Γράφει ο Τάσσος Δορυλαίου

Οι κομμουνιστές οι ριζοσπάστες αριστεροί δεν μπορεί να είναι αγνωστικιστές, να δηλώνουν, ή να αφήνουν να εννοηθεί ότι δεν μπορούν να γνωρίζουν την πραγματικότητα.

Ο αγνωστικισμός είναι φιλοσοφικό ρεύμα που κατά τη δήλωση των θεμελιωτών του, κινείται ανάμεσα στον υλισμό και τον ιδεαλισμό και υποστηρίζει ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν υπάρχει ή δεν υπάρχει ο αντικειμενικός κόσμος, η υλική πραγματικότητα.

Με τη θέση αυτή, ο αγνωστικισμός τάσσεται με την πλευρά του ιδεαλισμού. Ο αγνωστικιστής δεν είναι παρά ένας ντροπαλός ιδεαλιστής, που αρνείται ότι ο υλικός κόσμος υπάρχει αντικειμενικά, ανεξάρτητα από τη συνείδηση του ανθρώπου, ενώ δεν αποδέχεται την υλική ενότητα του κόσμου.

Γεννιέται τώρα το ερώτημα. Υπάρχει κάποια σχέση αυτών που αναφέραμε πάρα πάνω, με τις αναζητήσεις εναλλακτικής πρότασης διεξόδου από την καπιταλιστική κρίση και τις πολιτικές των μνημονίων από πολιτικούς φορείς κομμουνιστικής αναφοράς, ή από ριζοσπάστες αριστερούς; Υπάρχει και πολύ μεγάλη.

Από την αρχή της εκδήλωσης της καπιταλιστικής κρίσης και της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, φορείς της ευρύτερης αριστεράς πρόταξαν την αναγκαιότητα προώθησης ενός μεταβατικού προγράμματος ριζοσπαστικών αλλαγών, με αιχμή την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ενωση, ή εναλλακτικά την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ, την εθνικοποίηση των τραπεζών, την κατάργηση των μνημονίων και τη διαγραφή του χρέους, σαν ένα διαφορετικό δρόμο διεξόδου από την οικονομική κρίση και την μνημονιακή λαίλαπα.

Ανεξάρτητα από την επάρκεια ή τη μη επάρκεια αυτής της μορφής των μεταβατικών προγραμμάτων, η μεγάλη αδυναμία τους ήταν και παραμένει, η άρνηση προσδιορισμού με όρους της ταξικής πάλης, του αντίπαλου εχθρικού στρατοπέδου. Δεν δίνουν απάντηση στο θεμελιώδες ερώτημα ποιους θα βρει απέναντι του ο ελληνικός λαός, ποιοι θα αντιταχθούν, με λυσσώδη μάλιστα τρόπο, στην προοπτική υλοποίησης ενός τέτοιου μεταβατικού προγράμματος. ΄¨Η για να θέσουμε το ερώτημα ποιο γενικά: ποιος είναι ο κύριος εχθρός του ελληνικού λαού σήμερα;

Μήπως είναι η εγχώρια αστική τάξη;

Μα το εσωτερικό μέτωπο έχει ήδη καταρρεύσει. Οι τράπεζες, με τον ειδικό ρόλο που επιτελούν στην αναπαραγωγική διαδικασία του κοινωνικού κεφαλαίου έχουν χρεοκοπήσει. Οι μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, έχουν χτυπηθεί άγρια από την κρίση, ενώ βασικοί θεσμοί του εκμεταλλευτικού συστήματος (κυβέρνηση, κόμματα, φορολογικό σύστημα, μέσα μαζικής ενημέρωσης, δικαστικό σύστημα) βρίσκονται σε μια διαδικασία φθοράς και σαπίζουν υπό το βάρος της ογκούμενης λαϊκής αμφισβήτησης.

Μόνο οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους (στρατός, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες) δείχνουν να είναι ανέπαφοι από τα φαινόμενα της κρίσης, αλλά και αυτοί – και πρέπει να το προσέξουμε αυτό – βρίσκονται στα χέρια των αμερικάνων και του ΝΑΤΟ.

Μπορούμε επομένως στα σοβαρά να ισχυριστούμε, ότι ο κύριος εχθρός του ελληνικού λαού, είναι σήμερα το εγχώριο κεφάλαιο με τους συμμάχους του; Αν ήταν έτσι, το λαϊκό κίνημα θα είχε ήδη ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς μαζί τους.

Αν αποκλείσουμε τον εσωτερικό παράγοντα, πού πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας; Όσοι ζουν σε αυτή τη χώρα και όχι σε ένα παράλληλο σύμπαν, γνωρίζουν πολύ καλά από την ίδια τους την εμπειρία, ότι τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για το τι θα συμβεί και τι δεν θα συμβεί στον τόπο αυτό, τον έχει ο ξένος παράγοντας.

Φτάσαμε επομένως στην ουσία του προβλήματος. Που δεν είναι άλλο από το πολυπλόκαμο καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, που φέρει βαριά την σκιά της από το 1828, έτος κατά το οποίο η Ελλάδα έγινε τυπικά ανεξάρτητο κράτος. Και λέμε τυπικά, γιατί είναι γνωστό, ότι το νεοσύστατο κράτος βρέθηκε από την πρώτη στιγμή υπό την αγγλική επιρροή.

Για τον χαρακτήρα της διπλής εξάρτησης της Ελλάδας από το γερμανικό (οικονομική εξάρτηση) και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό (πολιτικό – στρατιωτική εξάρτηση) αναφερθήκαμε και σε προηγούμενα άρθρα και θεωρούμε ότι δεν είναι σκόπιμο να επανέλθουμε.

Αυτό που θα θέλαμε να επισημάνουμε στην παρούσα συγκυρία, είναι ότι ένα πρόγραμμα προωθημένων φιλολαϊκών, ριζοσπαστικών αλλαγών, δεν μπορεί να εφαρμοστεί αν το λαϊκό κίνημα δεν έρθει σε ρήξη και δεν αμφισβητήσει το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, που αποτελεί σήμερα το κύριο στήριγμα του «ελληνικού» καπιταλισμού και τον βασικό ανασχετικό παράγοντα, για την χάραξη μιας διαφορετικής πορείας για την ελληνική κοινωνία.

Αν δεν δούμε το θέμα αυτό κατάματα, και καταφύγουμε στον στρουθοκαμηλισμό, τότε δεν πάμε πουθενά.

Αν επομένως συμφωνήσουμε σε αυτό, ότι η εφαρμογή ενός φιλολαϊκού προγράμματος εξόδου από τις δολοφονικές πολιτικές των μνημονίων, δεν είναι δυνατή, χωρίς την αντιμετώπιση του προβλήματος της εξάρτησης, χωρίς την ρήξη με το δυτικό ιμπεριαλισμό που ποδηγετεί τη ζωή της χώρας, σε ένα αγώνα για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, τότε θα συμφωνήσουμε και για το περιεχόμενο που θα πρέπει να έχει το πρόγραμμα του κοινωνικό – πολιτικού μετώπου που θα ηγηθεί της προσπάθειας για ανατροπή της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων.

Και το πρόγραμμα του μετώπου αυτού, θα πρέπει να αναγράφει ρητά.

-          Έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

-          Έξοδος της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ.

Διαφορετικά εγκυμονεί ο κίνδυνος να σπείρουμε νέες αυταπάτες στην ελληνική κοινωνία, ότι είναι δυνατή η εφαρμογή ενός φιλολαϊκού προγράμματος, με την Ελλάδα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ότι είναι δυνατή η εφαρμογή ενός φιλολαϊκού προγράμματος με την Ελλάδα να παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ.

Είναι σαν να αποδεχόμαστε ότι οι ιμπεριαλιστές έγιναν πασιφιστές και ότι δεν θα προβάλουν αντιστάσεις, ότι δεν θα προσπαθήσουν, με κάθε μέσο και κάθε τρόπο, να υπονομεύσουν την λαϊκή προσπάθεια που τους αμφισβητεί ευθέως και ακυρώνει τον ρόλο τους ως επικυρίαρχών.

Μια τέτοια στάση θα δημιουργούσε επικίνδυνες αυταπάτες και μεγάλη σύγχυση στο στρατόπεδο των λαϊκών δυνάμεων, όχι τόσο για το τι θέλουμε να κάνουμε, όσο για το ποιους θα βρούμε απέναντι μας, όταν επιχειρήσουμε να υλοποιήσουμε το πρόγραμμα μας.

Από την σκοπιά αυτή, τα δύο πρόσφατα κείμενα που υπογράφηκαν και από τον «Εργατικό Αγώνα» δεν δίνουν απαντήσεις σε κρίσιμα θέματα, που αν δεν ξεκαθαριστούν, θα είναι αδύνατο να προχωρήσει μπροστά το λαϊκό κίνημα.

Και στα δύο κείμενα, δεν αναφέρεται το παραμικρό για το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Δεν προσδιορίζεται ο κύριος εχθρός του ελληνικού λαού, αυτός που θα σταθεί εμπόδιο σε μια πορεία λαϊκής χειραφέτησης από την μνημονιακή λεηλασία και την πολιτικό – στρατιωτική κηδεμονία. Ακόμα και το θέμα της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή  Ένωση – σωστά – δεν το εντάσσουν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πάλης για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, αφήνοντας να εμφιλοχωρήσει η βαθιά λαθεμένη άποψη του μη ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σε ένα πρόγραμμα που θα οπλίσει ιδεολογικά και πολιτικά το κοινωνικό – πολιτικό μέτωπο για την ανατροπή της σημερινής φρικτής, για τα λαϊκά στρώματα, πραγματικότητας, θα πρέπει να το διαπερνούν σαν κόκκινη γραμμή δύο βασικές παράμετροι: α) η αναγνώριση του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης β) η ανάγκη αμφισβήτησης και ρήξης με το καθεστώς αυτό.

Πίσω από αυτή την γραμμή πάλης, εγκυμονούν οι κίνδυνοι της ενσωμάτωσης του κινήματος και του ιδεολογικού και πολιτικού του αφοπλισμού.

πηγη: ergatikosagwnas.gr