικό (για τις επιδιώξεις του συστήματος). 

Η εκτίμηση της στιγμής

Για κάθε αγώνα η συζήτηση και τα συμπεράσματα δεν σταματούν. Σε αυτό το σημείο θεωρούμε χρήσιμο να σημειώσουμε πως στο «αυθόρμητο στοιχείο», υπάρχουν αντιθέσεις, συνθέσεις και πισωγυρίσματα. Τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο.  Είναι μεγάλη υπόθεση το «αυθόρμητο στοιχείο» να μην παραμείνει  «εμβρυακή μορφή του συνειδητού», αλλά να μετατραπεί σε συνειδητό. Είναι υπόθεση σύνθετη, που αφορά πολλαπλές κοινωνικές διεργασίες και αντιδράσεις.  

Η εκτίμηση της στιγμής (όπως την περιγράφει ο Λένιν τον Απρίλιο του 1918 στα «Γράμματα για την τακτική» και συγκεκριμένα στην αρχή του πρώτου γράμματος  για την «εκτίμηση της στιγμής») , άλλωστε, παίζει πάντα το δικό της ρόλο. Αφορά και τους κομμουνιστές και τις αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις, σε κάθε πολιτική στιγμή. Όλοι τη λαμβάνουν υπόψη τους, επιτυχημένα ή όχι, κάθε φορά.

Αφορά τους κομμουνιστές, σε κάθε αγώνα, για την εξέλιξη του, για κάθε επόμενο βήμα.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην πρώτη του μορφή στις 6 Δεκεμβρίου 2015 στον «Ημεροδρόμο»

Πηγή: imerodromos.gr

Η ουσιαστική αναβάθμιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και η αποκατάσταση σχέσεων καλής γειτονίας στο πλαίσιο της αμοιβαιότητας, είναι στις προτεραιότητες της ελληνικής Κυβέρνησης, που υποδέχεται, τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Τ. Ερντογάν, στην Αθήνα.

Οι ελληνικές Κυβερνήσεις διαχρονικά επιμένουν να υποστηρίζουν, ότι το Αιγαίο, μπορεί να γίνει γέφυρα φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών. Και στηρίζουν σταθερά την πορεία ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., παρά τις αντιρρήσεις ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών , όπως η Γερμανία και η Γαλλία. Η Ελλάδα εκτιμά ότι, αν η Τουρκία επιστρέψει στην ευρωπαϊκή της τροχιά τα διμερή προβλήματα, όπως η αντιπαράθεση για τις οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ), τα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, το μεταναστευτικό και το κυπριακό θα μπουν σε άλλη βάση, περισσότερο εποικοδομητική και αμοιβαία επωφελής.

Ωστόσο, υπάρχουν και διακυμάνσεις κλιμακούμενης έντασης και αντιπαλότητας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που δεν θα μείνουν στο απυρόβλητο των συνομιλιών που θα έχει ο Τ. Ερντογάν στην Αθήνα, σε ανώτατο πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο.

Από τα σημαντικά «αγκάθια» της επίσκεψης Ερντογάν, είναι η συνεχιζόμενη δραστηριότητα των Τουρκικών στρατιωτικών μέσων (πολεμικά πλοία και αεροπλάνα) στο Αιγαίο , που καθημερινά προβαίνουν σε δεκάδες παραβιάσεις του εθνικού μας εναέριου χώρου και των χωρικών μας υδάτων και μάλιστα, πραγματοποιούν και ασκήσεις αεροναυτικού αποκλεισμού ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, καθώς επίσης και η αδιάλλακτη συμπεριφορά της Άγκυρας για το Κυπριακό.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια πολύ σοβαρή απειλή. Είναι η τουρκική επιθετική και αναθεωρητική πολιτική, που αμφισβητεί εμπράκτως και με την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Πέρα όμως από τα διμερή ελληνοτουρκικά προβλήματα, η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να είναι πολύ προσεκτική και να συνυπολογίσει την ποιότητα των σχέσεων της Τουρκίας με τη Δυτική Συμμαχία (ΗΠΑ- ΝΑΤΟ-Ε.Ε.).

Η Ελληνική Κυβέρνηση, είναι επιφυλακτική απέναντι στον Τ. Ερντογάν, επειδή οι διπλωματικές επιλογές της Τουρκίας, δεν βρίσκονται σε γραμμική εξάρτηση με τα δυτικά Στρατηγικά συμφέροντα . Η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία, είναι πολύ κοντά σε μια αντιδυτική πολιτικο-στρατιωτική συμμαχία. Στα κορυφαία ζητήματα στην Μέση Ανατολή, όπως στον εμφύλιο στη Συρία, στο Παλαιστινιακό και στο Κουρδικό, η Τουρκία συντάσσεται με το Ιράν και την Ρωσία, ενώ απέναντί τους, είναι το Ισραήλ και οι σύμμαχοι του, κυρίως οι ΗΠΑ. Η Ελλάδα, έχει συνάψει ισχυρές σχέσεις με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, του λαθρεμπορίου, της πειρατείας στη θάλασσα, η παράνομη μετανάστευση, η αξιοποίηση του υποθαλάσσιου ενεργειακού πλούτου της Ανατολικής Μεσογείου και η ασφάλεια των αγωγών μεταφοράς ενεργείας, αποτελούν τους βασικούς πυλώνες συνεργασίας της Ελλάδας, της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ. Είναι οι συμμαχίες, που προκαλούν ανησυχία στο σύστημα εξουσίας του Τ. Ερντογάν, καθώς επιπλέον, η Ελλάδα συνεχίζει με επιτυχία το σχεδιασμό και την πραγματοποίηση κοινών στρατιωτικών ασκήσεων, με τους Αιγύπτιους, αλλά και με τους Ισραηλινούς, φέρνοντας μάλιστα ισραηλινές και Αιγύπτιες στρατιωτικές δυνάμεις και στο χώρο του Αιγαίου. Η Τουρκία, έχει πολύ κακές διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, ενώ συνεχίζει να μην αναγνωρίζει την κρατική οντότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Λίγο πριν αφιχθεί στην Αθήνα, ο Τούρκος πρόεδρος κατηγόρησε ευθέως την αμερικανική πλευρά ότι, με πρόσχημα τον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους, εξοπλίζει τους Κούρδους στη βόρεια Συρία με στόχο την Τουρκία και το Ιράν. Και ακόμη, ο Τ. Ερντογάν, αναφέρθηκε στην απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης (δήλωση του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τράμπ) να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, απειλώντας την Ουάσιγκτον ότι αν προχωρήσει στην απόφασή της αυτή ο ίδιος θα συγκαλέσει σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης στην Κωνσταντινούπολη και θα διακόψει τις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ.

Πηγή: iskra.gr

Ετοιμος να κάνει πράξη την απειλή του και να μεταφέρει την πρεσβεία των ΗΠΑ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, αναγνωρίζοντας έτσι de facto τη διεκδικούμενη εδώ και αιώνες Ιερή Πόλη των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών ως πρωτεύουσα του εβραϊκού κράτους.

Οπως έγινε γνωστό χθες το απόγευμα, ο «Πρόεδρος του Χάους» -όπως τον αποκαλούν εύστοχα οι επικριτές του- τηλεφώνησε στον Παλαιστίνιο ηγέτη Μαχμούντ Αμπάς για να τον ενημερώσει για την επικείμενη μεταφορά, αψηφώντας για πολλοστή φορά τις προειδοποιήσεις ακόμη και στενών συμβούλων του. 

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Αμπάς, ο Παλαιστίνιος πρόεδρος προειδοποίησε τον Τραμπ ότι η μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ θα έχει «εξαιρετικά επικίνδυνες συνέπειες για την ειρηνευτική διαδικασία, την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή και στον κόσμο».

Και πρόσθεσε ότι «δεν μπορεί να υπάρξει Παλαιστινιακό κράτος χωρίς την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα, σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, το διεθνές δίκαιο και την αραβική ειρηνευτική πρωτοβουλία». Μάταια όμως.

Οπως φαίνεται (και αυτός) ο κύβος προφανώς έχει ήδη ριφθεί, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδίου του «τριγώνου» ΗΠΑ-Ισραήλ-Σαουδικής Αραβίας για το μέλλον ολόκληρης της Μέσης Ανατολής, στο οποίο θα αναφερθούμε εκτενέστερα παρακάτω...

Οπως και να 'χει, με την εμπρηστική αυτή απόφαση του Τραμπ διαφωνούν ανοιχτά -πριν ακόμη καν ανακοινωθεί επίσημα- ο Αραβικός Σύνδεσμος, η Τουρκία αλλά και η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή Ενωση. 

Πάμε τώρα στο «ζουμί». Σύμφωνα με προχθεσινό αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Αν Μπάρναρντ στους «New York Times», ο Μαχμούντ Αμπάς κλήθηκε ξαφνικά τον Νοέμβριο που μας πέρασε στη Σαουδική Αραβία για ένα έκτακτο τετ α τετ κεκλεισμένων των θυρών με τον ασυγκράτητο πρίγκηπα-διάδοχο του βασιλείου, τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.

Αυτά που άκουσε ο ηλικιωμένος «Αμπού Μάζεν» από τα χείλη του 32χρονου MBS, όπως τον αποκαλεί «χαϊδευτικά» από τα αρχικά του ο Τραμπ, σόκαραν τους πάντες, εντός και εκτός Παλαιστίνης: ούτε λίγο ούτε πολύ του παρουσίασε εκβιαστικά το πλαίσιο ενός νέου «σχεδίου Τραμπ» για την «επίλυση» του μεσανατολικού προβλήματος, που περιγράφεται ως το πιο φιλοϊσραηλινό και αντιπαλαιστινιακό που έχει εκπονηθεί ποτέ από οποιαδήποτε αμερικανική κυβέρνηση και που, βέβαια, απέχει έτη φωτός από τον αντίστοιχο «οδικό χάρτη» του Ομπάμα.

Του είπε μάλιστα πως, αν δεν μπορεί ο ίδιος ο Αμπάς να υπογράψει μια τέτοια συμφωνία, τότε πρέπει να παραιτηθεί αμέσως ώστε να βρεθεί ένας διάδοχός του που θα το πράξει...

Και βέβαια «χρύσωσε το χάπι» υποσχόμενος «τεράστια οικονομική ενίσχυση» προς το νέο «κράτος». 

Συμφωνία - απάτη

Τι προβλέπει η συμφωνία; Οτι οι Παλαιστίνιοι θα αποκτήσουν μεν το δικό τους «κράτος», αλλά αυτό θα αποτελείται μόνο από διάσπαρτα τμήματα της Δυτικής Οχθης, και ακόμη και σε αυτά δεν θα διαθέτουν πλήρη εθνική, αλλά μόνον «ηθική» κυριαρχία. Η συντριπτική πλειονότητα των παράνομων εποίκων θα παραμείνουν στα κατεχόμενα και η Ανατολική Ιερουσαλήμ δεν θα αναγνωριστεί ως πρωτεύουσα του νέου κράτους.

Το σημαντικότερο: οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στον Λίβανο, στην Ιορδανία και σε άλλες χώρες, και φυσικά τα παιδιά και τα εγγόνια τους δεν θα έχουν δικαίωμα επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες.

Με άλλα λόγια, ένα σχέδιο τόσο μονόπλευρο που κανένας Παλαιστίνιος ηγέτης, ακόμη και ο πιο ενδοτικός, δεν θα μπορούσε ποτέ να αποδεχτεί. 

Μετά το πρώτο σοκ, ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου διέψευσε την ύπαρξη ενός τέτοιου σχεδίου, λέγοντας πως πρόκειται για κάποιες «ιδέες» του προέδρου και του επιτελείου του που δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί.

Το ίδιο έκανε και ο Σαουδάραβας πρέσβης στον ΟΗΕ, ο πρίγκηπας (και αδελφός του διαδόχου) Χαλίντ μπιν Σαλμάν, ο οποίος δήλωσε ότι το βασίλειο παραμένει δεσμευμένο «σε μια λύση που θα περιλαμβάνει την Ανατολική Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσα ενός παλαιστινιακού κράτους βασισμένου στα σύνορα προ [της ισραηλινής εισβολής και προσάρτησης] του 1967.

Αργά χθες το βράδυ έκανε προειδοποιητική δήλωση για το θέμα της Ιερουσαλήμ και ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας, Σαλμάν. 

Μαγειρέματα

Ομως οι πληροφορίες επιμένουν πως ο Μπιν Σαλμάν, που είναι γνωστό πως διατηρεί στενές επαφές τόσο με τον Τραμπ όσο και με τον (εβραϊκής καταγωγής) γαμπρό και ειδικό απεσταλμένο του προέδρου στη Μέση Ανατολή, Τζάρεντ Κούσνερ, που λειτουργεί ουσιαστικά ως «ενδιάμεσος» μεταξύ Ριάντ, Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ, δεν μετέφερε πρωτόλειες σκέψεις των συνομιλητών του, αλλά το τελικό σχέδιο, που με τη σειρά του αποτελεί παράρτημα ενός συνολικού νέου στρατηγικού σχεδιασμού για μια ευρύτερη περιοχή χωρίς... ενοχλητικούς «παίχτες», όπως τα διάφορα παρακλάδια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (π.χ. η παλαιστινιακή Χαμάς) ή του Ιράν (η λιβανέζικη Χεζμπολάχ, οι Υεμενέζοι αντάρτες Χούτι κ.ά.) και γενικότερα όσοι αντιτίθενται ακόμη στα αμερικανικά και ισραηλινά συμφέροντα.

Γι' αυτό άλλωστε βλέπουμε παράλληλα και άλλες αψυχολόγητες και εκβιαστικές ενέργειες της Σαουδικής Αραβίας και σε άλλα «μέτωπα», όπως ο συνεχιζόμενος αποκλεισμός του Κατάρ, η «απαγωγή» και το σίριαλ με την παραίτηση του Λιβανέζου πρωθυπουργού Χαρίρι, και φυσικά ο συνεχιζόμενος στραγγαλισμός της Υεμένης, στο πλαίσιο μιας συνεχούς κλιμάκωσης της αντιπαράθεσης με την Τεχεράνη...

Γιώργος Τσιάρας

Πηγή: efsyn.gr

Σαν σήμερα, 5 Δεκεμβρίου 2013, έφυγε από τη ζωή ο Νέλσον Μαντέλα (1918 -2013), σύμβολο του αγώνα του νοτιοαφρικανικού λαού κατά του  ρατσιστικού καθεστώτος Απαρτχάιντ.

Ο Μαντέλα απελευθερώθηκε στις 11 Φεβρουαρίου του 1990. Είχε καταδικαστεί στις 12 Ιουνίου του 1964, μαζί με άλλους συναγωνιστές του, σε ισόβια. Έμεινε στις φυλακές του νησιού Ρόμπεν ως το 1982 και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις φυλακές του Πόλσμουρ μέχρι το 1990.  Είχε ενταχθεί στο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ΑΝC), το οποίο το 1960 κηρύχθηκε  παράνομο. Ήταν ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής (1994-1999). 

Δείτε ένα σπάνιο βίντεο από συνάντηση του Νέλσον Μαντέλα, με τον Φιντέλ Κάστρο, σ’ ένα από τα πρώτα του ταξίδια μετά την απελευθέρωση του, στην Κούβα. Μια συνάντηση των δύο ηγετών σε ιδιαίτερα φιλικό κλίμα, όπου ο Μαντέλα καλεί τον Φιντέλ Κάστρο στη Νότια Αφρική.

Πηγή: imerodromos.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Ο στόχος που εδώ και καιρό έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η όσο το δυνατόν μικρότερη συρρίκνωση του, ως αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής που άσκησε και των μεταλλάξεων του σε μνημονιακό αντιλαϊκό κόμμα και η παρουσία του στην πολιτική σκηνή ως ο δεύτερος πόλος του δικομματισμού μαζί με τη ΝΔ. Αυτή την προσπάθεια είναι γεγονός ότι την υπηρετεί με συνέπεια και θα την υπηρετεί ως τις ερχόμενες εκλογές και όχι μόνο.

Οι βασικοί άξονες του πολιτικού λόγου και της δράσης του είναι: “Η χώρα τον Αύγουστο του 2018 βγαίνει από τα μνημόνια, απαλλάσσεται από την επιτροπεία, διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για ισχυρή και δίκαιη ανάπτυξη στη χώρα προς όφελος όλου του λαού, εφαρμόζεται δίκαιη και φιλολαϊκή πολιτική όσο είναι δυνατόν στις σημερινές συνθήκες ενισχύοντας τους πλέον αδύναμους, δείγμα του φιλολαϊκού αριστερού χαρακτήρα του. Αποτέλεσμα όλης της προσπάθειας του περασμένου διαστήματος θα είναι η χώρα να γυρίσει οριστικά σελίδα, θα ξημερώσει για όλους μια καλύτερη μέρα”.

Υπηρετώντας με συνέπεια αυτούς τους στόχους, η κυβέρνηση πέτυχε να κλίσει άρον άρον την 3^η αξιολόγηση, λέγοντας ουσιαστικά “ναι” σε ό,τι ζήτησε η τρόικα και λειτουργώντας όπως όλες οι προηγούμενες μνημονιακές κυβέρνησης τις οποίες κατηγορούσε και κατηγορεί για απόλυτη υποταγή στους δανειστές. Δεν ήταν ώρα να δυσαρεστήσει τους θεσμούς και να απειληθεί η αποδοχή και η στήριξη την οποία απολαμβάνει από την πλευρά τους. Εξάλλου, έχει κάνει τόσα, έχει πάρει επώδυνα μέτρα, απέσπασε υπέρογκα πλεονάσματα από τα ισχνά λαϊκά εισοδήματα, έδωσε ουσιαστικά χτυπήματα στο εργατικό κίνημα κ.λπ. και φαίνεται ότι για την ώρα όλα αυτά ικανοποιούν τους θεσμούς.

Θριαμβολογεί η κυβέρνηση ότι η 3^η αξιολόγηση δεν έφερε νέα μέτρα, πράγμα που δεν είναι αλήθεια, παρότι όλα όσα μέτρα δέχτηκε συμφώνησε και εφαρμόζει με το 3^ο μνημόνιο και τις προηγούμενες αξιολογήσεις φτάνουν και περισσεύουν, τουλάχιστο μέχρι στιγμής. Σημειώνουμε ορισμένα από όλα όσα έχουν μπροστά τους τα επόμενα χρόνια οι εργαζόμενοι και επιβλήθηκαν από τη σημερινή κυβέρνηση:

Από 1/1/2019 θα ληφθούν μέτρα 2 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα πλήξουν το σύνολο των συνταξιούχων. Σε αυτά περιλαμβάνονται η κατάργηση του ΕΚΑΣ, ο επανυπολογισμός των συντάξεων και η ουσιαστική κατάργηση της προσωπικής διαφοράς.

Η επιχείρηση καταπολέμησης της φοροδιαφυγής που βρίσκεται σε εξέλιξη και προωθείται με επιχειρήματα για “καταπολέμηση της διαφθοράς”, “να πληρώσουν οι μπαταχτσήδες”, “επιβολή φορολογικής δικαιοσύνης”, πλήττει τους φτωχότερους και τους μικρούς, ενώ η φοροασυλία και οι απαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο βγάζουν μάτι. Το εφοπλιστικό κεφάλαιο έχει απαλλαγεί πλήρως από τη φορολογία, ενώ τα μονοπωλιακά συγκροτήματα που ελέγχουν το μεγαλύτερο κομμάτι της οικονομίας συνεισφέρουν λιγότερο από 5% του κρατικού προϋπολογισμού.

Απ' ό,τι γράφεται η κυβέρνηση συμφώνησε να μειωθεί το αφορολόγητο από το 2020 και αν απειληθεί η δημιουργία πλεονάσματος 3,5% να εφαρμοστεί από το 2019.

Δεδομένη είναι η επιτάχυνση των πλειστηριασμών μέσα στους οποίους περιλαμβάνονται και πλειστηριασμοί λαϊκών κατοικιών προς χάριν των τραπεζών. Θα διενεργούνται πλειστηριασμοί στα ειρηνοδικεία καθώς και ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, ενώ η απόφαση της κυβέρνησης να στείλει τα ΜΑΤ να ρίξουν δακρυγόνα μέσα στο ειρηνοδικείο της Αθήνας εναντίον των διαμαρτυρομένων πολιτών και των αγωνιστών του κινήματος κατά των πλειστηριασμών υπογραμμίζει την αποφασιστικότητα της για την εφαρμογή του μέτρου.

Αποφασίστηκε η περικοπή των κοινωνικών επιδομάτων από το 2018 και η ιδιωτικοποίηση σημαντικών μονάδων παραγωγής της ΔΕΗ.

Δεν έμεινε εκτός ούτε το συνδικαλιστικό κίνημα. Συμφωνήθηκε με τους θεσμούς και προωθείται στη βουλή για νομοθέτηση η κήρυξη απεργίας από τα πρωτοβάθμια σωματεία να νομιμοποιείται μόνο αν ψηφιστεί από το 50% +1 των εγγεγραμμένων μελών του σωματείου χωρίς να λαμβάνεται υπ' όψιν η συμμετοχή στη γενική συνέλευση και το ποσοστό ψήφισης της.

Με αυτά τα δεδομένα σε πολύ λίγες περιπτώσεις θα διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για απεργιακή κινητοποίηση και ουσιαστικά η απεργία τίθεται υπό απαγόρευση. Είναι εξαιρετικά δύσκολο ως αδύνατο για την πλειοψηφία των πρωτοβάθμιων σωματείων να επιτευχθεί τόσο μεγάλη συμμετοχή στη γενική συνέλευση, ώστε η απόφαση να είναι σύμφωνη με το νόμο. Το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι η διάταξη αυτή αφορά μόνο τα πρωτοβάθμια σωματεία και καθόλου δεν αφορά και δεν θίγει τα δευτεροβάθμια και ακόμη περισσότερο τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ είναι προκλητικό. Η κυβέρνηση και οι επιχειρηματίες δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Οι ηγεσίες αυτές είτε παρακολουθούν αμέτοχες την επίθεση εναντίον των εργαζομένων, είτε προκηρύσσουν κάποια απεργία τις πιο πολλές φορές κατόπιν εορτής, χωρίς να παίρνουν ουσιαστικά μέτρα για την επιτυχία της. Η προοπτική δραστηριοποίησης των εργαζομένων και ανάκαμψης των αγώνων και του συνδικαλιστικού κινήματος μόνο μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία και τη δραστηριότητα στη βάση, στους χώρους δουλειάς μπορεί να προέλθει και αυτό θέλει η κυβέρνηση, οι επιχειρηματίες και η τρόικα να εμποδίσουν με την ουσιαστική απαγόρευση της απεργίας και τη θεσμοθέτηση συστήματος που θα ελέγχει την αντιπροσωπευτικότητα των σωματείων.

Αυτά είναι τα δεδομένα για την «επόμενη ημέρα». Η λιτότητα και τα αντιλαϊκά μέτρα συνεχίζονται με αμείωτους ρυθμούς και η επιτήρηση από την ΕΕ θα συνεχιστεί επίσης για πολλές δεκαετίες, έστω χωρίς την ύπαρξη τρόικας αλλά μέσω των μηχανισμών που η ΕΕ έχει διαμορφώσει.

Ενώ αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση σε μια πρωτοφανή προσπάθεια παραπλάνησης και αποπροσανατολισμού του λαού, εντείνοντας την όξυνση και την πόλωση, φέρνουν στην επικαιρότητα και τη δημόσια συζήτηση και συγκρούονται όχι τα πραγματικά προβλήματα. Η κυβέρνηση μοιράζοντας το κοινωνικό μέρισμα των λίγων εκατοντάδων ευρώ, ίσα ίσα για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι των πιο φτωχών, προσπαθεί να σκεπάσει τη λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος και την φτωχοποίηση του και η ΝΔ επιμένοντας στην αποκαλύψεις σκανδάλων τη στιγμή που ο καθένας γνωρίζει ότι κανένα από τα καταγγελλόμενα σκάνδαλα δεν θα διερευνηθεί και κανείς δεν πρόκειται να πληρώσει γι’ αυτά. Παράλληλα, εξαγγέλλει λύσεις για όλα τα προβλήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία από την επομένη κιόλας μέρα που θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.

Η συμπεριφορά των δύο κομμάτων -ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ- είναι απολύτως κατανοητή· ο αποπροσανατολισμός του λαού είναι και για τα δύο κόμματα μονόδρομος από τη στιγμή που δέχονται και υπηρετούν ανεπιφύλακτα και χωρίς αντιστάσεις την πολιτική των μνημονίων, τη στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου με κάθε τρόπο και την πειθαρχία στις απαιτήσεις ΕΕ και ΗΠΑ.

Η απάντηση του συνδικαλιστικού κινήματος σε όλα αυτά είναι η κήρυξη 24ωρης πανελλαδικής απεργίας από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ για τις 14/12, μετά από μακρύ διάστημα απραξίας. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι θετικό γεγονός η κήρυξη της απεργίας, όχι γιατί οι τριτοβάθμιες ηγεσίες θα εξαντλήσουν τα περιθώρια κινητοποίησης των εργαζομένων και θα αντιτάξουν ισχυρή αντίσταση στην επίθεση που δέχονται, αλλά διότι η κήρυξη απεργίας προσφέρει νομική κάλυψη στις αγωνιστικές δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος και κυρίως στα πρωτοβάθμια σωματεία να δράσουν, ενώ συμβάλλει στη διαμόρφωση πανελλαδικά αγωνιστικού κλίματος.

Εδώ όμως εγείρονται σοβαρά ερωτήματα. Τα τελευταία χρόνια οι πανελλαδικές απεργίες ιδιωτικού και δημόσιου τομέα καταλήγουν να έχουν επετειακό χαρακτήρα. Τα ποσοστά των απεργών είναι ελάχιστα, μόνο πρωτοπόροι και πολιτικά συνειδητοί εργαζόμενοι απεργούν, ενώ οι απεργιακές συγκεντρώσεις που οργανώνονται στην Αθήνα και σε επαρχιακές πόλεις είναι ισχνές και άτονες και κατά κανόνα πολυδιασπασμένες. Αν συνεχιστεί η ίδια τακτική από τις συνδικαλιστικές και κυρίως τις πολιτικές ηγεσίες και η προσεχής απεργία θα είναι μια από τα ίδια.

Οι τριτοβάθμιες ηγεσίες και γενικότερα ο εργοδοτικός συνδικαλισμός στηρίζουν την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής και με την μέχρι σήμερα δραστηριότητα τους επιτυγχάνουν τον έλεγχο των συνδικαλιστικών οργανώσεων και απομακρύνουν τους εργαζομένους από το συνδικαλισμό και τη δράση, ενώ οι αγωνιστικές δυνάμεις και οι πολιτικοί φορείς τους, επιμένοντας στη δραστηριοποίηση με κύρια κριτήρια την αύξηση της επιρροής καθεμιάς και τις ιδιαίτερες στρατηγικές που κάθε πολιτικός φορέας υποστηρίζει έχουν μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση.

Η τακτική αυτή άφησε ελεύθερο το πεδίο στον κυβερνητικό–εργοδοτικό συνδικαλισμό να χειραγωγεί το κίνημα και να υποτάσσει τους εργαζόμενους. Η απώλεια της ευκαιρίας που έδωσε η μεγάλη εργατική και λαϊκή ανάταση στα χρόνια 2010-2012 που κινητοποιήθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι φαίνεται ότι δεν έγινε μάθημα.

Η επίθεση του κεφαλαίου στους εργαζόμενους και το λαό, τα κυρίαρχα αστικά κόμματα και η ΕΕ, ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός αντιμετωπίζονται μόνο με τη δημιουργία ισχυρού ενωτικού εργατικού κινήματος σε ταξική βάση που θα θέσει σε άμεση προτεραιότητα την υπεράσπιση του βιοτικού επιπέδου και των συνθηκών ζωής και δράσης των εργαζομένων, και τη διεύρυνση των κατακτήσεων τους, την ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής και όλου του πλαισίου που δημιούργησε, θα αποκαλύπτει τις μεγάλες ευθύνες των κυβερνήσεων και θα αγωνιστεί εναντίον της ΕΕ και της πολιτικής της με στόχο την αποδέσμευση. Και για το λόγο ότι το πλαίσιο αυτό δεν είναι δυνατόν να καλύπτει όλες τις πλευρές της πολιτικής και των θέσεων όλων των συνιστωσών του μαζικού κινήματος είναι αυτονόητο ότι πέραν της προώθησης της πολιτικής που πηγάζει από τη γενική συμφωνία κάθε δύναμη θα έχει τη δυνατότητα να προβάλει ιδιαίτερες πλευρές και απόψεις και συνολικά τις αντιλήψεις και τις θέσεις της, να παίρνει πρωτοβουλίες δράσης.

Σε κάθε περίπτωση η καλύτερη δυνατή επιτυχία της απεργίας της 14ης Δεκέμβρη μπορεί να αποτελέσει το πρώτο βήμα.

Η δράση όλων εκεί πρέπει να κατευθύνεται.

Πηγή:ergatikosagwnas.gr

«Η φροντίδα του πλανήτη ξεκινάει από το έδαφος» επισημαίνει, σε ανακοίνωσή της, η οργάνωση «Φίλοι της Φύσης», με αφορμή την 5η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Εδάφους. Όπως υπογραμμίζει, «το έδαφος είναι ζωτικός, περιορισμένος, μη ανανεώσιμος και αναντικατάστατος πόρος: η ευημερία των σημερινών και των μελλοντικών γενεών εξαρτάται από την υγεία των εδαφών». «Το έδαφος είναι κοινό αγαθό απαραίτητο για τη ζωή μας» προσθέτει.

Όσον αφορά τους βασικούς κινδύνους για τα εδάφη αλλά και τον άνθρωπο, η οργάνωση αναφέρει: «Η διάβρωση, η στεγανοποίηση, η απώλεια οργανικής ύλης, η συμπίεση, η αλάτωση, οι κατολισθήσεις και η μόλυνση έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία, την ασφάλεια των τροφίμων, τα φυσικά οικοσυστήματα, τη βιοποικιλότητα και το κλίμα, καθώς και στην οικονομία μας».

Ειδικότερα, με αφορμή την πρόσφατη καταστροφική πλημμύρα στη Μάνδρα, ο καθηγητής Γεωλογίας και Διαχείρισης Καταστροφών, Ευθύμιος Λέκκας, μεταξύ άλλων, τονίζει: «Το πιο κρίσιμο στοιχείο στην εξέλιξη του φαινομένου δεν είναι μόνο η έντονη βροχόπτωση, αλλά είναι και ισόποσος όγκος εδάφους που παρασύρθηκε από το νερό, καταλήγοντας να είναι το νερό ο διπλάσιος όγκος λάσπης, δηλαδή το έδαφος που παρασύρθηκε από το νερό είναι εκείνο που έπνιξε τη Μάνδρα. Δηλαδή, δεν είναι μόνο το ακραίο καιρικό φαινόμενο, αλλά η ακραία διάβρωση, η οποία προκλήθηκε από την πτώση του νερού. Κι όλα αυτά μαζί συνδυάστηκαν κι έγινε ο διπλάσιος όγκος λάσπης. Νερό και έδαφος διπλασίασαν τις καταστροφές».

Τέλος, σύμφωνα με την οργάνωση, σε εθνικό επίπεδο, το έδαφος ρυπαίνεται από τα στραγγίσματα των χωματερών, ιδιαίτερα από τον ΧΥΤΑ Φυλής, κακοποιείται από την υπερβολική χρήση λιπασμάτων αλλά και από τις εξορύξεις, όπως στις Σκουριές Χαλκιδικής από την Eldorado Gold, διαβρώνεται από τις δασικές πυρκαγιές και την κλιματική αλλαγή, σκεπάζεται με τις επεκτάσεις των πόλεων και με την πλακόστρωση των πάρκων και των παιδικών χαρών κ.ά.

Πηγή: newsbeast.gr

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Γιατί ο πρωθυπουργός προσπάθησε με τροπολογία της τελευταίας στιγμής σε σχέδιο νόμου του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής να θέσει ως προϋπόθεση για την κήρυξη απεργίας από τις γενικές συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων την απαρτία 50%+1, καταργώντας προηγούμενο ευνοϊκότερο νόμο που επέτρεπε να αποφασίζει ακόμη και το 20%;

Γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιχείρησε να απαγορεύσει επί της ουσίας την απεργία, δεδομένου ότι στη σημερινή περίοδο απογοήτευσης των εργαζομένων και περιστολής των δικαιωμάτων είναι πρακτικά αδύνατο να συγκεντρωθεί και να ψηφίσει υπέρ της απεργίας μια τόσο ισχυρή πλειοψηφία;

Γιατί το υπουργείο Εργασίας μιας αριστερής υποτίθεται κυβέρνησης, με την επικεφαλής του Έ. Αχτσιόγλου, θέλει να διαπρέψει εκεί που απέτυχε ο υπουργός του Καραμανλή, Λάσκαρης, το 1976 με το νόμο 330 και το ΠΑΣΟΚ το 1983, όταν κι αυτοί επιχείρησαν μέσω νομικών εμποδίων να βάλουν φραγμό στο δικαίωμα των εργαζομένων να προκηρύσσουν απεργία;

Τα ερωτήματα αυτά υφίστανται ακόμη και μετά την υποχώρηση της κυβέρνησης που ανακάλεσε την τροπολογία για να την επαναφέρει όμως σε επόμενο νομοσχέδιο, μετά τις θυελλώδεις αντιδράσεις που προκλήθηκαν εντός ολίγων ωρών: πανελλαδική στάση εργασίας από ΑΔΕΔΥ, συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ, κ.α. Δεδομένου ότι κι αυτή η υποχώρηση της κυβέρνησης είναι δείγμα των αποτελεσμάτων που μπορούν να έχουν οι αγώνες και οι απεργίες, ας ελπίσουμε στο νόμο που θα φέρουν να μην ενσωματώσουν κι άλλο άρθρο που να απαγορεύει την κήρυξη απεργιών από τις τριτοβάθμιες οργανώσεις∙ κι αυτό δεν είναι αστείο. Πολύ πιθανά η κυβέρνηση αμέσως μετά την ψήφιση αυτού του νόμου, να τον επεκτείνει ψηφίζοντας εξ ίσου απαγορευτικά μέτρα που να απαγορεύουν στις ομοσπονδίες, τα εργατικά κέντρα και τις τριτοβάθμιες οργανώσεις να κηρύσσουν απεργία! Ή, να ζητούν  προαναγγελία 2 και 3 μήνες πριν, άδεια από δικαστές, κοκ. Η εμπειρία είναι πικρή: η αρχή δεν πρέπει να γίνει…

Το γεγονός ότι η απόσυρση της τροπολογίας είναι βήμα τακτικής κι ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να απαγορεύσει την απεργία φάνηκε από την επιστολή που έστειλε ο Τσίπρας στην επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν  Λαγκάρντ, στις 21 Ιουλίου. Την επιστολή την είχε αποκαλύψει η εφημερίδα Καθημερινή. Μεταξύ άλλων λοιπόν (όπως για παράδειγμα να τεθεί σε πλήρη εφαρμογή το σύστημα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών – το οποίο ήδη υλοποίησε) η κυβέρνηση δεσμευόταν πώς «έως τον Σεπτέμβριο θα υιοθετηθούν αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο, που θα προβλέπουν ότι προκειμένου να υπάρχει απαρτία για να αποφασιστεί απεργία θα πρέπει να συμμετέχει το 50% των εργαζομένων που εκπροσωπούνται στα σωματεία».

Κυβέρνηση, δανειστές και κυρίως η εγχώρια ολιγαρχία (ΣΕΒ, ξενοδόχοι, κ.λπ.) βιάζονται να απαγορεύσουν τις απεργίες, αξιοποιώντας την υποχώρηση των αγώνων, γιατί ξέρουν ότι η κατάσταση της εργαζόμενης πλειοψηφίας θα επιδεινωθεί! Θέλουν να βάλουν στο γύψο τις αντιδράσεις γιατί ξέρουν τι έρχεται:

-        Περικοπές σε συντάξεις το 2018, οι οποίες συμφωνήθηκαν στην προηγούμενη αξιολόγηση, ακόμη και κατά 18% που θα πλήξουν τους χαμηλοσυνταξιούχους. Οι μειώσεις στις συντάξεις συνολικού ύψους 1,8 δισ. ευρώ ή 1% του ΑΕΠ θα ισχύσουν για τις κύριες και τις επικουρικές συντάξεις, με 100.000 συνταξιούχους να εκτιμάται ότι θα χάσουν και από τις δύο συντάξεις. Μεγάλοι χαμένοι θα είναι οι ασφαλισμένοι του πρώην ΤΕΒΕ που θα δουν τη σύνταξη να μειώνεται ακόμη και κατά 41%!

-        Νέες ιδιωτικοποιήσεις, με την κορυφαία περίπτωση της ΔΕΗ, που απέτυχε να ολοκληρώσει ο Σαμαράς και επιχειρεί να φέρει τώρα σε πέρας ο Τσίπρας, ήδη να προκαλεί σοβαρές αντιδράσεις στις τοπικές κοινωνίες. Το ξεπούλημα των λιγνιτικών μονάδων της Μελίτης και της Μεγαλόπολης είναι σκάνδαλο γιατί αποτελούν υπερσύγχρονες μονάδες υψηλής παραγωγικότητας. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι αυτές είναι οι μονάδες που μπαίνουν πρώτες στο σύστημα και παράγουν πρώτες. Το ξεπούλημά τους σε ιδιώτες θα αυξήσει την τιμή λιανικής, θα οδηγήσει τη ΔΕΗ σε αργό θάνατο.

-        Διευκόλυνση των πλειστηριασμών, με αλλαγές στο νόμο Κατσέλη, για χάρη των τραπεζών. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θα παραδώσουν βορά στους τραπεζίτες δεκάδες χιλιάδες δανειολήπτες με τον επανέλεγχο των υποθέσεων και με στόχο να μειωθεί απότομα ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ αίτησης και έκδοσης της δικαστικής απόφασης. Το έργο θα αναλάβει ειδική επιτροπή δικαστικών που θα συσταθεί με σύμφωνη γνώμη των δανειστών. Η αναθεώρηση του νόμου Κατσέλη θα επιταχύνει τους πλειστηριασμούς και θα βγάλει στο δρόμο χιλιάδες λαϊκές οικογένειες.

-        Εφαρμογή ενός προϋπολογισμού ακραίας λιτότητας, όπως αποκαλύπτει η κατάργηση του ΕΚΑΣ που έπαιρναν οι φτωχότεροι συνταξιούχοι, η αύξηση του ΦΠΑ και των ασφαλιστικών εισφορών και άλλων μέτρων που ψηφίστηκαν με το 4ο μνημόνιο (Ν. 4442/2017) όπως η μείωση του αφορολόγητου από τα 9.545 ευρώ στα 5.681. Ας μην ξεχνάμε ότι το 3ο και 4ο μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επέβαλε την εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων συνολικού ύψους 17 δισ. ευρώ!

-        Δύο πολυνομοσχέδια που θα ψηφισθούν πριν και μετά τις γιορτές όπου θα συμπεριλαμβάνονται και τα 110 προαπαιτούμενα μέτρα που η κυβέρνηση Τσίπρα συμφώνησε με τους δανειστές ώστε το Euroworking Group στις 11 Ιανουαρίου να δώσει την έγκρισή του για να κλείσει έγκαιρα η τρίτη αξιολόγηση και να εκταμιευθεί η δόση, ώστε να ξεκινήσει η τέταρτη και τελευταία αξιολόγηση.

-        Κυρίως όμως αγώνες! Εργοδοσία και κυβέρνηση ξέρουν πολύ καλά ότι η σημερινή αναμονή δε θα κρατήσει για πολύ  καιρό ακόμη. Ελάχιστα αναφέρεται, είναι όμως συγκλονιστικό: Περισσότεροι από τους ανέργους, που επίσημα ανέρχονται σε 920.000, είναι οι απλήρωτοι. Συγκεκριμένα, 1 εκ. εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι από την εργοδοσία από 3 έως 18 μήνες, συγκροτώντας ένα εξαιρετικά εύφλεκτο υλικό, που όσο θα βελτιώνεται η κατάσταση της οικονομίας θα διεκδικεί μαχητικά όσα δικαιούται και του στέρησαν επικαλούμενοι την κρίση!

Υπό το πρίσμα των νέων δραματικών αλλαγών που έρχονται, η απόσταση που κρατά το ΔΝΤ στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων, την οποία η κυβέρνηση εμφανίζει ως επιτυχία της, δεν σημαίνει τίποτε καλό για τους εργαζόμενους. Το ΔΝΤ έκανε πίσω γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ζήλωσε τη δόξα του. Γιατί η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που πρότεινε και πλέον το ΔΝΤ δικαιωμένο κάθεται στη γωνία απολαμβάνοντας τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ να έρχονται στα λόγια του και να υλοποιούν τις απαιτήσεις του, υπό τις επευφημίες της Καθημερινής που έχει τίτλο «Σπάει το ταμπού του συνδικαλιστικού νόμου»…

Η κυβέρνηση Τσίπρα ωστόσο, με τη δεξιά πολιτική της που ως στόχο έχει να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία, αν κάτι καταφέρνει είναι να πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθεται, νομιμοποιώντας την πλειοδοσία της ΝΔ σε νεοφιλελεύθερες εξαγγελίες. Προς επίρρωση το «μεταρρυθμιστικό ηλεκτροσόκ» που υποσχέθηκε ο Κ. Μητσοτάκης τη Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου από το βήμα του 28ου συνεδρίου του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου.

Η συμμετοχή στα αντικυβερνητικά συλλαλητήρια που διοργανώνονται σε όλη την Ελλάδα (12 στην πλ. Κλαυθμώνος, 6 στην Καμάρα, κ.α.) και η επιτυχία της απεργίας στις 14 Δεκεμβρίου ενάντια στον προϋπολογισμό λιτότητας και την αξιολόγηση είναι μια πρώτη απάντηση απέναντι στο μαύρο μέτωπο ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, δανειστών και εργοδοσίας.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Πέρα από την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη ονείρωξη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, καθώς χειρότερη, από ηθική (και όχι μόνο) άποψη, από την απαγόρευση των απεργιών είναι η πρόθεσή της για ουσιαστική κατάργηση των αποζημιώσεων για τα εργατικά «ατυχήματα», αφού πλέον θα πρέπει να αποδεικνύεται δόλος(!!) του εργοδότη.

6.500 ήταν το 2016 τα εργατικά «ατυχήματα» στη χώρα μας. 73 από αυτά θανατηφόρα.

Το 2010, χρονιά αφετηρίας της υπαγωγής μας στο μνημόνιο, τα εργατικά «ατυχήματα» που δηλώθηκαν στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας ήταν 5.721. Το 2016, ο αντίστοιχος αριθμός ανήλθε στα 6.500.

Το πρώτο τρίμηνο του 2017, παρατηρείται μία αύξηση 15%, σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2016 στα «επίσημα», δηλωθέντα εργατικά ατυχήματα. Η εκτίμηση για το 2017 είναι ότι θα ξεπεράσουν τα 7.000.

Ανάλογη πορεία, ακολουθούν και τα θανατηφόρα ατυχήματα, με μία αύξηση 10% περίπου κάθε χρόνο. Το 2016 τα θανατηφόρα «ατυχήματα»- εγκλήματα της εργοδοσίας ήταν 73, νούμερο που θεωρείται εξωφρενικό, ακόμη και από τις κρατικές αρμόδιες υπηρεσίες.

Στο ότι τα «ατυχήματα»- θανατηφόρα και μη- γνωρίζουν αύξηση τα χρόνια της κρίσης κατά 10%-15% κάθε χρόνο θα πρέπει να συνυπολογιστεί ότι έχουμε παράλληλα ραγδαία μείωση της παραγωγής (και ειδικά σε κλάδους όπως οι κατασκευές, που παραδοσιακά αποτελούσαν χώρο υψηλής συγκέντρωσης ατυχημάτων).

Στη πραγματικότητα δηλαδή, η αύξηση των εργατικών «ατυχημάτων», λόγω της κρίσης και των μειωμένων μέτρων ασφαλείας των επιχειρήσεων, ξεπερνά το 20%.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θέλει να προωθήσει  την εγκληματική διάταξη για τις αποζημιώσεις.

Διάταξη που δεν έχει προηγούμενο τα τελευταία 100 χρόνια σε οποιοδήποτε κράτος.

Διάταξη ακραίου ταξικού κανιβαλισμού, που θα μειώσει αντικειμενικά στο μηδέν, κάθε δαπάνη ασφάλειας στους εργασιακούς χώρους, εκτοξεύοντας τα εγκλήματα της εργοδοσίας στα ύψη .

Τι περισσότερο θα έκαναν Πινοσέτ και Θάτσερ;
(Η εποχή της αθωότητας δίνει τη θέση της στην εποχή της συνενοχής)

Πηγή: iskra.gr