Γράφει ο Νίκος Σαμαρίνας

Ο ταξικός χαρακτήρας της πανδημίας και της ιατρικής επιστήμης

→ Η αστική τάξη προσπαθεί να κρύψει τον ταξικό χαρακτήρα της πανδημίας Covid-19. Παρουσιάζει την πανδημία ως καθαρά ιατρικό πρόβλημα που δεν σχετίζεται με κοινωνικές και πολιτικές αιτίες, ως «πόλεμο» στον οποίο όλοι ενωμένοι οφείλουμε να συστρατευτούμε απέναντι στον αόρατο εχθρό, στον ιό.

→ Η τεχνολογία που αναπτύσσει η ιατρική επιστήμη σήμερα αντιμετωπίζεται απ’ το καπιταλιστικό σύστημα ως παραγωγική δύναμη και οι υπηρεσίες υγείας ως πηγή κέρδους, όχι ως ένα κοινωνικό αγαθό που παρέχεται δωρεάν σε όλους. Αυτό δημιουργεί ένα ιατρικό σύστημα πανάκριβο, στο οποίο οι φτωχότεροι ολοένα και περισσότερο χάνουν την πρόσβαση.

→ Η πραγματικότητα του Covid-19 διέλυσε και το τελευταίο επιχείρημα υπέρ της ιδιωτικοποίησης της υγείας. Η εξέλιξη της πανδημίας απέδειξε περίτρανα, πως η επέλαση της Covid-19 θα ήταν ολέθρια για την ανθρωπότητα, αν δεν υπήρχε, έστω και αυτό το υποβαθμισμένο από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, εθνικό σύστημα υγείας, με τις υπεράνθρωπες προσπάθειες αντιμετώπισης της νόσου από τους εργαζόμενους σ’ αυτό.

Οι αστοί, όμως, αδιαφορούν αν με τις επιλογές τους έχουν διπλασιάσει τους θανάτους που σχετίζονται με τον ιό. Δεν κάνουν πίσω από τα χρεοκοπημένα ιδεολογήματά τους, ούτε μπροστά στην ανάγκη να σωθεί ο λαός. Ακόμα και στην ύστατη στιγμή αρνούνται να ενισχύσουν το ΕΣΥ με προσλήψεις, υλικοτεχνικό εξοπλισμό και υποδομές, συνεχίζοντας την εγκληματική για το λαό μας πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων στην υγεία.

→ Στην σύγχρονη ιατρική επιστήμη οι ασθένειες εξετάζονται και αντιμετωπίζονται αποκομμένες απ’ τις κοινωνικές τους αιτίες, από τα περιβάλλοντα που τις παράγουν και τις αναπαράγουν, καθώς και τις συνθήκες εργασίας, την φτώχεια, την έλλειψη μόρφωσης, τον ρατσισμό, την μόλυνση του περιβάλλοντος, τους πολέμους κλπ. Γιατί; Μήπως η ιατρική κοινότητα δεν το αντιλαμβάνεται αυτό; Κάθε άλλο.

Το πρόβλημα είναι ότι οι κοινωνικές αιτίες που γεννούν τις ασθένειες δεν είναι παρά η ίδια η οικονομική- κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα που δημιουργεί τα κέρδη, δηλαδή το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Πως, λοιπόν, να μην αγνοούνται οι συστημικοί παράγοντες που βλάπτουν την υγεία; Να γιατί δεν υπάρχει πρόληψη και η ασθένεια αντιμετωπίζεται τελικά, αφού εμφανιστεί, ως ατομικό πρόβλημα. Να γιατί η ιατρική επιστήμη στηρίζεται περισσότερο στη θεραπεία και στη χορήγηση φαρμάκων, παρά στην πρόληψη, η οποία σήμερα περιορίζεται στα εμβόλια, ενώ η πρωτοβάθμια υγεία τείνει να εξαφανιστεί.

→ Τα εθνικά συστήματα υγείας διαμορφώνονται στο πλαίσιο που ορίζει ο ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών και των οικονομιών στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Γι’ αυτό και από την πρώτη στιγμή δεν μπόρεσε να υπάρξει κοινή στρατηγική συνεργασίας και αντιμετώπισης του Covid-19 ούτε καν σε περιφερειακό, πόσο μάλλον σε παγκόσμιο επίπεδο. Το κάθε κράτος αντιμετώπισε τη νόσο διαφορετικά. Στην «Ευρωπαϊκή οικογένεια», μάλιστα, της «αλληλεγγύης» εκτυλίχθηκαν στιγμές απείρου κάλους με τα κράτη να μάχονται πιο θα παραλάβει πρώτο μάσκες και εμβόλια.

→ Την ίδια ώρα, η ενδεδειγμένη και ιστορικά αποδεδειγμένη ως ορθή αντιμετώπιση ενός θανατηφόρου ιού- με το σταμάτημα της μετάδοσης άτομο με άτομο, μέχρι τον απόλυτο μηδενισμό των κρουσμάτων στις περιοχές όπου εμφανίζεται ο ιός, με αυστηρά υγειονομικά πρωτόκολλα- δεν μπορεί να εφαρμοστεί απέναντι στον Covid-19 και σε οποιονδήποτε άλλο ιό θα εμφανιστεί στο μέλλον, διότι προσκρούει στις βασικές «ελευθερίες» του καπιταλισμού. Οι «ελευθερίες» αυτές δεν είναι παρά οι ασυδοσίες της αγοράς στη διακίνηση κεφαλαίων, προϊόντων και εργατικής δύναμης.

Έτσι, ως μόνη λύση προβλήθηκε απ’ την αρχή της πανδημίας η δημιουργία των κατάλληλων εμβολίων και φαρμάκων, ενώ τα lockdown χρησιμοποιήθηκαν ώστε να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος για την παρασκευή των εμβολίων, χωρίς να καταρρεύσουν τα εθνικά συστήματα υγείας. Γι’ αυτό σήμερα, μετά την διάθεση των εμβολίων, η εργατική τάξη εγκαταλείπεται με το ελάχιστο της προστασίας απέναντι στην μόλυνση και όποιος κολλήσει κόλλησε και όποιος πεθάνει πέθανε. Από τον Αύγουστο του 2021 μέχρι σήμερα ο αριθμός των θανάτων από Covid 19 στην χώρα μας έχει εκτοξευτεί.

→ Η ιατρική επιστήμη ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από τις πολυεθνικές μονοπωλιακές εταιρείες του φαρμάκου. Η μάχη της «πατέντας» και του κέρδους μπαίνει πάνω απ’ τις ζωές των ανθρώπων. Οι πολυεθνικές του φαρμάκου αρνούνται να σπάσουν τις πατέντες, κάτι που θα έδινε τη δυνατότητα να παραχθούν και να διατεθούν φθηνά εμβόλια. Έτσι, ο πληθυσμός στις φτωχές χώρες δεν έχει πρόσβαση στα εμβόλια και παραμένει ανεμβολίαστος, με αποτέλεσμα οι θάνατοι να συνεχίζονται, νέες μεταλλάξεις να δημιουργούνται και να μεταφέρονται στον δυτικό κόσμο.

→ Η «οικονομία», τα κέρδη δηλαδή των καπιταλιστών, είναι η προτεραιότητα.  «Ναι, δήλωσε κυνικά πριν λίγες μέρες ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, το 2021 είχαμε 16.000 νεκρούς…Όμως, ταυτόχρονα, κρατήσαμε την οικονομία ανοιχτή, δεν κάναμε lockdown, σώσαμε τον τουρισμό και είχαμε και μια ανάπτυξη εξαιρετικά υψηλή».

→ Είναι γνωστό ότι σε όλες τις κρίσεις συντελείται μια μεγάλη μεταφορά πλούτου από τους φτωχότερους στους πλουσιότερους. Το ίδιο γίνεται και σήμερα με την μεγάλη κρίση του καπιταλισμού που ξέσπασε το 2008 και συνεχίζεται με την πανδημία.

Κρατικές επιχορηγήσεις, δανεικά και αγύριστα σε επιχειρήσεις δημιουργούν μια νέα μεταφορά πλούτου εις βάρος των φτωχών, οι οποίοι θα κληθούν να καλύψουν σύντομα τις «τρύπες στην οικονομία» και τα χρέη που δημιουργεί η καπιταλιστική διαχείριση της πανδημίας.

Οι ΗΠΑ τύπωσαν για άλλη μια φορά πληθωριστικό χρήμα, προκειμένου να δοθεί στα μονοπώλια, δημιουργώντας έτσι το υπέδαφος για μια νέα φούσκα στην οικονομία. Οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη είδαν την περιουσία τους να αυξάνει, ενώ εκατομμύρια εργαζόμενοι και μικρομεσαίοι φτωχοποιήθηκαν απότομα, ζουν στην ανέχεια ή με επιδόματα. Ο International Labour Organisation (ILO) σε έρευνά του για τον πρώτο χρόνο της πανδημίας υπολόγισε ότι το εισόδημα της εργατικής τάξης μειώθηκε κατά 10% στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού, ενώ στις λιγότερο αναπτυγμένες κατά 15%.

Η Covid-19 βλάπτει σοβαρά την υγεία της εργατικής τάξης

Από την πρώτη στιγμή της εμφάνισης της πανδημίας δεν επηρεάστηκαν όλοι το ίδιο απ’ αυτή.

→ Πληθαίνουν οι έρευνες σε παγκόσμιο επίπεδο που αποδεικνύουν την δυσανάλογα μεγαλύτερη επίπτωση του Covid 19, όσον αφορά στα περιστατικά με βαριά νόσηση και θανάτους, στην κοινότητα των μαύρων και γενικά των «έγχρωμων» και των εργατών. Επίσης έρευνες σε Γερμανία, Αγγλία και ΗΠΑ δείχνουν ποσοστά άνω του 80% περισσότερων πιθανοτήτων για βαριά νόσηση και θανάτους στην κατηγορία των ανέργων σε σχέση με τους εργαζόμενους. Ανάλογα ποσοστά βρίσκονται και στην σύγκριση ανάμεσα στον «πλούσιο Βορρά» και στον «φτωχό Νότο».

→ Στην Ελλάδα η εργατική τάξη ήρθε αντιμέτωπη με τα lockdown, την μείωση μισθών και θέσεων εργασίας, την ανεργία, τα επιδόματα- ψίχουλα 534 ευρώ για να βγάλει κανείς το μήνα, την αυξανόμενη ακρίβεια, την μεγάλη έκθεση πολλών επαγγελματικών κλάδων των εργαζομένων στον ιό.

Η γραμμή παραγωγής στα εργοστάσια δεν σταμάτησε και οι εργασίες συνεχίστηκαν κανονικά ακόμα και  σ’ αυτά που εκ φύσεως δεν μπορούν να κρατηθούν αποστάσεις και μέτρα ασφαλείας. Υγειονομικοί υπάλληλοι και γιατροί στα νοσοκομεία δουλεύουν με μεγάλη επισφάλεια και εκατοντάδες από αυτούς μολύνθηκαν. Ντελιβεράδες, υπάλληλοι στα σούπερ μάρκετ, στον επισιτισμό, στις μεταφορές, στα πολυκαταστήματα, στα πλοία, στον τουρισμό είναι εκτεθειμένοι στην μόλυνση. Τα παιδιά της εργατικής τάξης στα δημόσια σχολεία συνωστίζονται απροστάτευτα στις αίθουσες διδασκαλίας με αστεία μέτρα προφύλαξης, μεταφέρουν την μόλυνση του Covid-19 στις οικογένειες και στους παππούδες τους.

→ Οι καλλιτέχνες εξωθούνται ταπεινωμένοι να εγκαταλείψουν την τέχνη τους, με την συνεχόμενη απαγόρευση της δραστηριότητάς τους και την επιδοματική αντιμετώπισής τους. Η πολιτιστική παραγωγή ελαχιστοποιήθηκε και ο λαϊκός πολιτισμός «ισοπεδώθηκε» δημιουργώντας τεράστιο πολιτιστικό έλλειμα στην κοινωνία, στην ανύψωση του ηθικού των λαϊκών στρωμάτων και της εργατιάς. Η ψυχική υγεία των εργαζόμενων δοκιμάζεται πολύ άσχημα.

→ Μικρομάγαζα και καταστήματα εστίασης εξωθούνται σε λουκέτα ή προσθέτουν επιπλέον χρέη προκειμένου να διατηρηθούν «ζωντανά», εξαιτίας των απανωτών αναστολών λειτουργίας τους, καθώς και των διάφορων περιοριστικών διατάξεων στις παρεχόμενες υπηρεσίες τους (κλείσιμο στις 12.00, απαγόρευση μουσικής, κτλ).

→ Την ίδια ώρα ανώτερα τμήματα της εργατικής τάξης, διευθυντικά στελέχη στον ιδιωτικό τομέα και στην δημόσια διοίκηση, προκειμένου να αποφύγουν τις επαφές στον χώρο εργασίας και να προστατευτούν απ’ τις μολύνσεις, πήραν τηλε-εργασία στο σπίτι, ενώ οι οικονομικές τους απολαβές δεν θίχτηκαν.

→ Η μεγαλοαστική τάξη στην χώρα μας είδε τα εισοδήματά της να αυξάνουν, χόρτασε επιδοτήσεις και τζάμπα κρατικό χρήμα. Βίωσε το «δράμα» της καραντίνας και αυτοαπομόνωσης σε πολυτελείς βίλες και διαμερίσματα, με πολυέξοδα «κορωνοπάρτι» στην Ελλάδα και στο Ντουμπάι, ενώ όσα από τα μέλη της νόσησαν έλαβαν προνομιακή νοσηλευτική μεταχείριση.

Το μόνο που μοιράστηκαν οι ελίτ με την εργατική τάξη κατά την διάρκεια της καραντίνας ήταν η αγάπη για το Netflix. Το μεγαλύτερο κόστος σε θανάτους και σε οικονομική αφαίμαξη το πληρώνει η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Και κερατάδες, και δαρμένοι!

→ Δεν φτάνει που η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πληρώνουν με τη ζωή τους τις επιλογές των αστών για την πανδημία και το βιοτικό τους επίπεδο συνεχώς χαμηλώνει, έχουν να αντιμετωπίσουν και από πάνω τις κατηγορίες ότι ευθύνονται για την εξάπλωση του κορωνοϊού!

Η καραμέλα της ατομικής ευθύνης ως «αίτιο» και ως «λύση» του προβλήματος- ενός προβλήματος όχι μόνον ιατρικού, αλλά κοινωνικού, άρα και πολιτικού- βρίσκεται στο στόμα κάθε αστού πολιτικού και παπαγάλου δημοσιογράφου προκειμένου να συγκαλύψει τις τεράστιες κοινωνικές και πολιτικές ευθύνες της τάξης τους και του κόμματος που κυβερνά.

→ Την ίδια ώρα, το αστικό σύστημα ανέχεται, στηρίζει και προπαγανδίζει οποιαδήποτε άποψη, ρεύμα ή κίνημα δεν θέτει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων και θολώνει την βασική αντίθεση στον καπιταλισμό, δηλαδή το δίπολο: κεφάλαιο- εργασία. Φτάνει να αποπροσανατολίζεται η συνείδηση του λαού απ’ την πραγματικότητα, ότι, τα αντίπαλα στρατόπεδα μέσα στο καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα είναι δυο: των αστών και των εργατών.

Έτσι, τις τελευταίες δεκαετίες υποστηρίζονται και αναδεικνύονται συνεχώς, ακόμα και από την ίδια την «αστική διανόηση», ζητήματα «δομημένων ταυτοτήτων» μέσα στον «πολύπλοκο» σύγχρονο κόσμο και την «αυξημένη κοινωνική διαφοροποίηση» των μοντέρνων κοινωνιών: από την ακραία ρατσιστική, την συνωμοσιολογική, ως και την «εναλλακτική» μεταρρυθμιστική κινηματική αντίληψη τμημάτων της Αριστεράς, που διασπούν την ενότητα της εργατικής τάξης, αμφισβητούν τον πρωτοπόρο ρόλο του εργατικού κινήματος και το αντικαθιστούν με άλλα κινήματα, «δικαιωματισμούς» κτλ. Γι’ αυτό δεν πρέπει να μας παραξενεύει που όλες αυτές οι αντιλήψεις, όσο και αν διαφοροποιούνται, σήμερα συγκλίνουν σε ένα νέο κίνημα: το αντιεμβολιαστικό.

→ Ποιον βολεύει, όμως, σήμερα το αντιεμβολιαστικό κίνημα; Μα την ίδια την αστική τάξη που το υποκινεί με τις επιλογές της και την ανορθολογική αντιμετώπιση της πανδημίας.

-Πρόκειται για πανδημία ανεμβολίαστων, λυσσάν τα παπαγαλάκια του συστήματος σε παγκόσμιο επίπεδο και ο Μητσοτάκης. -Αρνούνται την Επιστήμη! σκυλιάζουν οι αστοί, που πρώτοι αρνήθηκαν την ιατρική επιστήμη και την στρέβλωσαν προκειμένου να υπηρετήσει την πολιτική σκοπιμότητα. – Ιδού ο εχθρός: οι ανεμβολίαστοι!, φωνάζουν εν χορώ.

Στόχος τους είναι να πετύχουν με ένα σπάρο πολλά τρυγόνια. Επιζητούν να εμφανίζουν την κοινωνία ως δήθεν ενωμένη, αδιάσπαστη από τάξεις και αποτελούμενη απλώς από «υπεύθυνους» και «ανεύθυνους» πολίτες. Η υπαιτιότητα για την συνέχιση της πανδημίας χρεώνεται στους «ανεύθυνους» ανεμβολίαστους και σε όσους δεν τηρούν τα μέτρα.

Έτσι, λοιπόν, η ευθύνη επιρρίπτεται αλλού, μακριά απ’ την αστική τάξη, και ο λαός διχάζεται σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους, ώστε να μην μπορεί να αντιδράσει απέναντι στον πραγματικό εχθρό. Οι όποιες αντιδράσεις αναφύονται, εφόσον έχουν λάθος προσανατολισμό,  χειραγωγούνται εύκολα και εκτονώνονται γρήγορα απ’ το αστικό σύστημα.

Για καλό και για κακό, όμως, ενισχύουν τα σώματα ασφαλείας, μην τυχόν και τους ξεφύγει η κατάσταση. Αντί για ασθενοφόρα αγοράζουν περιπολικά, αντί για γιατρούς προσλαμβάνουν αστυνομικούς και μπράβους που τους δίνουν ένα σήμα και μια στολή για να δέρνουν νόμιμα τον κόσμο.

Η πάλη της εργατικής τάξης σήμερα

→ Η εργατική τάξη και οι λαϊκές μάζες έχουν να αντιμετωπίσουν σήμερα την χρόνια βαθιά κρίση ιδεολογικής, πολιτικής και συνδικαλιστικής εκπροσώπησης μέσα στις ακόμα δυσκολότερες συνθήκες που επιβάλει η πανδημία.

→ Ωστόσο, εν μέσω πανδημίας, είχαμε στιγμές ανάτασης του κινήματος, νικηφόρες απεργίες και κινητοποιήσεις στο λιμάνι του Πειραιά, στους ντελιβεράδες, στους μουσικούς και καλλιτέχνες, στους μαθητές που ξεσηκώθηκαν, κ.α. Οι κινητοποιήσεις αυτές ήταν πάνω στα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος, στα προβλήματα που δημιουργεί η πανδημία.

Είχαμε όμως και μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις για ζητήματα δημοκρατίας, ενάντια στην Χρυσή Αυγή, απέναντι στην αστυνομοκρατία που επιχείρησε να επιβάλλει η κυβέρνηση και την ανάγκασαν να αναδιπλωθεί.

→ Το αίτημα για δημόσια δωρεάν υγεία αντικειμενικά μπήκε σε προτεραιότητα. Γιατροί, υγειονομικοί υπάλληλοι, συνδικαλιστικοί φορείς, κόμματα και πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς στηρίζουν με πολύμορφες δράσεις το αίτημα αυτό, ανοίγουν την συζήτηση μέσα στο λαό.

Ο Εργατικός Αγώνας με όσες δυνάμεις διαθέτει αγωνίζεται στην κατεύθυνση αυτή, καλεί τον λαό να διεκδικήσει την αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία, την υψηλού επιπέδου παροχή υπηρεσιών υγείας, την ενίσχυση της πρωτοβάθμιας περίθαλψης, καθώς και την λήψη μέτρων για την ουσιαστική πρόληψη των ασθενειών. Παράλληλα ενημερώνει τον λαό ότι ο καπιταλισμός «γεννά ασθένειες» που τα αίτιά τους βρίσκονται στην συνεχή μόλυνση και υπερεκμετάλλευση της γης, στην φτώχεια, στους πολέμους, στις συνθήκες εργασίας, στο άγχος της σύγχρονης ζωής κτλ., και τον καλεί να ανατρέψει αυτό το πέρα για πέρα σάπιο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα.

→ Τα αστικά επιτελεία διαλαλούνε πως το επόμενο διάστημα θα ξεμπερδέψουν με την πανδημία και προετοιμάζουν την επόμενη μέρα, το πως θα βγουν κερδισμένοι. Ο ανταγωνισμός των αγορών, η ενεργειακή κρίση, τα χρέη και οι τραυματισμένες από την διαχείριση της πανδημίας κρατικές οικονομίες πλάθουνε ένα εκρηκτικό μείγμα με άσχημα μαντάτα για τους λαούς.

→ Όλα δείχνουν πως πλησιάζει η ώρα της ανάφλεξης ενός περιφερειακού ιμπεριαλιστικού πολέμου, πολύ πιθανόν στην Ουκρανία, ακόμα όμως και στην Ανατολική Μεσόγειο που θα εμπλέκει την χώρα μας με την Τουρκία.

→ Ένα φιλειρηνικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα είναι αντικειμενική ανάγκη να αναπτυχθεί και να αγκαλιαστεί από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Το σύνθημα της απεμπλοκής της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και τις ενώσεις των ιμπεριαλιστών χρειάζεται να διαδοθεί πλατιά μέσα στο λαό.

→ Ο λαός μας είναι ανάγκη να προετοιμαστεί και να σηκώσει το ανάστημά του άμεσα. Να μην δεχτεί να φορτωθεί πάλι το βάρος των χρεών και της κρίσης.

πηγη: ergatikosagwnas.gr