(καθώς η «επανάληψη είναι η μάνα της μάθησης»)

Γράφει ο Παναγιώτης Ζαβουδάκης

Η μακρόχρονη κρίση και η αδυναμία του λαϊκού κινήματος να την αντιπαλέψει κάνουν περισσότερο από ποτέ αναγκαία τη δημιουργία ενός μαζικού αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου που θα συσπειρώσει το λαό στην πάλη -σε πρώτη φάση- ενάντια στις συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής και -σε δεύτερο βαθμό- για την απαλλαγή της χώρας από κάθε ξένη εξάρτηση (ΕΕ-ΝΑΤΟ). Για την αναγκαιότητα της δημιουργίας του μετώπου συμφωνούν όλες οι δυνάμεις και συνιστώσες εκτός, φυσικά, από τα κόμματα της ευρωϋποταγής και το κόμμα εκείνο που πρώτο αναφέρθηκε (σε συνέδριό του) στη αναγκαιότητα του μετώπου αλλά αργότερα (σε άλλο συνέδριο) απεμπόλησε αυτή του θέση.

Η Κίνηση Κομμουνιστών – Εργατικός Αγώνας θεωρεί ότι αναγκαία προϋπόθεση για την επιτυχή σύσταση του μετώπου πρέπει να είναι ένας κομμουνιστικός πόλος με σαφείς ιδεολογικούς και προγραμματικούς προσανατολισμούς, οργάνωση και συνέπεια ώστε –με σεβασμό στις ιδιαιτερότητες των άλλων συμμάχων- να δίνει το πολιτικό στίγμα αλλά και να αποτρέπει την πλαδαρότητα και την απομάκρυνση από τους στόχους του μετώπου.

Ένας τέτοιος φορέας θα μπορούσε να είναι το ΚΚΕ. Εκείνο, όμως, ούτε θέλει ούτε μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο. Όλα τα έχει εναποθέσει στη δική του ενδυνάμωση μέχρι του σημείου εκείνου που θα το ακολουθεί η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού ώστε να κάνει πράξη την πολυπόθητη σοσιαλιστική επανάσταση. Θα ήταν σεβαστό, αν ήταν μόνο αυτό. Στην πραγματικότητα η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ έχει μετατρέψει το κόμμα σε αριστερό άλλοθι της πολιτικής των μνημονίων. Όταν ο Δ. Κουτσούμπας διακηρύσσει πως είναι αδιανόητη η έξοδος από το ευρώ πριν την σοσιαλιστική επανάσταση, στην ουσία στηρίζει τα μνημόνια αφού χωρίς μνημόνια και αντιλαϊκά μέτρα είναι αδιανόητη η παραμονή στο ευρώ της χρεοκοπημένης Ελλάδας. Το σημερινό ΚΚΕ είναι εχθρός του αντιιμπεριαλιστικού – αντιμονοπωλιακού - δημοκρατικού μετώπου. Κατά συνέπεια είναι επιτακτική η ανάγκη πραγματικού κόμματος της εργατικής τάξης και η συσπείρωση όλων των κομμουνιστών που πιστεύουν σε ενεργητική αλλαγή των συσχετισμών με αποφασιστικό παράγοντα το λαϊκό κίνημα το οποίο –καλώς ή κακώς- δεν εκφράζεται μόνο από τους κομμουνιστές (ποιος δεν θα το ’θελε; Όμως οι επαναστάτες οφείλουν να είναι ρεαλιστές).

Αυτές οι επιδιώξεις –το μέτωπο και η οργάνωση ενός κομμουνιστικού πόλου που θα δρα μέσα στην κοινωνία όπως συνέβαινε στα περισσότερα από τα 90 χρόνια ύπαρξης του ΚΚΕ- δεν είναι αντικρουόμενες. Είναι αλληλοσυμπληρούμενες.

Οι κοινωνικές δυνάμεις που θα απαρτίζουν το μέτωπο είναι διακριτές και οι πολιτικές υπό διαμόρφωση. Όπως διακριτές είναι και οι δυνάμεις που θα επιχειρήσουν να βγάλουν το κομμουνιστικό κίνημα από το βάλτο της αδράνειας, της απομόνωσης και της αυταρέσκειας. Κατ’ αρχή, μιλάμε για κείνους που αποδέχονται την αναγκαιότητα ενός εργατικού επαναστατικού κόμματος νέου τύπου όπως το καθόρισαν οι κλασικοί του μαρξισμού-λενινισμού, με ιδεολογία, πρόγραμμα και στόχους πάλης, άμεσους και μακροπρόθεσμους. Ένα κόμμα σαν αυτά που σημάδεψαν με τον αγώνα τους τις εξελίξεις του 20^ου αιώνα σε όλο τον κόσμο και στη χώρα μας προσαρμοσμένο στις νέες συνθήκες.

Άνθρωποι πρόθυμοι να ξαναστήσουν το κίνημα στα πόδια του υπάρχουν και σήμερα. Πολλοί πέρασαν από τις γραμμές του ΚΚΕ και για διάφορους λόγους βρέθηκαν έξω από αυτό. Φυσικά θα υπάρχουν και πολλοί που συνεχίζουν να βρίσκονται μέσα στο ΚΚΕ αλλά πιστεύουν πως το κόμμα πρέπει να ξαναβρεί την επικοινωνία του με τους εργαζόμενους και τις λαϊκές δυνάμεις που δεν έχουν κομμουνιστική αναφορά. Να συντονίζει τη δράση του μαζί τους πάνω σε ζητήματα της καθημερινότητας όπως έκανε πάντα. Τους συντρόφους αυτούς τους σεβόμαστε κι ελπίζουμε να συναντιόμαστε και μαζί τους στους αγώνες αλλά δεν αναφερόμαστε σ’ αυτούς.

Εμείς αναφερόμαστε κυρίως σε όλους εκείνους που γαλουχήθηκαν με τις επαναστατικές αρχές και σε κάποια φάση της ζωής τους βρέθηκαν έξω από το κομμουνιστικό κίνημα είτε το 1989, είτε το 1990 είτε το 1995, είτε αργότερα. Πολλοί από αυτούς ήταν και παραμένουν κομμουνιστές κι ας έκαναν κάποτε μια επιλογή που η ζωή τη διέψευσε. Θέλουν να δρουν ως τέτοιοι. Όμως, σήμερα δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα καθώς είτε θα πρέπει να στοιχηθούν με την πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ που ακολουθεί τον αντιλενινιστικό δρόμο της απομόνωσης από τις μάζες, είτε θα πρέπει να ενταχθούν σε σχήματα και κόμματα «οπορτουνιστικά» και «σοσιαλδημοκρατικά».

Αυτοί οι κομμουνιστές στο διάβα των χρόνων πέρασαν από διάφορους χώρους μα τελικά συναντήθηκαν και πάλι μέσα από το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος. Για να μην παρεξηγηθούμε, οφείλουμε να διευκρινίσουμε πως το 62% του «ΟΧΙ» δεν ήταν όλοι κομμουνιστές. Απλά σημειώνουμε πως το «ΟΧΙ» κατάφερε αυτό που δεν κατάφερε κανένας (ενιαίος) Συνασπισμός, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ, Σχέδιο Β ή άλλη αριστερή δύναμη από τη μεταπολίτευση: να συνενώσει με την πλειοψηφία του ελληνικού λαού όλες τις τάσεις του επαναστατικού κινήματος στη χώρα, σε έναν στόχο αντίθεσης με την ευρωζώνη και την ΕΕ.

Οι εξελίξεις μετά το δημοψήφισμα και το τρίτο μνημόνιο έδειξαν πως πολλοί προσπάθησαν να οικειοποιηθούν την αριστερή «προίκα» του «ΟΧΙ» και να τη βάλουν στο τσεπάκι. Η κατάσταση επέβαλλε κινήσεις συσπείρωσης όλων αυτών που βγήκαν από την αδράνεια τους με το δημοψήφισμα. Και τότε άρχισαν οι επαφές και οι διεργασίες που δεν είχαν κανένα στόχο συγκρότησης μετώπου σε πολιτική βάση αλλά ενίσχυσης της κοινής δράσης από τα κάτω για την οργάνωση του λαού ενάντια στην πολιτική των μνημονίων και την ζύμωση του στόχου της εξόδου από την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Όποιος είδε σε κείνες τις επαφές κάποια προσπάθεια συγκρότησης πολιτικής οργάνωσης του μετώπου απλώς δεν ξέρει τι του γίνεται στο χώρο της αριστεράς και, φυσικά, είναι ένας μεγάλος κουμπούρας της πολιτικής. Μαθήματα εμείς δεν παραδίδουμε σε κανέναν, αλλά όποιος νοιάζεται μπορεί να ανατρέξει στην ιστορία του ΚΚΕ -αυτή που αναθεωρεί βάναυσα η σημερινή ηγεσία του- και θα βρει.

Οι προσπάθειες κοινής δράσης από τα κάτω, διακόπηκαν απότομα με τη διάλυση της βουλής και την εξαγγελία εκλογών. Η Κίνηση Κομμουνιστών – Εργατικός Αγώνας ξεκαθάρισε αμέσως ότι το ζήτημα του μετώπου και το ζήτημα του κόμματος της εργατικής τάξης δεν μπορούσε να υποταχθεί στις εκλογικές ανάγκες κανενός. Γι’ αυτό και σταμάτησε οποιαδήποτε συζήτηση με οποιαδήποτε κίνηση ή συλλογικότητα -ακόμη και για απλά ζητήματα- μεταθέτοντας το θέμα στη μετεκλογική περίοδο και ανάλογα με τις συνθήκες που θα έχουν διαμορφωθεί.

Ας μη κάνουν τάχα πως δεν καταλαβαίνουν όσοι χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις «αποτυχημένες προσπάθειες» οικοδόμησης του μετώπου ή για τη χειραφέτηση του κομμουνιστικού κινήματος. Αυτοί τοκίζουν στην διατήρηση της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ στη θέση της. Δηλαδή έχουν επενδύσει σε μια χρεοκοπημένη πολιτική που διαλύει καθημερινά το ΚΚΕ. Το πού τοκίζουν αυτοί εμάς δεν μας αφορά. Αλλά οι εξυπνάδες κομμένες.

Εμείς δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουμε στο σημείο από το κόμμα των αγώνων και των θυσιών να κρατήσουμε μόνο τρία γράμματα κενά περιεχομένου. Αν το έκανε αυτό ο Μαρξ, δεν θα διέλυε ποτέ την πρώτη Διεθνή. Αν το έκανε ο Λένιν, δεν θα έφευγε ποτέ από τη Β’ και δεν θα έφτιαχνε ποτέ την Γ’ Διεθνή. Θα έμενε στο ΣΔΕΚΡ υπό την ηγεσία των μενσεβίκων και θα κλαψούριζε: «Το κόμμα μας σύντροφοι. Το κόμμα μας. Πάνω απ’ όλα το κόμμα μας!». Αλήθεια ποιο κόμμα μας;

Εμείς θα κρατήσουμε το περιεχόμενο που έδωσαν σε αυτά τα τρία γράμματα έναν αιώνα ιστορίας. Για να ξαναπάρει πίσω η εργατική τάξη τα τρία τιμημένα γράμματα. Δικά της είναι. Της ανήκουν.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr