Γράφει ο Π. Μωραΐτης

Από τότε που η χώρα μπήκε στην σύντομη προεκλογική περίοδο, ο λαός παρακολουθεί, ακούει, διαβάζει και σκέφτεται, προσπαθεί να συνειδητοποιήσει βαθύτερα και ουσιαστικότερα τις εξελίξεις. Το ερώτημα «ποιο ακριβώς είναι το διακύβευμα των εκλογών της και 20^ης/9;» απασχολεί χιλιάδες πολίτες.

Κάθε κοινωνική τάξη και κοινωνική ομάδα (και μαζί οι πολιτικές δυνάμεις που τις εκπροσωπούν ανάλογα με τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους και με βάση το γενικό ταξικό τους συμφέρον και τις επιδιώξεις τους) δίνουν τις δικές τους απαντήσεις. Η αστική τάξη και οι πολιτικές δυνάμεις που την εκπροσωπούν, σταθερά και χωρίς ταλάντευση, έχουν ως πρώτο στόχο την υπεράσπιση και την υλοποίηση του μνημονίου και τη θέληση των «συμμάχων». Οι κοινωνικές και το σύνολο των αστικών πολιτικών δυνάμεων προσπαθούν στις ιδιαίτερες διεκδικήσεις τους να δώσουν μια καθολικότητα, ένα χαρακτήρα εθνικών στόχων. Όσον αφορά τις πολιτικές δυνάμεις, σημαντικό ρόλο παίζουν τα ιδιαίτερα συμφέροντά και οι επιδιώξεις καθεμιάς, η προσπάθεια τα μεγαλύτερα κόμματα να κυριαρχήσουν, ώστε να διεκδικήσουν ένα σημαντικό ρόλο στη διακυβέρνηση, ενώ τα μικρότερα προσπαθούν να επιβιώσουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αδυνατώντας να χρησιμοποιήσει πλέον το χαρτί της «αντιμνημονιακής δύναμης που δρα εναντίον των μνημονιακών δυνάμεων», προσπαθεί να αποδείξει ότι αφενός μεν το 3^ο μνημόνιο δεν έχει μόνο αρνητικά, αλλά περιέχει και θετικά στοιχεία. Κι ακόμα ότι, κατά την εφαρμογή του, υπάρχει χώρος να προστεθούν φιλολαϊκά στοιχεία και ενέργειες, αρκεί ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι η επόμενη κυβέρνηση, ώστε να μπορέσει ακριβώς αυτές τις δυνατότητες να τις αξιοποιήσει. Κατά το ΣΥΡΙΖΑ το κύριο πρόβλημα δεν είναι το τραγικό 3^ο μνημόνιο και η ιμπεριαλιστική εποπτεία στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, αλλά να έρθει μια κυβέρνηση από κάποιους πιο ικανούς και πιο επιτήδειους για να το εφαρμόσει.

Η ΝΔ, διεκδικώντας το “knowhow” της εφαρμογής των μνημονίων, την πείρα και τη συνέπεια της σε αυτόν τον τομέα, προσδοκά αυξημένο εκλογικό ποσοστό -ει δυνατόν να είναι πρώτο κόμμα για να εγγυηθεί την υλοποίηση του- ώστε να περάσει η χώρα γρήγορα στην ανάπτυξη. Κατά παρόμοιο τρόπο μπορούν να περιγραφούν οι στόχοι και ο πυρήνας των προπαγανδιστικών επιχειρημάτων των άλλων πολιτικών κομμάτων.

Το ερώτημα που τίθεται από τους κομμουνιστές και τον αριστερό κόσμο είναι «ποιο είναι το διακύβευμα των εκλογών όσον αφορά τα εργατικά συμφέροντα και την εργατική και λαϊκή προοπτική και με ποιο τρόπο αυτό θα προωθηθεί;». Η απάντηση στο ερώτημα αυτό απαιτεί τον προσδιορισμό των στοιχείων που συνθέτουν τη συγκυρία και την προοπτική των εξελίξεων.

Το τρίτο μνημόνιο που ψηφίστηκε, έστω και αν δεν άρχισε ακόμη η εφαρμογή του και δεν έχουν φανεί οι πολύ αρνητικές επιπτώσεις του στη ζωή και την προοπτική του λαού και της νεολαίας, άλλαξε ήδη τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Οι αλλαγές θα συνεχιστούν και θα βαθύνουν. Θα προκύψει ένας εντελώς διαφορετικός πολιτικός χάρτης και μεγάλες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα. Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κεντροαριστερό αστικό κόμμα και σε ένα ριζοσπαστικό αριστερό, με μικροαστικά κατά βάση χαρακτηριστικά είναι μόνο η αρχή.

Η οικονομική κρίση είναι παρούσα, είναι βαθύτατη, δεν φαίνεται να ξεπερνιέται και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, είναι γενικότερη. Παρά τις προσπάθειες από πλευράς της κυρίαρχης τάξης και των αστικών πολιτικών δυνάμεων τα κρισιακά φαινόμενα στην πολιτική σκηνή και στα κόμματα δεν αντιμετωπίστηκαν, από μια άποψη μάλιστα έχουν μεγαλώσει. Η αποκατάσταση μιας ορισμένης αναγκαίας αξιοπιστίας τους και η διαμόρφωση σταθερού και αποτελεσματικού δικομματικού συστήματος διακυβέρνησης δεν φαίνεται ότι μπορεί να προκύψει, ενώ το κλίμα στον εργαζόμενο λαό είναι απόλυτα απαξιωτικό και τα νέα αντιλαϊκά μέτρα θα φέρουν νέα δυσαρέσκεια και νέους αγώνες.

Οι εξελίξεις που οδήγησαν ως την υπογραφή του τρίτου μνημονίου από το ΣΥΡΙΖΑ συνέβαλαν ώστε ευρύτερα λαϊκά τμήματα να κατανοήσουν ότι οι δυνατότητες ουσιαστικών βελτιώσεων στη ζωή των λαϊκών τάξεων, η υπεράσπιση και διεύρυνση των κατακτήσεων τους είναι αυταπάτη χωρίς ισχυρό μαζικό αγώνα, χωρίς σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του και δεν μπορεί να υπάρξει εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ. Η ΕΕ είναι το θερμοκήπιο της λιτότητας, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της υποταγής. Παράλληλα όμως η κατάληξη του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, με ό,τι το συνόδευε, σκορπά απογοήτευση, ένα αίσθημα αναποτελεσματικότητας και ματαιοπονίας όσον αφορά τους αγώνες και κατ' επέκταση την πολιτική ένταξη και δραστηριοποίηση.

Η περίοδος που θα ακολουθήσει θα είναι περίοδος ρευστή, μεγάλης αστάθειας, πολιτικών ανακατατάξεων και περαιτέρω κατακερματισμού των πολιτικών δυνάμεων. Η εφαρμογή του μνημονίου θα επιδεινώσει τα τεράστια λαϊκά προβλήματα, θα αυξήσει τη δυσαρέσκεια, θα αναπτυχθούν αγώνες.

Συμπερασματικά, βρισκόμαστε μπροστά στη διαμόρφωση νέων δεδομένων στην πολιτική και την κοινωνία. Διαμορφώνονται οι όροι της ανάπτυξης και λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος και φυσικά οι όροι ανάπτυξης της ταξικής πάλης για ολόκληρη περίοδο και όχι απλά για ορισμένα χρόνια. Η εργατική τάξη και κυρίως η πρωτοπορία της, η Κομμουνιστική Αριστερά, οφείλουν να δημιουργήσουν τους όρους της εργατικής απάντησης στα νέα δεδομένα. Αυτό δεν είναι ζήτημα που θα λυθεί στις επόμενες εκλογές, ούτε κυρίως στις εκλογές, η τακτική όμως και το περιεχόμενο που η κομμουνιστική και γενικότερη Αριστερά θα δώσουν την εκλογική αναμέτρηση μπορεί να έχει ουσιαστική συμβολή.

Κατά τη γνώμη μας η εργατική απάντηση για την επόμενη περίοδο απαιτεί συγκεκριμένα πράγματα.

Το πρώτο στοιχείο είναι η διαμόρφωση της σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής, του κομμουνιστικού σχεδίου. Ένα σχέδιο που θα ξεκινά από τη μελέτη του σύγχρονου καπιταλισμού και της κρίσης του, θα πατάς σταθερά στο έδαφος του μαρξισμού λενινισμού, θα διατυπώνει την πολιτική εξόδου από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων και -μέσω των αγώνων- θα σφυρηλατεί τα επαναστατικά και ανατρεπτικά χαρακτηριστικά των υποτελών τάξεων και πρωτίστως της εργατικής τάξης. Η σαφής και ολοκληρωμένη διατύπωση της στρατηγικής και της τακτικής και πιο άμεσα ενός επεξεργασμένου σχεδίου εξόδου από την κρίση από τη σκοπιά του εργαζόμενου λαού θα δημιουργήσει αφενός μεν τις προϋποθέσεις ουσιαστικότερης επικοινωνίας με την εργατική τάξη και κινητοποίησης της. Παράλληλα, θα δώσει σιγουριά και αυτοπεποίθηση ώστε οι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί αγώνες να είναι σταθερά προσανατολισμένοι προς τους στρατηγικούς στόχους, χωρίς φυσικά να χάνουν την αναγκαία ευελιξία και την προσαρμογή κατά την αλλαγή των συνθηκών. Να μην ξεστρατίζουν στην αντιμετώπιση της άμεσης πραγματικότητας μόνο, ούτε να μετατοπίζονται όλα στο απώτερο, στο στρατηγικό μέλλον. Μόνο έτσι μπορεί να συνδεθεί διαλεκτικά το άμεσο με την προοπτική, η στρατηγική με την τακτική. Η διαμόρφωση κομμουνιστικού κόμματος με αυτά τα χαρακτηριστικά και αυτό το πρόγραμμα είναι σήμερα επιτακτική ανάγκη.

Ευθύνη όλων των δυνάμεων της αριστεράς είναι η ανάπτυξη ισχυρού εργατικού και λαϊκού κινήματος το επόμενο διάστημα με στόχο την παρεμπόδιση της εφαρμογής των όρων και των διατάξεων του μνημονίου και με σταθερή την επιδίωξη κατακτήσεων για το λαό. Στόχος πρέπει να είναι η πιο πλατιά μαζική κινητοποίηση των εργαζομένων στη βάση κοινά αποδεκτού σχεδίου σε ενιαιομετωπική βάση, χωρίς αποκλεισμούς και με περιεχόμενο τις άμεσες διεκδικήσεις τους και τους αναγκαίους πολιτικούς στόχους που ήδη έχουν τεθεί.

Μόνο στη βάση αυτή είναι δυνατόν να διαμορφωθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις για ένα μέτωπο των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, μέτωπο αντίστασης του εργαζόμενου λαού και αμφισβήτηση της επικρατούσας τάξης πραγμάτων.

Σημαντικές πλευρές αυτής της δράσης είναι

• η εργατική τάξη μέσα από τις εμπειρίες των αγώνων της να ξεπερνά την παθητικότητα και την ενσωμάτωση της στα σχέδια της κυρίαρχης τάξης,
• να ξεφεύγει από την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία της,
• να συνειδητοποιεί την ιστορική αποστολή της,
• τα ενδιάμεσα μικροαστικά στρώματα να απαλλάσσονται από τις μικροαστικές αυταπάτες και την αστική ηγεμονία ενδυναμώνοντας τη συμμαχία τους με την εργατική τάξη.

Ιδιαίτερη σημαντική παράμετρος με μεγάλη σημασία είναι ο συσχετισμός εντός της αριστεράς συνολικά. Αν ο συσχετισμός είναι υπέρ της επαναστατικής αριστεράς και των επαναστατικών ιδεών ή θα υπερισχύσουν και θα δίνουν τον τόνο και την κατεύθυνση αντιλήψεις ρεφορμιστικές, αντιλήψεις μεταρρυθμισμού και βελτιώσεων εντός του καπιταλιστικού συστήματος. Η κυριαρχία ρεφορμιστικών αντιλήψεων στην ουσία θα φράξει το δρόμο στις προσπάθειες επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας. Από αυτή την άποψη το εκλογικό αποτέλεσμα και η μετέπειτα περίοδος έχει μεγάλη σημασία και τα καθήκοντα των πολιτικών δυνάμεων με κομμουνιστική αναφορά είναι μεγάλα.

Η δράση αυτή κατά την προεκλογική περίοδο και το ίδιο το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι ουσιαστικό στοιχείο για την επόμενη ημέρα.

Ο Εργατικός Αγώνας βλέποντας την αδυναμία διαμόρφωσης κοινωνικοπολιτικού μετώπου στο λίγο χρόνο που μεσολαβούσε ως τις εκλογές έκανε την πρόταση να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στην ανάπτυξη της δράσης όλων των δυνάμεων, κοινωνικών και πολιτικών στη βάση συμφωνημένων πλαισίου, για δε τις εκλογές όσες δυνάμεις το θεωρούσαν σκόπιμο μπορούσαν να προχωρήσουν σε εκλογικές συνεργασίες.

Από την πλευρά μας, βλέποντας τον κίνδυνο να αξιοποιηθούν οι συζητήσεις για την κοινή δράση και τη συνεργασία για εκλογικές σκοπιμότητες ξεκαθαρίσαμε ότι ως τις εκλογές δεν θα πάρουμε μέρος στις συζητήσεις αυτές. Το ερώτημα είναι: «πώς βλέπουν το διακύβευμα των εκλογών οι κυριότεροι φορείς της αριστεράς και πώς τοποθετούνται με τη στάση τους στα παραπάνω ερωτήματα;».

Όσον αφορά τη ΛΑΕ. Φαίνεται από πρώτη ματιά ότι υποτάσσει την υπόθεση της συνεργασίας και της δημιουργίας μετώπου στις εκλογικές και στις πολιτικές επιδιώξεις της. Η πρωτοβουλία που πήρε για το ζήτημα αυτό και συζήτησε με άλλες πολιτικές δυνάμεις δεν ξεχωρίζει την εκλογική συνεργασία από την πολιτική συνεργασία και το κοινωνικοπολιτικό μέτωπο. Ακόμη περισσότερο όσον αφορά την οργανωτική συγκρότηση φαίνεται να κυριαρχεί η δημιουργία όχι ενός κοινωνικοπολιτικού μετώπου με την ΛΑΕ ως μια, την πιο σημαντική ενδεχομένως από πλευράς δυνάμεων συνιστώσα οργάνωση του, αλλά ως ενιαίο κόμμα που περιλαμβάνει συλλογικότητες με μια ορισμένη αυτονομία, αλλά στα πλαίσια του ενιαίου φορέα. Με λίγα λόγια, ένας νέος ΣΥΡΙΖΑ. Όσον αφορά τις πολιτικές θέσεις, όπως έχουν διατυπωθεί στο προγραμματικό κείμενο που προτάθηκε, πρόκειται για ένα άθροισμα φιλολαϊκών στόχων που αμφισβητεί ίσως τον νεοφιλελευθερισμό, τα μνημόνια και πλευρές της Ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, χωρίς να αμφισβητεί το καπιταλιστικό σύστημα, έστω όχι ολοκληρωμένα.

Το ΚΚΕ συνεχίζει την ίδια τακτική. Προβάλλει τις γνωστές θεωρητικές και πολιτικές θέσεις του, αδυνατεί να δει συγκεκριμένα τις επικρατούσες συνθήκες και σε αυτή τη βάση να διαμορφώσει την τακτική συσπείρωσης εργατικής τάξης και του λαού με στόχο την αμφισβήτηση της κυριαρχίας του κεφαλαίου. Αδυνατεί να αντιληφθεί τα χαρακτηριστικά της συγκυρίας, το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών και συνολικά της επόμενης περιόδου, να δει τις δυνατότητες και τους κινδύνους που αναδύονται για το εργατικό κίνημα, είτε για στερέωση της αστικής κυριαρχίας άμεσα, είτε για άνοδο και επικράτηση του μεταρρυθμισμού στο εργατικό και το λαϊκό κίνημα που θα οδηγήσει στην απώλεια μιας νέας ευκαιρίας για την εργατική τάξη να ξεφύγει από τoν καπιταλιστικό βρόγχο της εκμετάλλευσης και της ενσωμάτωσης. Κατά αυτό τον τρόπο οδηγείται στην οριοθέτηση των δυνάμεων του και την απομόνωση από ευρύτερα τμήματα των εργαζομένων, αφήνει ελεύθερο το πεδίο στο ρεφορμισμό και την αστική τάξη. Επιμένει στην απόρριψη των πολιτικών συμμαχιών και βλέπει ως κύριο εχθρό όχι τα αστικά κόμματα αλλά την ΛΑΕ. Σε τελική ανάλυση δρα διαλυτικά τη στιγμή που έπρεπε να συμπεριφέρεται ως η ηγέτιδα δύναμη στο κίνημα και στους αγώνες και η ηγεμονεύουσα στο ιδεολογικό και πολιτικό πεδίο.

Η επιδίωξη κάθε πολιτικής δύναμης να αυξήσει την εκλογική επιρροή της είναι στόχος θεμιτός και δικαιολογημένος. Όταν όμως η επιδίωξη αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις άμεσες ανάγκες της εργατικής τάξης και με την προώθηση των ιστορικών της στόχων, τότε γίνεται τουλάχιστον αρνητική αν όχι καταστροφική. Είναι σε διάσταση με τα άμεσα και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Μπροστά σε ένα τέτοιο φαινόμενο βρισκόμαστε σήμερα.

πηγη: ergatikosagwnas.gr