του Βασίλη Λιόση

Πολύς λόγος έγινε τις τελευταίες ημέρες για το σχέδιο που είχε εκπονήσει ο Βαρουφάκης την κρίσιμη περίοδο κατά την οποία υπήρξε υπουργός οικονομικών. Μαζί με τον Γκάλμπρεϊθ παρενέβησαν με άρθρο τους υπό τον τίτλο Ορθολογική Ανυπακοή ή PlanX  παντού. Σε αυτό το κείμενο εξηγεί τι είναι η τακτική της Ορθολογικής Ανυπακοής και γιατί αυτή ήταν η πλέον ενδεδειγμένη λύση. Ας δούμε, λοιπόν, τι διατυπώνεται σε αυτή τη δήθεν ρηξικέλευθη λύση.

Πρώτο, τι ακριβώς σημαίνει ο προσδιορισμός ορθολογική; Η λέξη αυτή υποκρύπτει συντηρητισμό, τη μη διάθεση πραγματικής σύγκρουσης και ρήξης με την ΕΕ και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, αλλά και την επικίνδυνη αυταπάτη πως αυτά τα μορφώματα μπορούν να διορθωθούν με δομημένα επιχειρήματα, με σωστούς τακτικούς ελιγμούς και με ικανούς ανθρώπους.

Δεύτερο, επιβεβαίωση της παραπάνω διαπίστωσης αποτελεί και η παραδοχή από την πλευρά των Βαρουφάκη-Γκάλμπρεϊθ πως δε συμφωνούσαν και ούτε συμφωνούν με το Grexit, αφού η απειλή αυτή «δεν μπορούσε να είναι πιστευτή καθώς το κόστος του, τόσο από οικονομική όσο και από πολιτική σκοπιά, είναι απαγορευτικό». Προφανώς οι συγγραφείς εννοούν το κόστος για την Ελλάδα κι έτσι εδώ ανακύπτουν δυο ζητήματα: το ένα έχει να κάνει με το αν αυτό το κόστος είχε να κάνει μόνο με την Ελλάδα. Δεν αφορούσε (αυτό το κόστος) άραγε και τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ; Θα γινόταν χωρίς κανένα οικονομικό και πολιτικό κόστος για τη Γερμανία, για παράδειγμα; Το δεύτερο έχει να κάνει με την παραγνώριση του γεγονότος ότι το ευρώ υπήρξε αρχιτεκτόνημα του γερμανικού κυρίως ιμπεριαλισμού και λειτούργησε ως ένα είδος σούπερ μάρκου.

Τρίτο, το κείμενο διευκρινίζει ποιοι θα ήταν οι πυλώνες της διαπραγματευτικής στρατηγικής:

«1) Εκπόνηση σοβαρών προτάσεων δημοσιονομικής πολιτικής και πραγματικών μεταρρυθμίσεων (στις οποίες συνεισέφεραν τ. υπουργοί Οικονομικών της Βρετανίας και των ΗΠΑ, η Lazard, γερμανικοί επενδυτικοί οίκοι, πανεπιστημιακοί).

2) Μετριοπαθής αλλά στιβαρή παρουσίαση των προτάσεων αυτών στο Eurogroup, στις πρωτεύουσες της Ε.Ε. και στην Ουάσινγκτον.

3) Προετοιμασία του Σχεδίου Αποτροπής των απειλών της τρόικας».

Και τι ακριβώς περιελάμβανε αυτό το Σχέδιο Αποτροπής;

«Το Σχέδιο Αποτροπής μας σηματοδοτούσε στην τρόικα πως, αν έκλεινε τις τράπεζες, θα προχωρούσαμε σε: αναδιάρθρωση των ελληνικών ομολόγων που κατείχε η ΕΚΤ (αναιρώντας τη δυνατότητα της ΕΚΤ, για νομικούς κατεξοχήν λόγους, να στηρίζει το ευρώ μέσω των προγραμμάτων ΟΜΤ και «ποσοτικής χαλάρωσης»), δημιουργία παράλληλου συστήματος ηλεκτρονικών πληρωμών σε ευρώ και νομοθέτηση της επανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας επί της Τράπεζας της Ελλάδος».

Οι αυταπάτες και η αφελής πολιτική σκέψη στο μεγαλείο τους! Η ελληνική κυβέρνηση θα κατάφερνε με αυτό το πακέτο προτάσεων και τους κατάλληλους χειρισμούς, να στριμώξει την ΕΚΤ και να περιορίσει τη δράση της με νομικό τρόπο. Πρόκειται για μία διαπίστωση που ούτε μικρό παιδί θα έκανε, αφού παραγνωρίζει πως το δίκαιο και η εφαρμογή του εντός ενός ιμπεριαλιστικού οργανισμού, δεν είναι αποτέλεσμα μιας δημοκρατικής συζήτησης, αλλά απότοκα συσχετισμών δυνάμεων, εκφράζοντας πάντα το δίκιο του πιο ισχυρού κι εν προκειμένω ο πιο ισχυρός σίγουρα δεν είναι η Ελλάδα.

Τέταρτο, οι ίδιοι οι συγγραφείς δηλώνουν πως «[…] το PlanB σχεδιαζόταν για να μη χρειαστεί η εφαρμογή του». Αυτό το αφήνουμε εντελώς ασχολίαστο.

Πέμπτο, οι Βαρουφάκης-Γκάμπρεϊθ δηλώνουν πως «Όσοι θέλουν να υπάρχει Ευρώπη ώστε να μείνουν σε αυτήν έχουν την υποχρέωση να απορρίψουν το Δόγμα της Υποταγής στις ευρω-αποδομητικές πολιτικές.

» Ήδη, ανερχόμενες δυνάμεις της Δεξιάς και της Αριστεράς ζητούν την εφαρμογή του Plan X παντού. Εμείς εξακολουθούμε να διαφωνούμε. Γι’ αυτό, στο πλαίσιο του κινήματος DiEM25, συστρατευόμαστε με Ευρωπαίους δημοκράτες που πασχίζουν να διατηρήσουν ζωντανή την ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης με τον μοναδικό τρόπο που έχει δυνατότητα επιτυχίας: την πανευρωπαϊκή εφαρμογή της Ορθολογικής Ανυπακοής».

Η παραπάνω διαπίστωση είναι μια παραλλαγή της ευρωλαγνείας. Απαιτεί μια ΕΕ αποκαθαρμένη και καταθέτει για αυτό μια νεοκεϋνσιανή και ταυτόχρονα ουτοπική πρόταση. Δείχνει πως στους κόλπους της ΕΕ διαμορφώνεται μία τάση που αντιλαμβάνεται τα αδιέξοδα της σημερινής πολιτικής που εκπορεύεται από την ΕΕ, αλλά δεν την αμφισβητεί επί της ουσίας. Πουθενά δεν υπάρχει πρόταση για εφαρμογή συλλογικών συμβάσεων, για κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας, για αύξηση των μισθών, για παιδεία, υγεία και κοινωνική ασφάλιση για όλους και χωρίς την εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα κ.λπ.

Έκτο, χρησιμοποιείται η γνωστή ανοησία: αντί της ΕΕ χρησιμοποιείται η λέξη Ευρώπη. Για να είμαστε πιο ακριβείς δεν πρόκειται για ανοησία, αλλά για καλοσχεδιασμένο τέχνασμα. Φεύγοντας από την ΕΕ προφανώς παραμένουμε στην Ευρώπη. Δεν πρόκειται να αλλάξουμε ήπειρο, κάτι που προφανώς το κατανοούν όλοι αυτοί που αντικαθιστούν την ΕΕ με την Ευρώπη. Όμως, ξέρουν ότι προπαγανδιστικά αυτό είναι κάτι που λειτουργεί και δημιουργεί ανασφάλειες και φόβους. Ο Βαρουφάκης, αυτή η τηλεπερσόνα που βγάζει σε δημοπρασία το δερμάτινο μπουφάν του, παίζει το παιχνίδι των πιο αντιδραστικών κύκλων της ΕΕ και στο προπαγανδιστικό τομέα.

Καταληκτικά, θα λέγαμε πως όλη αυτή η φασαρία έγινε για μια σαπουνόφουσκα και ως γνωστό η σαπουνόφουσκα δεν έχει χρηστική αξία. Ή μήπως όχι; Αν η σαπουνόφουσκα είναι πολύχρωμη και μεγάλη, μπορεί και να εντυπωσιάσει τα πλήθη και τότε αποκτά μια κάποια αξία. Όπως και να έχει πάντως, κάποια στιγμή θα σκάσει…

Υ.Γ.: Ο Γιάνης στη βαρυσήμαντή του παρέμβαση, ξέχασε να μας αναλύσει τη ριζοσπαστική και αντισυστημική θέση του, με την οποία έτρεμαν τα επιτελεία των Βρυξελλών, για συμφωνία του με το 70% του μνημονίου. Ή να είσαι ρηξικέλευθος ή να μην είσαι…

πηγη: kordatos.org