Η πολιτική κρίση ωριμάζει. Για να αποτρέψουμε την έκφρασή της προς τα δεξιά και να αποκρούσουμε τη γέννηση «τεράτων», για να ανοίξουμε ένα νέο παράθυρο ευκαιρίας για το κίνημα και την Αριστερά, πρέπει να συντονίσουμε την παρέμβασή μας στο κίνημα και στην κεντρική πολιτική αντιπαράθεση και να «επενδύσουμε» σε έναν νέο κύκλο κινηματικών αντιστάσεων.

Η σαφής υπο­χώ­ρη­ση του κι­νή­μα­τος των αγρο­τών και εν γένει των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων ενά­ντια στο ασφα­λι­στι­κό νο­μο­σχέ­διο είναι μια αρ­νη­τι­κή εξέ­λι­ξη για το κί­νη­μα αντί­στα­σης στο τρίτο μνη­μό­νιο. Ταυ­τό­χρο­να όμως θα ήταν με­γά­λο λάθος να εξα­γά­γου­με από αυτήν την υπο­χώ­ρη­ση το συ­μπέ­ρα­σμα πως η υπο­χώ­ρη­ση είναι ορι­στι­κή και όχι προ­σω­ρι­νή ή το συ­μπέ­ρα­σμα ότι είναι σε εξέ­λι­ξη μια δια­δι­κα­σία ξε­πε­ρά­σμα­τος των εντά­σε­ων και ανα­τρο­πών που εγκυ­μο­νεί η πο­λι­τι­κή αστά­θεια γε­νι­κώς και η αστά­θεια της κυ­βέρ­νη­σης ιδιαί­τε­ρα. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα βρι­σκό­μα­στε σε μια με­τα­βα­τι­κή φάση, εξαι­ρε­τι­κά σύ­ντο­μη, πριν από το ξέ­σπα­σμα με νέους όρους ενός νέου γύρου πο­λι­τι­κής και κυ­βερ­νη­τι­κής αστά­θειας σε συν­δυα­σμό με έναν νέο γύρο κοι­νω­νι­κών αντι­στά­σε­ων.

Ση­μα­δια­κό στοι­χείο αυτής της σύ­ντο­μης με­τα­βα­τι­κής φάσης είναι η σύ­γκλη­ση του συμ­βου­λί­ου των πο­λι­τι­κών αρ­χη­γών την προ­σε­χή Πα­ρα­σκευή. Δεν πρό­κει­ται για κί­νη­ση της κυ­βέρ­νη­σης που έχει ηγε­μο­νι­κά στοι­χεία και γί­νε­ται εκ του ασφα­λούς. Αντί­θε­τα, είναι κί­νη­ση-προ­ϊ­όν με­γά­λων αδιε­ξό­δων και κιν­δύ­νων τόσο για το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα στο σύ­νο­λό του όσο και για την κυ­βέρ­νη­ση, στο φόντο της ανα­ζω­πύ­ρω­σης της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και του ξε­σπά­σμα­τος μιας οξεί­ας κρί­σης συ­νο­χής στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση. Όταν η Άν­γκε­λα Μέρ­κελ φαί­νε­ται –και απο­δει­κνύ­ε­ται– «μικρή» απέ­να­ντι στο «τσου­νά­μι» εξε­λί­ξε­ων πλα­νη­τι­κής ση­μα­σί­ας (συν­δυα­σμός ανα­ζω­πύ­ρω­σης της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και πο­λι­τι­κής-θε­σμι­κής κρί­σης της ΕΕ με «πυ­ρο­κρο­τη­τή» το Προ­σφυ­γι­κό), θα ήταν ανό­η­το να αξιο­λο­γή­σου­με τις ελ­λη­νι­κές πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις και να στη­ρί­ξου­με τις προ­βλέ­ψεις μας στην υπό­θε­ση περί κά­ποιου ξε­πε­ρά­σμα­τος της κρί­σης και αστά­θειας του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος και της κυ­βέρ­νη­σης...

Δα­νει­στές: η έλ­λει­ψη «κέ­ντρου» μέ­γι­στος κίν­δυ­νος

Η όχι και τόσο νέα ιδέα της κυ­βέρ­νη­σης ότι θα «παί­ξει» με τις αντι­φά­σεις στους κόλ­πους των δα­νει­στών (στον καιρό της πρω­θυ­πουρ­γί­ας του τέ­τοια... ορά­μα­τα είχε δει και ο Αντώ­νης Σα­μα­ράς), ελ­πί­ζο­ντας να κερ­δί­σει από κά­ποιου εί­δους διά­σπα­ση του «με­τώ­που», δια­ψεύ­στη­κε σε μια πρώτη φάση με οδυ­νη­ρό τρόπο: ακρι­βώς η ανα­ζω­πύ­ρω­ση της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης δεν αφή­νει πε­ρι­θώ­ρια για μια τέ­τοια διά­σπα­ση. Ει­δι­κό­τε­ρα, η απο­χώ­ρη­ση του ΔΝΤ από το ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα σε μια τέ­τοια συ­γκυ­ρία θα πυ­ρο­δο­τού­σε αλυ­σι­δω­τές αρ­νη­τι­κές εξε­λί­ξεις ενά­ντια στην ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­νο­μία συ­νο­λι­κά, αφού οι –ιδιαί­τε­ρα ευ­ε­ρέ­θι­στες αυτή την πε­ρί­ο­δο– διε­θνείς αγο­ρές θα «διά­βα­ζαν» μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη ως από­συρ­ση της «εγ­γύ­η­σης» του ΔΝΤ προς την ελ­λη­νι­κή αλλά και την ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­νο­μία. Εντε­λώς ανα­με­νό­με­να, στην προ­σπά­θειά της να «παί­ξει» με τις αντι­θέ­σεις στους κόλ­πους των δα­νει­στών, η κυ­βέρ­νη­ση βρέ­θη­κε προ του κιν­δύ­νου να «ερε­θί­σει» τα σκλη­ρά ανα­κλα­στι­κά όλων και να τους ενο­ποι­ή­σει ενά­ντιά της, τώρα.

Αν όμως μέχρι εντε­λώς πρό­σφα­τα το πρό­βλη­μα για την κυ­βέρ­νη­ση ήταν ότι δεν μπο­ρού­σε να δια­σπά­σει το ΔΝΤ από τις ευ­ρω­παϊ­κές φρά­ξιες των δα­νει­στών, τώρα αντι­με­τω­πί­ζει ένα ακόμη με­γα­λύ­τε­ρο: την αδυ­να­μία του «κέ­ντρου» του γερ­μα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού και προ­σω­πι­κά της κ. Μέρ­κελ να παί­ξει το ρόλο του κέ­ντρου γύρω από το οποίο συ­σπει­ρώ­νο­νται όλες οι φρά­ξιες των δα­νει­στών. Αυτή η απο­δυ­νά­μω­ση του γερ­μα­νι­κού κέ­ντρου κάνει την κα­τά­στα­ση χα­ο­τι­κή και ακόμη πιο επι­κίν­δυ­νη.

Ήδη το ΔΝΤ είναι σε πο­ρεία τέ­τοιας από­κλι­σης με την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση αλλά και τις Βρυ­ξέλ­λες, ώστε να ζε­σταί­νο­νται σε­νά­ρια για χω­ρι­στές-πα­ράλ­λη­λες αξιο­λο­γή­σεις του ελ­λη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος από το ΔΝΤ και τους ευ­ρω­παϊ­κούς πυ­λώ­νες του «κουαρ­τέ­του». Το ΔΝΤ ζητεί μέτρα για την τριε­τία 2016-2018 δι­πλά­σιου ύψους σε σχέση με την Κο­μι­σιόν και άμεση ανα­διάρ­θρω­ση του Ασφα­λι­στι­κού χωρίς με­τα­βα­τι­κή πε­ρί­ο­δο, με πε­ρι­κο­πή κύ­ριων συ­ντά­ξε­ων «εδώ και τώρα» και «δια­γρα­φή» εφά­παξ και επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων. Αλλά και οι –πιο ήπιες– προ­τά­σεις της Κο­μι­σιόν πα­ρα­πέ­μπουν σε σαφώς σκλη­ρό­τε­ρες ρυθ­μί­σεις για το Ασφα­λι­στι­κό καθώς και σε νέα μέτρα ύψους 3-4 δισ. ευρώ για την τριε­τία 2016-2018.

Έχο­ντας πάρει τα μη­νύ­μα­τα, η κυ­βέρ­νη­ση άρ­χι­σε ήδη να υπο­χω­ρεί από τις λε­γό­με­νες «κόκ­κι­νες γραμ­μές»: οι επι­κου­ρι­κές μπή­καν ήδη στο στό­χα­στρο ενώ ο Αλέ­ξης Τσί­πρας δη­λώ­νει τώρα ότι δεν εν­νο­ού­σε πως «θα υπε­ρα­σπι­στού­με τις υψη­λές συ­ντά­ξεις» (εν­νο­ώ­ντας σαφώς ότι η κυ­βέρ­νη­ση θα απο­δε­χτεί την πε­ρι­κο­πή κύ­ριων συ­ντά­ξε­ων). Επι­πλέ­ον, «πα­γώ­νει» για ολό­κλη­ρο το 2016 η κα­τα­βο­λή εφά­παξ για 63.000 ώρι­μες πε­ρι­πτώ­σεις δι­καιού­χων, εμ­βάλ­λο­ντας υπο­ψί­ες ότι πρό­κει­ται για με­τα­βα­τι­κή προ­ε­τοι­μα­σία σύ­γκλι­σης με τις ιδέες του ΔΝΤ περί δρα­στι­κής πε­ρι­κο­πής ή και ολο­κλη­ρω­τι­κής δια­γρα­φής του εφά­παξ!

Ασφα­λι­στι­κό, Προ­σφυ­γι­κό και κυ­βέρ­νη­ση εθνι­κής σω­τη­ρί­ας

Σαν να μην έφτα­ναν όλα αυτά, ήρθε η οξύ­τα­τη ευ­ρω­παϊ­κή κρίση εξαι­τί­ας του προ­σφυ­γι­κού κύ­μα­τος για να κάνει τα πράγ­μα­τα ακόμη πιο επι­κίν­δυ­να, χα­ο­τι­κά και επεί­γο­ντα. Η κυ­βέρ­νη­ση βλέ­πει να κυ­κλώ­νε­ται από απει­λές των οποί­ων το μέ­γε­θος ξε­περ­νά κατά πολύ τις πο­λι­τι­κές της αντο­χές. Η απει­λού­με­νη με κα­τάρ­ρευ­ση της Σέν­γκεν ΕΕ και η πα­ντα­χό­θεν πιε­ζό­με­νη Μέρ­κελ με­τα­φέ­ρουν τις πιέ­σεις στην ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, προ­σφέ­ρο­ντας στή­ρι­ξη αλλά –όπως πάντα– υπό όρους. Οι όροι αυτοί είναι σα­φείς:

Πρώ­τον, η κυ­βέρ­νη­ση εντέλ­λε­ται όπως με­τα­κι­νή­σει πά­ραυ­τα τις «κόκ­κι­νες γραμ­μές» στο θέμα του Ασφα­λι­στι­κού και της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης του ελ­λη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος, για να τε­λειώ­νει γρή­γο­ρα η αξιο­λό­γη­ση. Η απαί­τη­ση προς την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση «τε­λειώ­νε­τε γρή­γο­ρα» είναι συ­νυ­φα­σμέ­νη με τις έκτα­κτες και επεί­γου­σες συν­θή­κες της πο­λι­τι­κής και θε­σμι­κής κρί­σης εξαι­τί­ας του Προ­σφυ­γι­κού.

Δεύ­τε­ρον, σε πλήρη αντί­θε­ση με τα πα­ρα­μύ­θια πως το Προ­σφυ­γι­κό θα ελα­φρύ­νει τα βάρη στην υλο­ποί­η­ση του μνη­μο­νί­ου, έχου­με το ακρι­βώς αντί­θε­το: για να «στη­ρι­χτεί» στο Προ­σφυ­γι­κό, η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση κα­λεί­ται όχι μόνο να κάνει πίσω στο Ασφα­λι­στι­κό και το Με­σο­πρό­θε­σμο 2016-2018, αλλά και να «συμ­μορ­φω­θεί» πλή­ρως στην πο­λι­τι­κή για το Προ­σφυ­γι­κό, με­τα­ξύ άλλων ει­σά­γο­ντας πο­λι­τι­κές στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης και «έκτα­κτης ανά­γκης». Η Μέρ­κελ ζητεί από την κυ­βέρ­νη­ση την ει­σα­γω­γή πο­λι­τι­κών «έκτα­κτης ανά­γκης» και «εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση» ως «εγ­γύ­η­ση» για την εκ­δή­λω­ση της γερ­μα­νι­κής «αλ­λη­λεγ­γύ­ης».

Δεν είναι λοι­πόν κα­θό­λου τυ­χαίο ότι ο Αλέ­ξης Τσί­πρας δη­λώ­νει πως είπε στον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη κατά τη συ­νά­ντη­σή τους «έλα να αλ­λά­ξου­με μαζί τη χώρα», ούτε πως το συμ­βού­λιο των πο­λι­τι­κών αρ­χη­γών έρ­χε­ται σε αυτήν τη στιγ­μή. Στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα και στην κυ­βέρ­νη­ση με­τα­φέ­ρο­νται τε­ρά­στιες πιέ­σεις, που σπρώ­χνουν στην «εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση»...

Η κρίση αγκα­λιά­ζει όλο το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα

Όμως δεν είναι κα­θό­λου βέ­βαιο ότι μια συ­ντε­ταγ­μέ­νη κυ­βερ­νη­τι­κή λύση «εθνι­κής σω­τη­ρί­ας» θα ευ­δο­κι­μή­σει. Οι λόγοι που δεν υπάρ­χει μια τέ­τοια βε­βαιό­τη­τα είναι πολ­λοί:

Πρώ­τον, το «εθνι­κό ζή­τη­μα» του Προ­σφυ­γι­κού δίνει μεν τη δυ­να­τό­τη­τα για ανα­προ­σαρ­μο­γές τα­κτι­κής και ανα­δι­πλώ­σεις, πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη στον Μη­τσο­τά­κη που έχει «δε­σμευ­τεί» ότι δεν θα στη­ρί­ξει «οι­κου­με­νι­κή», αλλά το ενο­χλη­τι­κό ζή­τη­μα αν σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση ο Τσί­πρας θα πα­ρα­μεί­νει πρω­θυ­πουρ­γός δεν μπο­ρεί να λυθεί χωρίς κά­ποιος από τους δύο να ακυ­ρω­θεί θα­νά­σι­μα...

Δεύ­τε­ρον, η επι­χεί­ρη­ση αδειο­δό­τη­σης των κα­να­λιών και η κυ­βερ­νη­τι­κή «μάχη κατά της δια­πλο­κής» δη­μιουρ­γούν γε­νι­κευ­μέ­νη νευ­ρι­κό­τη­τα στο χώρο των «ολι­γαρ­χών», η οποία ενερ­γο­ποιεί μη ελεγ­χό­με­νες «κα­ρα­μπό­λες» στο ίδιο το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα.
Τρί­τον, τα μικρά μνη­μο­νια­κά κόμ­μα­τα και εφε­δρεί­ες έχουν κα­τα­λη­φθεί από «υπαρ­ξια­κές» αγω­νί­ες. Το Πο­τά­μι πνέει τα λοί­σθια και το ΠΑΣΟΚ φο­βά­ται οποια­δή­πο­τε άλλη λύση πλην της «κα­θα­ρής οι­κου­με­νι­κής».

Η πο­λι­τι­κή κρίση ωρι­μά­ζει. Για να απο­τρέ­ψου­με την έκ­φρα­σή της προς τα δεξιά και να απο­κρού­σου­με τη γέν­νη­ση «τε­ρά­των», για να ανοί­ξου­με ένα νέο πα­ρά­θυ­ρο ευ­και­ρί­ας για το κί­νη­μα και την Αρι­στε­ρά, πρέ­πει να συ­ντο­νί­σου­με την πα­ρέμ­βα­σή μας στο κί­νη­μα και στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση και να «επεν­δύ­σου­με» σε έναν νέο κύκλο κι­νη­μα­τι­κών αντι­στά­σε­ων.

πηγη: rproject.gr