Φι­λο­δο­ξού­με η πρώτη φάση να ολο­κλη­ρω­θεί με την πα­νελ­λα­δι­κή συν­δι­κα­λι­στι­κή σύ­σκε­ψη, που προ­γραμ­μα­τί­ζε­ται για τις αρχές Ιούνη, όλων που υπο­γρά­φου­με, αλλά και άλλων που μπο­ρεί να μην υπο­γρά­φουν τώρα, αλλά θε­ω­ρούν το κεί­με­νο για την ανα­συ­γκρό­τη­ση του ΜΕΤΑ, ως βάση για συ­ζή­τη­ση και θα ολο­κλη­ρω­θεί – μέσα από έναν ευρύ διά­λο­γο που πρέ­πει να ανα­πτυ­χθεί εντός της πα­ρά­τα­ξης, αλλά και με άλλες συν­δι­κα­λι­στι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες και ανέ­ντα­χτους, αγω­νι­στές συν­δι­κα­λι­στές - το Φθι­νό­πω­ρο του 2016. 

Τώρα το ΜΕΤΑ συ­γκρο­τεί­ται πραγ­μα­τι­κά από τα κάτω, με όρους κα­θα­ρά συν­δι­κα­λι­στι­κούς και θα το κά­νουν τα μέλη και οι συν­δι­κα­λι­στές του. 

Στό­χος μας είναι η διεύ­ρυν­ση της πα­ρά­τα­ξής μας και η συμ­βο­λή της στη συ­γκρό­τη­ση ενός ευ­ρύ­τε­ρου τα­ξι­κού πόλου μέσα στο ερ­γα­τι­κό – συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα, που θα ση­μα­δέ­ψει την πο­ρεία για την ανα­συ­γκρό­τη­ση και την ανα­σύ­ντα­ξή του, για την άρση της διαί­ρε­σης με­τα­ξύ ερ­γα­ζό­με­νων του ιδιω­τι­κού και του δη­μό­σιου τομέα και για την εκ­προ­σώ­πη­ση του κό­σμου της ελα­στι­κής ερ­γα­σί­ας και των αυ­το­α­πα­σχο­λου­μέ­νων, των ανέρ­γων και των ξένων ερ­γα­τών. 

Η πρω­το­βου­λία μας αυτή, μπο­ρεί να ξε­κί­νη­σε από την ανά­γκη της απαλ­λα­γής του ΜΕΤΑ από έναν ανα­πτυσ­σό­με­νο νέο κυ­βερ­νη­τι­κό συν­δι­κα­λι­σμό, ανέ­δει­ξε όμως απ' την αφε­τη­ρία της το πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα του συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος που είναι ο προ­σα­να­το­λι­σμός του, ο συ­ντε­χνια­σμός του, ο ορ­γα­νω­τι­κός κα­τα­κερ­μα­τι­σμός του και οι όροι ανα­πα­ρα­γω­γής της ηγε­σί­ας του. 

Δεν είναι τυ­χαίο, που την κρί­σι­μη στιγ­μή συμ­μά­χη­σαν οι φο­ρείς του νέου κυ­βερ­νη­τι­κού συν­δι­κα­λι­σμού, με «πα­ρά­γο­ντες» και πρό­σω­πα, που ανε­ξάρ­τη­τα σε τι ανα­φέ­ρο­νται πο­λι­τι­κά, επι­λέ­γουν σαν μο­να­δι­κό στόχο τη συν­δι­κα­λι­στι­κή τους επι­βί­ω­ση! Κα­θα­ρό πα­ρά­δειγ­μα απο­τε­λούν οι δια­δι­κα­σί­ες στο συ­νέ­δριο της ΓΣΕΕ. 

Δυ­στυ­χώς αυτή η αντι­πα­ρά­θε­ση και η επί­κλη­ση ορ­γά­νων, δια­δι­κα­σιών και δια­δι­κα­στι­κών προ­βλη­μά­των, εγκλω­βί­ζει αγω­νι­στές συν­δι­κα­λι­στές και συ­ντρό­φους, που δί­νουν κα­θη­με­ρι­νά τις μάχες στους χώ­ρους δου­λειάς, που όμως τε­λι­κά πρέ­πει να δια­λέ­ξουν στρα­τό­πε­δο: Ή είναι με τις δυ­νά­μεις αυτές που πα­ρα­μέ­νουν πι­στές στις αρχές και τις αξίες της ερ­γα­τι­κής τάξης, αντι­μά­χο­νται τον ερ­γο­δο­τι­κό και κυ­βερ­νη­τι­κό συν­δι­κα­λι­σμό και είναι σε ανει­ρή­νευ­τη αντι­πα­ρά­θε­ση με τον πα­ρα­γο­ντι­σμό και τη συν­δι­κα­λι­στι­κή γρα­φειο­κρα­τία ή με τη στάση και την ανοχή τους θα ανα­πα­ρά­γουν αυτά τα φαι­νό­με­να, που απα­ξιώ­νουν τη συλ­λο­γι­κή δράση και τα συν­δι­κά­τα και πα­γιώ­νουν την αντί­λη­ψη ότι εντέ­λει όλοι το ίδιο είναι. 

Όταν αντι­μά­χο­νται δύο δια­φο­ρε­τι­κές στρα­τη­γι­κές, αυτές δεν επι­λύ­ο­νται με πλειο­ψη­φί­ες και μειο­ψη­φί­ες, ούτε με συμ­ψη­φι­σμούς και με­σο­βέ­ζι­κες λύ­σεις, αλλά με κα­θα­ρές εξη­γή­σεις και με γνώ­μο­να την υπε­ρά­σπι­ση των συμ­φε­ρό­ντων της τάξης που εκ­προ­σω­πού­με. 

Κά­ποιοι άλλοι σύ­ντρο­φοι μας ασκούν κρι­τι­κή ότι κα­θυ­στε­ρή­σα­με τον τυ­πι­κό δια­χω­ρι­σμό μας. Μπο­ρεί να έχουν και δίκιο. Το σί­γου­ρο είναι ότι ένας μη­χα­νι­στι­κός δια­χω­ρι­σμός, ως πα­ρα­κο­λού­θη­μα των πο­λι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων, πέρσι το κα­λο­καί­ρι θα ήταν λάθος. 

Πρέ­πει όμως να ομο­λο­γή­σου­με ότι γί­νε­ται αδι­καιο­λό­γη­τα κα­θυ­στε­ρη­μέ­να, αφού οι όποιες προ­σπά­θειες τους τε­λευ­ταί­ους δύο-τρεις μήνες δεν καρ­πο­φό­ρη­σαν, γιατί κά­ποιοι εξα­κο­λου­θούν, είτε να έχουν αυ­τα­πά­τες, είτε να εξα­σκού­νται στην αριθ­μη­τι­κή και όχι στην πο­λι­τι­κή. 

Στα­θε­ρή μας πυ­ξί­δα απο­τε­λεί το γε­γο­νός ότι μο­να­δι­κό μας κρι­τή­ριο στις επι­λο­γές μας είναι όχι η πο­λι­τι­κή ή κομ­μα­τι­κή έντα­ξη κά­ποιου, αλλά η υπε­ρά­σπι­ση ή όχι των αρχών της πα­ρά­τα­ξης και του ερ­γα­τι­κού συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος. Όποιοι επέ­λε­ξαν να δι­καιο­λο­γούν τα μνη­μο­νια­κά κυ­βερ­νη­τι­κά μέτρα ή αι­σθά­νο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο υπο­χρε­ω­μέ­νοι να ανα­πα­ρά­γουν την κυ­βερ­νη­τι­κή προ­πα­γάν­δα και όχι τις θέ­σεις της πα­ρά­τα­ξης, αυτοί δεν έχουν καμιά θέση στις γραμ­μές της, γιατί πλέον δεν έχουν καμιά σχέση με τις ιδρυ­τι­κές της αρχές. 

Μέσα στο Μάη προ­γραμ­μα­τί­ζε­ται ανοι­χτή εκ­δή­λω­ση συ­ζή­τη­ση για το ερ­γα­τι­κό συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα και την ανά­γκη της ανα­σύ­ντα­ξης και ανα­συ­γκρό­τη­σής του, με κε­ντρι­κό ομι­λη­τή τον κα­θη­γη­τή ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων Γιάν­νη Κουζή. Στη συ­ζή­τη­ση θα κλη­θούν να πα­ρα­στούν και να εκ­φρά­σουν τις από­ψεις τους όλες οι ερ­γα­τι­κές συν­δι­κα­λι­στι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες του ευ­ρύ­τε­ρου αρι­στε­ρού και προ­ο­δευ­τι­κού αντι­μνη­μο­νια­κού χώρου, καθώς και ανέ­ντα­χτοι συν­δι­κα­λι­στές. 

Εμείς θε­ω­ρού­με ότι απο­τε­λεί ανα­γκαιό­τη­τα η συ­γκρό­τη­ση ενός μό­νι­μου “συν­δι­κα­λι­στι­κού φό­ρουμ διά­λο­γου” όλων αυτών των δυ­νά­με­ων για την τα­ξι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση του συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος, αλλά και κοι­νές πα­ρεμ­βά­σεις και κι­νη­μα­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες και δρά­σεις, που θα ξε­περ­νούν την αδρά­νειά του και θα δη­μιουρ­γούν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις κι­νη­το­ποί­η­σης των ερ­γα­ζο­μέ­νων. 

Σή­με­ρα αυτή η απα­ξιω­μέ­νη προ­δο­τι­κή ηγε­σία της ΓΣΕΕ, που απο­τε­λεί τον κα­λύ­τε­ρο σύμ­μα­χο για την εφαρ­μο­γή των μνη­μο­νια­κών στη χώρα μας, στο πρό­σφα­το 36ο συ­νέ­δριό της ανα­βα­πτί­στη­κε και πα­ρα­μέ­νει η ίδια, μετά από επτά πέ­τρι­να για τους ερ­γα­ζό­με­νους χρό­νια, λες και δεν έγινε τί­πο­τα σ' αυτό τον τόπο. 

Αν υπάρ­χει ένας λόγος πα­ρου­σί­ας των δυ­νά­με­ων του ΜΕΤΑ εκεί, είναι να βρί­σκο­νται σε έναν κα­θη­με­ρι­νό και ανει­ρή­νευ­το πό­λε­μο απέ­να­ντι σ' αυτή την ηγε­σία και να προ­σπα­θούν να απο­κτή­σουν διαύ­λους επι­κοι­νω­νί­ας με την ερ­γα­τι­κή τάξη, που βιώ­νει τον κα­θη­με­ρι­νό της Γολ­γο­θά. 

Κά­ποιοι όμως αντί να κά­νουν αυτό, γοη­τεύ­ο­νται με την ιδέα να κά­τσουν και αυτοί δίπλα στο “θρόνο” του Πα­να­γό­που­λου! 

Αυτή η ηγε­σία της ΓΣΕΕ δεν αλ­λά­ζει πλέον από τα μέσα. Το που­κά­μι­σο είναι άδειο και ο βα­σι­λιά γυ­μνός. Αυτή η “ηγε­σία” εκλέ­γε­ται από το λι­γό­τε­ρο του 10% των ερ­γα­ζο­μέ­νων, ανα­πα­ρά­γε­ται νόθα από σω­μα­τεία σφρα­γί­δες, που στις πε­ρισ­σό­τε­ρες των πε­ρι­πτώ­σε­ων είναι σε χει­με­ρία νάρκη και “ξυ­πνά­νε” μόνο για να κά­νουν αρ­χαι­ρε­σί­ες, με “ερ­γα­ζό­με­νους” που δεν έχουν σχέση μ' αυτά. 

Το πιο συ­γκρο­τη­μέ­νο τμήμα της είναι των τέως ΔΕΚΟ και των τρα­πε­ζών και αυτό χωρίς όμως τη συμ­με­το­χή της πλειο­ψη­φί­ας που είναι οι ελα­στι­κά αμει­βό­με­νη με σχέ­σεις ερ­γα­σί­ας μα­θη­τεί­ας ή ορι­σμέ­νου χρό­νου, που γι' αυ­τούς δεν εν­δια­φέ­ρε­ται ούτε η ίδια, ούτε τα πιστά της αντί­γρα­φα που είναι οι αντί­στοι­χες κλα­δι­κές ομο­σπον­δί­ες. 

Αυτή η “ηγε­σία” κυ­ρί­ως απα­σχο­λεί­ται με την δια­χεί­ρι­ση των εκα­τομ­μυ­ρί­ων του ΕΣΠΑ και έτσι αντί για ερ­γα­τι­κό συν­δι­κά­το να με­τα­τρέ­πε­ται σε ερ­γο­δο­τι­κή ορ­γά­νω­ση, που μοι­ρά­ζει δου­λειές και λει­τουρ­γεί ως πο­λιορ­κη­τι­κός κριός της διά­λυ­σης των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων. 

Αυτό το αλι­σβε­ρί­σι της “ηγε­σί­ας” της ΓΣΕΕ με όλες τις κυ­βερ­νή­σεις πα­ρα­μέ­νει αλώ­βη­το και βο­λεύ­ει και τις κυ­βερ­νή­σεις και την γρα­φειο­κρα­τία της ΓΣΕΕ, αφού αυ­τούς τους ερ­γα­ζό­με­νους μπο­ρείς να τους βρεις και στους εκλο­γι­κούς κα­τα­λό­γους των αρ­χαι­ρε­σιών “σω­μα­τεί­ων”. 

Το δε χρήμα που συ­γκε­ντρώ­νο­νται στα τα­μεία της ΓΣΕΕ-ΑΕ, από την προ­μή­θεια, τη δια­με­σο­λά­βη­ση και την συν­δια­χεί­ρι­ση των προ­γραμ­μά­των απα­σχό­λη­σης, χρη­σι­μο­ποιεί­ται για τον εκ­μαυ­λι­σμό και την εξα­γο­ρά συ­νει­δή­σε­ων, αλλά και για εκ­δη­λώ­σεις και συ­νέ­δρια σε πο­λυ­τε­λή του­ρι­στι­κά θέ­ρε­τρα, που προ­κα­λούν την συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία της ερ­γα­τι­κής τάξης που είναι άνερ­γη, ελα­στι­κά αμει­βό­με­νη και πα­λεύ­ει για ένα κομ­μά­τι ψωμί! 

Απο­τε­λεί λοι­πόν αδή­ρι­τη ανά­γκη η ανά­δει­ξη ενός πραγ­μα­τι­κού κέ­ντρου αγώνα που θα απο­τε­λεί­ται από πρω­το­βάθ­μια σω­μα­τεία, τα­ξι­κές ομο­σπον­δί­ες και ερ­γα­τι­κά κέ­ντρα, συν­δι­κα­λι­στι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες και αγω­νι­στές συν­δι­κα­λι­στές, που μαζί με τους ερ­γα­ζό­με­νους του δη­μο­σί­ου και τα άλλα πλητ­τό­με­να κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα, θα δώ­σουν τον αγώνα για την απαλ­λα­γή της χώρας μας απ' τα μνη­μό­νια και τη διε­θνή επι­τρο­πεία και για την επα­να­φο­ρά των ερ­γα­τι­κών, κοι­νω­νι­κών και δη­μο­κρα­τι­κών κα­τα­κτή­σε­ων και δι­καιω­μά­των. 

Και ας μεί­νουν οι “άχρη­στες”, αλλά επι­κίν­δυ­νες για τους ερ­γα­ζό­με­νους συν­δι­κα­λι­στι­κές μού­μιες στο μαυ­σω­λείο τους, στη συμ­βο­λή των οδών Πα­τη­σί­ων και Αλε­ξάν­δρας, στο Πεδίο του Άρεως!

ΠΗΓΗ: rproject.gr