ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

To Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο 4 & 5 Απρί­λη πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν στη γει­το­νιά των Λι­πα­σμά­των Δρα­πε­τσώ­νας, κι­νη­το­ποι­ή­σεις που κα­λού­σαν η δη­μο­τι­κή αρχή, φο­ρείς και σύλ­λο­γοι της πε­ριο­χής και ορ­γα­νώ­σεις της Αρι­στε­ράς. Οι δια­δη­λώ­σεις είχαν αί­τη­μα να στα­μα­τή­σουν τα νέα επι­χει­ρη­μα­τι­κά σχέ­δια που θέ­λουν να ξα­να­λει­τουρ­γή­σουν στην πε­ριο­χή δι­υ­λι­στή­ρια επι­κίν­δυ­να για τους κα­τοί­κους και το πε­ρι­βάλ­λον.

Η σχε­τι­κή έκτα­ση με­γέ­θους 640 στρεμ­μά­των είχε μοι­ρα­στεί σε διά­φο­ρους ιδιο­κτή­τες (γαλ­λι­κή Λα­φάρζ, Εθνι­κή Τρά­πε­ζα, ΟΛΠ, δήμο, ΔΕΗ) και από τότε ήταν ένα μέρος χωρίς καμία ου­σια­στι­κή χρήση με εγκα­τα­στά­σεις- κου­φά­ρια να σα­πί­ζουν.

Η προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση με­θό­δευ­σε το ξε­πού­λη­μα της έκτα­σης στον Με­λισ­σα­νί­δη μήνες πριν, με την αλ­λα­γή του Ρυθ­μι­στι­κού Σχε­δί­ου επί υπουρ­γί­ας Μα­νιά­τη. Η αδειο­δό­τη­ση της λει­τουρ­γί­ας των εγκα­τα­στά­σε­ων πε­τρε­λαϊ­κών απο­βλή­των δό­θη­κε μόλις 4 μέρες πριν από τις εκλο­γές της 25ης Ια­νουα­ρί­ου στην OilOne (συμ­φε­ρό­ντων Με­λισ­σα­νί­δη).

Απέ­να­ντι στην αι­σχρο­κέρ­δεια των εφο­πλι­στών η δη­μο­τι­κή αρχή επι­χει­ρεί  να βάλει φρένο διεκ­δι­κώ­ντας την αλ­λα­γή Ρυθ­μι­στι­κού Σχε­δί­ου και την ανά­πλα­ση της πε­ριο­χής με εγκα­τα­στά­σεις υγεί­ας, παι­δεί­ας, πρα­σί­νου και ανα­ψυ­χής. 

Συ­ζη­τή­σα­με με το δή­μαρ­χο Κε­ρα­τσι­νί­ου-Δρα­πε­τσώ­νας και επι­κε­φα­λής της πα­ρά­τα­ξης «Άλλος Δρό­μος», Χρή­στο Βρετ­τά­κο.

Η δη­μο­τι­κή αρχή κι­νη­το­ποιεί­ται ενά­ντια στα εφο­πλι­στι­κά σχέ­δια. Ποιοι είναι οι πραγ­μα­τι­κοί στό­χοι των επι­χει­ρή­σε­ων; Ποιοι κίν­δυ­νοι κρύ­βο­νται πίσω από αυτά τα σχέ­δια και πώς υπο­βαθ­μί­ζε­ται η δια­βί­ω­ση των κα­τοί­κων της πε­ριο­χής;

Ιστο­ρι­κά, από τις αρχές τους 20ού αιώνα μέχρι και τη δε­κα­ε­τία του 1990, υπήρ­χαν πο­λι­τι­κές που θε­ω­ρού­σαν την πε­ριο­χή και τους κα­τοί­κους δεύ­τε­ρης κα­τη­γο­ρί­ας. Η Β’ Πει­ραιά απο­τε­λού­σε το σκου­πι­δό­το­πο όλου του λε­κα­νο­πε­δί­ου, με όλες τις ρυ­πο­γό­νες δρα­στη­ριό­τη­τες (λι­πά­σμα­τα, τσι­με­ντά­δι­κο, γυ­ψά­δι­κο, σφα­γείο) συ­γκε­ντρω­μέ­νες στη Δρα­πε­τσώ­να. Οι άν­θρω­ποι δεν είχαν δι­καιώ­μα­τα σε ένα υγιές πε­ρι­βάλ­λον και καμία προ­ο­πτι­κή για αξιο­πρε­πή δια­βί­ω­ση.

Σή­με­ρα πάλι επι­λέ­γε­ται αυτός ο χώρος με τα­ξι­κό κρι­τή­ριο για να ικα­νο­ποι­η­θούν οι ανά­γκες του κε­φα­λαί­ου. Να υπάρ­χουν δη­λα­δή δίπλα στο με­γα­λύ­τε­ρο λι­μά­νι της Με­σο­γεί­ου εγκα­τα­στά­σεις και δρα­στη­ριό­τη­τες που να το στη­ρί­ζουν. Έτσι ξε­κι­νούν με τη δη­μιουρ­γία δι­υ­λι­στη­ρί­ου στα 75 μέτρα από το κέ­ντρο της πόλης, με κρι­τή­ριο τις ανά­γκες του λι­μα­νιού και όχι των αν­θρώ­πων.

Σε μια πόλη που είναι κα­τε­στραμ­μέ­νη, με χι­λιά­δες ανέρ­γους, η πο­λι­τι­κή αυτή βάζει τους αν­θρώ­πους να επι­λέ­ξουν: ή θα έχουν δου­λειά ή θα έχουν υγεία και προ­ο­πτι­κή ζωής. Εμείς ως δη­μο­τι­κή αρχή, επει­δή κι­νού­μα­στε με τα­ξι­κό κρι­τή­ριο αντί­θε­το με αυτές τις επι­λο­γές, στε­κό­μα­στε απέ­να­ντι στα επι­θε­τι­κά σχέ­δια του κε­φα­λαί­ου και αγω­νι­ζό­μα­στε να ορ­γα­νώ­σου­με την πάλη των αν­θρώ­πων που χρό­νια τώρα τους κλέ­βουν τη ζωή, δη­μιουρ­γώ­ντας μια πε­ριο­χή που να βοη­θή­σει την ανά­πτυ­ξη του Πει­ραιά συ­νο­λι­κά, που θα έχει κέ­ντρο τον άν­θρω­πο και τις ανά­γκες του.

Οι κο­ντι­νές επι­χει­ρή­σεις μι­λούν για «ανά­πτυ­ξη» της πε­ριο­χής των Λι­πα­σμά­των με πρω­το­βου­λία του ιδιω­τι­κού κε­φα­λαί­ου. Αλη­θεύ­ουν αυτοί οι ισχυ­ρι­σμοί;

Ανα­ρω­τιό­μα­στε τι πραγ­μα­τι­κά κα­τά­φε­ραν οι φε­ρό­με­νοι ιδιο­κτή­τες εδώ και 20 χρό­νια, εκτός από το να με­τα­τρέ­ψουν την πε­ριο­χή σε κρα­νί­ου τόπο. Για πα­ρά­δειγ­μα, το ερ­γο­στά­σιο των λι­πα­σμά­των που κρα­τή­θη­κε όρθιο για δε­κα­ε­τί­ες, αντί να αξιο­ποι­η­θεί για χρήση από τους πο­λί­τες ή για την ανά­δει­ξη της ιστο­ρί­ας, έγινε κου­φά­ρι. Το μόνο που κα­τά­φε­ραν να φτια­χτεί είναι ένα ερ­γο­στά­σιο επι­κίν­δυ­νο (της OilOne) για την υγεία των κα­τοί­κων. Γιατί όσα μέτρα και να πά­ρεις για τα δι­υ­λι­στή­ρια, δεν παύει να είναι μια μη επι­τρε­πτή δρα­στη­ριό­τη­τα για την πόλη. Μην ξε­χνά­με το πε­ρι­στα­τι­κό του 2000, όταν σε δε­ξα­με­νό­πλοιο της εται­ρεί­ας του Με­λισ­σα­νί­δη με από­βλη­τα-slops εκ­δη­λώ­θη­κε πυρ­κα­γιά. Απο­τέ­λε­σμα, ένας θά­να­τος ναυ­τερ­γά­τη και ρύ­παν­ση για το πε­ρι­βάλ­λον.

Οι 6 δήμοι του Πει­ραιά μαζί με την αντι­πε­ρι­φέ­ρεια θέ­λου­με και απαι­τού­με η πε­ριο­χή του ευ­ρύ­τε­ρου Πει­ραιά να έχει, ακόμα και σε επο­χές κρί­σης, ένα πε­ρι­βάλ­λον, να έχει έναν πνεύ­μο­να πρα­σί­νου και εκεί να υπάρ­χουν δρα­στη­ριό­τη­τες που να κα­λύ­πτουν ένα κομ­μά­τι των ανα­γκών της πόλης. Για εμάς ανά­πτυ­ξη δεν είναι ένα δι­υ­λι­στή­ριο που θα δώσει δου­λειά σε 35 αν­θρώ­πους, ένα ξε­νο­δο­χείο ένα εμπο­ρι­κό κέ­ντρο, αλλά ένα μου­σείο, ένα νο­σο­κο­μείο, πα­νε­πι­στη­μια­κές εγκα­τα­στά­σεις κ.ά.

Μαζί με τη μάχη για τα Λι­πά­σμα­τα, ο λαός του Πει­ραιά εδώ και χρό­νια δίνει μάχη ενά­ντια στην ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση του ΟΛΠ. Συν­δέ­ο­νται αυτοί οι επι­μέ­ρους αγώ­νες;

Η οι­κο­νο­μι­κή ιστο­ρία και η ανά­πτυ­ξη της πόλης είναι δε­μέ­νες με το δη­μό­σιο λι­μά­νι του Πει­ραιά. Είναι θέμα ιστο­ρι­κής συ­νεί­δη­σης, και γι’ αυτό το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο της πόλης οδη­γή­θη­κε σε ομό­φω­νη από­φα­ση να μην που­λη­θεί το 67% των με­το­χών σε ιδιώ­τες, να πα­ρα­μεί­νει το λι­μά­νι δη­μό­σιο –σε αντί­θε­ση με ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις με μορφή πα­ρα­χώ­ρη­σης. Οι υπο­δο­μές του λι­μα­νιού έγι­ναν με φο­ρο­λό­γη­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων και με τε­ρά­στιες δη­μό­σιες επεν­δύ­σεις του κρά­τους. Δεν γί­νε­ται να χα­ρι­στούν έτσι σε κα­νέ­ναν.

Στην Ελ­λά­δα από τα προη­γού­με­να χρό­νια υπάρ­χει η εμπει­ρία των λαϊ­κών συ­νε­λεύ­σε­ων και των πλα­τειών. Είναι χρή­σι­μη αυτή η εμπει­ρία για εσάς;

Αν μια δη­μο­τι­κή αρχή δεν θέλει να απο­κο­πεί από τον κόσμο, πρέ­πει να πάει η ίδια στις γει­το­νιές. Μετά το Πάσχα, μέσα από λαϊ­κές συ­νε­λεύ­σεις η δη­μο­τι­κή αρχή θα συ­ζη­τή­σει με τη γει­το­νιά, θα συ­να­πο­φα­σί­ζει με τον κόσμο για το ποιες είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τες, θα τους ενη­με­ρώ­νου­με για τις δυ­σκο­λί­ες. Θα προ­σπα­θή­σου­με να σπά­σου­με τη λο­γι­κή της ανά­θε­σης και να αντα­πο­κρι­θού­με στις ανά­γκες των αν­θρώ­πων. Αυτή η δη­μο­τι­κή αρχή δεν θα απο­τε­λεί­ται από γρα­φειο­κρά­τες αλλά από αν­θρώ­πους με στόχο να κρα­τή­σουν όρθια αυτή την κοι­νω­νία στις συν­θή­κες της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης.

πηγη: rproject.gr