Γράφει ο Π. Μωραΐτης

Παρακολουθούμε μια συντονισμένη προσπάθεια από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, των κυρίαρχων μέσων μαζικής ενημέρωσης και ορισμένων ευρωπαϊκών ηγεσιών να δημιουργήσουν στο λαό την αντίληψη πως η κυβέρνηση προωθεί κάτι νέο και πολύ σημαντικό. Το αντιμετωπίσαμε στο ταξίδι του πρωθυπουργού στις Ηνωμένες Πολιτείες, νωρίτερα στην ΕΕ και φαίνεται ότι το επόμενο διάστημα θα το βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας.

Η προσπάθεια αυτή συνίσταται στην προβολή του επιχειρήματος ότι ο Αλέξης Τσίπρας αναδείχθηκε σε «ηγέτη διεθνούς επιπέδου», τουλάχιστο ισότιμου συνομιλητή της ηγεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, των ηγεσιών μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και πολιτικών ρευμάτων και κυρίως της σοσιαλδημοκρατίας και προωθεί συγκεκριμένο σχέδιο δημοκρατικής αναμόρφωσης της Ευρώπης και γενικότερα.

H «Αυγή της Κυριακής», στο κύριο άρθρο της με τον τίτλο «Η αρπαγή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας», γράφει ότι ο στόχος του πρωθυπουργού είναι να τερματίσει την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού μέσω της απόσπασης της σοσιαλδημοκρατίας από την συνεργασία με τους χριστιανοδημοκράτες, «να ορθώσει απέναντι στον πόλο της δεξιάς με την σοσιαλδημοκρατία τον πόλο των δυνάμεων της ευρωπαϊκής αριστεράς». Και όλα αυτά θα γίνουν για τον τερματισμό του νεοφιλελευθερισμού, την αλλαγή της διαχείρισης στην Ευρώπη και γενικότερα προς όφελος των λαών. Αυτά όμως θα μπορούν να υλοποιηθούν μόνο αν η κυβέρνηση έχει λυμένα τα χέρια της, δηλαδή αν έχει υλοποιήσει όλες τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το μνημόνιο και μάλιστα αυτό να γίνει ως τις 15 Οκτωβρίου. Μέχρι τότε πρέπει να έχουν νομοθετηθεί οι απαιτούμενες διατάξεις και να έχουν μπει σε εφαρμογή.

Οι συμμαχίες σ’ αυτή την προσπάθεια του κ. Τσίπρα είναι η ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Γάλλος πρόεδρος, ο Ιταλός πρωθυπουργός, ευρύτερα η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Όλοι αυτοί είναι έτοιμοι να δράσουν για το καλό του ελληνικού λαού για να απαλλαγεί από το δημόσιο χρέος, για την αντιμετώπιση των οξύτατων προβλημάτων του και φυσικά υπέρ των ευρωπαίων εργαζομένων. Αναρωτιέται κανείς αν θα πρέπει όλα αυτά να τα πάρει στα σοβαρά.

Ο νεοφιλελευθερισμός, στην κατάσταση στην οποία περιήλθε ο καπιταλισμός στη δεκαετία του ’70 και του ‘80, ήταν αντικειμενική αναγκαιότητα για να αναζωογονηθεί η οικονομία που βρίσκονταν σε χρόνια στασιμότητα και να στηρίξει την πολιτική κυριαρχία του κεφαλαίου. Ο νεοφιλελευθερισμός θα πάει στην άκρη, θα ξεπεραστεί, όχι γιατί ο κ. Τσίπρας και οι σοσιαλδημοκράτες το επιθυμούν, αν το επιθυμούν, αλλά γιατί οι ανάγκες του κεφαλαίου για άλλη διαχείριση και πολιτική το απαιτήσουν.

Και ένα δεύτερο. Είναι δυνατόν μεγάλα ιμπεριαλιστικά κράτη και πολυεθνικά συμφέροντα να συρθούν σε μια νέα πολιτική που ανατρέπει τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, που αναγκαστικά θα επιβάλει ένα άλλο οικονομικό μοντέλο και μια άλλη οργάνωση και δομή της ΕΕ, εξ αντικειμένου θα ανατρέψει την υπάρχουσα ισορροπία δυνάμεων και ισχύος, επειδή αυτό το σχέδιο συνέλαβε ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ; Δεν θα πρέπει κανείς να έχει έναν μέτρο των δυνατοτήτων και των μεγεθών;

Πιστεύουμε ότι τα πράγματα είναι απλά. Το μήνυμα που θέλει να στείλει η κυβέρνηση είναι: «υποχωρήσαμε και υπογράψαμε ένα δυσβάστακτο μνημόνιο που θα γονατίσει ακόμη περισσότερο το λαό, αλλά έχουμε σχέδιο για να αλλάξουμε μια και καλή την Ελλάδα και την ΕΕ και να απαλλάξουμε τους έλληνες εργαζόμενους και τους ευρωπαίους από τη λιτότητα και τον καταστροφικό νεοφιλελευθερισμό. Αρκεί και αυτοί να συναινέσουν, να δεχθούν το μνημόνιο και τα μέτρα που περιέχει, να μην αντιδράσουν και συνολικά να ενισχύσουν την προσπάθεια της κυβέρνησης».

Φαίνεται όμως ότι υπάρχει και μια δεύτερη πλευρά περισσότερο σημαντική η οποία σχετίζεται με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις που κρύβονται πίσω απ' αυτή την προσπάθεια. Πρόκειται για τις επιδιώξεις κρατών της ΕΕ, των Ηνωμένων Πολιτειών και μεγάλων πολυεθνικών οικονομικών συμφερόντων για ευρύτερες αλλαγές και ιδιαίτερα στην ανατολική Μεσόγειο, είναι μια προσπάθεια για διευθέτηση ανοιχτών προβλημάτων στην ευρύτερη περιοχή, η οποία δεν φαίνεται ότι είναι υπέρ των θέσεων και των συμφερόντων της χώρας και του λαού.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr