Παραθέτουμε στην συνέχεια πρόταση της Διοίκησης της ΠΕΝΕΝ και σχέδιο κειμένου πάνω στο οποίο πρόκειται να ξεκινήσει συζήτηση με άλλες αγωνιστικές δυνάμεις που έχουν ταξική αναφορά στο συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας.

Κοινή διαπίστωση με ευρύτατη παραδοχή είναι το γεγονός ότι το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών σηματοδοτεί μια συντηρητική στροφή με την παραπέρα ενίσχυση των πολιτικών δυνάμεων που πορεύονται στο καπιταλιστικό και ευρωενωσιακό μονόδρομο.

Ταυτόχρονα οι δυνάμεις της κομμουνιστικής, αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς σημείωσαν ένα εκλογικό αποτέλεσμα είτε στασιμότητας, είτε σοβαρής, είτε ακόμη μεγαλύτερης υποχώρησης. Οι εξελίξεις αυτές σε πολιτικό επίπεδο διαμορφώνουν έναν αρνητικό συσχετισμό που η επίδρασή του θα φανεί και στο επίπεδο του κινήματος....

Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης στην Βουλή αποτελούν τον αδιάψευστο μάρτυρα μιας τέτοιας εξέλιξης.

Το δημόσιο χρέος, τα τερατώδη πλεονάσματα και η αχόρταγη δίψα του κεφαλαίου για αύξηση της κερδοφορίας σε συνδυασμό με το ότι η Ν.Δ έχει στο DNAτης τον φιλελευθερισμό, δείχνουν τον δρόμο που θα ακολουθήσει το επόμενο χρονικό διάστημα ως κυβέρνηση. Εξάλλου σειρά ρυθμίσεων που ήδη έχει προωθήσει φανερώνουν ότι θα έχουμε μια νέα επίθεση στα λαϊκά - εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα.

Η κυβερνητική ατζέντα και η πολιτική που θα ξεδιπλωθεί το επόμενο χρονικό διάστημα είναι:

• H αυστηρή τήρηση των μνημονιακών δεσμεύσεων που έχουν συνυπογράψει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με την ΕΕ (εδώ να προσέξουμε τις δηλώσεις των εκπροσώπων της Ε.Ε...) για την επιθετική προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων για την ένταση της εκμετάλλευσης, του δόγματος «τίποτα για τον λαό τα πάντα για το κεφάλαιο και τις αγορές»
• Το δυνάμωμα και η διεύρυνση των σχέσεων με τον Αμερικανονατοϊκό ιμπεριαλισμό και ακόμη μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς και τους αστικούς ανταγωνισμούς, που θέτουν σε κίνδυνο την ειρήνη στην περιοχή στο όνομα των πολυεθνικών συμφερόντων εγχώριων ή διεθνών.
• Η επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων (ΔΕΗ - ΕΛΤΑ - ΕΛΠΕ - Συγκοινωνίες, Δήμοι, εκπαίδευση, υγεία κ.α) που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
• Η συνέχιση και η αύξηση των πλειστηριασμών ενάντια στην λαϊκή κατοικία και περιουσία.
• Η ένταση της καταστολής και της επιδρομής στα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα (όπως έγινε με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου) και το ουσιαστικό τσεκούρωμα του δικαιώματος στην απεργία μέσα από τις «ηλεκτρονικές ψηφοφορίες» που καταργούν τον ρόλο των ζωντανών διαδικασιών και των εργατικών συνελεύσεων. Το "ηλεκτρονικό μητρώο" μέσω του οποίου επιχειρείται ο έλεγχος των Συνδικάτων από κράτος και εργοδοσία και το νέο συντριπτικό χτύπημα των ΣΣΕ.
• Διατήρηση της πολιτικής της λιτότητας και νέα επίθεση στα εργασιακά και στα κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα (προώθηση της ιδιωτικοποίησης στην επικουρική ασφάλιση κ.α).

Με βάση τις παραπάνω κεντρικές πολιτικές διαπιστώσεις για τα επόμενα βήματα της κυβερνητικής πολιτικής αναδείχνεται όσο ποτέ άλλοτε η ανάγκη οι εργαζόμενοι και οι αγωνιστικές δυνάμεις στα συνδικάτα να προετοιμαστούν και να οργανώσουν την δική τους αντίσταση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Η κατάσταση στην ΓΣΕΕ είναι γνωστή μετά το ναυάγιο στις δύο επαναλαμβανόμενες απόπειρες πραγματοποίησης του τακτικού συνεδρίου της.

Κυβέρνηση και Υπουργός Εργασίας στα πλαίσια των αντιδραστικών αλλαγών που προτίθενται να λάβουν για το παραπέρα χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης, επιθυμούν την θεσμοθέτηση του ηλεκτρονικού φακελώματος, κράτος και εργοδοσία να ενισχύσουν ακόμη πιο αποφασιστικά τον έλεγχό τους στα σωματεία, στην οργάνωση, στην εσωτερική λειτουργία, στην συλλογική τους δράση στους αγώνες και στις απεργίες.

Στόχος η ελαχιστοποίηση των εργατικών αντιστάσεων, η θεσμική θωράκιση του αντεργατικού πλαισίου, γεγονός που οδηγεί στην επιχειρηματική ασυδοσία του κεφαλαίου σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων και διεκδικήσεων.  

Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από τους όρους πραγματοποίησης του Συνεδρίου (με ή χωρίς νόθους αντιπροσώπους) ο συσχετισμός των δυνάμεων στην ΓΣΕΕ δεν πρόκειται να αλλάξει.

Η εκτίμηση αυτή έχει καθολική αποδοχή και προφανώς δεν είναι του παρόντος κειμένου η ανάλυση αυτού του θέματος.

Σε κάθε περίπτωση συνοπτικά μπορούμε να σημειώσουμε τα κύρια χαρακτηριστικά της πολιτικής που ακολούθησαν, εξακολουθούν να πρεσβεύουν και να εφαρμόζουν οι δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού που αποτελούν ένα πλειοψηφικό ενιαίο μπλοκ και πόλο στις γραμμές των συνδικάτων είναι:

Αποδοχή των αντιλαϊκών και αντεργατικών πολιτικών όπως αυτές καθορίζονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και υλοποιούνται σε εθνικό επίπεδο από την εκάστοτε αστική κυβέρνηση.

ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ) παρά τις επιμέρους διαφορές τους συγκλίνουν και κινούνται συντεταγμένα ως οπαδοί της ταξικής συνεργασίας, ασπάζονται τα ίδια οράματα της ευρωενωσιακής στρατηγικής, υμνούν τον κοινωνικό εταιρισμό, είναι εχθροί της ταξικής πάλης.Δεν μπορεί να υπάρξει συμμαχία με τις παρατάξεις αυτές και την πολιτική τους.

Η πεμπτουσία της πολιτικής τους είναι η στήριξη του κεφαλαίου, της ανταγωνιστικότητας, των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, οι αντιασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις, το χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων στις ΣΣΕ και η ενίσχυση της εργοδοτικής τρομοκρατίας.

Η αποδοχή και ακόμη χειρότερα η στήριξη τέτοιων αντιδραστικών πολιτικών από τις ηγεσίες των κορυφαίων συνδικαλιστικών ηγεσιών σε ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και στην πλειοψηφία των δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων περιορίζει και εξανεμίζει εντελώς το όποιο (αταξικό) αφήγημα ότι είναι τάχα δυνατόν να οικοδομηθεί, να οργανωθεί και να ξεδιπλωθεί οποιαδήποτε εργατική αντίσταση στα πλαίσια αυτών των δυνάμεων που θα εμπνεύσει, θα συσπειρώσει, θα κινητοποιήσει την εργατική τάξη και ευρύτερα τους εργαζόμενους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ενδεχόμενες κινητοποιήσεις που μπορούν να προκύψουν σε ένα τέτοιο επίπεδο θα πρέπει συλλήβδην είτε να απορρίπτονται είτε να οδηγούν σε μη συμμετοχή (χρειάζεται κάθε φορά να παίρνουμε υπόψη τις συνθήκες και σε κάθε περίπτωση να έχουμε σαφές, διακριτό και ταξικό πλαίσιο)

Η αδυναμία έως σήμερα να πάρει σάρκα και οστά μέσα στο κίνημα ένας τρίτος πόλος, ή ακόμη περισσότερο η απόρριψη του εγχειρήματος για την αυτόνομη ταξική - αγωνιστική δράση Σωματείων και συνδικαλιστικών δυνάμεων αφοπλίζει ένα μαχητικό κομμάτι των εργαζομένων, το απογοητεύει και το οδηγεί αντικειμενικά στην αποστράτευση.

Από την άλλη πλευρά οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ παρά τις δράσεις που αναπτύσσουν σε επιμέρους χώρους δεν έχουν στην πράξη ένα διαφορετικό αγωνιστικό σχέδιο από τις δυνάμεις του κυβερνητικού εργοδοτικού συνδικαλισμού, όπως φάνηκε και από την εμπειρία του περσινού Νοέμβρη. Συνεχίζουν να οδεύουν από την μια υιοθετώντας πλήρως το κομματικό δόγμα σε ένα δρόμο περιχαράκωσης και ταυτόχρονα αντιπαλότητας με τις άλλες ταξικές δυνάμεις, πορεύονται σε ένα δρόμο ακίνδυνο για την αντιλαϊκή πολιτική, χωρίς ανεξάρτητο αγωνιστικό σχεδιασμό και λογική συσπείρωσης δυνάμεων και έτσι δεν μπορεί να απειλήσει ουσιαστικά το σύστημα, το κεφάλαιο, την αντιλαϊκή κυβερνητική και ευρωενωσιακή πολιτική μεταθέτοντας την λύση των προβλημάτων για το αόριστο και μακρινό μέλλον.

Η στάση του αυτή είναι βούτυρο στο ψωμί του κεφαλαίου διότι οδηγεί συνολικά το συνδικαλιστικό κίνημα στον μαρασμό, την μοιρολατρία και το αδιέξοδο. Τα άσφαιρα πυρά που ρίχνουν κατά καιρούς με συγκεντρώσεις και ακτιβιστικές ενέργειες ούτε απειλούν ούτε ταρακουνούν ούτε στο ελάχιστο αμφισβητούν την εκάστοτε ασκούμενη αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική.

Ακριβώς σε αυτό το τέλμα και στην μεγάλη υποχώρηση που βρίσκεται το κίνημα και οι αγώνες οι οποίοι είναι τραγικά αναντίστοιχοι με τα συσσωρευμένα προβλήματα και την επίθεση του κεφαλαίου, αναδεικνύεται η ανάγκη συγκρότησης μιας νέας αγωνιστικής ταξικής συσπείρωσης στην προοπτική ενός ταξικού πόλου στις γραμμές των συνδικάτων και ευρύτερα στην μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων που βρίσκονται εκτός τειχών.

Σε ποιους μπορεί να απευθύνεται ένα τέτοιο αγωνιστικό κάλεσμα;

• Πριν από όλα σε όλους τους εργαζόμενους που ανεξάρτητα από πολιτικές - ιδεολογικές και παραταξιακές τοποθετήσεις βλέπουν την ανάγκη το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα να αντισταθεί στην συνεχιζόμενη επίθεση του κεφαλαίου και των εκάστοτε αστικών κυβερνήσεων ενάντια στα δικαιώματά τους.
• Απευθύνεται σε όλες τις δυνάμεις της συνδικαλιστικής Αριστεράς και της αυτονομίας που αγωνιούν για την υποχώρηση του κινήματος, για την οξύτητα των προβλημάτων για την ένταση της επίθεσης ενάντια στα εργατικά δικαιώματα.
• Απευθύνεται και στις δυνάμεις εκείνες που δεν ανήκουν στη συνδικαλιστική αριστερά και βλέπουν την ανάγκη να απεγκλωβιστούν από τα κάλπικα και υποκριτικά συνθήματα "περί δίκαιης ανάπτυξης", το "είμαστε με τους πολλούς", "η πίτα της ανάπτυξης να μοιραστεί σε περισσότερα κομμάτια" και άλλα τέτοια επικοινωνιακά φληναφήματα που εξωραΐζουν την επίθεση του κεφαλαίου, την πολιτική προνομίων και τελικά εκείνο που καταλήγουν είναι τα ψίχουλα για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.
• Είναι επίσης οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, είναι οι χιλιάδες εργαζόμενοι που είναι καθηλωμένοι στην επισφαλή εργασία με μισθούς πείνας, οι χιλιάδες σε συνθήκες μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας.

Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι μπροστά σε μία τέτοιας μεγάλης εμβέλειας αγωνιστική πρωτοβουλία θα πρέπει να μπουν το σύνολο των εργατικών δικαιωμάτων πού τσακίστηκαν ιδιαίτερα στην περίοδο της καπιταλιστικής και μνημονιακής κρίσης και περιόδου και τα οποία θα συνεχίσουν να έχουν καταλυτικές επιπτώσεις για τους εργαζόμενους και τον λαό. Δεν μας αρκεί πια ένας «ψόφιος αγώνας» του να «μην χειροτερεύσει κι άλλο η κατάσταση», που επιδιώκουν η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και οι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΑΚ

Οι άξονες μιας τέτοιας εργατικής διεκδίκησης πρέπει να είναι:

• Η διεκδίκηση των σύγχρονων δικαιωμάτων της εργατικής τάξης.
• Οι ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις ενάντια στην πολιτική της     βάρβαρης λιτότητας. Η πλήρης επαναφορά των ΣΣΕ.
• Η ριζική μείωση των ωρών εργασίας για να βρουν δουλειά οι νέοι.
• Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων στο κοινωνικοασφαλιστικό, σε υγεία, παιδεία, πρόνοια.
• Η πάλη γα σταθερές εργασιακές σχέσεις ενάντια στην πλήρη ελαστικοποίηση που επιδιώκει το κεφάλαιο.
• Η υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών ενάντια στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, η κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ, εθνικοποιήσεις των τραπεζών και στρατηγικών τομέων της οικονομίας.
• Η κατάργηση των πλειστηριασμών, η διαγραφή των χρεών για την λαϊκή κατοικία, πολιτική που μπορεί να ακολουθήσει ένα εθνικοποιημένο τραπεζικό σύστημα.
• Αύξηση της φορολογίας για τις επιχειρήσεις, κατάργηση της φορολογικής ασυλίας των εφοπλιστών, με μείωση της φορολογίας για τα εργατικά και λαϊκά στρώματα.
• Υπεράσπιση και η διεύρυνση των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών για την εργατική τάξη και τον λαό.
• Για να γίνουν τα παραπάνω απαιτείται εδώ και τώρα σύγκρουση με τις ευρωενωσιακές και αντιλαϊκές κυβερνητικές πολιτικές στη χώρα μας, κατάργηση των ματωμένων πλεονασμάτων και όλων των όρων του αντιλαϊκού μεταμνημονιακού προγράμματος επιτροπείας που έχουν συμφωνήσει ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλες αστικές δυνάμεις μέχρι το 2060. Μη αναγνώριση / παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους. Μείωση των στρατιωτικών δαπανών, λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες.

Το πλαίσιο αυτό μπορεί να καθοριστεί μέσα από μία πλατιά ανοιχτή δημοκρατική συζήτηση.

Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι τόσο η καταγραφή των προβλημάτων και διεκδικήσεων (που ούτως ή άλλως υπάρχει κοινή συνισταμένη) αλλά η αποκάλυψη των αιτιών για τα προβλήματα αυτά και κυρίως ποιος ωφελείται και ποιος είναι ο μεγάλος χαμένος από τις ασκούμενες πολιτικές του κεφαλαίου και των ελληνικών αστικών κυβερνήσεων και πώς πρέπει να παλέψουν η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι.

Θεωρούμε ότι η παραπάνω πρόταση μπορεί να αποτελέσει την αρχική βάση πάνω στην οποία θα γίνει εκκίνηση - συζήτηση (με τις ανάλογες προσθήκες, τροποποιήσεις και συμπληρώσεις) πριν πάμε σε μια ανοιχτή δημόσια Συνέλευση στην οποία θα προσκληθούν για να λάβουν μέρος όλες εκείνες οι δυνάμεις που επιθυμούν να συμμετάσχουν σε αυτή την αγωνιστική συνάντηση και πρωτοβουλία.

Βήματα για την συγκρότηση του ταξικού Πόλου

Η κοινή τακτική και στρατηγική αναφορικά με τις αντιλαϊκές κυβερνητικές πολιτικές, το κεφάλαιο, την Ε.Ε, τον υποταγμένο συνδικαλισμό, η οργάνωση, η πιο πλατειά συσπείρωση, το κοινό συμφωνημένο πλαίσιο, η αντίσταση, η διεκδίκηση μέσα από πολύμορφους αγώνες θα πρέπει να είναι η κοινή βάση πάνω στην οποία πρέπει να οικοδομηθεί μία τέτοια πλατιά αγωνιστική συσπείρωση που έχει άμεση ανάγκη το κίνημα και η οποία θα εκφράζει τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Πρακτικά η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να προέλθει είτε από μία μεγάλη ομάδα συνδικαλιστών ή πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων Σωματείων ή και συνδυασμός αυτών των δύο.

Μέσα στον μήνα Σεπτέμβρη έως τις αρχές Οκτώβρη 2019 να προετοιμαστεί και να οργανωθεί μία πλατιά σύσκεψη (αφού προηγηθεί ένας ικανός χρόνος για την ενημέρωση συνδικαλιστών και πρωτοβάθμιων οργανώσεων) στον Πειραιά ή την Αθήνα όπου σε αυτή θα επισημοποιηθεί η συγκρότηση αυτού του πόλου στο συνδικαλιστικό κίνημα, ο οποίος ακολούθως θα επεκταθεί οργανωτικά και στο υπόλοιπο της χώρας.

Απ' όλα τα παραπάνω προκύπτει η συγκρότηση αυτού του αγωνιστικού πόλου μέσα στα συνδικάτα δεν σχετίζεται με την ύπαρξη ή όχι παρατάξεων που υπάρχουν πολιτικά - συνδικαλιστικά είτε πανελλαδικά είτε τοπικά είτε και κλαδικά.

Εννοείται ότι στα πλαίσια της συγκρότησης του νέου αυτού πόλου, οι υπάρχουσες παρατάξεις ή σχήματα μπορούν να παραμείνουν ως έχουν διατηρώντας απόλυτα την οργανωτική - πολιτική και συνδικαλιστική τους αυτοτέλεια.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ