Η συμπλήρωση 15 ετών από την εμβληματική απεργία των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο δεν αποτελεί απλώς μια επέτειο μνήμης, αλλά έναν ανυποχώρητο φάρο ταξικής πάλης, σύγκρουσης και ανατροπής.

Στις 31 Οκτωβρίου 2011, η εργοδοσία επιχείρησε να επιβάλει καθεστώς εργασιακής γαλέρας: πεντάωρη εκ περιτροπής εργασία, πετσοκομμένους μισθούς και ωμή τρομοκρατία. Μπροστά στην περήφανη άρνηση των εργατών να υποκύψουν στα σχέδιά της, η απάντηση ήταν η "εκδίκηση" - 34 απολύσεις πρωτοπόρων εργατών, στην πρώτη γραμμή του αγώνα.

Αυτό το χτύπημα, αντί να σπείρει τον φόβο, έγινε η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Οι εργαζόμενοι δεν λύγισαν ούτε στιγμή. Ύψωσαν το ανάστημά τους, πέταξαν στα σκουπίδια τα τελεσίγραφα και κήρυξαν απεργία διαρκείας. Για 278 ημέρες, η πύλη του εργοστασίου μετατράπηκε σε απάτητο φρούριο, σε σύμβολο ταξικής αξιοπρέπειας απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία και τα σχέδια ολοκληρωτικής διάλυσης των εργασιακών δικαιωμάτων.

​Οι Σταθμοί του Αγώνα

Το Ατσάλινο Μέτωπο: Απέναντι στην ωμή βία, στα ΜΑΤ, στην κρατική καταστολή και στις άθλιες προσπάθειες ποινικοποίησης των αγώνων, οι εργάτες έμειναν όρθιοι με ψηλά το κεφάλι. Το εργοστάσιο δεν έμεινε ποτέ μόνο του

Η Πανεργατική Αλληλεγγύη: Η απεργία έσπασε τα τείχη του Ασπροπύργου και έγινε υπόθεση όλης της εργαζόμενης Ελλάδας. Σωματεία, φοιτητές, αγρότες και λαϊκός κόσμος έδωσαν το παρών, στήνοντας αδιαπέραστη ασπίδα προστασίας με τρόφιμα, χρήματα και έμπρακτη, καθημερινή παρουσία στις πύλες.

Το Σύνθημα: Μέσα στο αγιάζι, τη λάσπη, την τρομοκρατία και την πολύμηνη δοκιμασία, η φωνή τους έγινε σύνθημα στα χείλη εκατομμυρίων: Πάγωσε η τσιμινιέρα, αλλά η καρδιά του αγώνα χτυπάει δυνατά για τη νίκη.

​Η Αθάνατη Παρακαταθήκη

Παρά την αναστολή της απεργίας μετά από εννέα μήνες σκληρής δοκιμασίας και το γεγονός ότι τα άμεσα αιτήματα δεν ικανοποιήθηκαν τότε από την ασυδοσία του κεφαλαίου, ο αγώνας αυτός δεν ηττήθηκε ποτέ. Άφησε πίσω του μια τεράστια, ανεκτίμητη συνδικαλιστική παρακαταθήκη. Απέδειξε με τον πιο ηχηρό τρόπο ότι όταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται, τσακίζουν τον φόβο και εμπιστεύονται τη δύναμη της τάξης τους, μπορούν να τρέμουν τα... "αφεντικά".

​Αυτή η φλόγα δεν έσβησε στα τείχη του Ασπροπύργου. Συνεχίζει να φωτίζει κάθε μεγάλο και νικηφόρο εργατικό αγώνα, περνώντας από γενιά σε γενιά. Είναι η ίδια σπίθα που δυναμώνει στις μεγάλες και πετυχημένες απεργίες της ΠΕΝΕΝ στα καράβια της Αδριατικής και στις θάλασσες, αποδεικνύοντας ότι όταν οι εργαζόμενοι κλείνουν τους καταπέλτες και σπάνε την κρατική και εργοδοτική τρομοκρατία, μπορούν να φέρνουν τα πάνω κάτω και να νικούν.

​Το μήνυμα παραμένει πιο επίκαιρο, αδιαπραγμάτευτο και καυτό από ποτέ:

Κανένας εργαζόμενος μόνος του απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία. Οργανωμένοι και ενωμένοι, η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας και ο νόμος της τάξης μας. Μέσα από τις θυσίες και τους αγώνες αυτούς σφυρηλατούμε μια ατσάλινη δύναμη· δεν είμαστε πια μόνοι, μεγαλώνουμε, εξοπλιζόμαστε με την εμπειρία του χθες και κάνουμε ξεκάθαρο πως ο φόβος έχει πλέον αλλάξει στρατόπεδο.

Αντώνης Βενετάκης

Λοστρόμος

Υ.Γ. Ο Συνάδελφος Αντώνης είναι υποψήφιος στις εκλογές της ΠΕΝΕΝ με τον Συνδυασμό που στηρίζει η Διοίκηση, ‘’Ταξική Αγωνιστική Συσπείρωση Ναυτών’’