Γράφει ο Παύλος Μωραΐτης.

Όσο περνάει ο καιρός και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αντιμετωπίζει όλο και πιο μεγάλες δυσκολίες λόγω της πολιτικής της και έχει φέρει απέναντί της την μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία τόσο οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι τοποθετήσεις των στελεχών του και η αρθρογραφία της «Αυγής» θα κινούνται σε όλο και πιο πολύ συντηρητική ως αντιδραστική κατεύθυνση. Τόσο η κυβέρνηση θα μοιάζει με όλες τις προηγούμενες κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ παλαιότερα και της ΝΔ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το άρθρο του Π. Πιζάνια στη στήλη «Συναντήσεις» της «Κυριακάτικης Αυγής», η οποία προβάλλεται στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας. Ο τίτλος του είναι ενδεικτικός, «Ως ποτέ παλικάρια».

Προσπαθεί να αναδείξει, υποτίθεται, τις αιτίες της κρίσης και της κακοδαιμονίας της χώρας. «Στη χώρα μας ζούμε», γράφει, «στα στενά και τα στενά της ζωής μας προκαλούνται από δύο αφόρητες παρέες, τους αντιπάλους δανειστές Ευρωπαίους και την πανσπερμία μικρών και μεγάλων ολιγαρχών του παλαιού καθεστώτος».

Μη θεωρήσει κανείς ότι μιλώντας για Ευρωπαίους ενδιαφέρεται να ασχοληθεί με την ΕΕ και τις τεράστιες επιπτώσεις που έχει στη χώρα η ένταξη της σε αυτή και στην ευρωζώνη, τις τεράστιες ευθύνες της για τη χρεοκοπία της χώρας από την οποία δοκιμάζεται ο ελληνικός λαός. Η απλή αυτή αναφορά για την ΕΕ και τους δανειστές είναι και η μοναδική στο κείμενο. Ο κ. Πιζάνιας είναι λάτρης της σύγχρονης «μεγάλης ιδέας» της ΕΕ και του ευρώ από πολύ παλιά, όπως και όλα τα στελέχη της «ανανεωτικής αριστεράς» του ΚΚΕ εσωτερικού. Για αυτούς η ΕΕ και το ευρώ είναι κάτι αδιαπραγμάτευτο, δεν θέλουν επ’ ουδενί να παραδεχθούν ότι πρόκειται για ένωση των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, η οποία καταδυναστεύει τους εργαζόμενους και τις μικρές χώρες.

Η κύρια και μοναδική αιτία κατά τον κ. καθηγητή είναι ο εργαζόμενος λαός, «οι πάσης προελεύσεως “δεν πληρώνω για την ασφάλιση μου, πόσο μάλλον φόρους”, οι αγρότες που κλείνουν ανενόχλητοι αεροδρόμια, δρόμους, λιμάνια, τελωνεία ως άλλοι κατακτητές, οι κατεξοχήν φοροφυγάδες», γράφει, φωτογραφίζοντας τους ελεύθερους επαγγελματίες και επιστήμονες «που κρεμάνε γραβάτες προς υπεράσπιση της παραοικονομίας τους, οι εισαγγελείς που αντιδρούν υπέρ του φοροκλεπτών και λαθρεμπόρων χρήματος». Αυτοί είναι οι υπεύθυνοι. Άλλοι υπεύθυνοι δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχει μεγάλο κεφάλαιο, δεν υπάρχει η αστική τάξη γενικότερα, δεν υπάρχουν ανώτερα μεσαία στρώματα σύμμαχοι της αστικής τάξης που θησαύρισαν στη φάση ανάπτυξης της χώρας, θησαυρίζουν και τώρα στην κρίση. Αυτοί που ξεκοκαλίζουν τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού, τα κονδύλια της ΕΕ, νέμονται τη δημόσια περιουσία. Είναι αυτοί που ασκούν την εξουσία και μοιράζουν την τράπουλα κατά τα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα τους. Μόνο μία αναφορά γίνεται στα τέσσερα τηλεοπτικά κανάλια και τις μεγάλες εφημερίδες όχι γιατί είναι οι ίδιοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες που τα κατέχουν και τα αξιοποιούν αλλά επειδή είναι εναντίον της κυβέρνησης, ενώ αν μετέδιδαν τα ίδια αλλά δεν είχαν στο στόχαστρό τους την κυβέρνηση μόνο, αλλά ασκούσαν μια ορισμένη κριτική και στα αστικά κόμματα θα ήταν δημοκρατικά και καθωσπρέπει.

Κατά τον κ. καθηγητή η ανάλυση του αυτή είναι ο πραγματικός μαρξισμός σε αντίθεση με τους «”επιδερμικούς μαρξιστές” που βαφτίζουν πάλη των τάξεων τον ενδιάθετο κανιβαλισμό».

Θα αναρωτηθεί κανείς δύο πράγματα. Πού βλέπει ο αρθρογράφος τις ευθύνες της κυβέρνησης και ποια είναι η λύση του προβλήματος της χώρας. «Οι ευθύνες της κυβέρνησης συνίστανται», γράφει, «στο ότι δεν έλεγξε την εξουσία, ότι το κράτος και οι λειτουργίες του ένα χρόνο τώρα βρίσκονται εν πολλοίς στα χέρια του παλιού καθεστώτος, το οποίο αποδεικνύεται πολυπλόκαμο, δυναμικό και άθλιο… ότι οι ποικίλες εσωτερικές κρατικοδίαιτες ελίτ παραμένουν σχεδόν ανενόχλητες». Αποκρύπτει όμως ότι η κυβέρνηση αγωνίζεται με τον ίδιο ακριβώς στόχο, όχι να αλλάξει το κράτος υπέρ του λαού, αλλά να το ελέγξει και να το αξιοποιήσει η ίδια προς το δικό της συμφέρον.

Από τα παραπάνω πηγάζει και η λύση του προβλήματος της χώρας, η οποία κατά τον αρθρογράφο, δεν σχετίζεται με τάξεις και ταξικά συμφέροντα, αλλά «πρέπει να μεταβληθεί το κράτος σε κράτος δίκαιου νόμου, ισονομίας και κοινωνικής αλληλεγγύης». Δεν κάνει όμως τον κόπο ο αρθρογράφος να μας πει πότε ιστορικά, σε μια ταξική κοινωνία υπήρξε κράτος ισονομίας, δικαίου και κοινωνικής αλληλεγγύης. Πότε το κράτος δεν ήταν κράτος ταξικό, κράτος δουλοκτητικό, φεουδαρχικό ή καπιταλιστικό που προωθεί τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης σε βάρος όλων των κυριαρχούμενων. Το κράτος θα γίνει κράτος δικαίου, τουλάχιστο για την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, μόνο μετά την ανατροπή της αστικής τάξης και στην εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Αυτά λέει ο μαρξισμός, ο κατά τον αρθρογράφο «επιδερμικός μαρξισμός». Ο ίδιος δεν είχε ποτέ σχέση με το μαρξισμό και το λενινισμό και φυσικά με τις εργαζόμενες τάξεις και την ταξική πάλη.

πηγη: ergatikosagwnas.gr