Σήμερα: 16/06/2019
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

201906141100589785-640x479.jpg

Τη δεύτερη θέση παγκοσμίως ανάμεσα σε 47 χώρες καταλαμβάνει φέτος η Ελλάδα, με συνολικά 515 βραβευμένες ακτές, 15 μαρίνες και 4 σκάφη αειφόρου τουρισμού.

Η χώρα μας που κατάφερε να παραμείνει στη δεύτερη θέση και φέτος, πίσω μόνο από την Ισπάνια με τις 556 σημαίες της, δείχνει να «αψηφά» το φαινόμενο της παγκόσμιας μόλυνσης των ακτών και των θαλασσών και να παραμένει ένα από τα «δυνατά χαρτιά» στο διεθνές τουριστικό στερέωμα.

Το πρόγραμμα «Γαλάζια Σημαία» αποτελεί το πιο διαδεδομένο «σύμβολο» ποιότητας των θαλασσών, με ιδιαίτερα αυστηρά κριτήρια καθαριότητας, οργάνωσης, πληροφόρησης, ασφάλειας, προστασίας του φυσικού πλούτου των ακτών και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης.

Το 2017 ξεκίνησε και η εφαρμογή του προγράμματος για τα σκάφη αειφόρου τουρισμού στη χώρα μας και αφορά εταιρείες που βραβεύονται για τη διαχείριση τουριστικών σκαφών, με κριτήριο την συμμόρφωσή τους σε ένα σύνολο 51 κριτηρίων.

Πορτο Κατσικι/Φωτό: Pixabay
Πορτο Κατσικι/Φωτό: Pixabay

Το πρόγραμμα εκπροσωπείται στην Ελλάδα από την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης (ΕΕΠΦ), με 65 χρόνια ασταμάτητης δράσης σε περιβαλλοντικές παρεμβάσεις και υποστηρίζεται από το ΥΠΕΝ, διά της Ειδικής Γραμματείας Υδάτων.

Πριν λίγες ημέρες, στην Ακτή Βουλιαγμένης και παρουσία πολλών εκπροσώπων της πολιτείας και κλαδικών φορέων του τουρισμού, έγινε η ετήσια αναγγελία των βραβεύσεων.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, πρώτη στην Ελλάδα, με 85 σημαίες, αναδείχθηκε η Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής, ακολούθησε η Ρόδος με 39 σημαίες, το Λασίθι με 37 και τα Χανιά με 35. Την πεντάδα ολοκλήρωσε μια ακόμη Περιφερειακή Ενότητα της Κρήτης, το Ηράκλειο, με 26 σημαίες.

Η λίστα με τις γαλάζιες σημαίες στην Ελλάδα

 

201906141136318673.jpg

 

201906141136369020.jpg

πηγη: naftikachronika.gr

Ετικέτες

oikodomoi-1-e1521023474163.jpg

Μείωση 18,5% σημείωσε ο δείκτης παραγωγής στις κατασκευές το α’ τρίμηνο εφέτος σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του α’ τριμήνου 2018, έναντι μείωσης 0,7% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση το 2018 με το 2017.

Ο ίδιος δείκτης παρουσίασε μείωση 43,2% το α’ τρίμηνο 2019 σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του δ’ τριμήνου 2018, έναντι μείωσης 29,7% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του α’ τριμήνου 2018 με το δ’ τρίμηνο 2017.
Ενώ, ο εποχικά διορθωμένος δείκτης παρουσίασε μείωση 7,2% το α’ τρίμηνο 2019 σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του δ’ τριμήνου 2018.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο δείκτης καλύπτει όλους τους τομείς στις κατασκευές (κτίρια- έργα πολιτικού μηχανικού).

Στα κτίρια περιλαμβάνονται μονοκατοικίες, διπλοκατοικίες, πολυκατοικίες, ξενοδοχεία, κτίρια γραφείων, βιομηχανικά και εμπορικά κτίρια, κτίρια δημόσιων θεαμάτων, εκπαιδευτήρια, νοσοκομεία και λοιπά οικιστικά κτίρια.

Στα έργα πολιτικού μηχανικού περιλαμβάνονται αυτοκινητόδρομοι, οδοί, αεροδρόμια, αθλητικές εγκαταστάσεις, γέφυρες, σήραγγες, υπόγειες διαβάσεις, αγωγοί μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου, δίκτυα παραγωγής και διανομής ρεύματος, δίκτυα τηλεπικοινωνιών, υδραυλικά και λιμενικά έργα κ.λπ.

πηγη: iskra.gr

Ετικέτες

switzerland-womens-strike.jpg

Από την απεργιακή συγκέντρωση στη Βέρνη

Πηγή: Associated Press

Πανελβετική απεργία των γυναικών,  προκηρύχτηκε για τις 14 Ιούνη, από γυναικείες οργανώσεις,  η οποία και στηρίχτηκε από τις βασικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και από σωματεία σε διάφορους χώρους δουλειάς. Η 14η Ιούνη επιλέχθηκε συμβολικά, δίνοντας έτσι ένα χαρακτήρα συνέχειας της προηγούμενης γυναικείας απεργίας που πραγματοποιήθηκε στην Ελβετία, στις 14 Ιούνη 1991.

Η προκήρυξη της απεργίας πατάει πάνω στη συσσωρευμένη αγανάκτηση των εργαζόμενων γυναικών στην Ελβετία που βλέπουν τα δικαιώματα τους να συνθλίβονται στον μύλο των κερδών των επιχειρήσεων: κυριαρχία ελαστικών εργασιακών σχέσεων, της ημιαπασχόλησης, οι μισθολογικές διακρίσεις (20% λιγότερη αμοιβή από τους άντρες), οι ελλείψεις σε δομές κοινωνικής φροντίδας (για τα παιδιά, ηλικιωμένους, ΑμΕΑ) είναι κάποια από τα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά η εργαζόμενη και άνεργη γυναίκα στην Ελβετία.

Σύμφωνα με το γραφείο στατιστικών ερευνών της Ελβετίας η μερική απασχόληση το 2018 πλησίασε το 40%. Στον γυναικείο εργαζόμενο πληθυσμό το ποσοστό αυτό πλησιάζει το 60 %. Η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι παρουσιάζουν τις «ευέλικτες» εργασιακές σχέσεις ως «ευκαιρία» για τη γυναίκα για να συνδυάσει την καριέρα με την οικογένεια, να μη χάσει την επαφή με το επάγγελμα, κλπ. Μάλιστα, παρουσιάζεται ως «επιλογή» της γυναίκας η δυνατότητα να διαλέξει «εργασιακό συμβόλαιο» με διάφορα «ποσοστά εργασίας», δηλαδή ώρες εργασίας. Μπορεί, δηλαδή, κάποιος ή κάποια να δουλεύει με συμβόλαιο που προβλέπει ωράριο 10, 20 ή 30% του πλήρους ωραρίου εργασίας, που στην Ελβετία είναι κατά μέσο όρο 41 ώρες την εβδομάδα (με διακυμάνσεις ανά κλάδο λόγω της ευελιξίας που επιτρέπει το εργατικό δίκαιο). Συμβόλαιο που προβλέπει δουλειά στο 10% του πλήρους ωραρίου εργασίας σημαίνει 4 ώρες δουλειάς, 10% του ολόκληρου μισθού, λειψά συνταξιοδοτικά δικαιώματα, λειψή κοινωνική ασφάλιση, προσωρινότητα και ανασφάλεια. 

Επιπλέον, περίπου 10% των γυναικών δεν εργάζεται καν γιατί οι δομές για τη φροντίδα των παιδιών δεν επαρκούν και το κόστος όσων υπάρχουν είναι τεράστιο. Σύμφωνα πάντα με την ίδια πηγή, το ποσοστό των παιδιών που δεν έχει θέση σε δομή προσχολικής φροντίδας και αγωγής ξεκινά από 40% μέχρι και 80% ανάλογα με την πόλη!. Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι «θέση στον παιδικό σταθμό» θεωρείται η φιλοξενία του παιδιού έστω και μία μέρα την εβδομάδα. Αυτό σημαίνει ότι ο σταθμός μπορεί να δεχτεί το παιδί για παράδειγμα μόνο κάθε Δευτέρα, αναγκάζοντας τους γονείς να αναζητήσουν άλλη λύση τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας. Το κόστος των παιδικών σταθμών μπορεί να ξεπερνά και τα 3.000 φράγκα (περίπου 2.670 ευρώ) τον μήνα, δηλαδή σχεδόν όσο πληρώνεται ο ανειδίκευτος εργάτης για ένα μήνα! Ένα ελάχιστο ποσοστό θέσεων στους παιδικούς σταθμούς είναι επιδοτούμενο.

Τι προσανατολισμό, όμως, δίνουν οι γυναικείες οργανώσεις και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που καλούν στην απεργία; Παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις, το βασικό κάλεσμα με τις διεκδικήσεις των γυναικείων οργανώσεων παρουσιάζει ως κύρια αιτία των οξυμένων προβλημάτων των γυναικών την «ανδροκρατούμενη κοινωνία», φέρνοντας σε αντιπαράθεση τα δύο φύλα και αφήνοντας στο απυρόβλητο την πραγματική αιτία των κοινωνικών διακρίσεων σε βάρος της γυναίκας: την ταξική εκμεταλλευτική κοινωνία. Ενώ τα  αιτήματα που υιοθετεί η Συνδικαλιστική Ένωση Ελβετίας εκφράζουν ορισμένους αναγκαίους εκσυγχρονισμούς για την άνοδο της γυναικείας απασχόλησης, εξασφαλίζοντας ένα ελάχιστο δίχτυ δικαιωμάτων για την εργαζόμενη στην Ελβετία, όπως μείωση του χρόνου εργασίας σε 35 ώρες την εβδομάδα αντί για μερική απασχόληση, αύξηση της άδειας μητρότητας από 14 σε 18 εβδομάδες με πλήρεις αποδοχές και όχι με 80% του τελευταίου μισθού, καθιέρωση άδειας πατρότητας 8 εβδομάδων (σήμερα είναι μόνο μία μέρα) και γονικής άδειας 24 εβδομάδων.

Ακόμα και το γεγονός ότι ονομάζεται «απεργία των γυναικών» και όχι απεργία για τα δικαιώματα των γυναικών, όπως και το γεγονός ότι όλα τα καλέσματα καλούν όλες στην απεργία, έχει προκαλέσει σύγχυση για το ποιος απεργεί και αν συμμετέχουν οι άνδρες εργαζόμενοι. Σε κάποιους χώρους εργασίας η διεύθυνση ενημερώνει τους εργαζόμενους ότι έχουν … την «άδειά της» να συμμετέχουν στις απεργιακές κινητοποιήσεις, αλλού τους καλούν... να πάρουν κανονική άδεια. Στον ιδιωτικό τομέα, οι εργοδότες ανακοίνωσαν ότι η απεργία είναι παράνομη σύμφωνα με το ελβετικό σύνταγμα, γιατί «δεν έχουν εξαντληθεί τα περιθώρια διαπραγμάτευσης μεταξύ των πλευρών». Την ίδια στιγμή, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις αφήνουν τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους έκθετους με την ... εκκωφαντική σιωπή τους.

Όσο λοιπόν κι αν επικρατεί στο μυαλό των περισσότερων η ταύτιση της Ελβετίας με τον πλούτο και την ευημερία, στην πραγματικότητα αυτό σχετίζεται με την τεράστια κερδοφορία των ελβετικών εταιριών και τραπεζών, αλλά και των ξένων μονοπωλίων, που μεταφέρουν την έδρα τους στην Ελβετία, για να εκμεταλλευτούν τη φορολογική ασυλία που τους χαρίζει η ελβετική νομοθεσία. Στην Ελβετία τα εργασιακά δικαιώματα ανδρών και γυναικών θυσιάζονται στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους, πολύ περισσότερο οι ανισοτιμίες και διακρίσεις σε βάρος των γυναικών γίνονται πηγή απομύζησης πρόσθετου κέρδους στη βάση του μεγαλύτερου βαθμού εκμετάλλευσης, μέσο γενικότερης μείωσης μισθών αλλά και πολιτικής χειραγώγησης. Μόνο ο κοινός αγώνας των εργαζόμενων, ανδρών και γυναικών, μπορεί να βάλει εμπόδια στη σημερινή βαρβαρότητα των κοινωνικών διακρίσεων σε βάρος της γυναίκας, κόντρα σε αντιλήψεις και πρακτικές που μπαίνουν εμπόδιο στη ριζοσπαστικοποίηση της πάλης.

Στα πλαίσια αυτά η Επιτροπή Αγώνα Γαλλόφωνης Ελβετίας συμμετέχει στην απεργία αυτή διεκδικώντας μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους και όλες, κατάργηση κάθε μορφής προσωρινής και ελαστικής απασχόλησης, μέτρα προστασίας της μητρότητας. Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλη την οικογένεια, δημόσιες και δωρεάν δομές προσχολικής αγωγής και φροντίδας, δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, ενιαίο δημόσιο και δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα, χωρίς ταξικούς φραγμούς. Δωρεάν δημόσιες υποδομές για τους ηλικιωμένους και τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

πηγη: 902.gr

Ετικέτες

xronios_ponos.jpg

VI-90174-DEPON-3/2019

«Μια δυσάρεστη αισθητική και συναισθηματική εμπειρία, σε συνδυασμό με πραγματική ή δυνητική βλάβη των ιστών ή περιγράφεται με τους όρους μιας τέτοιας βλάβης που παραμένει πέρα από την αναμενόμενη περίοδο επούλωσης τους». Με αυτά τα λόγια περιγράφει το χρόνιο πόνο η Διεθνής Ένωση για τη Μελέτη του Πόνου. Πρόκειται για μια ασθένεια που επιδρά στην ποιότητα της ζωής των ασθενών, επηρεάζει τη λειτουργικότητα, τη ψυχοσύνθεση και την κοινωνική δραστηριότητα, ενώ μειώνει και την παραγωγικότητά τους.

Ο χρόνιος πόνος ουσιαστικά οφείλεται σε κακή λειτουργία του οργανισμού, ο οποίος βρίσκεται λανθασμένα σε κατάσταση συναγερμού για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 12 εβδομάδων. Αυτός ο «νευροπαθητικός πόνος» οφείλεται στο γεγονός ότι ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται τον πόνο ως κάποια βλάβη στο σώμα που χρειάζεται να διορθωθεί άμεσα επειδή απειλεί τη ζωή του ατόμου. Η διαφορά από τον οξύ πόνο είναι ότι ο χρόνιος, δεν έχει να αντιμετωπίσει καμιά απειλή για τον ανθρώπινο οργανισμό, αφού πολλές φορές δεν υπάρχει ή κι αν υπάρχει δεν προκαλεί άμεσα πρόβλημα. Τυπικά, βέβαια, ο χρόνιος πόνος ξεκινά με ένα επεισόδιο έντονου οξέος πόνου και δεν μειώνεται με τη θεραπεία και με την πάροδο του χρόνου.

Διάγνωση

Για τη διάγνωση του χρόνιου πόνου δεν υπάρχει κάποιο τεστ, που να μπορεί να μετρήσει ή να εντοπίσει τον πόνο με ακρίβεια. Σε ένα ποσοστό ασθενών, μάλιστα, η αιτία που προκαλεί το χρόνιο πόνο δεν μπορεί να προσδιοριστεί, καθώς οι συνέπειές του είναι μια πολύ προσωπική και υποκειμενική εμπειρία. Στις περισσότερες περιπτώσεις το ιστορικό του πόνου αποτελεί βασικό στοιχείο για τη διάγνωση, με τους ειδικούς να βασίζονται στην περιγραφή που θα τους δώσουν οι ασθενείς, σχετικά με τη μορφή, το σημείο, το χρόνο και τη διάρκεια εκδήλωσής του.

nfbgdfvr5

Αντιμετώπιση

Αν και έχει βελτιωθεί σε σημαντικό βαθμό η διάγνωση και η θεραπεία του χρόνιου πόνου τα τελευταία χρόνια, η αντιμετώπισή του είναι συχνά εξατομικευμένη, σύμφωνα με τις ανάγκες και ιδιαιτερότητες του κάθε ασθενή. Εξάλλου, τα χαρακτηριστικά του χρόνιου πόνου, όπως η αίσθηση και η διάρκεια, ποικίλουν.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, δηλαδή, ο πόνος ως «παραφωνία» του εγκεφάλου μπορεί να περιγράφεται ως δριμύς και σε άλλες ήπιος και μονότονος. Κατά συνέπεια, ο στόχος της θεραπείας στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η μείωση της έντασης και συχνότητας του πόνου. Αν και υπάρχουν διάφορες θεραπευτικές επιλογές καταπολέμησης του χρόνιου πόνου, δεν είναι όλες οι μέθοδοι το ίδιο αποτελεσματικές για όλους τους ασθενείς.

efgrstg4tgsdf

Συνήθως ο χρόνιος πόνος δεν μπορεί να ιαθεί πλήρως, αλλά να τύχει καλύτερης «διαχείρισης», ανάλογα με τη θεραπευτική οδό που έχει επιλεχθεί, όπως είναι, παραδείγματος χάρη, η χρήση φαρμάκων παρακεταμόλης, η οποία μάλιστα βάσει ερευνών έχει αποδειχθεί αποτελεσματική στην ανακούφιση των ενοχλήσεων της πάθησης. Άλλες θεραπείες που ακολουθούνται -συνδυαστικά ή κατά μόνας- περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τεχνικές χαλάρωσης και αυτοβοήθειας, ψυχοθεραπεία, φυσικοθεραπεία, καθώς και χειρουργικές επεμβάσεις.

πηγη: onmed.gr - depon.com.gr

Ετικέτες
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή