Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Στην παρατεταμένη προεκλογικήπερίοδο το ΚΚΕ κατέβαλε μια συστηματική προσπάθεια διείσδυσης στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά και απόσπασης δηλώσεων υποστήριξης περιορισμένης πολιτικής σημασίας και εμβέλειας. Ποσοτικά το εγχείρημα είχε κάποιαν ανταπόκριση. Ανελλιπώς μάλιστα στον Ριζοσπάστη, στο φύλλο του Σαββατοκύριακου, δημοσιεύονταν δηλώσεις στήριξης του ΚΚΕ από προσωπικότητες διαφόρων χώρων της αριστεράς. Αυτό το εγχείρημα καθορίστηκε,κυρίως, από τρεις παράγοντες: Πρώτο, απ’το σταθερό και οξύ ιδεολογικοπολιτικό μέτωπο του ΚΚΕ κατά της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δεύτερο, απ’τον περιορισμό της επιρροής του χώρου αυτού στο κοινωνικό σώμα,απ΄την όξυνση των αντιθέσεων στους κόλπους του, από κρυαγαλέες ιδεολογικές παρεκκλίσεις, όπως η σύμπλευση του ΣΕΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ στον δεύτερο γύρο των τοπικών εκλογών, από το φόβο συρρίκνωσης της αριστεράς λόγω της αντιδεξιάς κινδυνολογίας του ΣΥΡΙΖΑ. Τρίτο, απ’την ισχυρή πίεση που δεχόταν το ΚΚΕ απ’τον ΣΥΡΙΖΑ, απειλούμενο με τη σειρά του απ’τη ΝΔ, που στην εξισορρόπησή της συνέβαλε η προσπάθεια διείσδυσης του ΚΚΕ στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.
Αυτό το εγχείρημα έχει μάλλον επιφανειακό χαρακτήρα και δεν μπορεί ν’αποτελέσει πρόκριμα ουσιαστικών μετασχηματισμών στη ριζοσπαστική Αριστερά (συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ) για τους εξής κυρίως λόγους: Πρώτο,η δήλωση υποστήριξης στο ΚΚΕ αφορούσε κυρίως τις εκλογές, χωρίς να δηλώνει ευρύτερη συμφωνία έστω και σε ορισμένα τουλάχιστον ζητήματα. Δεύτερο, δεν έχει χαρακτήρα σύγκλισης και συνεργασίας, έστω σε ορισμένα ζητήματα, του ΚΚΕ με κάποιες συσπειρώσεις των υποστηρικτών του απ’τον ριζοσπαστικό χώρο. Απεναντίας, οι δηλώσεις  εκλογικής υποστήριξης γίνονταν σε αποκλειστικά ατομική βάση. Επομένως, ο σεχταρισμός του ΚΚΕ όχι μόνο δεν παρουσιάζει σημεία κάμψης, αλλά από μιαν άποψη, γίνεται ακόμη πιο σκληροπυρηνικός, αφού αποκλείει την όποια συνεργασία ακόμη και με ομαδοποιήσεις αγωνιστών, που υποστηρίζουν το ΚΚΕ σχεδόν ανεπιφύλακτα έως και υμνητικά. Άρα,δεν πρόκειται για μορφή κοινωνικής συμμαχίας, όπως διατείνεται η ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά για αναβάθμιση της περιχαράκωσης του ακόμη και από υποστηρικτές του, που απλώς έχουν την ατυχία να μην είναι μέλη του… Τρίτο, όπως προαναφέρθηκε,αυτή η υποστήριξη δεν έχει μια διακριτή κοινή ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική βάση,αλλά εδράζεται πρώτιστα στον ψυχολογικό και ηθικό παράγοντα,στο φοβικό σύνδρομο ή και στην ηττοπάθεια ενός αριθμού αγωνιστών.
Το ΚΚΕ, όπως φαίνεται και απ’το άρθρο της ΚΟΜΕΠ (τ.4/2019, σ.25), θα συνεχίσει το εγχείρημα της «συμπόρευσης» σε ατομική βάση με αγωνιστές «που βγάζουνσυμπεράσματα απ’την αδιέξοδη πολιτική αυτών των ομάδων» και «ξεπερνούν αντι-ΚΚΕ σύνδρομα που καλλιεργήθηκαν απ΄τα ηγετικά στελέχη τους». Δηλαδή, το ΚΚΕ για την αποδοχή της συμπόρευσης αποκλείει τον ισότιμο διάλογο, την ιδεολογικοπολιτική ιδιαιτερότητα, την ισότιμη κοινή δράση και απαιτεί απ΄τους αγωνιστές την ολοκληρωτική απόρριψη της «αδιέξοδης πολιτικής» των φορέων τους και την παραίτηση  απ’ την κριτική στάση απέναντι στο ΚΚΕ.
Η προσπάθεια του ΚΚΕ για την προσέλκυση αγωνιστών απ’τις ριζοσπαστικές δυνάμεις δεν αμβλύνει ούτε κατά κεραία και τα πιο αντιδραστικά στοιχεία της πολιτικής του. Αναπαράγει τον σεχταρισμό του σε ανώτερο επίπεδο,απαιτώντας πλήρη αναβάπτιση των υποστηρικτών του στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ (του ΚΚΕ). Δεν τροποποιεί, έστω περιορισμένα, ακόμη και τις πιο αντιδραστικές πολιτικές επιλογές του, ώστε να υπάρξουν προοπτικές αγωνιστικής σύγκλισης. Με εμμονική παραγνώριση της αντικειμενικής πραγματικότητας αμετανόητα απαξιώνει τις «συνάξεις» των αγανακτισμένων στις πλατείες (2010-12), που κλόνισαν το σύστημα, «ως αταξικές μορφές ανώδυνης για το σύστημα κινητοποίησης». Ενώ ούτε στο ελάχιστο δεν εξετάζει αν η ενεργός συμμετοχή του στις πλατείες, θα μπορούσε να ανοίξει τη δυνατότητα μιας ριζοσπαστικής εξόδου στο κίνημα, αντί της χειραγώγησής του απ’το κυβερνητικό πρόταγμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά ούτε την επιλογή του λευκού στο δημοψήφισμα του 2015, που αντικειμενικά πριμοδοτούσε το Ναι στο νέο μνημόνιο, δεν επανεξετάζει κριτικά η ηγεσία του ΚΚΕ. Ούτε και τη δυνατότητα με μιαν αγωνιστική στάση να συμβάλει, ώστε το βραχύβιο αλλά ορμητικό αυτό κίνημα να αναβαθμιστεί σε ανατρεπτική στάση. Με τέτοια στάση σε κορυφαίες κινηματικές στιγμές, που δεν τη διορθώνει, τι να περιμένει κανείς απ’ το ΚΚΕ;
Επιπλέον, η στρεβλωτική και ισοπεδωτική στάση του ΚΚΕ απέναντι στο μεταβατικό πρόγραμμα αποκλείει την όποια προσέγγιση με ριζοσπαστικές δυνάμεις στο θέμα μιας ανατρεπτικής μετάβασης στον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Παραγνωρίζοντας διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις αριστερών δυνάμεων στο θέμα αυτό (όπως η παραγωγική ανασυγκρότηση του καπιταλισμού και η αντικαπιταλιστική ανατροπή του), βαφτίζει συλλήβδην το μεταβατικό πρόγραμμα «αυταπάτη της φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού». Και παραμένει ασφαλώς το ΚΚΕ αμετακίνητο στην αντίληψη μιας ρεφορμιστικής μετάβασης με οικονομικούς κυρίως αγώνες σε συνδυασμό με μιαν «ουρανοκατέβατη» επαναστατική κατάσταση, χωρίς τον πρωταρχικό επαναστατικό ρόλο του κοινωνικοπολιτικού υποκειμένου.
Το ΚΚΕ χαρακτηρίζει χωρίς διακρίσεις τις ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις με τον υποτιμητικό όρο «οπορτουνισμός». Έτσι, δεν διακρίνει τις επαναστατικές δυνάμεις απ΄τις σοσιαλρεφορμιστικές, ώστε να ανοίξει μια δυνατότητα αριστερής ριζοσπαστικής κοινής δράσης ή και συμμαχίας. Απεναντίας, χαρακτηρίζει συλλήβδην όλες τις αριστερές δυνάμεις οπορτουνιστικές. Δηλαδή, σύμφωνα με τον ορισμό του Λένιν, δυνάμεις που ιδεολογικά και πολιτικά προσεγγίζουν ή και συμφωνούν με την ιδεολογία και την πολιτική της αστικής τάξης.Έτσι, αφοριστικά το ΚΚΕ αποκλείει τη συνεργασία-συμμαχία μ’όλες τις αριστερές δυνάμεις και απλώς αποδέχεται την προσχώρηση των οπαδών και στελεχών τους στην ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική του αντίληψη. Γι’αυτό, και στη σύγχρονη συγκυρία των διάχυτων αμφιβολιών ή και ενός ρεύματος απογοήτευσης, στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς,το ΚΚΕ αντί για ένταση της προσπάθειας για διάλογο και συνεργασία με όσες απ’  αυτές τις δυνάμεις είναι δυνατόν, επιλέγει σε αποκλειστικά ατομική βάση αριστερούς, «συμπορευτές» με μοναδικό όρο τους «όρκους πίστης» στο ανεξέλικτο ΚΚΕ…