Πρώτη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Λαϊκής Ενότητας.

Η ΛΑΕ βα­δί­ζει προς την 1η Συν­διά­σκε­ψή της μέσα σε συν­θή­κες απο­λύ­τως κρί­σι­μες για την Αρι­στε­ρά, το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα, την κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση.

Η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ βυ­θί­ζε­ται με τα­χύ­τη­τα μέσα στον μνη­μο­νια­κό βούρ­κο. Ένα κόμμα που χτί­στη­κε (με τις ορ­γα­νώ­σεις του, τους αν­θρώ­πους του, τα σύμ­βο­λα και τα μέσα προ­πα­γάν­δας του κ.ο.κ.) μέσα από μια μακρά και σκλη­ρή πε­ρί­ο­δο αντι­μνη­μο­νια­κής - αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης - αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής πάλης των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών δυ­νά­με­ων, έχει σή­με­ρα πε­ρά­σει στην υπη­ρε­σία της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης, των ευ­ρω­η­γε­σιών, των δα­νει­στών. Αυτό το ολο­φά­νε­ρο πλέον γε­γο­νός, ενώ είναι εξαι­ρε­τι­κά αμ­φί­βο­λο ότι ενι­σχύ­ο­ντας τις κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις θα κα­τορ­θώ­σει να βγά­λει το «σύ­στη­μα» από την κρίση, είναι –για την ώρα του­λά­χι­στον– ικανό να προ­κα­λεί βαθιά σύγ­χυ­ση στις δυ­νά­μεις της αντί­στα­σης: ένας ολό­κλη­ρος κό­σμος βυ­θί­ζε­ται στην απο­γο­ή­τευ­ση, δεν δια­κρί­νει ελ­πί­δα και προ­ο­πτι­κή, πα­ρα­με­ρί­ζει μπρο­στά στα με­γά­λα κα­θή­κο­ντα της σύ­γκρου­σης για την ανα­τρο­πή της μνη­μο­νια­κής επί­θε­σης. Τέ­τοια σκλη­ρά με­σο­δια­στή­μα­τα δεν είναι άγνω­στα, ούτε καν σπά­νια στην τα­ξι­κή πάλη. Σε τέ­τοιες πε­ριό­δους έχει με­γά­λη ση­μα­σία οι ορ­γα­νω­μέ­νες δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς να κρα­τή­σουν τις γραμ­μές τους. Να στη­ρί­ξουν απο­φα­σι­στι­κά τους αγώ­νες, να εξη­γούν τα πο­λι­τι­κά αδιέ­ξο­δα, να ανοί­γουν δρό­μους για την ερ­γα­τι­κή και λαϊκή αντί­στα­ση, που ανα­πό­φευ­κτα θα επα­νέλ­θει με μα­ζι­κές δια­στά­σεις και ορ­μη­τι­κό τρόπο (το «ξαφ­νι­κό» ξέ­σπα­σμα του κι­νή­μα­τος στη Γαλ­λία είναι, για τους δύ­σπι­στους, μία από τις πρό­σφα­τες απο­δεί­ξεις...).

Η ΛΑΕ έχει μέχρι σή­με­ρα κρα­τη­θεί μέσα σε αυτόν τον προ­σα­να­το­λι­σμό. Με προ­βλή­μα­τα, με κα­θυ­στε­ρή­σεις (πώς θα μπο­ρού­σε να γίνει αλ­λιώς;), αλλά επι­μέ­νο­ντας στην πο­λι­τι­κή της ανα­τρο­πής των μνη­μο­νί­ων από τη σκο­πιά της ερ­γα­ζό­με­νης πλειο­ψη­φί­ας και στην προ­ο­πτι­κή της ευ­ρύ­τε­ρης σο­σια­λι­στι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης. Οι επι­θέ­σεις που διαρ­κώς δέ­χε­ται η ΛΑΕ από το «υπό­γειο» του Μα­ξί­μου είναι η κα­λύ­τε­ρη από­δει­ξη.

Κατά τη γνώμη μας η 1η Συν­διά­σκε­ψη της ΛΑΕ οφεί­λει να επι­βε­βαιώ­σει και να ενι­σχύ­σει αυτόν τον προ­σα­να­το­λι­σμό, να επε­ξερ­γα­στεί και να διευ­κρι­νί­σει, στο μέτρο του δυ­να­τού, τα κρί­σι­μα πο­λι­τι­κά προ­βλή­μα­τα γραμ­μής, να χτί­σει ένα πλαί­σιο κοι­νής δρά­σης και πο­λι­τι­κής συλ­λει­τουρ­γί­ας που θα επι­τρέ­ψει τη συ­σπεί­ρω­ση ενός με­γά­λου μέ­ρους της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­μνη­μο­νια­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς.

Πρό­γραμ­μα

Τις μέρες αυτές δό­θη­κε στη δη­μο­σιό­τη­τα η πρό­τα­ση του ΠΣ της ΛΑΕ για τις προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις. Πρό­κει­ται για έναν «συμ­βι­βα­σμό», με ανα­πό­φευ­κτα αδιευ­κρί­νι­στα ση­μεία, αλλά συμ­βι­βα­σμό προ­ω­θη­τι­κό: η κα­τεύ­θυν­ση αυτή μπο­ρεί να κρα­τή­σει τη ΛΑΕ στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων. Στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες αυτό δεν είναι λίγο, και γι’ αυτό οι δυ­νά­μεις μας θα στη­ρί­ζουν την προ­γραμ­μα­τι­κή πρό­τα­ση, διευ­κρι­νί­ζο­ντας ασφα­λώς όπου είναι ανα­γκαίο τη δική μας πο­λι­τι­κή και δια­τη­ρώ­ντας το δι­καί­ω­μα τρο­πο­λό­γη­σης μέχρι και την ίδια τη Συν­διά­σκε­ψη.

Η ΛΑΕ ορί­ζει τον εαυτό της ως μέ­τω­πο της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­μνη­μο­νια­κής Αρι­στε­ράς. Η θέση αυτή έχει προ­φα­νή ση­μα­σία και ως προς την επι­λο­γή των δυ­νά­με­ων που μπο­ρεί να απευ­θυν­θεί η ΛΑΕ για τη διεύ­ρυν­σή της, αλλά και αντι­στρό­φως ως προς την πε­ρι­γρα­φή δυ­νά­με­ων που δεν είναι δυ­να­τόν να γί­νουν απο­δε­κτές στη ΛΑΕ.

Οι προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις πε­ρι­γρά­φουν μια συ­νε­κτι­κή με­τα­βα­τι­κή πο­λι­τι­κή.

Αυτή αρ­χί­ζει από το κρί­σι­μο πεδίο της ανα­γκαί­ας πο­λι­τι­κής της αντι­λι­τό­τη­τας, επι­χει­ρώ­ντας να εν­σω­μα­τώ­σει το σύ­νο­λο των αι­τη­μά­των των αγώ­νων της τάξης μας σε όλη την τρέ­χου­σα ιστο­ρι­κή πε­ρί­ο­δο, με εμ­βλη­μα­τι­κά ση­μεία τους μι­σθούς, τις συ­ντά­ξεις, τις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες, την αντι-«ελα­στι­κό­τη­τα» στις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις. Πρό­κει­ται για πεδίο που ενώ θα έπρε­πε να είναι αυ­το­νό­η­το, δεν θα πρέ­πει να υπο­τι­μη­θεί: γιατί στην εποχή της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης επι­θε­τι­κό­τη­τας του κε­φα­λαί­ου δεν σπα­νί­ζουν οι φωνές, ακόμα και μέσα στην Αρι­στε­ρά, που «υπο­βαθ­μί­ζουν» αι­τή­μα­τα με­γά­λου τμή­μα­τος των ζω­ντα­νών αν­θρώ­πων, προ­κει­μέ­νου να προ­βά­λουν κά­ποιο φα­ει­νό «σχέ­διο» ανα­συ­γκρό­τη­σης της χώρας, συ­ναι­νε­τι­κής διε­ξό­δου από την κρίση κ.ο.κ. Όλοι οι σύ­ντρο­φοι-ισ­σες του Κόκ­κι­νου Δι­κτύ­ου θα επι­μεί­νου­με ότι οι αγώ­νες της τάξης μας προσ­διο­ρί­ζουν προ­γραμ­μα­τι­κές δε­σμεύ­σεις, κα­θο­ρι­στι­κές για τη δια­μόρ­φω­ση της πο­λι­τι­κής τα­κτι­κής και της στρα­τη­γι­κής της ΛΑΕ.

Ένα δεύ­τε­ρο πεδίο της με­τα­βα­τι­κής «αντί­λη­ψης» προ­κύ­πτει μέσα από την πείρα που ήδη έχου­με, με σκλη­ρό τρόπο, απο­κτή­σει. Η πο­λι­τι­κή της αντι­λι­τό­τη­τας δεν μπο­ρεί να επι­βλη­θεί, αν δεν επι­λυ­θούν κά­ποιοι κρί­σι­μοι «εν­διά­με­σοι» πο­λι­τι­κοί και κοι­νω­νι­κοί «κό­μποι»: Η στάση πλη­ρω­μών στους δα­νει­στές, που οδη­γεί στην απο­νο­μι­μο­ποί­η­ση-δια­γρα­φή του χρέ­ους. Η εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών και η κα­τάρ­γη­ση των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων «ελευ­θε­ριών» του κε­φα­λαί­ου. Το στα­μά­τη­μα των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και η επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση των ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νων ΔΕΚΟ, Ορ­γα­νι­σμών και δη­μό­σιων χώρων. Η επα­να­φο­ρά της ισχύ­ος των Συλ­λο­γι­κών Συμ­βά­σε­ων Ερ­γα­σί­ας και η ενί­σχυ­ση των μορ­φών ερ­γα­τι­κού-λαϊ­κού ελέγ­χου στην οι­κο­νο­μία και την πα­ρα­γω­γή. Όμως σή­με­ρα γνω­ρί­ζου­με ότι ένα τέ­τοιο πρό­γραμ­μα δεν είναι συμ­βα­τό με τις ανο­χές του ευρώ και την πο­λι­τι­κή των ευ­ρω­η­γε­σιών. Η έξο­δος από την ευ­ρω­ζώ­νη και η απαρ­χή μιας συ­στη­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής αντί­στα­σης-ρή­ξης με τη συ­νο­λι­κό­τε­ρη ΕΕ έχει γίνει «λυδία λίθος» για την αξιο­πι­στία κάθε προ­γράμ­μα­τος αντι­λι­τό­τη­τας. Το ΚΔ έχει υπο­στη­ρί­ξει αυτήν την επι­λο­γή, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η έξο­δος από το ευρώ απο­τε­λεί ανα­γκαία αλλά όχι και ικανή συν­θή­κη για την υλο­ποί­η­ση του προ­γράμ­μα­τός μας. Που ση­μαί­νει ότι για την Αρι­στε­ρά πα­ρα­μέ­νει το κο­λοσ­σιαίο κα­θή­κον να δώσει στην έξοδο από την ευ­ρω­ζώ­νη και τη σύ­γκρου­ση με την ΕΕ το δικό της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο, σε σύ­γκρου­ση με τις πο­λι­τι­κές του οι­κο­νο­μι­κού εθνι­κι­σμού και του προ­τε­ξιο­νι­σμού, που ήδη εμ­φα­νί­ζο­νται σε ευ­ρω­παϊ­κά κόμ­μα­τα της λαϊ­κής Δε­ξιάς ή, χει­ρό­τε­ρα, της ακρο­δε­ξιάς.

Στις προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις της ΛΑΕ έχει εντα­χθεί ο αντι­ρα­τσι­σμός και στην πε­ρί­ο­δο της δρα­μα­τι­κής προ­σφυ­γι­κής κρί­σης απο­δεί­χθη­κε η ει­λι­κρί­νεια σε αυτήν την επι­λο­γή. Σωστά η ΛΑΕ συν­δέ­ει την ανα­γκαία αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες με τα γε­νι­κό­τε­ρα αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κά αντι­πο­λε­μι­κά κα­θή­κο­ντα στην πε­ριο­χή. Όμως θα χρεια­στεί με­γα­λύ­τε­ρη προ­σο­χή σε δύο ση­μεία: α) η αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες δεν είναι δυ­να­τόν να συ­ναρ­τά­ται (και τε­λι­κά να υπο­βαθ­μί­ζε­ται...) με οποιο­δή­πο­τε πρό­σχη­μα που προ­κύ­πτει από γε­ω­πο­λι­τι­κές «ανα­λύ­σεις» β) η αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες πρέ­πει να εντα­χθεί σε ένα σα­φέ­στε­ρο αντι­ρα­τσι­στι­κό-αντι­φα­σι­στι­κό πλαί­σιο πο­λι­τι­κής και να εμπε­δω­θούν ως αδια­πραγ­μά­τευ­τες «αξίες» για την Αρι­στε­ρά ο αντιε­θνι­κι­σμός, ο αντι­σε­ξι­σμός κ.ο.κ.

Συμ­μα­χί­ες

Όλα αυτά τα κρι­τή­ρια είναι κα­θο­ρι­στι­κά, με­τα­ξύ άλλων, στο καυτό ζή­τη­μα των συμ­μα­χιών. Η ΛΑΕ, σωστά, ανα­φέ­ρε­ται σε ένα ευ­ρύ­τε­ρο «μέ­τω­πο» για την ανα­γκαία φι­λο­λαϊ­κή διέ­ξο­δο από την κρίση, με βάση τους στό­χους του προ­γράμ­μα­τός της. Εμείς θε­ω­ρού­με ότι το «μέ­τω­πο» αυτό αφορά κυ­ρί­αρ­χα τις δυ­νά­μεις της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς, των «ερ­γα­τι­κών» κομ­μά­των και ορ­γα­νώ­σε­ων. Έχου­με συ­στη­μα­τι­κά υπο­στη­ρί­ξει την ανά­γκη μιας συ­γκρο­τη­μέ­νης τα­κτι­κής συμ­μα­χιών προς την πλευ­ρά του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ.

Προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή θε­ω­ρού­με ση­μα­ντι­κές τις πρω­το­βου­λί­ες που πρέ­πει να ανα­λά­βει η ΛΑΕ προς τις δυ­νά­μεις που προ­έρ­χο­νται από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (Πλεύ­ση Ελευ­θε­ρί­ας, Δι­κτύ­ω­ση ΡιζΑ κ.ά.). Γνω­ρί­ζου­με τις πι­κρί­ες που έχουν συσ­σω­ρεύ­σει μέσα στους αγω­νι­στές-ριες της Αρι­στε­ράς οι μάχες που δό­θη­καν (ή αυτές που δεν δό­θη­καν) τους σκλη­ρούς μήνες της κρί­σης στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Όμως θε­ω­ρού­με ότι αυτές οι πι­κρί­ες πρέ­πει να πο­λι­τι­κο­ποι­η­θούν: το κα­λύ­τε­ρο έδα­φος και για την κρι­τι­κή-αυ­το­κρι­τι­κή της πε­ριό­δου ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι η συ­γκέ­ντρω­ση δύ­να­μης για να συ­νε­χι­στεί σή­με­ρα η μάχη για την ανα­τρο­πή των μνη­μο­νί­ων, νέων και πα­λιών.

Κα­νο­νι­σμός Λει­τουρ­γί­ας

Πέρα από το προ­γραμ­μα­τι­κό πεδίο, η ΛΑΕ οφεί­λει να τα­κτο­ποι­ή­σει το «κα­τα­στα­τι­κό» της, να θε­σπί­σει κα­νό­νες που θα εγκα­θι­στούν μια δη­μο­κρα­τι­κή και πο­λι­τι­κά απο­τε­λε­σμα­τι­κή λει­τουρ­γία των ορ­γα­νώ­σε­ων και των μελών της.

Στην εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλλά και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, έχει ανα­δει­χθεί ως κα­θο­ρι­στι­κό το ζή­τη­μα της ομα­λής σχέ­σης με­τα­ξύ των ορ­γα­νώ­σε­ων που συμ­με­τέ­χουν στο «μέ­τω­πο» και του πο­λύ­τι­μου ανέ­ντα­χτου δυ­να­μι­κού. Η σχέση αυτή μπο­ρεί να δια­φυ­λα­χθεί μόνο με μια δέσμη μέ­τρων.

Αφε­νός η δια­κρι­τό­τη­τα των ορ­γα­νώ­σε­ων πρέ­πει να δια­φυ­λα­χθεί, αλλά ταυ­τό­χρο­να να υπο­στη­ρι­χθεί σε ένα ελά­χι­στο επί­πε­δο: στο δι­καί­ω­μα να μπο­ρούν να υπο­στη­ρί­ζουν την άποψή τους στη δια­δι­κα­σία της Συν­διά­σκε­ψης, ακόμα και αν δεν έχουν εκλέ­ξει αντι­προ­σώ­πους (π.χ. με 2 «αρι­στί­δην» εκ­προ­σώ­πους). Όμως, πέρα από αυτό το ελά­χι­στο επί­πε­δο, οι κα­νό­νες οφεί­λουν να λο­γο­δο­τούν κυ­ρί­ως στην ώσμω­ση και στη συλ­λει­τουρ­γία ορ­γα­νω­μέ­νων και ανέ­ντα­χτων στα πλαί­σια του «με­τω­πι­κού» σχη­μα­τι­σμού: αρχή «1 μέλος – 1 ψήφος», απο­φά­σεις διά πλειο­ψη­φί­ας (και σο­βα­ρές απο­φά­σεις δι’ ενι­σχυ­μέ­νης πλειο­ψη­φί­ας), «αυ­το­πρό­σω­πη» κα­το­χύ­ρω­ση της έν­νοιας του μέ­λους, έμ­φα­ση στη λει­τουρ­γία των το­πι­κών και κλα­δι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, έμ­φα­ση στη ση­μα­σία της πο­λι­τι­κής συ­ζή­τη­σης, προ­τε­ραιό­τη­τα στην ανα­ζή­τη­ση συ­ναι­νέ­σε­ων, θέ­σπι­ση ανα­κλη­τό­τη­τας κ.ο.κ.

Σε όλα αυτά είναι φα­νε­ρό ότι ο πα­ρά­γο­ντας-κλει­δί είναι η ενί­σχυ­ση των το­πι­κών και κλα­δι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων. Στην εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­χα­με την εξου­δε­τέ­ρω­ση των πρω­το­βάθ­μιων ορ­γα­νώ­σε­ων μέσα από την υπερ­διό­γκω­ση των «εν­διά­με­σων» ορ­γά­νων (Νο­μαρ­χια­κές και Θε­μα­τι­κές Επι­τρο­πές) που, από τη στιγ­μή που συν­δυά­στη­καν με τα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά «όρ­γα­να» (τμή­μα­τα, ΚΕΠΕ), αναί­ρε­σαν κάθε αρ­μο­διό­τη­τα και εξου­σία από τις Ορ­γα­νώ­σεις Μελών. Θε­ω­ρού­με ότι στη ΛΑΕ οι Νο­μαρ­χια­κές Επι­τρο­πές θα πρέ­πει να πε­ριο­ρι­στούν σε συ­ντο­νι­στι­κό ρόλο, ενώ οι Θε­μα­τι­κές αυ­στη­ρά σε ρόλο συμ­βου­λευ­τι­κό και τεκ­μη­ρί­ω­σης.

Συλ­λο­γι­κή ηγε­σία

Η ανα­γκαία δη­μο­κρα­τι­κή λει­τουρ­γία ολο­φά­νε­ρα αφορά και την ηγε­τι­κή λει­τουρ­γία. Πι­στεύ­ου­με ότι αυτή η συ­ζή­τη­ση για να γίνει ου­σια­στι­κά θα πρέ­πει να δια­χω­ρι­στεί από έναν αφη­ρη­μέ­νο «αντι­η­γε­τι­σμό» και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από την προ­σω­πο­ποί­η­ση και τη στο­χο­ποί­η­ση. Τα ηγε­τι­κά όρ­γα­να (Πο­λι­τι­κό Συμ­βού­λιο και Πο­λι­τι­κή Γραμ­μα­τεία) ορί­ζο­νται από τον Κα­νο­νι­σμό και –παρά τους με­γά­λους αριθ­μούς που επι­λέ­χθη­καν κυ­ρί­ως για να λυ­θούν προ­βλή­μα­τα αντι­προ­σω­πευ­τι­κό­τη­τας...– θα πρέ­πει να έχουν ου­σια­στι­κή λει­τουρ­γία, χωρίς να ανε­χθούν φαι­νό­με­να υπο­κα­τά­στα­σης. Για τη θέση τού κατά το νόμο «επι­κε­φα­λής» προ­τεί­νε­ται γραμ­μα­τέ­ας του ΠΣ, που εκλέ­γε­ται από το ΠΣ και όχι από το Συ­νέ­δριο και είναι ανα­κλη­τός με από­φα­ση διά πλειο­ψη­φί­ας του ΠΣ.

Όμως το πιο ου­σια­στι­κό γνώ­ρι­σμα μιας δη­μο­κρα­τι­κής ηγε­σί­ας είναι η συλ­λο­γι­κό­τη­τα. Εμείς προ­τεί­νου­με έναν συν­δυα­σμό κε­ντρι­κών «θέ­σε­ων» (π.χ. γραμ­μα­τέ­ας του ΠΣ, συ­ντο­νι­στής του ΠΓ, υπεύ­θυ­νος του Γρα­φεί­ου Τύπου) όπου θα ισχύ­ει μια πλου­ρα­λι­στι­κή κα­τα­νο­μή για να ενι­σχύ­ε­ται ο με­τω­πι­κός χα­ρα­κτή­ρας. Ανά­λο­γα μέτρα θα πρέ­πει να έχουν ως στόχο τη συ­νει­δη­τή (αυτο)πει­θάρ­χη­ση του δη­μό­σιου λόγου στον συμ­φω­νη­μέ­νο προ­γραμ­μα­τι­κό λόγο στη ΛΑΕ.

Τέλος, «οξυ­γό­νο» για κάθε συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια είναι η ζω­ντα­νή πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση. Αυτή θα πρέ­πει να ενι­σχυ­θεί με όλα τα ανα­γκαία μέτρα. Ανά­με­σά τους είναι η προ­στα­σία της συλ­λο­γι­κής και δη­μο­κρα­τι­κής συ­ζή­τη­σης από την τάση προ­σω­πο­ποί­η­σης και κα­ταγ­γελ­τι­σμού-κα­νι­βα­λι­σμού, που (προ­σω­ρι­νά, ελ­πί­ζου­με) θρέ­φει το γε­νι­κό κλίμα. Όμως αυτό δεν μπο­ρεί παρά να επα­φί­ε­ται στην (αυτο)πει­θάρ­χη­ση των μελών και στη λει­τουρ­γία των ορ­γα­νώ­σε­ων.

Η ανά­δει­ξη κά­ποιων ανά­λο­γων κα­νό­νων δη­μο­κρα­τι­κής-συλ­λο­γι­κής συ­γκρό­τη­σης της ΛΑΕ θα είναι θε­μέ­λιο και για την ανα­γκαία διεύ­ρυν­σή της. Που απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θε­ση για να μπο­ρέ­σει να ολο­κλη­ρώ­σει νι­κη­φό­ρα τις δε­σμεύ­σεις της.

πηγη: rproject.gr